enzymy wątrobowe
Enzymy wątrobowe to grupa białek enzymatycznych produkowanych głównie przez komórki wątroby, które katalizują specyficzne reakcje biochemiczne. Do najczęściej oznaczanych enzymów wątrobowych należą aminotransferaza alaninowa (ALT), aminotransferaza asparaginianowa (AST), fosfataza alkaliczna (ALP), gamma-glutamylotranspeptydaza (GGTP) oraz dehydrogenaza mleczanowa (LDH).
Podwyższone wartości enzymów wątrobowych w surowicy krwi są wskaźnikiem uszkodzenia hepatocytów lub zaburzeń funkcji wątroby. ALT jest najbardziej specyficznym markerem uszkodzenia komórek wątrobowych, podczas gdy AST występuje również w innych tkankach. Wzrost aktywności ALP i GGTP może wskazywać na zaburzenia dróg żółciowych lub cholestazę.
Przyczyny podwyższonych wartości enzymów wątrobowych są różnorodne i obejmują wirusowe zapalenie wątroby, choroby autoimmunologiczne wątroby, alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby, uszkodzenia polekowe, choroby metaboliczne oraz nowotwory. Interpretacja wyników badań enzymów wątrobowych powinna uwzględniać obraz kliniczny pacjenta oraz wyniki innych badań diagnostycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Coronal 5 5 mg
Bisoprolol fumaran, stosowany w dawce 5 mg (produkt leczniczy Coronal 5), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy oraz zmęczenie, które mają charakter przemijający i ustępują zwykle w ciągu pierwszych 2 tygodni leczenia. Często występują również objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn oraz niedociśnienie tętnicze. Niezbyt często pojawiają się zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, bradykardia (<60 uderzeń/min), nasilenie niewydolności serca oraz niedociśnienie ortostatyczne. Ze względu na mechanizm działania beta-adrenolityków, bisoprolol może wywoływać skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową lub POChP, co występuje z częstością niezbyt częstą. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zaparcia, również występują często.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, drętwienie kończyn, enzymy wątrobowe, koszmar senny, kurcz mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nudność, omam, omdlenie, osłabienie mięśni, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, soczewka kontaktowa, stan depresyjny, triglicerydy, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie potencji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zmniejszone wydzielanie łez - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Bluefish AB 20 mg
Atorwastatyna, będąca inhibitorem reduktazy HMG-CoA, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost >10x GGN. Działania niepożądane obejmują m.in. często występujące zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemię, bóle mięśni i stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka) oraz podwyższone wyniki badań czynności wątroby i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, neuropatię obwodową, zapalenie wątroby, miopatię, rabdomiolizę oraz reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona.
aminotransferaza, amnezja, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, enzymy wątrobowe, ginekomastia, glukoza na czczo, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, triglicerydy, zaburzenie smaku, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cisplatinum Accord 1 mg/ml
Przedawkowanie cisplatyny stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, manifestujące się ostrą niewydolnością nerek (wzrost stężenia kreatyniny i mocznika), niewydolnością wątroby (podwyższone enzymy wątrobowe, zaburzenia syntezy czynników krzepnięcia), ciężką toksycznością neurosensoryczną (w tym nieodwracalna głuchota), toksycznym uszkodzeniem narządu wzroku (odwarstwienie siatkówki), znaczną mielosupresją (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość, gorączka neutropeniczna), opornymi na leczenie nudnościami i wymiotami oraz zapaleniem nerwów obwodowych. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipomagnezemia i hipokalcemia, które mogą prowadzić do tężyczki i spontanicznego pobudzenia mięśni. W najcięższych przypadkach przedawkowanie może zakończyć się zgonem, co podkreśla konieczność natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania funkcji nerek, wątroby, układu krążenia, morfologii krwi oraz elektrolitów, w tym magnezu i wapnia.
antidotum, antybiotykoterapia empiryczna, białka osocza, cisplatyna, cytostatyk, czynniki krzepnięcia, czynność nerek, enzymy wątrobowe, gorączka, gorączka neutropeniczna, hemodializa, hipokalcemia, hipomagnezmia, kreatynina, leukopenia, mielosupresja, morfologia krwi, nefropatia moczanowa, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odwarstwienie siatkówki, oliguria, ślepota korowa, tężyczka, toksyczność neurosensoryczna, trombocytopenia, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie nerwu, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Rozuwastatyna – Przedawkowanie
Rozuwastatyna, jako selektywny i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA, jest szeroko stosowana w leczeniu hipercholesterolemii i prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych. W przypadku przedawkowania brak jest specyficznego antidotum oraz szczegółowych danych klinicznych, co utrudnia ustalenie optymalnego postępowania. Zaleca się natychmiastowe odstawienie leku, leczenie objawowe i podtrzymujące oraz systematyczne monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), która jest markerem uszkodzenia mięśni. Hemodializa jest nieskuteczna w usuwaniu rozuwastatyny z organizmu ze względu na wysokie wiązanie leku z białkami osocza.
alkalizacja moczu, amlodypina, antidotum, białka osocza, bóle mięśniowe, enzymy wątrobowe, ezetymib, fosfataza alkaliczna, GFR, hemodializa, hepatocyty, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kanaliki nerkowe, kinaza kreatynowa, kwas acetylosalicylowy, leki wazopresorowe, mięśnie poprzecznie prążkowane, mioglobina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, płynoterapia, rabdomioliza, równowaga kwasowo-zasadowa, rozuwastatyna, uszkodzenie nerek, walsartan, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol srebrowy – Działania niepożądane
Sulfatiazol srebrowy, obecny w preparacie Argosulfan w stężeniu 20 mg/g, cechuje się bardzo słabą rozpuszczalnością i ograniczonym wchłanianiem przez uszkodzoną skórę, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych przy krótkotrwałym stosowaniu miejscowym. Jednakże długotrwała terapia zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych powikłań charakterystycznych dla sulfonamidów, w tym uszkodzenia nerek i wątroby, manifestującego się zaburzeniami funkcji tych narządów oraz podwyższeniem enzymów wątrobowych. Występują również poważne działania hematologiczne, takie jak agranulocytoza, skaza krwotoczna, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna oraz leukopenia, które mogą zagrażać życiu. Dodatkowo, sulfatiazol srebrowy może indukować ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i złuszczające zapalenie skóry, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami do nadwrażliwości na sulfonamidy.
