klirens ogólnoustrojowy
Klirens ogólnoustrojowy (całkowity klirens systemowy) to parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu. Wyraża się go najczęściej w ml/min lub l/h. Jest to kluczowy wskaźnik wykorzystywany w farmakologii klinicznej do projektowania i monitorowania schematów dawkowania leków.
Klirens ogólnoustrojowy stanowi sumę wszystkich procesów eliminacji leku z organizmu, obejmując zarówno klirens nerkowy (wydalanie przez nerki), jak i pozanerkowy (metabolizm wątrobowy, wydalanie z żółcią, wydychanie przez płuca). Jego wartość ma bezpośredni wpływ na czas półtrwania leku oraz na stężenie leku w stanie stacjonarnym przy podawaniu ciągłym.
W praktyce klinicznej wartość klirensu ogólnoustrojowego jest szczególnie istotna przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym oraz u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków. Zmiany w klirensie ogólnoustrojowym występują w przypadku zaburzeń funkcji wątroby, nerek, a także w specyficznych stanach fizjologicznych, takich jak ciąża czy u osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban OLIMP 15 mg
Rywaroksaban (Rivaroxaban OLIMP, 15 mg) charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność zależy od dawki i obecności pokarmu: dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność wynosi 66% na czczo, ale wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia przyjmowanie dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 15 mg na czczo, a przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczenia wchłaniania. Rywaroksaban wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (około 50 L u dorosłych). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (w tym 1/3 w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych. U dzieci farmakokinetyka jest zależna od masy ciała, z krótszym okresem półtrwania (1,6-4,2 godziny) i zmniejszoną biodostępnością przy większych dawkach.
białko BCRP, biodostępność doustna, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzymy CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, substrat białkowy, uwalnianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xerdoxo 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo w dawce 10 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością (80-100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w dniu zabiegu chirurgicznego zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban silnie wiąże się z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 50% dawki, w tym 1/3 w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. W populacjach z różnym stopniem zaburzeń czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zmiany farmakokinetyczne, m.in. 1,4- do 1,6-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-80 mL/min) oraz 2,3-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh B). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <15 mL/min) i ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C) stosowanie rywaroksabanu jest przeciwwskazane.
albumina, białko BCRP, biodostępność, biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, eliminacja rywaroksabanu, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, P-glikoproteina, pacjent w podeszłym wieku, stężenie w osoczu, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bevimlar 15 mg; 20 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawek 15 mg i 20 mg jest zależna od przyjmowania pokarmu (dla 20 mg biodostępność na czczo wynosi 66%, a z posiłkiem AUC wzrasta o 39%). Rywaroksaban wykazuje umiarkowaną zmienność farmakokinetyczną (CV 30-40%) i silne wiązanie z białkami osocza (92-95%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny 15-29 mL/min oraz w marskości wątroby stopnia B wg Child-Pugh, gdzie AUC wzrasta 2,3-krotnie.
białko BCRP, biodostępność doustna, biotransformacja leku, Cmax, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzymy CYP, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania leku, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność farmakokinetyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silodosin Accord 4 mg
Sylodosyna, dostępna w kapsułkach twardych w dawkach 4 mg i 8 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę, z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego (3 dni dla sylodosyny, 5 dni dla glukuronidu sylodosyny). Po podaniu doustnym 8 mg raz na dobę, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 87 ± 51 ng/ml, osiągane po około 2,5 godziny (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433 ± 286 ng·h/ml. Sylodosyna charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%) i niewielką objętością dystrybucji (0,81 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (UGT2B7), utlenianie (CYP3A4) oraz dehydrogenazy alkoholową i aldehydową, a główny metabolit – glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) – osiąga stężenia około trzykrotnie wyższe niż substancja macierzysta i wykazuje dłuższy okres półtrwania (~24 h). Eliminacja odbywa się głównie z kałem (54,9%) i moczem (33,5%), a okres półtrwania sylodosyny wynosi około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC.
