zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek obejmują szerokie spektrum patologii, które wpływają na zdolność nerek do filtrowania krwi, wydalania produktów przemiany materii i utrzymania homeostazy wodno-elektrolitowej. Mogą mieć charakter ostry (ostre uszkodzenie nerek – AKI) lub przewlekły (przewlekła choroba nerek – PChN), a ich etiologia jest różnorodna, obejmując przyczyny przednerkowe, nerkowe i zanerkowe.
Ostre uszkodzenie nerek charakteryzuje się nagłym spadkiem filtracji kłębuszkowej, wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy o ≥0,3 mg/dl w ciągu 48 godzin lub o ≥50% w ciągu 7 dni, lub zmniejszeniem diurezy poniżej 0,5 ml/kg/h przez co najmniej 6 godzin. Przewlekła choroba nerek definiowana jest jako utrzymujące się przez co najmniej 3 miesiące nieprawidłowości w budowie lub czynności nerek, mające znaczenie dla zdrowia.
Diagnostyka zaburzeń czynności nerek obejmuje badania laboratoryjne (stężenie kreatyniny, mocznika, GFR, badanie moczu), obrazowe (USG, TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania dysfunkcji, a w przypadkach schyłkowej niewydolności nerek konieczne może być leczenie nerkozastępcze: dializa lub transplantacja nerki.
Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie zaburzeń czynności nerek ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta, gdyż postępująca niewydolność nerek prowadzi do poważnych powikłań wielonarządowych, w tym nadciśnienia tętniczego, niedokrwistości, zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, kwasicy metabolicznej i zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klabax 125 mg/5 ml 125 mg/5 ml
Lek Klabax 125 mg/5 ml zawierający klarytromycynę, antybiotyk makrolidowy, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę (2928,50 mg/5 ml) i aspartam (20 mg/5 ml). Nie należy go stosować u osób z wydłużeniem odstępu QT, arytmią komorową (w tym torsade de pointes), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), ciężką niewydolnością wątroby oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i toksycznych.
alkaloidy sporyszu, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atorwastatyna, benzodwuazepina, ciężka niewydolność wątroby, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hiperlipidemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lowastatyna, mielosupresja, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyki makrolidowe, niewydolność nerek, rabdomioliza, skurcz naczyń obwodowych, symwastatyna, toksyczność sporyszu, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polfilin
Przed rozpoczęciem dożylnej terapii pentoksyfiliną (Polfilin) konieczna jest szczegółowa ocena stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z zaawansowaną miażdżycą naczyń wieńcowych i mózgowych, nadciśnieniem tętniczym, ciężką arytmią serca oraz po zawale mięśnia sercowego. U tych grup wskazane jest stałe monitorowanie parametrów życiowych podczas infuzji. Dawkowanie pentoksyfiliny powinno być zmodyfikowane u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, aby zapobiec kumulacji leku i nasileniu działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ryzykiem nagłego spadku ciśnienia tętniczego, w tym u osób starszych i przyjmujących leki hipotensyjne, stosując wolniejsze tempo podawania i monitorowanie hemodynamiki. Ponadto, u chorych z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy czy kolagenozy mieszane, pentoksyfilina może modyfikować odpowiedź immunologiczną, co wymaga ścisłej obserwacji pod kątem zaostrzenia choroby podstawowej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Wamlox 10 mg + 160 mg
Wamlox to lek złożony zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, dostępny w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, podawany w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, niezależnie od mocy preparatu, z możliwością przyjmowania podczas posiłku lub niezależnie od niego. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się indywidualne dostosowanie dawek amlodypiny i walsartanu, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. Dawkowanie dobiera się w zależności od wcześniejszej terapii i odpowiedzi pacjenta, np. dawka 5 mg + 80 mg jest wskazana u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane przy monoterapii amlodypiną 5 mg lub walsartanem 80 mg, natomiast dawka 10 mg + 160 mg jest przeznaczona dla pacjentów z niekontrolowanym ciśnieniem przy amlodypinie 10 mg lub walsartanie 160 mg, bądź po niepowodzeniu dawki 5 mg + 160 mg.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Rivaroxaban Medreg 10 mg
Rivaroxaban Medreg w dawce 10 mg, zawierający rywaroksaban, wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Jednakże, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy (często) oraz omdlenia (niezbyt często), które znacząco obniżają bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów poprzez zaburzenia równowagi, spowolnienie reakcji i ryzyko nagłej utraty przytomności. Pacjenci doświadczający tych objawów powinni bezwzględnie unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leku na sprawność psychomotoryczną, wskazać objawy dyskwalifikujące z prowadzenia pojazdów oraz zalecić okresową samoocenę stanu psychofizycznego.
bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie niepożądane, efekt addycyjny, farmakokinetyka, lek przeciwzakrzepowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, rywaroksaban, sprawność psychomotoryczna, wpływ leków na prowadzenie pojazdów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zdarzenie niepożądane, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Riluzol PMCS
Riluzol PMCS w dawce 50 mg w tabletkach powlekanych wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami wątroby lub nieznacznym podwyższeniem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT do 3-krotnej wartości górnej granicy normy), bilirubiny i/lub GGT. Przekroczenie norm w kilku testach, szczególnie podwyższone stężenie bilirubiny, stanowi przeciwwskazanie do terapii. Aktywność AlAT powinna być kontrolowana przed rozpoczęciem leczenia, następnie co miesiąc przez pierwsze 3 miesiące, co 3 miesiące przez pierwszy rok oraz okresowo w dalszym czasie. Leczenie należy przerwać, jeśli AlAT przekroczy 5-krotność górnej granicy normy, gdyż brak jest danych dotyczących bezpiecznego zmniejszenia dawki lub ponownego wprowadzenia leku w takich przypadkach.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neosine Plus
Produkt leczniczy Neosine Plus zawiera inozynę pranobeks (250 mg) oraz jony cynku (1,5625 mg Zn²⁺ w 5 ml syropu) i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem hiperurykemii, dny moczanowej, kamicy moczowej oraz zaburzeniami czynności nerek. Inozyna pranobeks może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu (norma 0,18-0,42 mmol/l), co wynika z katabolizmu inozyny, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. W przypadku terapii trwającej powyżej 3 miesięcy zaleca się monitorowanie stężenia kwasu moczowego, parametrów czynności wątroby, morfologii krwi oraz funkcji nerek. Ze względu na zawartość cynku, należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających ten pierwiastek, aby nie przekroczyć bezpiecznych dawek.
cukrzyca, dna moczanowa, glikol propylenowy, hiperurykemia, inozyna pranobeks, jony cynku, kamica moczowa, kwas moczowy, metylu parahydroksybenzoesan, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, parametry czynności nerek, parametry czynności wątroby, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, stężenie kwasu moczowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod Bluefish jest lekiem stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego, którego dawkowanie powinno być ściśle nadzorowane przez doświadczonych lekarzy. U dorosłych zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana doustnie w formie kapsułek, które należy połykać w całości. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie zależy od masy ciała: pacjenci ≤ 40 kg powinni otrzymywać 0,25 mg (w postaci kapsułek 0,25 mg innego produktu), natomiast pacjenci > 40 kg – 0,5 mg. Po przekroczeniu masy ciała 40 kg u młodszych pacjentów zaleca się przejście na dawkę 0,5 mg z odpowiednim monitorowaniem, analogicznym do rozpoczęcia terapii. W przypadku przerw w leczeniu powyżej określonych progów czasowych (np. ≥ 1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, > 7 dni w 3. i 4. tygodniu, > 2 tygodnie po miesiącu leczenia) konieczne jest ponowne monitorowanie pacjenta po podaniu pierwszej dawki.