agranulocytoza, Argosulfan, dysfunkcja nerek, enzymy wątrobowe, erytrocyt, granulocyt obojętnochłonny, hemostaza, hepatotoksyczność, leukocyt, leukopenia, morfologia krwi, narządy miąższowe, nefrotoksyczność, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, skaza krwotoczna, sulfatiazol srebrowy, sulfonamid, szpik kostny, uszkodzenie skóry, zaburzenia krzepnięcia, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calpol 6 Plus 250 mg/5 ml
Paracetamol zawarty w leku Calpol 6 Plus (250 mg/5 ml) charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w czasie 30-90 minut, zależnie od postaci farmaceutycznej. Objętość dystrybucji wynosi około 0,95 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niewielkie przy dawkach terapeutycznych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującymi szlakami sprzęgania do pochodnych glukuronidowych i siarczanowych oraz powstawaniem hepatotoksycznego metabolitu NAPQI (około 5%), który jest szybko detoksykowany przez sprzęganie z glutationem. Okres półtrwania paracetamolu w osoczu wynosi 1-2,5 godziny, a całkowity klirens po dawce dożylnej 1000 mg to około 5 ml/min/kg. Wydalanie z moczem obejmuje 85-95% dawki, głównie w postaci metabolitów, przy mniej niż 4% wydalanym jako substancja niezmieniona.
ciężka niewydolność wątroby, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka paracetamolu, glutation wątrobowy, hemodializa, hepatotoksyczność, klirens leku, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, martwica hepatocytów, N-acetylo-p-benzochinoimina, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra niewydolność wątroby, parametry farmakokinetyczne, pochodne glukuronidowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność wątroby, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kwas ryzedronowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne kwasu ryzedronowego, substancji czynnej w lekach takich jak Risendros 35 i Yarisen, wykazały dawkozależne działanie toksyczne głównie na wątrobę, objawiające się podwyższeniem aktywności enzymów wątrobowych oraz zmianami histopatologicznymi u szczurów. U psów zaobserwowano toksyczność jąder przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Dodatkowo, u gryzoni stwierdzono podrażnienie górnych dróg oddechowych oraz wpływ na dolne drogi oddechowe w badaniach długoterminowych, choć ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W zakresie wpływu na rozrodczość, przy narażeniu zbliżonym do klinicznego, odnotowano zaburzenia kostnienia mostka i czaszki u płodów szczurów, hipokalemię u ciężarnych samic oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Nie wykazano działania teratogennego przy dawkach do 3,2 mg/kg mc./dobę u szczurów i 10 mg/kg mc./dobę u królików, jednak dane dotyczące królików są ograniczone ze względu na małą grupę badawczą i toksyczność samic przy wyższych dawkach.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bisfosfoniany, dawka terapeutyczna, dolne drogi oddechowe, działanie niepożądane, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, hipokalcemia, kwas ryzedronowy, lek przeciwosteoporotyczny, podrażnienie górnych dróg oddechowych, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, sodu ryzedronian, tkanka wątrobowa, toksyczność jąder, toksyczność narządowa, zaburzenie kostnienia mostka, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoRami 2,5 mg
Lek ApoRami, zawierający ramipryl, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas monitorowania pacjentów. Do najczęstszych należą suchy kaszel oraz hipotonia, w tym hipotonia ortostatyczna, które występują u ≥ 1/10 pacjentów. Poważne działania niepożądane obejmują obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemię, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz neutropenię i agranulocytozę. W trakcie terapii obserwuje się zmiany w morfologii krwi, takie jak eozynofilia, zmniejszenie liczby leukocytów, erytrocytów, hemoglobiny i płytek krwi. Dodatkowo mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH), hiponatremia oraz zaburzenia psychiczne (obniżony nastrój, niepokój, splątanie). W populacji pediatrycznej (2-16 lat) tachykardia, przekrwienie błony śluzowej nosa i katar występują częściej (≥ 1/100 do < 1/10) niż u dorosłych.
agranulocytoza, arytmia, biegunka, ból głowy, duszność, dyspepsja, enzymy wątrobowe, eozynofilia, erytrocyt, fotowrażliwość, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, jadłowstręt, leukocyt, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niewyraźne widzenie, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, ostra niewydolność wątroby, parestezje, płytki krwi, pokrzywka, potas we krwi, przeciwciała przeciwjądrowe, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz oskrzeli, sód we krwi, splątanie, suchy kaszel, szumy uszne, tachykardia, wymioty, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia snu, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Działania niepożądane – Golpimec 0,5 mg
Produkt leczniczy Golpimec zawierający fingolimod w dawce 0,5 mg jest stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, jednak wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane (≥10%) to ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, GGT, AST) u 15,2% pacjentów, biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Fingolimod może powodować immunosupresję, co zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym herpeswirusami, kryptokokami, wirusem JC (PML) oraz HPV, co wymaga szczepień i badań przesiewowych. Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów, szczególnie w pierwszych 3-4 miesiącach terapii, a ryzyko jest wyższe u osób z zapaleniem błony naczyniowej oka w wywiadzie. Ponadto, leczenie wiąże się z przemijającą bradykardią i blokiem przedsionkowo-komorowym, ze spadkiem średniej częstości akcji serca o 12-13 uderzeń/min w ciągu 6 godzin od podania pierwszej dawki, a także wzrostem ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego po miesiącu terapii.
