antagonista wapnia
Antagoniści wapnia, znani również jako blokery kanału wapniowego, to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca i zaburzeń rytmu serca. Działają poprzez blokowanie kanałów wapniowych w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego, co zmniejsza napływ jonów wapnia do wnętrza komórek.
Mechanizm działania antagonistów wapnia prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych (efekt wazodylatacyjny), zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. W sercu zmniejszają one siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe ujemne) oraz mogą spowalniać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, szczególnie w przypadku werapamilu i diltiazemu.
Antagonistów wapnia dzieli się na trzy główne klasy: pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina, felodypina), pochodne fenyloalkiloaminy (werapamil) oraz pochodne benzotiazepiny (diltiazem). Każda z tych klas charakteryzuje się nieco odmiennym profilem działania i zastosowaniem klinicznym, mimo wspólnego podstawowego mechanizmu działania.
W praktyce klinicznej antagoniści wapnia są szeroko stosowani w monoterapii lub leczeniu skojarzonym nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, niektórych zaburzeń rytmu serca oraz migreny. Dihydropirydyny są szczególnie skuteczne w leczeniu nadciśnienia i dławicy naczynioskurczowej, podczas gdy werapamil i diltiazem znajdują zastosowanie również w kontroli częstości rytmu serca w migotaniu przedsionków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Masultab 50 mg
Amisulpryd wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze klinicznie są te prowadzące do wydłużenia odstępu QT i ryzyka torsade de pointes. Przeciwwskazane jest łączenie amisulprydu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), a także z innymi substancjami wydłużającymi QT, takimi jak beprydyl, cyzapryd, tiorydazyna czy metadon. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny z lewodopą i agonistami dopaminy (bromokryptyna, ropinirol) powoduje osłabienie ich efektów terapeutycznych, co wyklucza jednoczesne stosowanie tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z alkoholem, która potęguje depresję ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc do nasilonej sedacji, zaburzeń koordynacji, ryzyka depresji oddechowej oraz hipotonii ortostatycznej.
agonista dopaminy, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, antagonista receptorów dopaminowych, antagonista wapnia, antagonizm farmakodynamiczny, beta-adrenolityk, blokada receptorów dopaminowych, bromokryptyna, chinidyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, diuretyk hipokaliemiczny, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie uspokajające, funkcja poznawcza, glikokortykosteroid, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, imipramina, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, nagła śmierć sercowa, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja komór, ropinirol, sedacja, sotalol, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Prestarium 5 mg + 5 mg
Preparat Co-Prestarium, zawierający peryndopryl z argininą (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), jest wskazany w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie wiąże się z licznymi przeciwwskazaniami. Do najważniejszych należą: nadwrażliwość na peryndopryl, amlodypinę lub substancje pomocnicze, obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, ciąża (szczególnie II i III trymestr), ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), istotne zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aortalnej wysokiego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²), u których jednoczesne stosowanie Co-Prestarium z aliskirenem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkalemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
afereza lipoprotein, amlodypina, antagonista wapnia, choroba wieńcowa, ciężkie niedociśnienie tętnicze, działanie teratogenne, hiperkalemia, hipotensja, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Klabion UNO 500 mg
Klarytromycyna, jako silny inhibitor enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie zmian stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lekami takimi jak astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna, alkaloidy sporyszu, midazolam doustny, statyny metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), kolchicyna, tikagrelor, iwabradyna, ranolazyna oraz lomitapid ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca, miopatii, rabdomiolizy czy ostrej toksyczności. Przykładowo, jednoczesne podanie klarytromycyny i midazolamu doustnego zwiększa AUC midazolamu 7-krotnie, a flukonazol podawany w dawce 200 mg/dobę zwiększa Cmin klarytromycyny o 33% i AUC o 18%. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital czy ziele dziurawca, obniżają stężenia klarytromycyny, co może skutkować zmniejszeniem jej skuteczności terapeutycznej.