25 mg, 5 mg, bezpieczeństwo stosowania leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie fingolimodu, dzieci i młodzież, fingolimod 0, klasyfikacja Child-Pugh, monitorowanie pacjenta, pacjent dorosły, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, stwardnienie rozsiane, terapia fingolimodu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omeprazole Mercapharm 20 mg
Omeprazole Mercapharm w dawce 20 mg, podawany w formie kapsułek dojelitowych, jest wskazany do stosowania u dorosłych w standardowym schemacie 1 kapsułka raz na dobę przez 14 dni, z możliwością przedłużenia terapii o 2-3 dni w celu uzyskania pełnej poprawy objawów zgagi, która u większości pacjentów ustępuje w ciągu 7 dni. Lek należy przyjmować rano, popijając niegazowaną wodą, a kapsułki powinny być połykane w całości; alternatywnie można podać zawartość kapsułki wymieszaną z kwaśnym sokiem owocowym lub musem jabłkowym, przy czym nie zaleca się stosowania mleka ani wody gazowanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niewydolnością wątroby, u których wymagana jest konsultacja lekarska przed rozpoczęciem terapii, natomiast u osób z niewydolnością nerek oraz osób starszych (>65 lat) modyfikacja dawki nie jest konieczna.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotylek
Biotylek zawiera 5 mg biotyny oraz 60 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi istotne przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, wrodzonym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co kwalifikuje go jako lek „wolny od sodu” i umożliwia bezpieczne stosowanie u pacjentów na diecie ubogosodowej, w tym z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca oraz chorobami nerek wymagającymi ograniczenia sodu.
biotyna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba nerek, choroba tarczycy, diagnostyka kardiologiczna, dieta ubogosodowa, fałszywie obniżone wyniki badań, fałszywie podwyższone wyniki badań, interakcja biotyny i streptawidyny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polfilin prolongatum 400 mg
Polfilin prolongatum zawiera pentoksyfilinę w dawce 400 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 1 tabletka 2-3 razy na dobę, co daje całkowitą dawkę dobową 800-1200 mg. W przypadku pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min zaleca się redukcję dawki do 50-70% standardowej (400-800 mg/dobę). U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby dawka powinna być indywidualnie dostosowana przez lekarza, podobnie jak u pacjentów z obniżonym lub niestabilnym ciśnieniem tętniczym, gdzie konieczne jest monitorowanie hemodynamiczne. W ciężkich zaburzeniach krążenia można rozważyć dodatkowe podawanie pentoksyfiliny we wlewie dożylnym.
choroba współistniejąca, ciśnienie tętnicze, dawka dobowa, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, odpowiedź terapeutyczna, pentoksyfilina, Polfilin prolongatum, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wlew dożylny, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Loreblok HCT
Produkt leczniczy Loreblok HCT, zawierający 50 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wymaga szczególnej ostrożności i stałego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z obrzękiem naczynioruchowym, zaburzeniami elektrolitowymi, niewydolnością serca, czy zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U pacjentów z niedoborem płynów i sodu istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia, szczególnie po pierwszej dawce, dlatego konieczne jest wyrównanie niedoborów przed terapią. Monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz klirensu kreatyniny jest kluczowe u chorych z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30-50 ml/min. Przeciwwskazane jest łączenie Loreblok HCT z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz substytutami soli zawierającymi potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii. U pacjentów z marskością wątroby stosowanie leku wymaga ostrożności, a w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby jest przeciwwskazane.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niewydolność nerek, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny aldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, przeszczepienie nerki, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zawał mięśnia sercowego, zmniejszona objętość krwi krążącej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Posaconazole Glenmark 40 mg/ml