AUC, Cmax, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, encefalopatia wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, klirens ogólnoustrojowy, koniugat glukuronidowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, procesy utleniania, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg
Lek Tamsunorm Combi zawiera 6 mg bursztynianu solifenacyny oraz 0,4 mg chlorowodorku tamsulosyny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna do jednoczesnego podania ich oddzielnie w postaci OCAS. Tmax solifenacyny wynosi od 4,27 do 4,76 h, a tamsulosyny od 3,47 do 5,65 h. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5-32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56-13,3 ng/ml. AUC dla solifenacyny wynosi 528-601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1-222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 57% (70-79% dawki ulega wchłonięciu). Okres półtrwania solifenacyny wynosi 49,5-53 h, a tamsulosyny 12,8-14 h. Wpływ posiłków jest istotny jedynie dla tamsulosyny – wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie zwiększa Cmax o 54% i AUC o 33%, natomiast solifenacyna nie wykazuje zmian farmakokinetycznych po posiłku. Interakcje z werapamilem zwiększają ekspozycję obu leków, jednak bez znaczenia klinicznego.
4R-hydroksy solifenacyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka populacyjna, gamma-glutamylotranspeptydaza, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenie czynności, maksymalne stężenie leku, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, siarczan tamsulosyny, skala Child-Pugh, system OCAS, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cymevene 500 mg
Gancyklowir, substancja czynna Cymevene (500 mg, proszek do infuzji), wykazuje liniową farmakokinetykę po dożylnym podaniu w dawkach 1,6-5,0 mg/kg m.c., z AUC0-∞ u dorosłych biorców przeszczepu wątroby wynoszącym 50,6 µg·h/ml (CV 40%) i Cmax 12,2 µg/ml (CV 24%). Objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vss) mieści się w zakresie 0,54-0,87 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (12%). Gancyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego na poziomie 24-67% stężeń osoczowych, co jest istotne w terapii zakażeń OUN. Lek nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem ogólnoustrojowym 2,64-4,52 ml/min/kg i okresem półtrwania 2,73-3,98 h u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Klirens gancyklowiru koreluje liniowo z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie klirens spada do 0,3 ml/min/kg przy ciężkich zaburzeniach, a okres półtrwania może się wydłużyć nawet 10-krotnie. Hemodializa usuwa około 50-63% dawki podczas 4-godzinnej sesji, co również wpływa na dawkowanie.
biorca przeszczepu nerki, biorca przeszczepu wątroby, Cymevene, dializa ciągła, droga eliminacji, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, gancyklowir, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwwirusowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas alendronowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas alendronowy, stosowany w leczeniu osteoporozy, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną wynoszącą około 0,64% przy dawkach 5-70 mg podawanych po nocnej przerwie w posiłkach i co najmniej 2 godziny przed śniadaniem. Biodostępność ulega znacznemu zmniejszeniu przy podaniu leku bliżej posiłku: do 0,46% na godzinę przed śniadaniem, 0,39% na 30 minut przed śniadaniem oraz jest bliska zeru przy podaniu ze śniadaniem lub do 2 godzin po nim. Jednoczesne spożycie kawy lub soku pomarańczowego obniża biodostępność o około 60%. Kwas alendronowy wiąże się z białkami osocza w około 78%, a jego stężenia w osoczu po podaniu doustnym są bardzo niskie (<5 ng/ml). Prednizon nie wpływa istotnie na biodostępność leku.
biodostępność doustna, biotransformacja, choroba kości, dawka dożylna, dostępność biologiczna, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kwas alendronowy, lek znakowany izotopowo, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoporoza, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie leku, uwalnianie leku, wiązanie z białkami, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mantreda 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna produktu Mantreda, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg wynosi 66% na czczo, a przyjmowanie z posiłkiem zwiększa AUC o 39%, co uzasadnia zalecenie podawania dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l u dorosłych, ~113 l u dzieci o masie 82,8 kg) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania eliminacji u dorosłych wynosi 5-9 godzin (młodzi) i 11-13 godzin (osoby starsze). U dzieci okres półtrwania jest krótszy, zależny od wieku (1,6-4,2 godz.).
albumina, białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dystalna część jelita cienkiego, farmakokinetyka, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne populacyjne, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, proksymalny odcinek jelita cienkiego, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne w osoczu, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silodosin Aurovitas 4 mg
Sylodosyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 32%. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) średnio 87±51 ng/ml w czasie 2,5 godziny (tmax), a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml przy dawce 8 mg raz na dobę. Lek charakteryzuje się umiarkowaną objętością dystrybucji (0,81 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%), nie przenika do krwinek. Główny metabolit, glukuronid sylodosyny (KMD-3213G), osiąga w osoczu stężenia około trzykrotnie wyższe niż substancja macierzysta, z okresem półtrwania około 24 godzin. Sylodosyna jest metabolizowana głównie przez UGT2B7, a także przez CYP3A4, nie wykazując istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wydalanie następuje głównie z kałem (54,9%) i moczem (33,5%), a okres półtrwania sylodosyny wynosi około 11 godzin.