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antagonista wapnia, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, bradyarytmia, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie toksyczne, enzym CYP3A4, glikoproteina p, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kwasica mleczanowa, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie kończyn, ototoksyczność, rabdomioliza, skurcz naczyń krwionośnych, stężenie subterapeutyczne, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dilzem retard 90 mg
Diltiazemu chlorowodorek, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy benzotiazepin (kod ATC: C08DB01), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne. Jego podstawowy mechanizm polega na hamowaniu napływu jonów wapnia przez błony komórkowe mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz mięśnia sercowego. W efekcie dochodzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, co skutkuje zmniejszeniem całkowitego oporu obwodowego i obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi. Diltiazem zmniejsza obciążenie następcze serca, co jest korzystne w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego.
antagonista wapnia, chlorowodorek diltiazemu, ciśnienie tętnicze krwi, działanie chronotropowe, działanie farmakodynamiczne, działanie inotropowe, jon wapnia, kanał wapniowy, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień gładki naczyń, mięsień sercowy, naczynie obwodowe, obciążenie następcze, opór obwodowy, pochodna benzotiazepiny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rytm serca, skurcz mięśnia sercowego, układ przewodzący serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramladio 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie preparatu Ramladio, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych i znacznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem. Objawy kliniczne obejmują bradykardię (ramipryl) lub odruchową tachykardię (amlodypina), zaburzenia elektrolitowe oraz niewydolność nerek wynikającą z hipoperfuzji. Warto podkreślić, że ramiprylat jest słabo dializowalny, a amlodypina, ze względu na silne wiązanie z białkami osocza, nie podlega efektywnej hemodializie. Niedociśnienie może być długotrwałe i w skrajnych przypadkach prowadzić do zgonu.
alfa-1-adrenomimetyk, angiotensyna II, antagonista wapnia, białko osocza, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, funkcje życiowe, glukonian wapnia, hemodializa, hipoperfuzja nerkowa, inhibitor ACE, leczenie nerkozastępcze, lek zwężający naczynia krwionośne, niedociśnienie, niewydolność nerek, płukanie żołądka, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, równowaga elektrolitowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bilant
Bilastyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci poniżej 2 lat z powodu braku danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa, a także nie rekomenduje się jej stosowania u dzieci w wieku 2-5 lat z powodu ograniczonych danych klinicznych. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek należy zachować szczególną ostrożność, gdyż jednoczesne stosowanie bilastyny z inhibitorami glikoproteiny P (P-gp) — takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir oraz diltiazem — może prowadzić do zwiększenia stężenia bilastyny w osoczu i podwyższonego ryzyka działań niepożądanych. W tych przypadkach jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kumulacji leku.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tenox 5 mg
Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, erytromycyna, azole przeciwgrzybicze, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny w osoczu, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej redukcji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z klarytromycyną, która zwiększa ryzyko niedociśnienia, oraz na przeciwwskazanie do łączenia amlodypiny z grejpfrutem ze względu na wzrost biodostępności leku. Ponadto, jednoczesne stosowanie amlodypiny z dantrolenem dożylnie jest przeciwwskazane z powodu ryzyka hiperkaliemii i zapaści krążeniowej.
amlodypina, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, cyklosporyna, czas protrombinowy, dantrolen, digoksyna, diltiazem, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, ortostatyczny spadek ciśnienia, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, Tenox, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Plendil 10 mg
Felodypina, zawarta w leku Plendil w dawkach 5 mg i 10 mg o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko teratogenne oraz u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, takie jak laktoza (28 mg/tabletka) i hydroksystearynian makrogologlicerolu (5 mg w tabletce 5 mg, 10 mg w tabletce 10 mg). Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, ostrą fazą zawału mięśnia sercowego, niestabilną dusznicą bolesną, hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawek serca oraz dynamicznym zwężeniem drogi odpływu z serca, np. w kardiomiopatii przerostowej, ze względu na ryzyko pogorszenia stanu klinicznego i perfuzji wieńcowej.
antagonista wapnia, diagnostyka kardiologiczna, dusznica bolesna, kardiomiopatia przerostowa, niestabilna dusznica bolesna, niestabilność wieńcowa, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, zaostrzenie niewydolności serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawek serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenox 10 mg
Amlodypina, jako antagonista kanału wapniowego, jest powszechnie stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca, jednak jej bezpieczeństwo w ciąży nie zostało jednoznacznie potwierdzone. Badania na modelach zwierzęcych wykazały potencjalne ryzyko dla procesów reprodukcyjnych, zwłaszcza przy wysokich dawkach. W praktyce klinicznej decyzja o zastosowaniu amlodypiny u kobiet ciężarnych powinna być oparta na dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem braku alternatywnych, bezpieczniejszych leków oraz przewagi zagrożeń wynikających z nieleczonej choroby podstawowej. Zaleca się intensywne monitorowanie stanu płodu i parametrów życiowych matki podczas terapii amlodypiną w ciąży.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, choroba podstawowa, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, ekspozycja na lek, główka plemnika, karmienie piersią, laktacja, mleko kobiece, model zwierzęcy, nadciśnienie tętnicze, płodność, powikłanie sercowo-naczyniowe, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa, schorzenie, substancja czynna, zdolność zapładniająca - Leksykon leków
Interakcje leku – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Triplixam, zawierający peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Przeciwwskazane jest łączenie Triplixamu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek ze względu na ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz zwiększonej śmiertelności sercowo-naczyniowej. Również stosowanie produktu złożonego sakubitryl/walsartan z inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem, jest przeciwwskazane z powodu ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, NLPZ, leków immunosupresyjnych, a także leków wywołujących torsade de pointes, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zaburzeń rytmu i pogorszenia czynności nerek. Monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny oraz ciśnienia tętniczego jest niezbędne, zwłaszcza przy stosowaniu spironolaktonu lub eplerenonu w dawkach 12,5-50 mg/dobę u pacjentów z niewydolnością serca.
antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, kwasica mleczanowa, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, metoda pozaustrojowa, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, reakcja rzekomoanafilaktyczna, środek kontrastujący, torsade de pointes - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Caramlo 8 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Caramlo, zawierający kandesartan cyleksetyl (8 mg lub 16 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. W ciąży lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak niewydolność nerek płodu, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania u noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W I trymestrze stosowanie Caramlo jest możliwe jedynie w sytuacjach, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć alternatywną terapię. Zalecane jest także monitorowanie ultrasonograficzne płodu oraz obserwacja noworodka, jeśli doszło do ekspozycji na AIIRA od II trymestru.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kostnienie czaszki, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, przeciwwskazanie, terapia hipotensyjna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Loreblok 50 mg
Produkt leczniczy Loreblok zawierający losartan potasowy w dawce 50 mg stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, redukcji ryzyka udaru mózgu u pacjentów z przerostem lewej komory oraz u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w celu uzyskania optymalnej kontroli ciśnienia tętniczego. U pacjentów z niewydolnością serca dawkę rozpoczyna się od 12,5 mg i stopniowo zwiększa co tydzień do 50 mg. U osób powyżej 75 roku życia oraz u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej zaleca się rozpoczęcie terapii od 25 mg. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć, natomiast u ciężkich zaburzeń stosowanie leku jest przeciwwskazane. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym dializowanych.
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz w cukrzycy typu 2, ciśnienie tętnicze, dane farmakokinetyczne, dawka podtrzymująca, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializoterapia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, insulina, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, udar mózgu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość krwi krążącej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lercan 20 mg
Lerkanidypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, wykazuje selektywne działanie naczyniowe poprzez blokadę kanałów wapniowych typu L w mięśniach gładkich naczyń, co prowadzi do ich rozkurczu i obniżenia całkowitego obwodowego oporu naczyniowego. Charakteryzuje się długotrwałym efektem hipotensyjnym mimo krótkiego okresu półtrwania w surowicy, co jest związane z wysokim powinowactwem do lipidów błon komórkowych. Lek nie wykazuje działania inotropowo ujemnego na mięsień sercowy, co jest klinicznie istotne, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Działanie terapeutyczne lerkanidypiny jest stereoselektywne i głównie przypisane enancjomerowi S, co optymalizuje efekt farmakodynamiczny. Stopniowe rozszerzanie naczyń minimalizuje ryzyko ostrego niedociśnienia i odruchowej tachykardii.
4-dihydropirydyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, ciężkie nadciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie hipotensyjne, działanie inotropowo ujemne, enancjomer, inhibitor ACE, izolowane nadciśnienie skurczowe, kanał wapniowy typu L, lerkanidypina, lipidy błon komórkowych, mięsień gładki naczyń krwionośnych, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obwodowy opór naczyniowy, pochodna 1, pochodna dihydropirydyny, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, rozszerzanie naczyń krwionośnych, skurczowe ciśnienie tętnicze, stereoselektywność, tachykardia odruchowa, transport jonów wapnia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lernidum 10 mg
Lek Lernidum, zawierający lerkanidypinę chlorowodorek, jest wskazany do leczenia łagodnego do umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 10 mg (odpowiadającej 9,4 mg lerkanidypiny) oraz 20 mg (odpowiadającej 18,8 mg lerkanidypiny). Tabletki 10 mg są żółte, okrągłe, o wymiarach około 6,5 mm x 3,3 mm i posiadają linię podziału ułatwiającą przełamanie, jednak nie na równe dawki. Tabletki 20 mg są różowe, okrągłe, o wymiarach około 8,5 mm x 4,0 mm i można je podzielić na równe dawki. Zawartość sodu w tabletkach wynosi odpowiednio 0,928 mg w dawce 10 mg oraz 1,437 mg w dawce 20 mg, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
antagonista wapnia, choroba współistniejąca, dieta niskosodowa, lerkanidypina, lerkanidypina chlorowodorek, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, pochodna dihydropirydyny, profil kliniczny, schemat dawkowania, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zalecenie terapeutyczne - Leksykon substancji czynnych
Indapamid – Właściwości farmakodynamiczne
Indapamid, pochodna sulfonamidowa o właściwościach tiazydopodobnych, działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wchłaniania sodu w części proksymalnej kanalika dystalnego nerki, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu i chlorków oraz umiarkowanego wydalania potasu i magnezu. Jego działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny i jest proporcjonalne do poprawy podatności tętnic oraz zmniejszenia oporu naczyniowego. Indapamid wykazuje również bezpośredni wpływ na naczynia krwionośne, zmniejszając kurczliwość mięśni gładkich, stymulując syntezę prostaglandyn PGE2 i PGI2 oraz nasilając działanie bradykininy, co razem przyczynia się do rozszerzenia naczyń i hamowania agregacji płytek. W dawkach terapeutycznych (1,5 mg w formie o przedłużonym uwalnianiu, 2,5 mg w formie natychmiastowej) efekt diuretyczny jest łagodny lub subkliniczny, natomiast efekt hipotensyjny jest wyraźny i stabilny.
agregacja płytek krwi, antagonista wapnia, bradykinina, cholesterol HDL, cholesterol LDL, diuretyk tiazydopodobny, działanie diuretyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, efekt moczopędny, gospodarka lipidowa, gospodarka węglowodanowa, hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, kanalik dystalny nerki, kontrola glikemii, kwas moczowy, lek beta-adrenolityczny, mięśnie gładkie naczyń, mikroalbuminuria, opór naczyń obwodowych, ostry atak dny, peryndopryl, plateau terapeutyczne, pochodna sulfonamidowa, podatność tętnic, prostacyklina PGI2, prostaglandyna PGE2, przerost lewej komory serca, stężenie potasu w osoczu, trójglicerydy, wskaźnik masy lewej komory, wydalanie elektrolitów - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (26,09–104,35 mg/dawka). Nie należy go stosować u osób z aktywną chorobą wątroby lub aminotransferazami przekraczającymi 3-krotnie górną granicę normy, a także u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Przeciwwskazania obejmują także specyficzne interakcje lekowe, m.in. z glekaprewirem z pibrentaswirem, aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz z sakubitrylem i walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy).
afereza lipoprotein, antagonista wapnia, choroba wątroby, choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dializa wysokoprzepływowa, efekt inotropowy, glekaprewir z pibrentaswirem, hemofiltracja, hepatocyt, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, marskość wątroby, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, podwyższona aktywność aminotransferaz, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, sakubitryl i walsartan, składniki leku Triveram, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbis 16 mg
Produkt leczniczy Karbis, zawierający kandesartan cyleksetylu, wykazuje brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glibenklamid, nifedypina oraz enarapryl. Jednakże, istotne interakcje farmakodynamiczne występują przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, w tym diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren), suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas oraz heparyną, co może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie przy wysokim ryzyku. Ponadto, jednoczesne stosowanie z preparatami litu jest niezalecane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności, wymagając ścisłej kontroli poziomu litu w surowicy.
aliskiren, antagonista wapnia, bezpośredni inhibitor reniny, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt wazodylatacyjny, eplerenon, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nifedypina, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada układu RAA, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ RAA, warfaryna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pricoron 5 mg
Peryndopryl z argininą (Pricoron), jako inhibitor ACE, jest skutecznym lekiem w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane w wielu sytuacjach klinicznych. Należą do nich nadwrażliwość na peryndopryl, inne inhibitory ACE lub substancje pomocnicze (w tym laktozę: 116,38 mg w tabletce 5 mg i 232,75 mg w tabletce 10 mg), obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie lub wrodzony/idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, a także drugi i trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko wad rozwojowych płodu (hipotensja, niewydolność nerek, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki). Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² oraz z sakubitrylem i walsartanem (wymagany 36-godzinny odstęp). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów poddawanych dializie lub hemofiltracji z błonami o ujemnym ładunku elektrycznym oraz u osób ze znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę, ze względu na ryzyko ostrej niewydolności nerek.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, dializa, diuretyk, filtracja kłębuszkowa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, metody pozaustrojowe, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na peryndopryl, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy wrodzony, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl, sartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Rywastygmina Aurovitas 9,5 mg/24 h
Rywastygmina w postaci systemu transdermalnego wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami zwiotczającymi mięśnie (np. sukcynylocholina), substancjami cholinomimetycznymi oraz lekami przeciwcholinergicznymi (np. oksybutynina, tolterodyna). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy, zwłaszcza beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy III, antagonistami kanału wapniowego, glikozydami naparstnicy oraz pilokarpiną, które mogą nasilać ryzyko bradykardii i omdleń. Ponadto, rywastygmina zwiększa ryzyko wystąpienia torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak fenotiazyny, benzamidy, pimozyd, haloperydol, erytromycyna i.v., halofantryna, pentamidyna czy moksyfloksacyna, co wymaga monitorowania EKG i zachowania szczególnej ostrożności.
antagonista wapnia, atenolol, benzodiazepina, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakokinetyczna, lek antypsychotyczny, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający, lek zwiotczający mięśnie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksybutynina, pilokarpina, rywastygmina, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, system transdermalny, tolterodyna, torsade de pointes, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Candepres 8 mg
Kandesartan cileksetyl, substancja czynna preparatu Candepres, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glibenklamid, nifedypina czy enalapryl. Jednakże szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren), suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz heparyną. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom metabolicznym. Ponadto, kandesartan jako AIIRA wpływa na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), a podwójna blokada tego układu (np. w skojarzeniu z inhibitorami ACE, innymi AIIRA lub aliskirenem) wiąże się z wysokim ryzykiem niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania lub unikania takiego połączenia.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antykoagulant, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, eplerenon, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, nieselektywny NLPZ, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Concoram 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga szczególnej ostrożności w kontekście płodności, ciąży i karmienia piersią. Bisoprolol może powodować zmniejszenie przepływu krwi przez łożysko, co wiąże się z ryzykiem opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, śmierci wewnątrzmacicznej płodu, samoistnych poronień oraz porodu przedwczesnego. U noworodków obserwuje się ryzyko hipoglikemii i bradykardii. Amlodypina wykazuje toksyczność reprodukcyjną w badaniach przedklinicznych, a jej bezpieczeństwo w ciąży nie zostało jednoznacznie ustalone. W przypadku konieczności stosowania Concoramu w ciąży zaleca się ścisły monitoring przepływu maciczno-łożyskowego oraz rozwoju płodu, a także rozważenie alternatywnych terapii. Noworodki matek leczonych Concoramem powinny być obserwowane szczególnie w pierwszych 3 dobach życia.
amlodypina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, Concoram, hipoglikemia, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, poród przedwczesny, poronienie samoistne, przedział międzykwartylowy, przenikanie do mleka kobiecego, przepływ łożyskowy, przepływ maciczno-łożyskowy, receptor beta1-adrenergiczny, selektywny beta-adrenolityk, śmierć wewnątrzmaciczna płodu, toksyczność reprodukcyjna, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sumilar 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Sumilar jest wskazany do leczenia zastępczego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, którzy osiągnęli stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania ramiprylu i amlodypiny w identycznych dawkach. Sumilar dostępny jest w formie twardych kapsułek żelatynowych w czterech dawkach: 5 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny, 5 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny, 10 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny oraz 10 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny (amlodypina w postaci bezylanu). Każda dawka umożliwia indywidualne dopasowanie terapii, a kapsułki różnią się kolorem i rozmiarem, co ułatwia identyfikację preparatu.
amlodypina, antagonista wapnia, bezylan amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze, lek pierwszego rzutu, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, polipragmazja, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, ramipryl, schemat terapeutyczny, współpraca pacjenta - Leksykon substancji czynnych
Diltiazem – Przeciwwskazania stosowania
Diltiazem, jako antagonista kanałów wapniowych, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na diltiazem lub substancje pomocnicze (np. laktoza jednowodna w dawkach 205,3 mg w Dilzem 120 retard i 243,4 mg w Dilzem retard 90 mg, sacharoza w ilości 1 mg w Oxycardil 120 oraz 0,5 mg w Oxycardil 60), zaburzenia rytmu i przewodnictwa takie jak zespół chorego węzła zatokowego bez wszczepionego stymulatora, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez stymulatora, oraz ciężka bradykardia z częstością akcji serca poniżej 40 uderzeń/min. Ponadto, diltiazem jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością lewej komory serca z zastojem płucnym ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji serca. W zakresie interakcji lekowych, bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie diltiazemu z dożylnym dantrolenem, iwabradyną (ze względu na ryzyko niebezpiecznej bradykardii) oraz lomitapidem (z powodu ryzyka znacznego wzrostu stężenia lomitapidu i działań niepożądanych).
antagonista wapnia, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia, chlorowodorek diltiazemu, dantrolen, dysfagia, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie inotropowe, działanie kardiopresyjne, echokardiografia, EKG, holter EKG, interakcja lekowa, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność lewej komory serca, sacharoza, stymulator komorowy, substancja pomocnicza, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodnictwa, zastój płucny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Elestar HCT to preparat złożony zawierający olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II typu AT1), amlodypinę bezylan (antagonista kanałów wapniowych) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy lek moczopędny). Kombinacja tych trzech substancji o różnych mechanizmach działania wykazuje addytywny efekt hipotensyjny, skuteczniej obniżając ciśnienie tętnicze niż monoterapia. Olmesartan medoksomil blokuje receptor AT1, hamując skurcz naczyń, uwalnianie aldosteronu oraz retencję sodu, co prowadzi do długotrwałego i stabilnego obniżenia ciśnienia tętniczego bez efektu pierwszej dawki, tachyfilaksji czy nadciśnienia z odbicia. Pełny efekt terapeutyczny osiągany jest po około 8 tygodniach, a istotny spadek ciśnienia obserwuje się już po 2 tygodniach. Preparat dostępny jest w wariantach dawkowaniem olmesartanu 20-40 mg, amlodypiny 5-10 mg oraz hydrochlorotiazydu 12,5-25 mg, co pozwala na indywidualizację terapii zgodnie z potrzebami pacjenta.
aldosteron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora angiotensyny II typu AT1, antagonista wapnia, cukrzyca typu 2, efekt addytywny, efekt pierwszej dawki, gospodarka wodno-elektrolitowa, hydrochlorotiazyd, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor ACE, mikroalbuminuria, nadciśnienie oporne na leczenie, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia, normoalbuminuria, obniżenie ciśnienia tętniczego, olmesartan medoksomil, opór obwodowy, retencja płynów, skurcz naczyń krwionośnych, tachyfilaksja, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Asbima 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima to złożony lek hipotensyjny zawierający amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), dostępny w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu. Preparat jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, szczególnie w sytuacjach, gdy monoterapia amlodypiną lub walsartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Tabletki powlekane umożliwiają dawkowanie raz na dobę, a obecność linii podziału w najwyższej dawce (10 mg + 160 mg) nie jest przeznaczona do dzielenia tabletki. Każda tabletka zawiera również sorbitol (E-420) w ilości 9,25 mg lub 18,5 mg, w zależności od dawki.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, compliance, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, inhibitor kanałów wapniowych, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, monoterapia, nadciśnienie, postać farmaceutyczna, preparat złożony, samoistne nadciśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Prestarium 5 mg + 10 mg
Preparat Co-Prestarium zawiera peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), co determinuje specyficzne przeciwwskazania do jego stosowania. Bezwzględne przeciwwskazania dla peryndoprylu obejmują nadwrażliwość na inhibitory ACE, obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, ciążę (II i III trymestr), jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², terapię sakubitrylem/walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy), pozaustrojowe metody leczenia krwi oraz znaczne zwężenie tętnic nerkowych. Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, nadwrażliwością na dihydropirydyny, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aortalnej wysokiego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale. Dodatkowo, preparat zawiera laktozę jednowodną, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją laktozy.
amlodypina, antagonista wapnia, elektrolit, farmakokinetyka, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedociśnienie śródoperacyjne, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl, teratogenność, wstrząs kardiogenny, zabieg operacyjny, zawał serca, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Perindopril/Amlodipine Krka wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu doustnym, co wskazuje na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności. Substancja ta nie wykazała potencjału mutagennego ani karcynogennego w badaniach in vitro i in vivo, a także nie wpływała negatywnie na płodność szczurów. Niemniej jednak, jako inhibitor ACE, peryndopryl może wywoływać działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zwiększona śmiertelność płodów, wady nerek oraz podwyższona umieralność okołoporodowa i poporodowa. Amlodypina nie wykazała działania rakotwórczego w badaniach dwuletnich na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom klinicznym do 10 mg/dobę (przeliczone na mg/m²). Badania mutagenności amlodypiny również nie potwierdziły genotoksyczności.
antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, bezylan amlodypiny, dawka kliniczna, działanie karcynogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl i amlodypina, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, zniekształcenie dystalnej części szkieletu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Rimal 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Rimal, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Ramipryl jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie na płód, objawiające się m.in. pogorszeniem czynności nerek, małowodziem oraz opóźnieniem kostnienia czaszki, a także ryzykiem niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodka. W I trymestrze stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad rozwojowych. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki przyjmującej ramipryl, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie alternatywnej terapii. Amlodypina nie ma jednoznacznie potwierdzonego bezpieczeństwa w ciąży; jej stosowanie jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla matki i płodu.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karmienie piersią, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, ramipryl, ryzyko teratogenne, skąpomocz, toksyczny wpływ na płodność, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma to preparat złożony stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, łączący trzy substancje czynne o uzupełniających się mechanizmach działania: amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), walsartan (antagonista receptora angiotensyny II podtypu AT1) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy lek moczopędny). W badaniu kontrolowanym na 2271 pacjentach z ciśnieniem wyjściowym 170/107 mmHg, terapia trójskładnikowa (10 mg/320 mg/25 mg) wykazała istotnie większe obniżenie ciśnienia tętniczego (średnio 39,7/24,7 mmHg) w porównaniu do terapii dwuskładnikowych (spadki 31,5-33,5/19,5-21,5 mmHg). Po 8 tygodniach leczenia 71% pacjentów stosujących terapię trójskładnikową osiągnęło kontrolę ciśnienia (<140/90 mmHg), co było statystycznie istotnie wyższe niż w grupach dwuskładnikowych (45-54%, p<0,0001). Efekt terapeutyczny maksymalny uzyskiwano po 2 tygodniach stosowania pełnych dawek.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, ambulatoryjny pomiar ciśnienia tętniczego, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie hemodynamiczne, cholesterol HDL, choroba niedokrwienna serca, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze, częstość pracy serca, dusznica bolesna, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, funkcja nerek, hiperkaliemia, katecholaminy, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność serca, opór naczyniowy obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, przerost lewej komory, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śmiertelność całkowita, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Co-Prestarium Initio 3,5 mg + 2,5 mg
Co-Prestarium Initio to preparat złożony zawierający peryndopryl z argininą (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), dostępny w dawkach 3,5 mg + 2,5 mg oraz 7 mg + 5 mg. Tabletki mają postać białych, okrągłych tabletek o średnicy odpowiednio 5 mm i 6 mm, zawierają laktozę jednowodną w ilościach 31,62 mg i 63,23 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Zawartość substancji czynnych w dawce 3,5 mg + 2,5 mg to 2,378 mg peryndoprylu i 3,4675 mg amlodypiny bezylanu, natomiast w dawce 7 mg + 5 mg – 4,756 mg peryndoprylu i 6,935 mg amlodypiny bezylanu.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed zawiera trzy substancje czynne, których stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących wymaga szczególnej ostrożności. Preparat jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie inhibitorów ACE (ramipryl) na płód i noworodka, w tym ryzyko pogorszenia czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki, niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii. Stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad rozwojowych. Amlodypina może być stosowana jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany w leczeniu nadciśnienia ciążowego, stanu przedrzucawkowego i obrzęków ciążowych ze względu na ryzyko niedokrwienia płodu, żółtaczki noworodkowej oraz zaburzeń elektrolitowych.
amlodypina, antagonista wapnia, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, bezmocz, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie płodu, obrzęk ciążowy, ramipryl, reakcja niepożądana, skąpomocz, stan przedrzucawkowy, zaburzenia elektrolitowe, zmiany biochemiczne, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Concoram 10 mg + 5 mg
Concoram jest lekiem złożonym, zawierającym bisoprolol fumaran (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia w postaci bezylanu), stosowanym w leczeniu substytucyjnym nadciśnienia tętniczego. Preparat dostępny jest w czterech dawkach: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg bisoprololu i amlodypiny, odpowiednio. Wskazaniem do stosowania jest kontynuacja terapii u pacjentów wcześniej skutecznie leczonych obiema substancjami podawanymi jednocześnie w oddzielnych tabletkach, przy zachowaniu tych samych dawek i odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Tabletki posiadają linię podziału ułatwiającą połykanie, jednak nie służą do dzielenia dawki.