Pozakonazol, zawarty w zawiesinie doustnej Posaconazole Glenmark o stężeniu 40 mg/ml, może znacząco wpływać na zdolność pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Najczęstsze działania niepożądane wpływające na tę zdolność to zawroty głowy, senność oraz inne zaburzenia neurologiczne, które mogą upośledzać koordynację ruchową, czas reakcji i koncentrację. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółową ocenę ryzyka u pacjenta, uwzględniając wiek, choroby współistniejące oraz interakcje lekowe, a także poinformować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności podczas terapii. W przypadku wystąpienia objawów neurologicznych zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Produkt zawiera także substancje pomocnicze, takie jak około 0,422 g glukozy na 1 ml zawiesiny oraz 10 mg sodu benzoesanu na 5 ml, które mogą nasilać działania niepożądane.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lipanor 100 mg
Cyprofibrat w dawce 100 mg (1 kapsułka Lipanor) stosowany jest w długotrwałym leczeniu objawowych zaburzeń lipidowych, zawsze w połączeniu z odpowiednią dietą. U dorosłych i osób w podeszłym wieku zaleca się standardową dawkę 100 mg raz na dobę, przy czym u seniorów konieczny jest szczególny nadzór kliniczny i biochemiczny. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek dawkę należy zmniejszyć do 100 mg co 48 godzin, a u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek cyprofibrat jest przeciwwskazany. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Każda kapsułka zawiera 185 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyprofibratu, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, kapsułki żelatynowe, laktoza, leczenie objawowe, Lipanor, nietolerancja laktozy, parametry biochemiczne, parametry lipidowe, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nicorama Fruitmint 2 mg
Lek Nicorama Fruitmint, dostępny w dawkach 2 mg i 4 mg, jest stosowany w terapii uzależnienia od nikotyny, z dawkowaniem dostosowanym do stopnia uzależnienia pacjenta. Dawkę 2 mg zaleca się u pacjentów z niskim stopniem uzależnienia, natomiast dawkę 4 mg u osób z wysokim stopniem uzależnienia (wynik testu Fagerströma ≥ 6), palących ponad 20 papierosów dziennie lub po niepowodzeniu terapii 2 mg gumą. Standardowe dawkowanie to 8-12 gum na dobę, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 24 gumy (48 mg nikotyny) dla 2 mg i 16 gum (64 mg nikotyny) dla 4 mg. W przypadku objawów przedawkowania nikotyny zaleca się przerwanie terapii lub redukcję dawki. Terapia powinna trwać co najmniej 3 miesiące, z późniejszym stopniowym zmniejszaniem dawki, a stosowanie powyżej 6 miesięcy nie jest zalecane, chyba że istnieje ryzyko nawrotu palenia.
działania niepożądane, efekt terapeutyczny, głód nikotynowy, klirens nikotyny, nawrót palenia, nikotyna, objawy przedawkowania, pH jamy ustnej, populacja pediatryczna, poradnictwo medyczne, przedawkowanie nikotyny, schemat terapeutyczny, terapia nikotynowa zastępcza, terapia uzależnienia, test Fagerströma, uzależnienie od nikotyny, wchłanianie nikotyny, wsparcie psychologiczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zahron Combi 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zahron Combi dostępny jest w czterech stężeniach: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, zawierających rozuwastatynę i amlodypinę w postaci kapsułek twardych. Zalecana dawka to jedna kapsułka na dobę, przyjmowana o dowolnej porze, z posiłkiem lub bez. Lek nie jest wskazany do leczenia początkowego; terapia powinna być rozpoczęta od stałych dawek poszczególnych składników podawanych jednocześnie, a dawka Zahron Combi ustalana na ich podstawie. U pacjentów z nadciśnieniem amlodypinę można łączyć z tiazydowymi diuretykami, alfa- i beta-blokerami oraz inhibitorami ACE bez konieczności zmiany dawki. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, natomiast stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek jest przeciwwskazane. Amlodypina nie jest dializowalna i powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów dializowanych.
amlodypina, amlodypina bezylan, białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dializa, dieta niskocholesterolowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, miopatia, nadciśnienie tętnicze, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir, skala Childa-Pugha, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aciclovir Aurovitas 400 mg
Przedawkowanie acyklowiru, szczególnie w formie doustnej (Aciclovir Aurovitas 400 mg), zwykle nie wywołuje istotnych objawów toksyczności przy jednorazowym przyjęciu dawki do 20 g, co jest związane z ograniczonym wchłanianiem leku z przewodu pokarmowego. Jednak powtarzające się przedawkowanie doustne może prowadzić do objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz układu nerwowego (ból głowy, splątanie). W przypadku podania dożylnego ryzyko powikłań jest znacznie większe i obejmuje objawy neurologiczne (omamy, pobudzenie, drgawki, śpiączka) oraz zaburzenia funkcji nerek, manifestujące się wzrostem stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego, co może prowadzić do niewydolności nerek.
Aciclovir Aurovitas, acyklowir, azot mocznikowy, drgawki, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, niewydolność nerek, objawy neurologiczne, objawy niepożądane, objawy ogniskowe, objawy toksyczności, omamy, parametry nerkowe, podanie dożylne, przedawkowanie acyklowiru, przewód pokarmowy, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka, splątanie, stan neurologiczny, stężenie kreatyniny, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Coxydyna 90 mg
Etorykoksyb (Coxydyna) powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas ze względu na zwiększone ryzyko powikłań układu krążenia związane z dawką i czasem leczenia. W chorobie zwyrodnieniowej stawów zalecana dawka to 30 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg w przypadku niedostatecznego efektu terapeutycznego. W reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg, a następnie zmniejszenia do 60 mg po stabilizacji klinicznej. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg raz na dobę maksymalnie przez 8 dni, natomiast w bólu po zabiegach stomatologicznych 90 mg raz na dobę przez maksymalnie 3 dni. Stosowanie dawek wyższych niż zalecane nie wykazało większej skuteczności.
analgezja pooperacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, ostra dna moczanowa, ostre zapalenie stawów, ostry zespół bólowy, podanie doustne, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, układ krążenia, zabieg stomatologiczny, zaburzenia czynności nerek, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flukofemin One 150 mg
Flukonazol, podawany doustnie w dawce 150 mg (Flukofemin One), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h). Lek wykazuje proporcjonalność stężeń do dawki oraz długi okres półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia stosowanie pojedynczych dawek dobowych lub tygodniowych. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (GFR < 20 ml/min) okres półtrwania wydłuża się do 98 godzin, co wymaga redukcji dawki. Flukonazol ma niskie wiązanie z białkami osocza (11-12%) i dużą objętość dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej, co przekłada się na efektywną penetrację do tkanek, w tym skóry, paznokci oraz płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego). Kumulacja w warstwie rogowej skóry utrzymuje się nawet po odstawieniu leku (np. 5,8 μg/g po 7 dniach od zakończenia terapii 50 mg/dobę). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), a jego metabolizm jest minimalny (11% w postaci metabolitów). Lek jest inhibitorem CYP2C9, CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co ma istotne znaczenie w kontekście interakcji lekowych.
biodostępność, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, faza eliminacji, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor izoenzymu, izoenzymy CYP, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, warstwa rogowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Zentiva 400 mg
Bosutinib Zentiva jest wskazany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (CML Ph+) w różnych fazach choroby, z dawkowaniem dostosowanym do fazy i odpowiedzi pacjenta. W nowo rozpoznanej fazie przewlekłej (CP) zaleca się dawkę 400 mg raz na dobę, natomiast w przypadku oporności lub nietolerancji wcześniejszego leczenia dawka wynosi 500 mg/dobę. W określonych sytuacjach klinicznych dopuszczalne jest zwiększenie dawki do 600 mg/dobę, pod warunkiem braku ciężkich działań niepożądanych (stopień ≥ 3) i niespełnienia kryteriów odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej w określonych ramach czasowych. Dawki powyżej 600 mg/dobę nie były badane i nie są zalecane. U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek dawki są odpowiednio redukowane do 300 mg i 200 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania w zależności od tolerancji i odpowiedzi terapeutycznej. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie ustalono odrębnych zaleceń dawkowania, jednak zaleca się ostrożność ze względu na ograniczone dane.