AUC, Cmax, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dostępność biologiczna leku, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, enzym UGT2B7, glukuronid sylodosyny, klirens ogólnoustrojowy, koniugat glukuronidowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, równowaga dynamiczna, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 70 mg
Dasatinib Stada jest wskazany w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+), z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała pacjenta. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej. U dzieci i młodzieży dawka dobowa jest ustalana na podstawie masy ciała: 40 mg dla 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawana doustnie raz dziennie, z preferencją stosowania proszku do sporządzania zawiesiny u pacjentów <10 kg. Leczenie trwa do progresji choroby lub nietolerancji, u dzieci maksymalnie do 2 lat, a u pacjentów po przeszczepie komórek macierzystych dodatkowo przez rok. Dawkę należy weryfikować co 3 miesiące, uwzględniając zmiany masy ciała.
aspiracja szpiku kostnego, biopsja, blasty w szpiku kostnym, chemioterapia podstawowa, cytopenia, dazatynib, działania niepożądane niehematologiczne, ekspozycja na lek, glikokortykosteroid, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek moczopędny, małopłytkowość, neutropenia, nietolerancja leczenia, niewydolność nerek, ostra białaczka limfoblastyczna, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, przetoczenie płytek krwi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kardatuxan 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku KARDATUXAN (10 mg), charakteryzuje się szybkim i prawie całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmₐₓ) osiąganym w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjęcia pokarmu, co umożliwia podawanie leku zarówno na czczo, jak i z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg raz na dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, a jego objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz procesy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (w tym aktywne wydzielanie), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych, bez konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.
AUC, białko BCRP, biodostępność, biotransformacja, Cmax, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzym CYP2J2, enzym CYP3A4, farmakodynamiczny punkt końcowy, farmakodynamika, HepTest, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą zależności stężenia od czasu, rywaroksaban, stężenie w osoczu, substancja czynna, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pravator 40 mg
Prawastatyna sodu, podawana doustnie w formie aktywnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-1,5 godziny. Średnie wchłanianie wynosi 34% podanej dawki, jednak całkowita biodostępność jest niska i wynosi 17%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego (66% wchłoniętej dawki). Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~50%) oraz objętość dystrybucji około 0,5 l/kg. Okres półtrwania wynosi 1,5-2 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (70% dawki doustnej) oraz moczem (20% dawki doustnej). Prawastatyna nie jest istotnie metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu wątrobowego. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych przy dawce 20 mg.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, hepatocyt, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby alkoholowa, objętość dystrybucji, obniżanie stężenia cholesterolu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, reduktaza HMG-CoA, selektywność tkankowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydzielanie kanalikowe - Leksykon substancji czynnych
Leuprorelina – Właściwości farmakokinetyczne
Leuprorelina wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od formy farmaceutycznej i schematu dawkowania, co wpływa na wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu, takie jak Eligard (22,5 mg i 45 mg), Leuprostin (3,6 mg), Librexa (11,25 mg) oraz Lutrate Depot (22,5 mg), zapewniają utrzymanie terapeutycznych stężeń leku w surowicy przez okres od 1 miesiąca do 3 miesięcy. Maksymalne stężenia (Cmax) po pierwszym podaniu wynoszą od 0,676 ng/ml (Leuprostin) do 127 ng/ml (Eligard 22,5 mg), a czas do osiągnięcia Cmax (tmax) mieści się w zakresie od około 1 godziny do 4,6 godziny. Po fazie początkowego wzrostu stężenia, plateau utrzymuje się na poziomie 0,2-2 ng/ml (Eligard) lub około 2,39 ± 1,15 ng/ml (Librexa). Klirens ogólnoustrojowy leuproreliny wynosi około 7,6-8,34 l/godz., a objętość dystrybucji waha się między 27 a 36 litrami, z wiązaniem z białkami osocza na poziomie 43-49%. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 3 godziny, a brak kumulacji leku po wielokrotnym podaniu potwierdza stabilność farmakokinetyczną terapii.
