Właściwości farmakodynamiczne
Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Elestar HCT

Elestar HCT jest preparatem złożonym, zawierającym trzy substancje czynne o różnych mechanizmach działania przeciwnadciśnieniowego, co pozwala na uzyskanie efektu addytywnego w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Kombinacja olmesartanu medoksomilu (antagonisty receptora angiotensyny II), amlodypiny bezylanu (antagonisty wapnia) oraz hydrochlorotiazydu (tiazydowego leku moczopędnego) charakteryzuje się większą skutecznością w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż każda z tych substancji stosowana w monoterapii.¹

Klasyfikacja farmakoterapeutyczna

Produkt leczniczy Elestar HCT należy do grupy farmakoterapeutycznej: Preparaty złożone zawierające antagonistów receptorów angiotensyny II, antagonistów wapnia, leki moczopędne. Sklasyfikowany jest według kodu ATC: C09DX03.²

Mechanizm działania olmesartanu medoksomilu

Olmesartan medoksomil jest wybiórczym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1 aktywnym po podaniu doustnym. Substancja ta blokuje działania angiotensyny II zależne od receptora AT1 w tkankach, w tym w mięśniach gładkich naczyń oraz nadnerczach. Angiotensyna II odgrywa kluczową rolę w patofizjologii nadciśnienia jako główny hormon wazoaktywny układu renina-angiotensyna-aldosteron.³

Do głównych działań angiotensyny II należą:

• Skurcz naczyń krwionośnych – prowadzący do wzrostu oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego
• Pobudzenie wytwarzania i uwalniania aldosteronu – wpływającego na gospodarkę wodno-elektrolitową
• Pobudzenie pracy serca – zwiększające obciążenie układu sercowo-naczyniowego
• Zwiększenie wchłaniania zwrotnego sodu w nerkach – przyczyniające się do retencji płynów

⁴

Istotną cechą olmesartanu jest jego działanie niezależne od źródła i szlaku produkcji angiotensyny II. Selektywna blokada receptorów AT1 przez olmesartan prowadzi do zwiększenia aktywności reniny w osoczu oraz stężenia angiotensyny I i II, a także do niewielkiego zmniejszenia stężenia aldosteronu w osoczu.⁵

Efekt hipotensyjny olmesartanu

W terapii nadciśnienia tętniczego olmesartan medoksomil wykazuje zależne od dawki, długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego. Istotne cechy działania hipotensyjnego olmesartanu to:

• Brak efektu pierwszej dawki (nie obserwuje się niedociśnienia po podaniu pierwszej dawki)
• Brak tachyfilaksji (zmniejszenia odpowiedzi) podczas długotrwałego leczenia
• Brak nadciśnienia z odbicia po nagłym przerwaniu terapii

⁶

Olmesartan medoksomil, stosowany raz na dobę, zapewnia skuteczną i stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego przez całą dobę (24 godziny). Podawanie leku raz dziennie daje taki sam efekt hipotensyjny jak podawanie tej samej dawki dobowej w dawkach podzielonych dwa razy na dobę.⁷

Pełny efekt terapeutyczny w postaci maksymalnego obniżenia ciśnienia tętniczego jest osiągany po około 8 tygodniach ciągłego leczenia, jednakże znaczący efekt hipotensyjny obserwuje się już po 2 tygodniach stosowania leku.⁸

Wpływ olmesartanu medoksomilu na śmiertelność i chorobowość wciąż pozostaje nieustalony.⁹

Badania kliniczne z olmesartanem medoksomilem

Badanie ROADMAP

Badanie ROADMAP (Randomised Olmesartan and Diabetes Microalbuminuria Prevention) zostało zaprojektowane w celu oceny wpływu olmesartanu na opóźnienie wystąpienia mikroalbuminurii u pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniu tym uczestniczyło 4447 pacjentów z cukrzycą typu 2, z prawidłową albuminurią (normoalbuminurią) oraz co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego.¹⁰

Metodologia badania:

• Średni okres obserwacji: 3,2 roku
• Pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo
• Dodatkowo stosowano inne leki przeciwnadciśnieniowe, z wyłączeniem inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA)

¹¹

Wyniki badania ROADMAP:

• W odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego: badanie wykazało istotne zmniejszenie ryzyka wystąpienia mikroalbuminurii w grupie olmesartanu
• Po uwzględnieniu różnic w ciśnieniu tętniczym, zmniejszenie ryzyka nie było już statystycznie istotne
• Mikroalbuminuria wystąpiła u 8,2% pacjentów (178 z 2160) w grupie olmesartanu i 9,8% pacjentów (210 z 2139) w grupie placebo

¹²

W odniesieniu do drugorzędowych punktów końcowych zaobserwowano następujące wyniki:

• Częstość incydentów sercowo-naczyniowych: 4,3% (96 pacjentów) w grupie olmesartanu vs 4,2% (94 pacjentów) w grupie placebo
• Zwiększona częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w grupie olmesartanu: 0,7% (15 pacjentów) vs 0,1% (3 pacjentów) w grupie placebo
• Podobna częstość występowania udaru niezakończonego zgonem: 0,6% (14 pacjentów) w grupie olmesartanu vs 0,4% (8 pacjentów) w grupie placebo
• Podobna częstość zawału serca niezakończonego zgonem: 0,8% (17 pacjentów) w grupie olmesartanu vs 1,2% (26 pacjentów) w grupie placebo
• Podobna częstość zgonów z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe: 0,5% (11 pacjentów) w grupie olmesartanu vs 0,5% (12 pacjentów) w grupie placebo
• Śmiertelność ogólna była liczbowo większa w grupie olmesartanu: 1,2% (26 pacjentów) vs 0,7% (15 pacjentów) w grupie placebo, głównie z powodu większej liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych

¹³

Badanie ORIENT

Badanie ORIENT (Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease in Diabetic Nephropathy Trial) było randomizowanym badaniem klinicznym przeprowadzonym w Japonii i Chinach, które miało na celu ocenę wpływu olmesartanu na wyniki nerkowe i sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 i jawną nefropatią.¹⁴

Metodologia badania:

• Liczba uczestników: 577 pacjentów z cukrzycą typu 2 i jawną nefropatią
• Średni okres obserwacji: 3,1 roku
• Pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo jako uzupełnienie innych leków przeciwnadciśnieniowych, włączając inhibitory ACE

¹⁵

Kompleksowe działanie farmakodynamiczne Elestar HCT

Elestar HCT łączy w swoim składzie trzy substancje czynne o komplementarnych mechanizmach działania hipotensyjnego:

1. Olmesartan medoksomil – antagonista receptora angiotensyny II, hamujący działanie angiotensyny II poprzez blokowanie receptorów AT1
2. Amlodypina (w postaci bezylanu) – antagonista wapnia, hamujący napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do ich rozkurczu
3. Hydrochlorotiazyd – tiazydowy lek moczopędny, zwiększający wydalanie sodu i wody przez hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu w kanaliku dystalnym nefronu

¹⁶

Dzięki połączeniu trzech substancji o różnych punktach uchwytu działania hipotensyjnego, Elestar HCT wykazuje addytywny efekt obniżający ciśnienie tętnicze, co umożliwia skuteczniejszą kontrolę nadciśnienia w porównaniu do monoterapii którąkolwiek z tych substancji. Takie podejście terapeutyczne jest zgodne z aktualnymi standardami leczenia nadciśnienia tętniczego, które zalecają stosowanie terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów z ciężkim lub trudnym do kontroli nadciśnieniem.¹⁷