ANC, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, faza akceleracji białaczki, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, małopłytkowość, neutropenia, niestabilna dusznica bolesna, podwyższona bilirubina, podwyższone aminotransferazy wątrobowe, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa Philadelphia, przewlekła białaczka szpikowa w fazie przewlekłej, transkrypt BCR-Abl, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kostarox 120 mg
Etorykoksyb (Kostarox) powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i możliwie najkrócej ze względu na wzrost ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych wraz z dawką i czasem terapii. Dawkowanie zależy od wskazania: w chorobie zwyrodnieniowej stawów zalecana dawka to 30 mg/dobę (max 60 mg/dobę), w reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa 60 mg/dobę (max 90 mg/dobę), a w ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni. Po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym stosuje się 90 mg/dobę do 3 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć wg skali Childa-Pugha, a u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 16 lat.
choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbólowe, ostry zespół bólowy, powikłania sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, zabieg chirurgiczny stomatologiczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neocitec
Produkt leczniczy Neocitec zawierający winorelbiny winian (10 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) wymaga podawania wyłącznie dożylnie pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii. Kluczowe jest monitorowanie parametrów hematologicznych przed każdą infuzją, w tym stężenia hemoglobiny, liczby leukocytów, neutrofili oraz płytek krwi, ze szczególnym uwzględnieniem neutropenii, która osiąga najniższy poziom (nadir) między 7. a 14. dniem po podaniu i ustępuje w ciągu 5-7 dni. Leczenie należy wstrzymać, jeśli liczba granulocytów obojętnochłonnych spadnie poniżej 1500/mm³ lub liczba płytek poniżej 100 000/mm³. W przypadku objawów zakażenia konieczne jest pilne przeprowadzenie diagnostyki.
Podczas terapii winorelbiny obserwowano toksyczność płucną, w tym ciężki ostry skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), który pojawia się średnio po 7 dniach (zakres 3-8 dni). W przypadku niewyjaśnionej duszności lub innych objawów toksyczności płucnej infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie leczenie. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów japońskich oraz u osób z chorobą niedokrwienną serca w wywiadzie. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Neocitec z radioterapią obejmującą wątrobę ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, należy unikać kontaktu leku z oczami oraz stosowania z silnymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, itrakonazolem). Produkt jest przeciwwskazany do stosowania z żywymi szczepionkami, zwłaszcza przeciw żółtej febrze. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
chemioterapia, choroba niedokrwienna serca, duszność, fenytoina, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, leukocyty, neutrofile, neutropenia, owrzodzenie rogówki, płytki krwi, podanie dożylne, podrażnienie rogówki, radioterapia, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, szczepionka przeciw żółtej febrze, toksyczność płucna, układ krwiotwórczy, winorelbiny winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diaflix 5 mg
Dapagliflozyna (lek Diaflix) jest stosowana w dawce 10 mg raz na dobę w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. W przypadku cukrzycy typu 2, przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, zaleca się rozważenie zmniejszenia dawek tych leków w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawki, jednak nie zaleca się rozpoczynania terapii przy GFR <25 ml/min, a skuteczność hipoglikemizująca jest zmniejszona przy GFR <45 ml/min. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby dawka początkowa wynosi 5 mg, z możliwością zwiększenia do 10 mg, jeśli lek jest dobrze tolerowany. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz u dzieci powyżej 10 lat z cukrzycą typu 2 nie ma konieczności modyfikacji dawki.
cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, dawka początkowa, działanie hipoglikemizujące, GFR, glikemia, hipoglikemia, insulina, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pochodna sulfonylomocznika, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Betaloc 1 mg/ml
Betaloc w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 mg metoprololu winianu w 1 ml roztworu, z dodatkiem 3,54 mg sodu na mililitr, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Dawkowanie leku należy dostosować do wskazań klinicznych: w leczeniu częstoskurczów dawka początkowa wynosi 5 mg dożylnie podawane z szybkością 1-2 mg/min, powtarzane co 5 minut do uzyskania efektu, zwykle do 10-15 mg, przy czym dawki powyżej 20 mg nie przynoszą dodatkowych korzyści. W terapii zawału mięśnia sercowego stosuje się fazę dożylną (5 mg w bolusie co 2 minuty do maksymalnie 15 mg) oraz fazę doustną rozpoczynającą się od 50 mg co 6 godzin przez 2 doby, a następnie dawkę podtrzymującą 100 mg metoprololu winianu dwa razy na dobę lub 200 mg metoprololu bursztynianu raz na dobę. Podczas podawania dożylnego konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca oraz zapisu EKG, z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak bradykardia <40/min, ciśnienie skurczowe <90 mmHg, wydłużony odstęp PQ >0,26 s, zaostrzenie duszności oraz objawy hipotermii skóry.
ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, częstoskurcz, dieta niskosodowa, duszność, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, oddział kardiologiczny, odstęp PQ, podanie dożylne, resuscytacja, roztwór do wstrzykiwań, stan hemodynamiczny, wstrzyknięcie w bolusie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego, zespolenie wrotno-czcze - Leksykon substancji czynnych
Rutozyd – Dawkowanie i sposób podawania
Rutozyd, stosowany w różnych preparatach leczniczych, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazań klinicznych oraz formy farmaceutycznej. W profilaktyce, np. w preparacie Rutinoscorbin, zaleca się dawkę 25-50 mg rutozydu na dobę (1-2 tabletki), natomiast w leczeniu niedoboru witaminy C dawka wzrasta do 50-200 mg na dobę (1-2 tabletki 2-4 razy dziennie). Preparaty wieloskładnikowe, takie jak Scorbolamid, podaje się w dawce 15-30 mg rutozydu na dobę (1-2 tabletki 3 razy dziennie), a w formie Scorbolamid EXTRA i EXTRA Hot dawka wynosi 150 mg rutozydu na dobę (1 tabletka lub saszetka 3 razy dziennie). W terapii schorzeń naczyniowych stosuje się preparaty Venescin (90 mg rutozydu/dobę) oraz Venescin forte (180-360 mg rutozydu/dobę). Wszystkie preparaty podaje się doustnie, najczęściej podczas lub po posiłku, z wyjątkiem Scorbolamid EXTRA Hot, który wymaga rozpuszczenia w ciepłej wodzie i natychmiastowego spożycia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Aristo 5 mg
Tadalafil Aristo w dawce 5 mg w formie tabletek powlekanych jest stosowany u dorosłych mężczyzn w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). W terapii zaburzeń erekcji dostępne są dwa schematy dawkowania: doraźny (10 mg jako dawka początkowa, z możliwością zwiększenia do 20 mg, przyjmowany co najmniej 30 minut przed aktywnością seksualną, maksymalnie raz na dobę) oraz codzienny (5 mg raz na dobę, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg w przypadku złej tolerancji). W leczeniu BPH zaleca się stosowanie 5 mg raz dziennie, przy czym dawka 2,5 mg nie wykazuje skuteczności. U pacjentów z jednoczesnym występowaniem obu schorzeń również stosuje się 5 mg codziennie. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z cukrzycą.
aktywność seksualna, cukrzyca, efekt terapeutyczny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, podawanie doustne, podeszły wiek, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletki powlekane, tolerancja leku, upośledzenie funkcji nerek, wskazanie kliniczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pentasa 2 g
Lek Pentasa w postaci granulatu o przedłużonym uwalnianiu zawierający 2 g mesalazyny jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na mesalazynę, substancje pomocnicze lub salicylany ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są także ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek, gdyż metabolizm i wydalanie mesalazyny odbywa się głównie przez te narządy, a ich niewydolność może prowadzić do kumulacji leku i toksyczności. Ponadto, choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy oraz skaza krwotoczna stanowią istotne przeciwwskazania ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań krwotocznych.
choroba wrzodowa, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwpłytkowe, leki przeciwzakrzepowe, mesalazyna, nadwrażliwość na mesalazynę, niesteroidowe leki przeciwzapalne, salicylany, skaza krwotoczna, stan zapalny przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon substancji czynnych
Alginian sodu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające alginian sodu, takie jak Gaviscon Duo oraz Gaviscon o smaku mięty (w tym saszetki), charakteryzują się wysoką zawartością sodu, co ma istotne znaczenie kliniczne. Dawka 10 ml Gaviscon Duo dostarcza 127,25 mg (5,53 mmol) sodu, natomiast Gaviscon o smaku mięty 143 mg sodu, co stanowi 7% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO. Szczególnie istotne jest to w przypadku saszetek Gaviscon o smaku mięty, gdzie dwie saszetki zawierają aż 285,2 mg (12,4 mmol) sodu, odpowiadając 14,62% dziennego limitu. Maksymalna dobowa dawka tych preparatów może sięgać 57% zalecanej przez WHO maksymalnej dawki sodu, co wymaga ostrożności u pacjentów z dietą ubogosodową, zwłaszcza w kontekście zastoinowej niewydolności serca i niewydolności nerek. Preparaty te zawierają również znaczące ilości wapnia (np. 130 mg w 10 ml Gaviscon Duo), co wymaga uwagi u pacjentów z hiperkalcemią, wapnicą nerek oraz nawracającą kamicą nerkową.
alginian sodu, dieta ubogosodowa, Gaviscon Duo, hiperkalcemia, hipernatremia, hipofosfatemia, kamica nerkowa, konserwant spożywczy, metylu parahydroksybenzoesan, niewydolność nerek, nieżyt żołądka i jelit, paraben, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, środek zobojętniający kwas solny, wapnica nerek, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Zanacodar Combi, zawierający 80 mg telmisartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, charakteryzuje się stabilnym profilem farmakokinetycznym, w którym jednoczesne podawanie obu składników nie wpływa na ich indywidualną farmakokinetykę. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniowość farmakokinetyczną w zakresie dawek 20-160 mg. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60%. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest eliminowany głównie z kałem (>97%) z okresem półtrwania >20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami w 68%, ma objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 10-15 godzin.
acyloglukuronid, albumina, AUC, białka osocza, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, dawka doustna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, hydrochlorotiazyd, interakcje międzylekowe, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie, stężenie w osoczu, telmisartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, Zanacodar Combi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się wysoką objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (82,9%, niezależnym od stężenia). Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² lub 1,3 mg/m², maksymalne stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml po pierwszej dawce, a po kolejnych dawkach 67-106 ng/ml i 89-120 ng/ml. Podanie podskórne dawki 1,3 mg/m² wykazało bioekwiwalentną ekspozycję (AUClast) w porównaniu do podania dożylnego, jednak z niższym Cmax (20,4 ng/ml vs. 223 ng/ml). Okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity znacząco zmniejsza się po pierwszej dawce (z 102-112 l/h do 15-32 l/h), co może wskazywać na nasycenie enzymatyczne lub zmiany w wiązaniu z białkami. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoformy CYP3A4, 2C19 i 1A2, z powstaniem nieaktywnych metabolitów pozbawionych boru.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność bortezomibu, bioekwiwalencja, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenia czynności, cytochrom P450, deboronacja, dystrybucja w organizmie, guz lity, inhibicja proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie podskórne, populacja pediatryczna, stężenie osoczowe, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vetira
Lewetyracetam wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy współistniejących ciężkich zaburzeniach wątroby, gdzie konieczna jest ocena funkcji nerek przed ustaleniem dawki. Monitorowanie funkcji nerek jest kluczowe ze względu na ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, które może wystąpić od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu terapii. Ponadto, u pacjentów leczonych lewetyracetamem obserwowano rzadkie przypadki cytopenii, w tym neutropenii, agranulocytozy, leukopenii, małopłytkowości oraz pancytopenii, głównie na początku leczenia. Zaleca się kontrolę morfologii krwi u pacjentów osłabionych, z gorączką, nawracającymi infekcjami lub zaburzeniami krzepnięcia.
agranulocytoza, badanie elektrokardiograficzne, depresja, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, morfologia krwi, napad padaczkowy, neutropenia, objawy psychotyczne, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, reakcja alergiczna, samobójstwo, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia krwi, żółcień pomarańczowa