asystolia, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chłoniak z komórek T, czerniak złośliwy, enzymy wątrobowe, fingolimod, herpeswirus, limfopenia, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, nadciśnienie, napad drgawkowy, natężona objętość wydechowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, stwardnienie rozsiane, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie kryptokokowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zarostowa choroba tętnic, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finasteridum Bluefish 5 mg
Finasteridum Bluefish w dawce 5 mg, stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, może powodować działania niepożądane, z których najczęstsze to impotencja oraz zmniejszenie popędu płciowego, występujące u ≥1/100 pacjentów i zwykle ustępujące podczas kontynuacji terapii. Działania te mogą jednak utrzymywać się po zaprzestaniu leczenia. Inne zgłaszane działania obejmują reakcje nadwrażliwości (obrzęk warg i twarzy), zaburzenia nastroju (depresja, niepokój), kołatanie serca, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, wysypkę, świąd, pokrzywkę, zaburzenia ejakulacji, tkliwość i powiększenie piersi, ból jąder oraz zmniejszenie objętości ejakulatu. W badaniu MTOPS wykazano, że terapia skojarzona finasterydem i doksazosyną ma profil bezpieczeństwa podobny do monoterapii. W 7-letnim badaniu klinicznym u 18 882 mężczyzn, rak gruczołu krokowego rozpoznano u 18,4% leczonych finasterydem i 24,4% w grupie placebo, z niejednoznacznym związkiem finasterydu z wyższym stopniem zaawansowania nowotworu (Gleason 7-10).
antygen PSA, badanie MTOPS, bezpłodność męska, ból jąder, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hipospermia, impotencja, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, obrzęk twarzy, oligospermia, pokrzywka, przedawkowanie leku, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, świąd, terapia skojarzona, tkliwość piersi, wysypka skórna, zaburzenia erekcji, zaburzenia lękowe, zaburzenie ejakulacji, zmniejszenie popędu płciowego - Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb – Przedawkowanie
Celekoksyb, selektywny inhibitor COX-2 z grupy NLPZ, w przypadku przedawkowania może prowadzić do poważnych powikłań obejmujących układ pokarmowy (krwawienia, perforacje, owrzodzenia), sercowo-naczyniowy (nadciśnienie, zaburzenia rytmu, incydenty zakrzepowe), nerwowy (bóle i zawroty głowy, zaburzenia świadomości), nerkowy (ostra niewydolność, retencja płynów) oraz wątrobowy (zaburzenia funkcji, podwyższenie enzymów). Dane kliniczne dotyczące toksyczności celekoksybu są ograniczone i pochodzą głównie z badań na zdrowych ochotnikach, gdzie dawki do 1200 mg dwukrotnie na dobę przez 9 dni nie wywołały istotnych działań niepożądanych. Jednakże, u pacjentów z chorobami współistniejącymi, szczególnie sercowo-naczyniowymi, nerkowymi, wątrobowymi, przewodu pokarmowego oraz u osób starszych, ryzyko powikłań jest znacznie wyższe.
cyklooksygenaza-2, dializoterapia, dyspepsja, enzymy wątrobowe, farmakodynamika leków, farmakokinetyka, hemodializa, incydent zakrzepowy, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, perforacja przewodu pokarmowego, płukanie żołądka, przedawkowanie celekoksybu, retencja płynów, skurcz oskrzeli, udar mózgu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bibloc 5 mg
Bisoprolol (lek Bibloc) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Bradykardia występuje bardzo często (≥1/10) u tej grupy, a nasilenie niewydolności serca jest częste (≥1/100 do <1/10). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową bradykardia i nasilenie niewydolności serca występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Często obserwuje się również niedociśnienie tętnicze oraz uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn. W zakresie układu nerwowego częstymi działaniami są zawroty głowy i bóle głowy, które zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni terapii. Rzadziej występują omdlenia, zaburzenia snu, depresja, koszmary senne i omamy. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zaparcia, również należą do często zgłaszanych działań niepożądanych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, koszmar senny, kurcz mięśnia, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, osłabienie mięśni, podwyższone triglicerydy, przewlekła niewydolność serca, skurcz oskrzeli, świąd, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmniejszone wydzielanie łez - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flegamina Baby 2 mg/ml
Flegamina Baby, zawierająca bromoheksyny chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, jest stosowana w terapii pediatrycznej, jednak wymaga uważnego monitorowania działań niepożądanych. Do najczęściej obserwowanych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka) oraz przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy, co może wskazywać na hepatotoksyczność. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują ból głowy i zawroty głowy o nieznanej częstości. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne reakcje alergiczne, w tym rzadkie reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, świąd oraz poważne reakcje anafilaktyczne, które mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowej interwencji. U pacjentów z chorobami układu oddechowego inhalacje bromoheksyny mogą wywołać skurcz oskrzeli, co stanowi istotne ryzyko kliniczne.
aminotransferazy, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bromoheksyna, enzymy wątrobowe, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona krostkowica, personel medyczny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esetin
Stosowanie ezetymibu (Esetin) w terapii skojarzonej ze statynami wymaga szczegółowego monitorowania funkcji wątroby, ze względu na ryzyko wzrostu aktywności aminotransferaz ≥ 3x powyżej górnej granicy normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać ocenę czynności wątroby, a następnie kontynuować regularne badania zgodnie z wytycznymi dla stosowanej statyny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami wątroby lub podwyższonym ryzykiem uszkodzenia wątroby. Esetin zawiera 63 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
aminotransferaza, badanie IMPROVE-IT, choroba wieńcowa, enzymy wątrobowe, ezetymib, funkcja wątroby, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostry zespół wieńcowy, parametry wątrobowe, przewlekła choroba nerek, statyna, symwastatyna, terapia skojarzona, uszkodzenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Torvazin Plus 40 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Torvazin Plus, zawierającego atorwastatynę i ezetymib, wymaga kompleksowego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego, ze względu na różnorodność mechanizmów działania obu substancji czynnych. Kluczowe jest monitorowanie czynności wątroby poprzez kontrolę enzymów wątrobowych oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w surowicy, co pozwala na wczesne wykrycie uszkodzenia mięśni i potencjalnej rabdomiolizy. Atorwastatyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, co wyklucza skuteczność hemodializy jako metody eliminacji leku. Ezetymib wykazuje relatywnie dobrą tolerancję nawet przy dawkach do 50 mg/dobę przez 14 dni u zdrowych ochotników oraz 40 mg/dobę przez 56 dni u pacjentów z hipercholesterolemią, bez istotnych działań niepożądanych.
atorwastatyna i ezetymib, białka osocza, czynność wątroby, dawka toksyczna, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, hipercholesterolemia, kinaza kreatynowa, klirens leku, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, markery uszkodzenia mięśni, mechanizm działania, monitorowanie parametrów, parametry życiowe, podwyższone enzymy wątrobowe, przedawkowanie leku, rabdomioliza, substancja czynna, toksyczność leku, uszkodzenie mięśni, właściwości farmakodynamiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taromentin (400 mg + 57 mg)/5 ml
Taromentin to preparat zawierający amoksycylinę (80 mg/ml) oraz kwas klawulanowy (11,4 mg/ml) w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, stosowany w terapii zakażeń bakteryjnych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności i wymioty, występujące często (≥1/100 do <1/10), oraz kandydoza skóry i błon śluzowych. Rzadziej pojawiają się zaburzenia hematologiczne, w tym przemijająca leukopenia i trombocytopenia (rzadko), a także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i AlAT (niezbyt często). Wśród działań o nieznanej częstości występowania znajdują się poważne reakcje alergiczne (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna oraz poważne zaburzenia wątroby i nerek.
agranulocytoza, AlAT, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, AspAT, choroba posurowicza, czas protrombinowy, enzymy wątrobowe, eozynofilia, IgA dermatoza, język włochaty, kandydoza błon śluzowych, klawulanian potasu, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewrażliwe bakterie, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zapalenie jelit, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Celiakia – Diagnostyka i diagnoza
Celiakia to autoimmunologiczne schorzenie jelita cienkiego wywołane reakcją na gluten, prowadzące do zaniku kosmków jelitowych i zaburzeń wchłaniania. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, głównie oznaczeniu przeciwciał tTG-IgA (czułość ~93%, swoistość ~98%) oraz EMA-IgA (swoistość ~99%, czułość ~90%), przy czym poziomy tTG-IgA przekraczające 10-krotność górnej granicy normy mają wysoką wartość predykcyjną. U pacjentów z niedoborem IgA zaleca się testy oparte na przeciwciałach klasy IgG (DGP-IgG). Biopsja jelita cienkiego pozostaje złotym standardem diagnostycznym u dorosłych, z oceną zmian według klasyfikacji Marsh (typ 3 – spłaszczenie kosmków – jest najbardziej charakterystyczny). Diagnostyka bez biopsji jest możliwa u dzieci spełniających kryteria ESPGHAN (wysoki poziom tTG-IgA, pozytywny EMA-IgA, objawy kliniczne, obecność HLA-DQ2/DQ8), a u dorosłych w wybranych przypadkach (wiek <55 lat, wysoki poziom tTG-IgA, pozytywny EMA-IgA). Badania genetyczne HLA-DQ2/DQ8 mają wysoką wartość negatywną, ale niską predykcyjną pozytywną i są pomocne w diagnostyce różnicowej i u pacjentów po wprowadzeniu diety bezglutenowej.
anemia, ataksja, autoimmunologiczna choroba tarczycy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie serologiczne, biopsja jelita cienkiego, błona śluzowa jelita cienkiego, celiakia, choroba Addisona, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca typu 1, dieta bezglutenowa, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, enzymy wątrobowe, gastroskopia, hiperplazja krypt, klasyfikacja Marsha, limfocyty śródnabłonkowe, łuszczyca, migrena, neuropatia obwodowa, niedobór IgA, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedożywienie, niepłodność, nietolerancja glutenu, opryszczkowe zapalenie skóry, osteoporoza, selektywny niedobór IgA, toczeń rumieniowaty układowy, zanik kosmków jelitowych, zespół Downa, zespół jelita drażliwego, zespół Turnera, zespół Williamsa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fervex ExtraTabs 500 mg + 4 mg
Fervex ExtraTabs, zawierający 500 mg paracetamolu oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu, może wywoływać działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Paracetamol rzadko powoduje trombocytopenię, leukopenię i neutropenię, a także reakcje anafilaktyczne i ciężkie reakcje skórne, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Zgłaszano również zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, bóle brzucha) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych. Chlorofenamina maleinian charakteryzuje się działaniami niepożądanymi typowymi dla leków przeciwhistaminowych, w tym leukopenią, neutropenią, małopłytkowością, niedokrwistością hemolityczną oraz reakcjami anafilaktycznymi i obrzękiem Quinckego, które stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do dalszego stosowania.
biegunka, chlorofenaminy maleinian, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, kołatanie serca, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, objawy antycholinergiczne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, paracetamol, parametry hematologiczne, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rozszerzenie źrenic, splątanie, suchość błon śluzowych, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia akomodacji, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zatrzymanie moczu - Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Przedawkowanie
Trabektedyna, stosowana w preparacie Trabectedin EVER PHARMA w dawkach 0,25 mg oraz 1 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, charakteryzuje się wąskim profilem bezpieczeństwa, a dane dotyczące przedawkowania są ograniczone. Przedawkowanie prowadzi do toksyczności wielonarządowej, głównie obejmującej przewód pokarmowy (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), układ krwiotwórczy (supresja szpiku, neutropenia, trombocytopenia, anemia) oraz wątrobę (wzrost enzymów AlAT, AspAT, bilirubiny, uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka). Brak specyficznego antidotum wymaga ścisłej hospitalizacji i monitorowania parametrów hematologicznych, wątrobowych, stanu nawodnienia oraz funkcji życiowych pacjenta.
aminotransferazy, anemia, antidotum, biegunka, bilans płynów, bilirubina, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, czynnik wzrostu G-CSF, elektrolity, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, koncentrat roztworu do infuzji, leczenie objawowe, lek hepatotoksyczny, lek przeciwbiegunkowy, morfologia krwi, nawodnienie, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, parametry wątrobowe, parametry życiowe, postępowanie medyczne, preparat krwiopochodny, profilaktyka infekcji, przedawkowanie trabektedyny, przewód pokarmowy, saturacja, substancja czynna, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, temperatura ciała, terapia przeciwwymiotna, tętno, toksyczność gastrointestynalna, transfuzja, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, uszkodzenie hepatocytów, wątroba, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zentel 400 mg/20 ml
Zentel, zawierający albendazol, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego, takie jak ból głowy i zawroty głowy (≥1/1000, <1/100), oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym ból w nadbrzuszu, bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunkę (≥1/1000, <1/100). Rzadko (≥1/10 000, <1/1000) może dochodzić do wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga regularnego monitorowania parametrów biochemicznych w trakcie leczenia. Reakcje nadwrażliwości immunologicznej, takie jak wysypka, świąd i pokrzywka, występują rzadko (≥1/10 000, <1/1000). Bardzo rzadkie (<1/10 000) są ciężkie reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy oraz zespół Stevensa-Johnsona, które stanowią wskazanie do natychmiastowej interwencji medycznej.
albendazol, alkohol benzylowy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, drogi żółciowe, enzymy wątrobowe, glikol propylenowy, kwas benzoesowy, nudności, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, tkanka podskórna, układ immunologiczny, układ nerwowy, wymioty, wysypka, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Erfin
Terbinafina w dawce 250 mg doustnie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby oraz nerek. W trakcie terapii mogą wystąpić rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak cholestaza i zapalenie wątroby, zwykle pojawiające się w ciągu pierwszych dwóch miesięcy leczenia. Objawy sugerujące dysfunkcję wątroby to m.in. świąd, nudności, brak łaknienia, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu oraz jasne stolce. W przypadku ich wystąpienia należy natychmiast wykonać badania enzymów wątrobowych i przerwać terapię. U pacjentów z przewlekłymi lub aktywnymi chorobami wątroby stosowanie terbinafiny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kumulacji leku i brak danych potwierdzających bezpieczeństwo.
U chorych z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min lub stężenie kreatyniny >300 µmol/l) zaleca się redukcję dawki terbinafiny do 125 mg na dobę, co zmniejsza ryzyko toksyczności. Ponadto, u pacjentów z łuszczycą istnieje ryzyko zaostrzenia zmian skórnych, dlatego konieczne jest monitorowanie stanu skóry i ewentualne przerwanie leczenia w przypadku pogorszenia. Produkt Erfin zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Wskazane jest indywidualne dostosowanie terapii oraz ścisła kontrola kliniczna w wymienionych grupach pacjentów.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Romazic 15 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny (preparat Romazic w dawkach 15 mg i 30 mg) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy wdrożyć diagnostykę ukierunkowaną na monitorowanie enzymów wątrobowych (ALT, AST, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), co pozwala na ocenę uszkodzenia hepatocytów i mięśni szkieletowych, w tym sercowego. Leczenie jest objawowe i podtrzymujące, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka powikłań wielonarządowych, takich jak miopatia, rabdomioliza, hepatotoksyczność, zaburzenia neurologiczne, żołądkowo-jelitowe oraz elektrolitowe (hiperkaliemia, hipokalcemia). Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji rozuwastatyny ze względu na jej wysokie wiązanie z białkami osocza.
białka osocza, bilirubina, cytochrom P450, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatocyty, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipokalcemia, kinaza kreatynowa, mięśnie poprzecznie prążkowane, mioglobinuria, miopatia, niewydolność nerek, parametry życiowe, rabdomioliza, rozuwastatyna, sól wapniowa, statyna, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simvasterol 40 mg
Simvasterol, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (10 mg – 65,73 mg, 20 mg – 131,46 mg, 40 mg – 262,92 mg), a także u osób z aktywną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym, utrzymującym się wzrostem aminotransferaz. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią ze względu na potencjalne działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki. Należy monitorować enzymy wątrobowe u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz unikać stosowania u osób z ryzykiem uszkodzenia wątroby, np. nadużywających alkoholu lub z historią chorób wątroby.
aminotransferazy, antybiotyki makrolidowe, biosynteza cholesterolu, choroba wątroby, ciąża i karmienie piersią, cyklosporyna, danazol, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, gemfibrozyl, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, leki przeciwgrzybicze, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość na symwastatynę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, predyspozycje genetyczne, statyny, symwastatyna, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vanatex 160 mg
Przed zastosowaniem walsartanu (Vanatex) konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna pacjenta w celu wykluczenia przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (113 mg w tabletce 160 mg, 56,5 mg w tabletce 80 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz cholestazą, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić parametry wątrobowe oraz wykluczyć ciążę u kobiet w wieku rozrodczym. Zaleca się również unikanie stosowania walsartanu w pierwszym trymestrze ciąży oraz rozważenie alternatywnych terapii u pacjentek planujących ciążę.
aliskiren, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipotonia, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, marskość wątroby żółciowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, substancja czynna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, uszkodzenie płodu, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie przepływu żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Sulpiryd – Działania niepożądane
Sulpiryd, lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych benzamidowych, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą uspokojenie i senność, które mogą wpływać na codzienne funkcjonowanie pacjenta. Rzadziej obserwuje się objawy pozapiramidowe, ostrą dyskinezę oraz późną dyskinezę, charakteryzującą się mimowolnymi ruchami języka i mięśni twarzy, która jest trudna do leczenia i może się nasilać pod wpływem leków antycholinergicznych. Szczególnie niebezpieczne powikłania to złośliwy zespół neuroleptyczny oraz zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes i wydłużenie odcinka QT, które mogą prowadzić do nagłej śmierci sercowej. Hiperprolaktynemia, manifestująca się m.in. brakiem miesiączki, ginekomastią, mlekotokiem oraz zaburzeniami funkcji seksualnych, występuje z nieznaną częstością. Rzadko obserwuje się także hepatotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, zakrzepy żylne, spastyczny kręcz szyi, szczękościsk oraz wysypkę plamkowo-grudkową.
brak miesiączki, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperprolaktynemia, impotencja, kręcz szyi, leki przeciwparkinsonowskie, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, ostra dyskineza, pochodne benzamidowe, późna dyskineza, przyrost masy ciała, repolaryzacja komór serca, senność, ślinotok, sulpiryd, szczękościsk, torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT, wysypka plamkowo-grudkowa, zakrzep żylny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół odstawienny, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Ehrlichioza i anaplazmoza – Objawy
Ehrlichioza i anaplazmoza to odkleszczowe infekcje bakteryjne wywoływane przez bakterie z rodziny Anaplasmataceae, manifestujące się objawami grypopodobnymi pojawiającymi się zwykle w ciągu 5-14 dni od ukąszenia kleszcza. Charakterystyczne symptomy to gorączka powyżej 38°C, dreszcze, bóle głowy, mięśni i stawów, nudności, wymioty oraz biegunka. W ehrlichiozie częściej występuje wysypka (30-60% przypadków) oraz zaburzenia neurologiczne, takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (około 20% pacjentów), podczas gdy w anaplazmozie wysypka jest rzadka (<10%), a objawy neurologiczne występują u około 1% chorych. Typowe zmiany laboratoryjne obejmują leukopenię, trombocytopenię, podwyższone enzymy wątrobowe oraz czasem niedokrwistość. Przebieg chorób może być od łagodnego do ciężkiego, z ryzykiem powikłań takich jak niewydolność nerek, oddechowa, serca, koagulopatia czy uszkodzenie OUN, szczególnie u osób starszych, immunosupresyjnych, po splenektomii oraz u dzieci.
Anaplasmataceae, antybiotykoterapia, ARDS, ból mięśniowy, choroba odkleszczowa, dializoterapia, DIC, doksycyklina, dreszcze, drgawki, enzymy wątrobowe, gorączka, immunosupresja, infekcja wirusowa, infekcja wtórna, koagulopatia, leukopenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nudności, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie wielonarządowe, śpiączka, splątanie, splenektomia, trombocytopenia, ukąszenie kleszcza, układ odpornościowy, wysypka, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie oddychania, zaburzenie poznawcze, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alermed 10 mg
Alermed, zawierający 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych na ponad 3200 pacjentach. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak senność, zmęczenie, bóle i zawroty głowy, występujące z częstością ≥1%. Rzadziej notowano paradoksalne pobudzenie OUN oraz objawy ze strony układu moczowego i narządu wzroku (trudności w oddawaniu moczu, zaburzenia akomodacji, suchość błony śluzowej jamy ustnej). Zgłaszano również przypadki zaburzeń czynności wątroby, manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku. W badaniach kontrolowanych placebo, cetyryzyna w dawce 10 mg/dobę wykazała istotnie częstsze występowanie senności, jednak bez wpływu na codzienną aktywność zdrowych młodych dorosłych.
aktywność cholinolityczna, badanie kontrolowane placebo, biegunka, bilirubina, ból brzucha, cetyryzyna dichlorowodorek, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, lek przeciwhistaminowy, monitorowanie niepożądanych działań, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, paradoksalne pobudzenie, podwójnie ślepa próba, receptor H1, senność, suchość błony śluzowej, trudności w oddawaniu moczu, układ pokarmowy, zaburzenia akomodacji oka, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dimethyl fumarate Teva 240 mg
Przedawkowanie fumaranu dimetylu, stosowanego w dawkach terapeutycznych 120 mg i 240 mg (preparat Dimethyl fumarate Teva), manifestuje się objawami zgodnymi z profilem bezpieczeństwa leku, jednak o nasileniu proporcjonalnym do dawki, zwłaszcza powyżej 240 mg. Do najczęstszych symptomów należą nasilone zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha), zaczerwienienie skóry (flushing), bóle i zawroty głowy, parestezje, a także zmiany hematologiczne (leukopenia, limfopenia) oraz podwyższone enzymy wątrobowe (ALT, AST) przy dawkach przekraczających 480 mg. Występują również potencjalne zaburzenia funkcji nerek oraz reakcje alergiczne. Brak jest specyficznego antidotum lub metod przyspieszających eliminację fumaranu dimetylu, co wymaga prowadzenia leczenia objawowego i wspomagającego, dostosowanego do stanu klinicznego pacjenta.
antidotum, ból brzucha, ból głowy, czynność wątroby, Dimethyl fumarate Teva, dyspepsja, enzymy wątrobowe, flushing, fumaran dimetylu, funkcja narządów, kapsułka dojelitowa twarda, leczenie objawowe, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwwymiotny, leukopenia, limfopenia, parametry hematologiczne, parametry życiowe, parestezje, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, stan neurologiczny, uszkodzenie wątroby, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia pokarmowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Krka 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu, inhibitora kinaz tyrozynowych, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania wynikają z nasilonego działania leku na receptory VEGFR, PDGFR, KIT, FLT3, CSF-1R i RET, manifestując się m.in. nadciśnieniem tętniczym, kardiotoksycznością (wydłużenie QT, zaburzenia rytmu, niewydolność serca), zaburzeniami hematologicznymi (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), hepatotoksycznością (wzrost enzymów wątrobowych, hiperbilirubinemia), nefrotoksycznością (białkomocz, ostra niewydolność nerek), zaburzeniami endokrynologicznymi (hipoglikemia, niedoczynność tarczycy), objawami skórnymi oraz ciężkimi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi. Ze względu na długi okres półtrwania sunitynibu (40-60 godzin) i jego metabolitu (80-110 godzin), objawy mogą utrzymywać się przez dłuższy czas, co wymaga przedłużonej hospitalizacji i monitorowania pacjenta.
Postępowanie w przypadku przedawkowania sunitynibu opiera się na leczeniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe, gdyż brak jest specyficznej odtrutki. Wczesne działania obejmują eliminację niewchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego poprzez wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, jeśli od przyjęcia dawki minął krótki czas. Monitorowanie powinno obejmować parametry hemodynamiczne (ciśnienie tętnicze, tętno, EKG z oceną QT), laboratoryjne (morfologia, elektrolity, funkcje wątroby i nerek), bilans płynów oraz stan neurologiczny. Leczenie ukierunkowane jest na kontrolę nadciśnienia, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, terapię objawów ze strony przewodu pokarmowego oraz zapobieganie powikłaniom wielonarządowym. Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, pacjent wymaga ścisłej i długotrwałej obserwacji w warunkach szpitalnych.
białkomocz, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipoglikemia, inhibitor kinaz tyrozynowych, kardiotoksyczność, kreatynina, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, parametry hemodynamiczne, parametry wątrobowe, perforacja przewodu pokarmowego, przedawkowanie sunitynibu, przełom nadciśnieniowy, receptor VEGF, supresja szpiku kostnego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błon śluzowych, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meronem 500 mg
Meronem (meropenem) to antybiotyk z grupy karbapenemów, dostępny w dawkach 500 mg i 1 g do podawania dożylnego. Analiza danych klinicznych obejmująca 4872 pacjentów wykazała, że najczęstsze działania niepożądane to biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach laboratoryjnych najczęściej obserwowano trombocytozę (1,6%) oraz wzrost aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Rzadziej występowały poważne reakcje alergiczne, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). Wśród zaburzeń hematologicznych odnotowano agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną i trombocytopenię, które mogą wymagać przerwania terapii. U pacjentów leczonych meropenemem wskazane jest monitorowanie parametrów wątrobowych i nerkowych oraz obserwacja pod kątem zapalenia jelita związanego z antybiotykoterapią.
agranulocytoza, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, Clostridioides difficile, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, karbapenem, leukopenia, majaczenie, meropenem, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, uszkodzenie hepatocytów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – SimvaHexal 20 20 mg
Przedawkowanie symwastatyny, inhibitora reduktazy HMG-CoA, choć rzadko dokumentowane, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające szybkiej interwencji. Największa odnotowana dawka wynosiła 3,6 g, znacznie przekraczająca standardowe dawki terapeutyczne (10 mg, 20 mg, 40 mg), jednak nawet przy tak wysokim stężeniu nie zaobserwowano trwałych powikłań. Kluczowymi objawami przedawkowania są miopatia, rabdomioliza, hepatotoksyczność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne oraz niewydolność nerek wtórna do rabdomiolizy. Monitorowanie obejmuje oznaczenie kinazy kreatynowej (CK), enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR), elektrolitów oraz badanie ogólne moczu pod kątem mioglobinurii.
alkalizacja moczu, ból brzucha, dawka terapeutyczna, enzym wątrobowy, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, mioglobinuria, miopatia, nawodnienie dożylne, niewydolność nerek, parametry nerkowe, parestezje, rabdomioliza, symwastatyna, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gerdin 40 mg
Stosowanie pantoprazolu w dawce 40 mg w formie tabletek dojelitowych wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, gdzie konieczne jest monitorowanie enzymów wątrobowych i przerwanie terapii w przypadku ich wzrostu. Należy zwracać uwagę na objawy alarmowe takie jak znaczna utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, krwawe wymioty, niedokrwistość czy smołowate stolce, które mogą wskazywać na poważne schorzenia przewodu pokarmowego, w tym nowotwory, których rozpoznanie może być opóźnione przez działanie pantoprazolu. W terapii skojarzonej z atazanawirem zaleca się nie przekraczać dawki 20 mg pantoprazolu, stosować rytonawir 100 mg oraz zwiększyć dawkę atazanawiru do 400 mg, a także prowadzić dokładną kontrolę kliniczną. Długotrwałe stosowanie pantoprazolu, zwłaszcza powyżej roku, wiąże się z ryzykiem niedoboru witaminy B12, hipomagnezemii oraz zwiększonym ryzykiem złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych i z innymi czynnikami ryzyka osteoporozy.
atazanawir, bezkwaśność soku żołądkowego, Campylobacter, chromogranina A, cyjanokobalamina, drgawki, dysfagia, enzymy wątrobowe, guz neuroendokrynny, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, komorowe zaburzenia rytmu serca, kość biodrowa, kość nadgarstka, kręgosłup, krwawe wymioty, majaczenie, niedobór kwasu solnego, niedokrwistość, niewydolność wątroby, objawy alarmowe, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, pantoprazol, Salmonella, smołowate stolce, tężyczka, witamina B12, wymioty nawracające, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Framasnoa 14 mg
Framasnoa, zawierający teriflunomid w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (72,25 mg/tabletkę, co odpowiada 68,64 mg laktozy). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Leku nie należy stosować u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, aż do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. Ponadto, Framasnoa jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi niedoborami odporności (w tym AIDS), znaczącymi zaburzeniami hematologicznymi (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), aktywnymi ciężkimi zakażeniami, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz u osób z ciężką hipoproteinemią, np. w przebiegu zespołu nerczycowego.
ciężki niedobór odporności, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie hepatotoksyczne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, nadwrażliwość na lek, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, parametry hematologiczne, przyspieszona eliminacja leku, ryzyko teratogenne, skala Childa-Pugha, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bosutinib Stada 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bosutynibu wykazały, że lek nie wpływa istotnie na czynności oddechowe, jednak w badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru źrenic oraz zaburzenia chodu, z poziomem NOEL dla zaburzeń chodu przy ekspozycji około 11-krotnie (400 mg) i 8-krotnie (500 mg) wyższej niż kliniczna. Badania kardiologiczne na psach nie wykazały istotnych zmian w EKG, choć odnotowano opóźnione zwiększenie częstości rytmu serca przy ekspozycji 2-3-krotnie wyższej niż kliniczna. Toksyczność po podaniu wielokrotnym dotyczyła głównie układu pokarmowego oraz wątroby u szczurów, z objawami takimi jak zmiany w kale, spadek masy ciała i histopatologiczne zmiany w przewodzie pokarmowym oraz przerost hepatocytów. Poziomy ekspozycji bez działań niepożądanych były zbliżone do ekspozycji klinicznej po dawkach 400 mg i 500 mg (AUC niezwiązanej postaci leku).
błona naczyniowa oka, cytotoksyczność hepatocytarna, enzymy wątrobowe, erytrocytoza, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hiperplazja komórek kubkowych, nadżerki przewodu pokarmowego, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał fototoksyczny, przechodzenie przez łożysko, przerost hepatocytów, radioaktywność, resorpcja płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ pokarmowy, wydłużenie QTc, zaburzenia rytmu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 20 mg + 10 mg
Przedawkowanie preparatu Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva wiąże się z ograniczonymi danymi klinicznymi dotyczącymi konsekwencji przekroczenia zalecanych dawek. Ezetymib wykazuje relatywnie dobrą tolerancję nawet przy dawkach znacznie przekraczających standardowe, np. 50 mg/dobę przez 14 dni u zdrowych ochotników oraz 40 mg/dobę przez 56 dni u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią, bez istotnych działań niepożądanych. Badania toksykologiczne na zwierzętach potwierdzają niską toksyczność ezetymibu przy bardzo wysokich dawkach (do 5000 mg/kg u szczurów i myszy oraz 3000 mg/kg u psów). W praktyce klinicznej większość przypadków przedawkowania ezetymibu nie skutkowała poważnymi działaniami niepożądanymi, a ewentualne objawy miały łagodny przebieg.
ból mięśniowy, czynność wątroby, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, ezetymib, hemodializa, hipercholesterolemia pierwotna, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, mięśnie szkieletowe, rabdomioliza, rozuwastatyna, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cazaprol
Produkt leczniczy Cazaprol (cylazapryl), inhibitor ACE, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek czy marskością wątroby. Leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek, monitorując ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz stężenie elektrolitów, zwłaszcza potasu, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i odwracalnych zaburzeń czynności nerek. U pacjentek w ciąży lub planujących ciążę stosowanie cylazaprylu jest przeciwwskazane. Należy unikać podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, a w przypadku konieczności stosowania takiej terapii wymagana jest ścisła kontrola parametrów klinicznych. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.
afereza lipoprotein, agranulocytoza, antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, brak laktazy, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba kolagenowa naczyń, choroba mózgowo-naczyniowa, ciśnienie filtracji kłębuszkowej, cylazapryl, dławica piersiowa, dysfagia, enzymy wątrobowe, hemodializa, hiperaldosteronizm, hiperkaliemia, hiponatremia, hipoperfuzja nerek, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, leczenie immunosupresyjne, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zabieg aferezy, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie aorty, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azelastin POS 1 mg/ml
Badania przedkliniczne chlorowodorku azelastyny wykazały wysoki profil bezpieczeństwa, co ma istotne znaczenie dla praktyki klinicznej. Toksyczność po wielokrotnym podaniu doustnym ujawniała się dopiero przy dawkach 75-krotnie przekraczających maksymalną dawkę dobową zalecaną u ludzi, a toksyczność narządowa (hepatotoksyczność i nefrotoksyczność) pojawiała się przy dawkach 200-krotnie wyższych. W badaniach donosowych, odpowiadających klinicznej formie podania, nie stwierdzono działań toksycznych nawet przy dawkach 130-krotnie (szczury) i 25-krotnie (psy) wyższych niż zalecane. Chlorowodorek azelastyny nie wykazywał właściwości uczulających, mutagennych ani rakotwórczych, co potwierdzają badania in vitro, in vivo oraz długoterminowe na szczurach i myszach.
azot mocznikowy, badanie toksyczności, chlorowodorek azelastyny, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipertrofia komórek wątrobowych, nefrotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał uczulający, przenikanie przez łożysko, reakcja nadwrażliwości, rozwój płodu, toksyczność matczyna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, właściwość uczulająca, wydalanie elektrolitów, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kostarox
Etorykoksyb, substancja czynna leku Kostarox, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w obrębie przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego, nerek oraz wątroby. U pacjentów stosujących etorykoksyb odnotowano powikłania takie jak perforacje, owrzodzenia i krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, z ryzykiem zgonu, szczególnie u osób starszych, przyjmujących jednocześnie inne NLPZ lub ASA oraz z historią chorób przewodu pokarmowego. Ponadto, stosowanie etorykoksybu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, zwłaszcza przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i regularną ocenę korzyści i ryzyka, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą oraz palących tytoń.
AlAT, anafilaksja, AspAT, cyklooksygenaza, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja lewej komory serca, enzymy wątrobowe, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania żołądkowo-jelitowe, prostaglandyny nerkowe, retencja płynów, synteza prostaglandyn, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, warfaryna, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Groprinosin 500 mg
Groprinosin (inozyna pranobeks) wykazuje dobrze udokumentowany profil działań niepożądanych, z najczęstszym efektem w postaci zwiększonego stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, obserwowanym u dorosłych oraz dzieci, jednak zwykle mieszczącym się w granicach normy i ustępującym kilka dni po odstawieniu leku. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz o nieznanej częstości, zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje nadwrażliwości układu immunologicznego, takie jak obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Ponadto, często obserwuje się bóle i zawroty głowy (>1%), nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu, świąd, wysypkę, bóle stawów, zmęczenie oraz podwyższone parametry biochemiczne (mocznik, aminotransferazy, fosfataza zasadowa).
aminotransferazy, bezsenność, biegunka, ból nadbrzusza, ból stawów, dnawe zapalenie stawów, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, kwas moczowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, tkanka podskórna, układ nerwowy, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Desloratadine Genoptim 5 mg
Desloratadine Genoptim, zawierający 5 mg desloratadyny w tabletce powlekanej, jest stosowany w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. W badaniach klinicznych działania niepożądane występowały u pacjentów przyjmujących lek o 3% częściej niż w grupie placebo, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były uczucie zmęczenia (1,2%), suchość w ustach (0,8%) oraz ból głowy (0,6%). U pacjentów pediatrycznych (12-17 lat) ból głowy występował z podobną częstością w grupie leczonej i placebo, co sugeruje brak bezpośredniego związku z lekiem. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (>1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia komorowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, desloratadyna, drgawki, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność leku, kołatanie serca, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pacjent pediatryczny, pobudzenie psychoruchowe, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, stężenie bilirubiny, suchość w ustach, tachykardia, uczucie zmęczenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychiczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zawroty głowy