biodostępność względna, farmakokinetyka, implant leku, klirens ogólnoustrojowy, kontrolowane uwalnianie leku, model dwukompartmentowy, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, okres półtrwania w fazie eliminacji, preparat o przedłużonym uwalnianiu, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba nerek, rak gruczołu krokowego, stężenie leuproreliny, stężenie terapeutyczne leku, stężenie testosteronu, system o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Idarubicyna chlorowodorek wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, wieku pacjenta oraz innych czynników fizjologicznych. Po doustnym podaniu u dorosłych w dawkach 10-60 mg/m² maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 4-12,65 ng/ml i osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, z okresem półtrwania około 12,7±6,0 godzin. Po podaniu dożylnym okres półtrwania jest podobny i wynosi 13,9±5,9 godzin. Idarubicyna ulega intensywnemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu idarubicynolu, którego okres półtrwania jest znacznie dłuższy (41-69 godzin). Eliminacja leku odbywa się głównie z żółcią i przez nerki. W tkankach, zwłaszcza w komórkach jądrzastych krwi i szpiku kostnego, stężenia idarubicyny i idarubicynolu są ponad stukrotnie wyższe niż w osoczu, z okresem półtrwania odpowiednio około 15 godzin dla idarubicyny i 72 godzin dla idarubicynolu.
białaczka, dystrybucja tkankowa, eliminacja z krążenia, faza eliminacji, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kinetyka wchłaniania, klirens ogólnoustrojowy, komórki jądrzaste krwi, kumulacja tkankowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne idarubicyny, podanie dożylne, pozorna objętość dystrybucji, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, substancja czynna, szpik kostny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivahib 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg podawany doustnie w formie tabletek powlekanych charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin, z biodostępnością 80-100%. Podawanie leku z posiłkiem nie wpływa istotnie na AUC ani Cmax, co umożliwia elastyczne dawkowanie względem posiłków. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, a wyższe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 50% metabolitów i 1/3 postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh B) AUC rywaroksabanu wzrasta 2,3-krotnie, co wiąże się z większą farmakodynamiczną aktywnością i przeciwwskazuje stosowanie leku w tej grupie. Podobnie, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-80 mL/min) obserwuje się wzrost ekspozycji (AUC wzrasta 1,4-1,6-krotnie) i nasilone działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy klirensie 15-29 mL/min. Nie zaleca się stosowania rywaroksabanu przy klirensie <15 mL/min.
białko oporności raka piersi, biodostępność, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, łagodne zaburzenie czynności wątroby, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, wydzielanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zdarzenie zakrzepowe, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mibrex 2,5 mg
Rywaroksaban wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny do dawki około 15 mg/dobę, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem. Wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym, z istotnym zmniejszeniem ekspozycji przy uwalnianiu dystalnym, co wskazuje na konieczność unikania podawania rywaroksabanu poza żołądkiem. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów, a eliminacja odbywa się w około 2/3 przez metabolity wydalane nerkowo i kałowo, oraz w 1/3 w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych, a klirens ogólnoustrojowy to około 10 l/h.
albumina, AUC, białko BCRP, biodostępność, choroba wieńcowa/choroba tętnic obwodowych, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, dystalna część jelita cienkiego, farmakodynamiczny punkt końcowy, farmakokinetyka liniowa, granulat rywaroksabanu, hydroliza wiązania amidowego, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania, OZW, P-glikoproteina, profil farmakokinetyczny, profilaktyka zdarzeń zakrzepowych, rozkład oksydacyjny, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wchłanianie ograniczane uwalnianiem, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Medreg 20 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg na czczo jest niższa (66%), ale wzrasta o 39% przy podaniu z posiłkiem, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 15 mg na dobę, a zmienność osobnicza wynosi 30-40%. Rywaroksaban silnie wiąże się z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l u dorosłych, u dzieci zależną od masy ciała). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki (w tym 1/3 w postaci niezmienionej) i połowie z kałem. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 5-9 godzin (u osób starszych 11-13 godzin), a klirens około 10 l/h. U dzieci klirens i Vss są zależne od masy ciała, a okres półtrwania skraca się wraz z wiekiem (od 1,6 h u niemowląt do 4,2 h u młodzieży).
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, rywaroksaban, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, zgłębnik żołądkowy, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roxan 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna Roxan 10 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki około 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, z eliminacją zarówno nerkową (w tym aktywnym wydzielaniem) jak i przez kał. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po dawce 10 mg raz na dobę stężenia rywaroksabanu w osoczu wynoszą średnio 101 µg/l (Cmax) i 14 µg/l (Cmin).
białka osocza, białko BCRP, biodostępność, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, podanie doustne, przewód pokarmowy, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność farmakokinetyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa