interakcja farmakokinetyczna

Interakcja farmakokinetyczna to rodzaj interakcji lekowej, w której jeden lek wpływa na procesy farmakokinetyczne drugiego leku. Procesy te obejmują wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie substancji czynnej z organizmu, co może prowadzić do zmiany stężenia leku we krwi i jego działania terapeutycznego.

Najczęstszym mechanizmem interakcji farmakokinetycznych jest wpływ na aktywność enzymów cytochromu P450, odpowiedzialnych za metabolizm wielu leków. Inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą zwiększać stężenie i nasilać działanie innych leków, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać ich stężenie i osłabiać efekt terapeutyczny.

Interakcje farmakokinetyczne mogą również dotyczyć białek transportowych (np. glikoproteiny P), wiązania z białkami osocza, zmian pH żołądka wpływających na wchłanianie leków, a także konkurencji o mechanizmy wydalania nerkowego. Monitorowanie tego typu interakcji jest kluczowym elementem bezpiecznej farmakoterapii, szczególnie u pacjentów stosujących politerapię.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Interakcje

Mykafungina charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A, co przekłada się na relatywnie niewielkie ryzyko interakcji w porównaniu z innymi lekami przeciwgrzybiczymi. Badania kliniczne wykazały brak istotnych zmian w farmakokinetyce mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z mykofenolanem mofetylu, cyklosporyną, takrolimusem, prednizolonem, flukonazolem, rytonawirem, ryfampicyną, worykonazolem oraz amfoterycyną B. Niemniej jednak, obserwowano umiarkowane zwiększenie biodostępności (AUC) itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18% w obecności mykafunginy, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności i ewentualnej korekty dawek tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z dezoksycholanem amfoterycyny B, gdzie jednoczesne podawanie powoduje około 30% wzrost ekspozycji na amfoterycynę B, co może zwiększać ryzyko toksyczności i wymaga ścisłego monitorowania oraz rozważenia stosunku korzyści do ryzyka terapii skojarzonej.
3-β-D-glukan, 3-β-D-glukanu, amfoterycyna B, biodostępność, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, dezoksycholan amfoterycyny B, farmakokinetyka mykafunginy, flukonazol, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP2E1, izoenzym CYP3A, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, synteza 1, syrolimus, takrolimus, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Zocor 40 40 mg

Symwastatyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportowana przez białko OATP1B1, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol czy erytromycyna, mogą zwiększać stężenie symwastatyny w osoczu nawet ponad 10-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Podobne ryzyko obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, danazolu, gemfibrozylu (1,9-krotne zwiększenie AUC kwasu symwastatyny), kwasu fusydowego, amiodaronu (6% pacjentów przy dawce 80 mg), antagonistów kanału wapniowego (werapamil 2,3-krotne, diltiazem 2,7-krotne, amlodypina 1,6-krotne zwiększenie narażenia) oraz inhibitorów BCRP (elbaswir, grazoprewir). W przypadku tych leków zaleca się przeciwwskazanie lub ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę, a w przypadku HeFH do 40 mg/dobę (np. przy lomitapidzie). Ponadto, sok grejpfrutowy w ilości >1 l/dobę powoduje 7-krotne zwiększenie ekspozycji na kwas symwastatyny, co również jest przeciwwskazane.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, BCRP, białko transportowe OATP1B1, białko warunkujące oporność w raku piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, International Normalized Ratio, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lomitapid, miopatia, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, szlak transportera, tikagrelor, werapamil
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etopro 25 mg

Topiramat, substancja czynna leku Etopro, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z wydłużonym okresem półtrwania eliminacji około 21 godzin po wielokrotnym podaniu dawek 50-100 mg dwa razy dziennie. Po jednorazowej dawce 100 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 1,5 µg/ml w ciągu 2-3 godzin (Tmax), a stopień wchłaniania doustnego wynosi co najmniej 81%. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (13-17%) oraz objętość dystrybucji w zakresie 0,55-0,8 l/kg, zmieniającą się odwrotnie proporcjonalnie do dawki. Klirens nerkowy wynosi około 17-18 ml/min, a osoczowy 20-30 ml/min. Stan stacjonarny osiągany jest po 4-8 dniach u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Topiramat nie wykazuje silnej indukcji enzymów metabolizujących leki, co pozwala na stosowanie go niezależnie od posiłków bez konieczności rutynowego monitorowania stężeń w osoczu.
aktywny metabolit, biodostępność topiramatu, biorównoważność, biotransformacja, Cmax, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpadaczkowe, enzym metabolizujący leki, farmakokinetyka topiramatu, fenytoina, hemodializa, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens dializacyjny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek indukujący enzymy, lek przeciwpadaczkowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, monitorowanie stężenia w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, osoczowy klirens, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, substancja czynna, terapia uzupełniająca, Tmax, topiramat znakowany izotopowo, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupropion Neuraxpharm

Bupropion Neuraxpharm 300 mg wymaga szczegółowej oceny ryzyka napadów drgawkowych, których częstość przy dawkach do 450 mg/dobę wynosi około 0,1%. Należy unikać przekraczania zalecanych dawek oraz uwzględnić czynniki predysponujące obniżające próg drgawkowy, takie jak współistniejące leki (np. przeciwpsychotyczne, tramadol, sterydy), uzależnienie od alkoholu, uraz głowy, cukrzyca leczona insuliną lub lekami hipoglikemizującymi oraz stosowanie leków stymulujących lub zmniejszających apetyt. W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego terapia powinna zostać przerwana. Konieczne jest monitorowanie interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6, w tym tamoksyfenem, którego aktywność może być obniżona przez bupropion. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI), co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta pod kątem objawów takich jak pobudzenie, tachykardia, hiperrefleksja czy nudności.
alkoholizm, blok prawej odnogi pęczka Hisa, chinolon, cukrzyca, hiperrefleksja, hipertermia, interakcja farmakokinetyczna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, mania, marskość wątroby, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, stabilizator nastroju, steryd ogólnoustrojowy, tachykardia, tamoksyfen, teofilina, tramadol, uniesienie odcinka ST, uraz głowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie dwubiegunowe, zespół Brugadów, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 500 mg

Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Vetira, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, bez istotnego wpływu na ich stężenia w surowicy u dorosłych i dzieci. U dzieci obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu przy jednoczesnym stosowaniu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia i przedłużonej ekspozycji na toksyczność, wymagając monitorowania stężeń obu leków. Lewetyracetam w dawkach dobowych 1000 mg i 2000 mg nie wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny i warfaryny, a czas protrombinowy pozostaje niezmieniony.
czas protrombinowy, depresja OUN, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolizm wątrobowy, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny lek przeczyszczający, populacja pediatryczna, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Fenta MX 100 100 mcg/h

Fentanyl, składnik produktów z serii Fenta MX, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym depresji oddechowej, sedacji, zespołu serotoninowego oraz zgonu. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, leki znieczulenia ogólnego, gabapentynoidy oraz leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, IMAO). Jednoczesne stosowanie fentanylu z inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) może znacząco zwiększyć stężenie fentanylu w osoczu, co wiąże się z ryzykiem ciężkiej depresji oddechowej. Zaleca się unikanie takich połączeń lub ścisłe monitorowanie pacjenta i dostosowanie dawki. Ponadto, stosowanie fentanylu z induktorami CYP3A4 (np. karbamazepina, fenobarbital) może obniżyć jego stężenie i skuteczność, co wymaga potencjalnego zwiększenia dawki i ostrożności przy odstawianiu induktora.
agonista receptorów opioidowych, benzodiazepina, buprenorfina, CYP3A4, depresja oddechowa, depresja OUN, fluoksetyna, gabapetynoid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, rytonawir, sertralina, SNRI, SSRI, substancja czynna, wenlafaksyna, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Owix 250 mg

Embonian pyrantelu, substancja czynna leku PYRANTELUM OWIX, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne. Najważniejszą jest antagonizm z piperazyną, gdzie mechanizmy działania obu leków są przeciwstawne: pyrantel działa jako agonista receptorów nikotynowych, wywołując depolaryzację i skurcz mięśni pasożytów, natomiast piperazyna blokuje transmisję nerwowo-mięśniową, prowadząc do porażenia pasożytów. Wspólne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko osłabienia skuteczności terapii przeciwpasożytniczej. Ponadto, pyrantel może wpływać na metabolizm wątrobowy teofiliny, co skutkuje zwiększeniem jej stężenia w osoczu i potencjalnym nasileniem działań niepożądanych, takich jak arytmie, drgawki czy nudności; w takich przypadkach zaleca się monitorowanie poziomu teofiliny i ewentualną korektę dawki.
antagonizm działania, depolaryzacja błony komórkowej, działanie niepożądane, działanie przeciwpasożytnicze, embonan pyrantelu, indeks terapeutyczny, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwpasożytniczy, metabolizm wątrobowy, piperazyna, Pyrantelum Owix, receptor nikotynowy, stężenie osoczowe, stężenie teofiliny, teofilina, transmisja nerwowo-mięśniowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilostop 100 mg

Cilostazol w dawce 100 mg stosowany dwukrotnie na dobę u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych osiąga stan stacjonarny w ciągu 4 dni. Farmakokinetyka wykazuje nieproporcjonalny wzrost Cmax cylostazolu i jego metabolitów, podczas gdy AUC rośnie proporcjonalnie do dawki. Okres półtrwania cylostazolu wynosi około 10,5 godziny. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP3A4 (dominujący), CYP2C19 i CYP1A2. Powstają dwa główne metabolity: dehydrocylostazol (4-7 razy silniejszy w hamowaniu agregacji płytek) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol (ok. 20% aktywności związku macierzystego), oba o podobnym okresie półtrwania. Cilostazol wiąże się z białkami osocza w 95-98%, a metabolity również wykazują wysokie powinowactwo do białek (dehydrocylostazol 97,4%, 4′-trans-hydroksycylostazol 66%).
agregacja płytek, albumina, choroba naczyń obwodowych, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, dehydrocylostazol, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Pirydoksyna – Właściwości farmakokinetyczne

Pirydoksyna (witamina B6) charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 0,5-5,7 godzinach od podania doustnego. Wchłanianie odbywa się głównie przez bierny transport i dyfuzję, jednak może być upośledzone u pacjentów z zespołami złego wchłaniania lub po resekcji żołądka. Spożycie wysokotłuszczowego, wysokokalorycznego posiłku opóźnia wchłanianie i zmniejsza biodostępność pirydoksyny, redukując Cmax nawet o 67% i AUC o 37% w porównaniu do podania na czczo. Po absorpcji pirydoksyna jest transportowana do tkanek, gdzie około 60% przekształca się w aktywny metabolit 5′-fosforan pirydoksalu (PLP), który w 80% wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami. Witamina B6 jest magazynowana przede wszystkim w wątrobie i mięśniach, a także przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki.
5-fosforan pirydoksalu, albumina, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, chlorowodorek pirydoksyny, efekt pierwszego przejścia, erytrocyt, farmakokinetyka, fosforylacja, fosforylaza glikogenu, hemoglobina, interakcja farmakokinetyczna, kwas 4-pirydoksylowy, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pirydoksal, pirydoksamina, pirydoksyna, podanie domięśniowe, proces metaboliczny, przewód pokarmowy, resekcja żołądka, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, suplementacja magnezem, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, układ krążenia, witamina rozpuszczalna w wodzie, wydalanie nerkowe, zespół złego wchłaniania
Leksykon substancji czynnych
Cefuroksym – Interakcje

Cefuroksym, jako cefalosporyna o eliminacji głównie nerkowej (przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie cewkowe), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z probenecydem, który hamuje wydzielanie cewkowe cefuroksymu, prowadząc do zwiększenia maksymalnego stężenia w surowicy, wydłużenia okresu półtrwania oraz pola pod krzywą stężenia w czasie. Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących nefrotoksyczne leki, takie jak diuretyki pętlowe (np. furosemid) i aminoglikozydy, ze względu na ryzyko nasilenia nefrotoksyczności i zaburzeń czynności nerek. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych obserwuje się wzrost INR, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Cefuroksym aksetyl, podawany doustnie, ma zmniejszoną biodostępność przy jednoczesnym stosowaniu leków zmniejszających kwaśność soku żołądkowego (IPP, antagoniści H2, leki zobojętniające), co może wymagać zachowania odstępu czasowego między podaniami.
antagonista receptora H2, antybiotyk aminoglikozydowy, biodostępność antybiotyku, cefalosporyna, cefuroksym aksetyl, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, flora jelitowa, furosemid, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja systemowa, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek zobojętniający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, parametr krzepnięcia, podanie domięśniowe, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, stężenie glukozy we krwi, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek, zaćma, zapalenie wnętrza gałki ocznej
Leksykon substancji czynnych
Koralowiec czerwony – Interakcje

Na podstawie dostępnej charakterystyki produktu leczniczego Drosetux zawierającego koralowiec czerwony (Corallium rubrum) w stężeniu homeopatycznym 3CH, nie stwierdzono udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, suplementami diety, alkoholem czy innymi produktami homeopatycznymi. Produkt ten zawiera również inne substancje czynne w stężeniach homeopatycznych (3CH i 1CH), takie jak Drosera, Arnica montana, Belladonna, Cina, Coccus cacti, Cuprum gluconicum, Ferrum phosphoricum, Ipeca oraz Solidago virga aurea, a także substancje pomocnicze, w tym sacharozę i benzoesan sodu. Pomimo obecności tych składników, producent nie odnotowuje przeciwwskazań ani ostrzeżeń dotyczących jednoczesnego stosowania z alkoholem, choć teoretyczna możliwość interakcji z substancjami pomocniczymi nie została potwierdzona klinicznie.
arnica montana, Belladonna, Cina, Coccus cacti, Corallium rubrum, Cuprum gluconicum, Drosera, Drosetux, Ferrum phosphoricum, forma homeopatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, Ipeca, koralowiec czerwony, preparat złożony, produkt homeopatyczny, Solidago virga aurea, substancja pomocnicza
Leksykon substancji czynnych
Tamarix gallica – Interakcje

Tamarix gallica, stosowany jako składnik preparatów ziołowych (np. Liv.52), nie wykazuje udokumentowanych specyficznych interakcji farmakodynamicznych z innymi lekami. Badania kliniczne wskazują jednak na farmakokinetyczną interakcję z ibuprofenem, polegającą na opóźnieniu wchłaniania tego NLPZ, co skutkuje obniżeniem stężenia ibuprofenu w surowicy krwi, przy zachowaniu niezmienionej biodostępności. Poziom istotności tej interakcji oceniono jako umiarkowany, co wymaga monitorowania efektu przeciwbólowego i przeciwzapalnego ibuprofenu u pacjentów stosujących jednocześnie preparaty zawierające Tamarix gallica. Brak jest danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży oraz szczegółowych informacji o wpływie na metabolizm alkoholu etylowego, choć teoretycznie możliwa jest konkurencja o wspólne szlaki enzymatyczne w wątrobie.
absorpcja leków, alkohol etylowy, biodostępność, ibuprofen, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jednoczesne podawanie, Liv.52, politerapia, preparat ziołowy, stężenie ibuprofenu, substancja aktywna, szlaki enzymatyczne, tamaryszek galijski, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie, wchłanianie ibuprofenu
Leksykon leków
Interakcje leku – Sedron 70 mg tabletki powlekane 70 mg

Stosowanie kwasu alendronowego w dawce 70 mg (Sedron) wiąże się z istotnymi interakcjami farmakokinetycznymi i farmakodynamicznymi, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie ważne jest zachowanie minimum 30-minutowego odstępu czasowego pomiędzy przyjęciem alendronianu a spożyciem posiłków, napojów (w tym wody mineralnej), suplementów wapnia oraz leków zobojętniających zawierających związki magnezu, wapnia i glinu, ze względu na ryzyko zmniejszenia biodostępności leku wskutek tworzenia nierozpuszczalnych kompleksów. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) wymaga ostrożności z uwagi na addytywne działanie drażniące na przewód pokarmowy, co może zwiększać ryzyko owrzodzeń przełyku i żołądka. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z estrogenami stosowanymi dopochwowo, przezskórnie lub doustnie, co pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie.
biodostępność, błona śluzowa, działanie addytywne, estrogen, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kwas alendronowy, lek zobojętniający, metabolizm kostny, metabolizm wapnia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, owrzodzenie przełyku, podrażnienie przewodu pokarmowego, przebudowa kości, suplement wapnia, wchłanianie leku, woda mineralna, zapalenie przełyku, związki mineralne
Leksykon leków
Interakcje leku – Asolfena 5 mg

Solifenacyna (Asolfena) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w terapii. Jednoczesne stosowanie z lekami o działaniu antycholinergicznym nasila efekty terapeutyczne i działania niepożądane, dlatego zaleca się tygodniową przerwę przy zmianie terapii. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą ograniczać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (metoklopramid, cisapryd) wykazują obniżoną skuteczność przy jednoczesnym podawaniu. Solifenacyna metabolizowana jest przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu (ketokonazol 200 mg/dobę powoduje 2-krotny wzrost AUC, 400 mg/dobę – 3-krotny) wymagają ograniczenia dawki Asolfeny do 5 mg. Przeciwwskazane jest stosowanie solifenacyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Potencjalne interakcje z substratami i induktorami CYP3A4 (werapamil, diltiazem, ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) wymagają monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
agonista receptora cholinergicznego, benzodiazepina, beta-bloker, bradykardia, cewnikowanie, cisapryd, cytochrom CYP, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, działanie antycholinergiczne, etynyloestradiol, fenytoina, fizostygmina, hipokaliemia, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfinawir, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, płukanie żołądka, R-warfaryna, rozszerzenie źrenic, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, solifenacyna, sztuczna wentylacja, tachykardia, węgiel aktywny, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu
Leksykon substancji czynnych
German – Interakcje

Roztwór galu (⁶⁸Ga) chlorku uzyskiwany z generatora radionuklidu GalliaPharm jest przeznaczony wyłącznie do radioznakowania produktów leczniczych in vitro i nie jest podawany bezpośrednio pacjentom. W 5 ml eluatu o aktywności 3,70 GBq znajduje się maksymalnie 3,70 GBq ⁶⁸Ga oraz 0,000037 GBq (37 kBq) ⁶⁸Ge, co odpowiada 2,45 ng galu i 0,14 ng germanu. Ze względu na tak niskie stężenia pierwiastków, interakcje farmakologiczne na poziomie chemicznym są mało prawdopodobne. Istotne są natomiast właściwości końcowego radiofarmaceutyku, który powstaje w wyniku kompleksowania galu (⁶⁸Ga) z ligandami, co wpływa na jego farmakokinetykę, biodystrybucję oraz potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Czas połowicznego rozpadu ⁶⁸Ga wynosi 67,71 minuty, a izotop emituje promieniowanie beta plus i gamma, co determinuje jego zastosowanie w diagnostyce PET i wpływa na możliwe interakcje z innymi badaniami diagnostycznymi (np. MRI, CT z kontrastem).
biodystrybucja, biodystrybucja radiofarmaceutyku, czas połowicznego rozpadu, elucja, Farmakopea Europejska, gal chlorek, generator radionuklidu, german, in vitro, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izotop galu, nuklid macierzysty, nuklid pochodny, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie beta plus, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk, radiofarmaceutyk znakowany galem, radioznakowanie, właściwości fizykochemiczne, zestaw do preparatu radiofarmaceutycznego
Leksykon leków
Interakcje leku – MeloxiMed Forte 15 mg

Meloksykam (MeloxiMed Forte 15 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów dorosłych. Wśród interakcji farmakodynamicznych szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie meloksykamu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥3 g/dobę, oraz z kortykosteroidami, co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Meloksykam nasila również ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, heparyny, leków trombolitycznych, przeciwpłytkowych oraz SSRI. Ponadto, meloksykam może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (moczopędnych, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, beta-adrenolityków) i zwiększać nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), co wymaga monitorowania funkcji nerek i ciśnienia tętniczego. Zaleca się ostrożność, odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz ścisłą obserwację kliniczną podczas terapii skojarzonej.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie nefrotoksyczne, glikokortykosteroid, hamowanie płytek krwi, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, meloksykam, metotreksat, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śluzówka żołądka, SSRI, stężenie litu, takrolimus, warfaryna, wkładka domaciczna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Entekawir – Interakcje

Entekawir, stosowany w terapii przewlekłego WZW B, jest eliminowany głównie przez nerki, co determinuje jego profil interakcji farmakokinetycznych. Nie wykazuje on wpływu na enzymy cytochromu P450 (CYP450), nie będąc ich substratem, inhibitorem ani induktorem, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Badania nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych entekawiru z lamiwudyną, adefowirem dipiwoksylem ani tenofowirem. Jednakże, ze względu na nerkową eliminację, jednoczesne stosowanie entekawiru z lekami nefrotoksycznymi (np. aminoglikozydy, cyklosporyna, takrolimus), niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) w dużych dawkach lub lekami konkurującymi o aktywny transport kanalikowy może prowadzić do zwiększenia stężenia entekawiru i/lub tych leków w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek (kreatynina, eGFR) oraz działań niepożądanych.
adefowir, adefowir dipiwoksyl, adherencja terapeutyczna, aminoglikozydy, cyklosporyna, CYP2E1, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, EGFR, entekawir, farmakokinetyka entekawiru, fumaran dizoproksylu tenofowiru, interakcja farmakokinetyczna, lamiwudyna, leki nefrotoksyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, probenecyd, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, takrolimus, tenofowir, transport kanalikowy, wankomycyna, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, WZW B
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranigast Fast 150 mg

Ranitydyna wpływa na farmakokinetykę leków poprzez modulację wchłaniania, metabolizmu i wydalania nerkowego. W standardowych dawkach nie istotnie hamuje układu cytochromu P-450, nie wpływając klinicznie na metabolizm diazepamu, lidokainy, fenytoiny, propranololu czy teofiliny. Podwyższenie pH soku żołądkowego przez ranitydynę może zwiększać biodostępność triazolamu, midazolamu i glipizydy, a zmniejszać ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny i gefitynibu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Ranitydyna konkuruje o nerkowy wychwyt kationowy, co przy wysokich dawkach (stosowanych np. w zespole Zollingera-Ellisona) może podnosić stężenia prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Współstosowanie z pochodnymi kumaryny, w tym warfaryną, może wydłużać czas protrombinowy, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie INR.
amoksycylina, antagonista receptorów H2, atazanawir, biodostępność ranitydyny, cymetydyna, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, dyspnea, eradykacja Helicobacter pylori, farmakokinetyka leku, fenytoina, glipizyd, indeks terapeutyczny, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, metabolizm alkoholu, metronidazol, midazolam, monitorowanie INR, ośrodkowy układ nerwowy, pH soku żołądkowego, pochodna kumaryny, podrażnienie błony śluzowej, prokainamid, propranolol, ranitydyna, stężenie w osoczu, sukralfat, teofilina, terapia skojarzona, triazolam, układ oksygenaz, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zespół Zollingera-Ellisona
Leksykon leków
Interakcje leku – Enplerasa 25 mg

Eplerenon, jako diuretyk oszczędzający potas, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE i ARB, które zwiększają ryzyko hiperkaliemii, wymagając ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Przeciwwskazane jest stosowanie terapii trójlekowej łączącej eplerenon z inhibitorami ACE i ARB. Ponadto, alfa-1-adrenolityki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki oraz trimetoprym mogą nasilać działanie hipotensyjne i ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Immunosupresanty (cyklosporyna, takrolimus) oraz NLPZ zwiększają ryzyko zaburzeń czynności nerek i hiperkaliemii, co wymaga odpowiedniego monitorowania i nawodnienia pacjentów. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania eplerenonu z litem ze względu na potencjalną toksyczność litu.
alfa-1-adrenolityk, antagonista receptora angiotensyny, czynność nerek, działanie diuretyczne, działanie kardiotoksyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, silny inhibitor CYP3A4, substrat CYP3A4, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Agomelatine +pharma 25 mg

Agomelatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 (90%) oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9/19 (10%). Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększyć ekspozycję na agomelatynę nawet do 60-krotności (zakres 12-412 razy), co stanowi wysokie ryzyko i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP1A2, np. estrogeny, propranolol czy enoksacyna, powodują kilkukrotne zwiększenie stężenia leku, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak ryfampicyna, obniżają biodostępność agomelatyny, podobnie jak palenie tytoniu (zwłaszcza ≥15 papierosów/dobę), co może osłabić skuteczność terapii i wymaga dostosowania dawki lub zachęcania do zaprzestania palenia.
agomelatyna, biodostępność agomelatyny, CYP2C9, cyprofloksacyna, działanie depresyjne na OUN, enoksacyna, estrogen, flukonazol, fluwoksamina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, lit, metabolizm wątrobowy, nadmierna sedacja, palenie tytoniu, paroksetyna, pochodna benzodiazepiny, propranolol, ryfampicyna, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, umiarkowany inhibitor CYP1A2, właściwość prodrgawkowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Lucetam 1200 mg

Piracetam, substancja czynna leku Lucetam, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z jego farmakokinetyki – około 90% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a badania in vitro nie wykazały istotnego hamowania izoform cytochromu P450 (CYP 1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 4A9/11) przy stężeniach do 1422 μg/ml. Niewielkie hamowanie CYP 2A6 (21%) i CYP 3A4/5 (11%) zaobserwowano jedynie przy wysokim stężeniu 1422 μg/ml, które prawdopodobnie przekracza wartości kliniczne. Piracetam nie wpływa na stężenia leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, walproinian) przy dawce 20 g/dobę, ani na stężenia alkoholu etylowego i odwrotnie, jednak ze względu na addytywne działanie na ośrodkowy układ nerwowy zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, beta-tromboglobulina, CYP 1A2, CYP 2A6, CYP 2B6, CYP 2C19, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, CYP 4A9/11, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, funkcja psychomotoryczna, hormon tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoformy cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lepkość krwi, objaw neuropsychiatryczny, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametr koagulologiczny, piracetam, rozdrażnienie, splątanie, walproinian, wskaźnik INR, wydalanie moczu, zaburzenie snu, zakrzepica żylna
Leksykon leków
Interakcje leku – Egiramlon 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Egiramlon, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem+walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego; wymagany jest 36-godzinny odstęp między dawkami. Metody leczenia pozaustrojowego z wykorzystaniem błon dializacyjnych o ujemnym ładunku elektrycznym są przeciwwskazane z powodu ryzyka reakcji rzekomoanafilaktycznych. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów stosujących sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, heparynę oraz trimetoprim/kotrimoksazol z uwagi na zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Inhibitory CYP3A4 (np. makrolidy, azolowe leki przeciwgrzybicze, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, nasilając działanie hipotensyjne, co wymaga kontroli klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azotan, biodostępność leku, ciśnienie tętnicze, cytostatyk, dializa, diuretyk oszczędzający potas, farmakokinetyka, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAAS, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sól potasu, sympatomimetyk wazopresyjny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności nerek, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 75 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia 75 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 32% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (75-175 mg). Spożycie posiłków bogatotłuszczowych zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania około 4 godzin, co determinuje schemat dawkowania co 6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na metabolit, enzym CYP2D6, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolizm leku, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Erythromycinum TZF 200 mg

Erytromycyna, jako inhibitor enzymów wątrobowych z rodziny cytochromu P-450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie skutków. Szczególnie istotne jest zwiększenie stężenia leków takich jak teofilina, digoksyna, cyklosporyna, karbamazepina (możliwa redukcja dawki nawet o 50%), fenytoina, alfentanyl, metyloprednizolon oraz benzodiazepiny, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Erytromycyna znacząco wpływa na metabolizm leków wydłużających odstęp QT, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy I (dyzopiramid, chinidyna, prokainamid), hydroksychlorochina, chlorochina, cisapryd, terfenadyna i astemizol, zwiększając ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu komorowego. W przypadku tych leków zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie EKG.
acenokumarol, alfentanyl, amina katecholowa, astemizol, benzodiazepina, bromokryptyna, chinidyna, chlorochina, cisapryd, cyklosporyna, cytochrom P-450, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor enzymatyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kolchicyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, mizolastyna, prokainamid, rabdomioliza, rywaroksaban, skurcz naczyń krwionośnych, symwastatyna, teofilina, terfenadyna, triazolam, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Elecoxel 200 mg

Celekoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę), ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego (INR) i powikłań krwotocznych, zwłaszcza u osób starszych. Leki przeciwnadciśnieniowe (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki, diuretyki) mogą wykazywać zmniejszoną skuteczność, a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie. Interakcje z cyklosporyną i takrolimusem zwiększają nefrotoksyczność, co wymaga ścisłej kontroli czynności nerek. Współpodawanie celekoksybu z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Hamowanie enzymów CYP2D6 i CYP2C19 przez celekoksyb może prowadzić do wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez te szlaki, co wymaga dostosowania dawek, np. dekstrometorfanu (2,6-krotny wzrost stężenia) i metoprololu (1,5-krotny wzrost). Metotreksat w dawkach reumatologicznych nie wykazuje istotnych interakcji, jednak zalecane jest monitorowanie toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, czas protrombinowy, doustny lek antykoncepcyjny, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm CYP2C9, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, powikłanie żołądkowo-jelitowe, toksyczność metotreksatu
Leksykon leków
Interakcje leku – Simlerid 100 mg

Simlerid (sytagliptyna) wykazuje niski potencjał klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, jednak szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). W tej grupie stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) może znacząco zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny, co wymaga ostrożności. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8 oraz transportowana przez glikoproteinę P i OAT3, przy czym jej klirens nerkowy pozostaje stabilny przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów glikoproteiny P, takich jak cyklosporyna (AUC wzrost o 29%, Cmax o 68%, bez istotnego znaczenia klinicznego). Jednoczesne podawanie metforminy (1000 mg 2×/dobę) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę sytagliptyny, co jest istotne w terapii cukrzycy typu 2. W przypadku digoksyny (0,25 mg) obserwuje się wzrost AUC o 11% i Cmax o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów z ryzykiem zatrucia, choć nie wymaga zmiany dawki.
alkohol etylowy, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, digoksyna, gliburyd, glikoproteina p, hipercholesterolemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm CYP3A4, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, statyna, sulfonylomocznik, symwastatyna, sytagliptyna, tiazolidynodion, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Durogesic 50 mcg/h

Fentanyl, główny składnik aktywny systemu transdermalnego Durogesic, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują synergistyczne lub antagonistyczne efekty z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, opioidy, leki nasenne, gabapentyna czy alkohol, co może prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, sedacji, śpiączki, a nawet zgonu. Przeciwwskazane jest stosowanie Durogesic z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) bez co najmniej 14-dniowego odstępu, ze względu na ryzyko nasilenia działania opioidów i serotoninergicznego. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, IMAO) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Opioidy o mieszanym mechanizmie działania (np. buprenorfina) mogą antagonizować efekt przeciwbólowy fentanylu i wywoływać objawy odstawienia.
alkohol etylowy, amiodaron, benzodiazepina, buprenorfina, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, diltiazem, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flukonazol, gabapentyna, gabapetynoid, głęboka sedacja, induktor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwbólowy, moklobemid, nalbufina, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, pregabalina, ryfampicyna, rytonawir, selegilina, śpiączka, system transdermalny, tranylcypromina, werapamil, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Interakcje

Inaktywowany wirus polio zawarty w szczepionkach takich jak Adacel Polio czy Tetraxim wykazuje niskie ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych przy jednoczesnym podawaniu z innymi szczepionkami, w tym przeciw grypie, WZW typu B, Haemophilus influenzae typ b (Act-HIB), MMR, ospie wietrznej oraz immunoglobulinami, pod warunkiem aplikacji w różne miejsca ciała. Badania kliniczne, w tym u osób ≥60 lat, potwierdzają brak negatywnego wpływu na odpowiedź immunologiczną i profil bezpieczeństwa. Wyjątkiem jest szczepionka przeciw HPV (Gardasil), gdzie obserwowano tendencję do niższych średnich geometrycznych mian przeciwciał anty-HPV (GMT), jednak bez jednoznacznego klinicznego znaczenia. W przypadku terapii immunosupresyjnej istnieje wysokie ryzyko osłabienia odpowiedzi immunologicznej, co wymaga indywidualnego podejścia do szczepienia. Spożycie alkoholu może potencjalnie osłabić odpowiedź immunologiczną i nasilić działania niepożądane, dlatego zaleca się jego wstrzymanie przed i po szczepieniu.
działanie niepożądane, Haemophilus influenzae, HPV, inaktywowany wirus polio, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leczenie immunosupresyjne, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, szczepionka inaktywowana przeciw grypie, szczepionka MMR, szczepionka przeciw Haemophilus influenzae, szczepionka przeciw HPV, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, terapia immunosupresyjna, wirusowe zapalenie wątroby typu B
Leksykon leków
Interakcje leku – Betnovate C (1,22 mg + 30 mg)/g

Betnovate C, krem zawierający betametazonu walerianian (1,22 mg/g) oraz kliochinol (30 mg/g), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, itrakonazol), które hamują metabolizm betametazonu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w osoczu i nasilonych działań ogólnoustrojowych kortykosteroidu. Ponadto, kliochinol wchodzi w interakcje z lekami neurotoksycznymi, zwłaszcza z wigabatryną, co może skutkować sumowaniem toksycznego działania na narząd wzroku i jest przeciwwskazane. Współstosowanie z lekami immunosupresyjnymi może nasilać immunosupresję i zwiększać ryzyko zakażeń, zwłaszcza przy aplikacji na duże powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym.
8-hydroksychinolina, alkohol cetostearylowy, betametazonu walerianian, Betnovate C, chlorokrezol, działanie immunosupresyjne, działanie neurotoksyczne, działanie ogólnoustrojowe betametazonu, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, enzym CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kliochinol, kortykosteroid, metabolizm kortykosteroidów, opatrunek okluzyjny, reakcja fototoksyczna, rytonawir, toksyczne działanie na narząd wzroku, wigabatryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pyretolek 500 mg

Metamizol sodowy jednowodny, aktywny składnik Pyretoleku 500 mg, wykazuje indukcję enzymów wątrobowych CYP2B6 i CYP3A4, co może prowadzić do obniżenia stężeń wielu leków w osoczu i zmniejszenia ich skuteczności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z chlorpromazyną (ryzyko ciężkiej hipotermii), metotreksatem (nasilenie hemotoksyczności, zwłaszcza u osób starszych) oraz kwasem acetylosalicylowym (zmniejszenie działania przeciwpłytkowego ASA). Ponadto metamizol może wpływać na skuteczność doustnych leków przeciwzakrzepowych, kaptoprylu, litu, triamterenu, leków hipotensyjnych i moczopędnych, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych podczas terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, chlorpromazyna, cholesterol HDL, ciężka hipotermia, cytochrom P450 2B6, cytochrom P450 3A4, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hemotoksyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie sedatywne, efekt hipotensyjny, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, metamizol sodowy, metotreksat, pirazolon, reakcja Trindera, skuteczność hipotensyjna, skuteczność przeciwzakrzepowa, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, stężenie triglicerydów, uszkodzenie hepatocytów
Leksykon substancji czynnych
Wapnia fosforomleczan – Interakcje

Wapnia fosforomleczan, stosowany w suplementacji wapnia, nie wykazuje specyficznych interakcji przy zalecanych dawkach, jednak jony wapnia mogą wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów przyjmujących jednocześnie preparaty zawierające witaminę D, diuretyki tiazydowe oraz glikozydy naparstnicy, ze względu na ryzyko hiperkalcemii i powikłań kardiologicznych, takich jak zaburzenia rytmu serca. W przypadku diuretyków tiazydowych i glikozydów naparstnicy zalecane jest ścisłe monitorowanie stężenia wapnia w surowicy oraz kontrola EKG. Dodatkowo, witamina B6 w dawce ≥5 mg/dobę może obniżać skuteczność L-dopy u pacjentów z chorobą Parkinsona, co wymaga uwagi przy stosowaniu preparatów multiwitaminowych zawierających wapnia fosforomleczan.
badanie EKG, choroba Parkinsona, diuretyk tiazydowy, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, L-DOPA, naparstnica, pirydoksyna, preparat multiwitaminowy, stężenie wapnia w surowicy, wapń fosforomleczan, witamina B6, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Azacitidine STADA 25 mg/ml

Azacytydyna wykazuje niski potencjał do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, gdyż jej metabolizm nie jest zależny od izoenzymów cytochromu P450 (CYP), UDP-glukuronozylotransferazy (UGT), sulfotransferazy (SULT) ani transferazy glutationowych. Brak jest również dowodów na klinicznie istotne działanie azacytydyny jako inhibitora lub induktora tych enzymów, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji lekowych azacytydyny, jednakże ze względu na jej mielotoksyczne działanie, szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu mielosupresyjnym, takich jak chemioterapeutyki czy immunosupresanty, ze względu na ryzyko nasilenia neutropenii, trombocytopenii i anemii.
azacytydyna, cytochrom P450, cytopenia, działanie niepożądane, efekt mielosupresyjny, funkcja szpiku kostnego, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktory i inhibitory, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek mielotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nefrotoksyczność, neutropenia, nudności i wymioty, sulfotransferaza, supresja szpiku kostnego, szczepionka żywa atenuowana, transferaza glutationowa, trombocytopenia, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clemastinum Hasco 1 mg

Klemastyna wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny, co przekłada się na jej efektywność w terapii schorzeń alergicznych. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się biodostępnością około 39%, szybkim wchłanianiem niezależnym od obecności pokarmu oraz początkiem działania w ciągu 1-2 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi od 0,92 do 1,39 ng/ml i osiągane jest po 2-5 godzinach (Tmax). Maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 5-7 godzinach, a działanie przeciwhistaminowe utrzymuje się przez 10-12 godzin, z możliwością przedłużenia do 24 godzin, co umożliwia dawkowanie 1-2 razy na dobę.
biodostępność, biotransformacja, demetylacja, działanie przeciwhistaminowe, efekt terapeutyczny, eliminacja leku, enzym wątrobowy, fumaran klemastyny, interakcja farmakokinetyczna, klemastyna, kwas glukuronowy, lek przeciwhistaminowy, metabolizm wątrobowy, objawy alergiczne, okres półtrwania, schorzenie alergiczne, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Septolete ultra (1,5 mg + 5 mg)/ml

Septolete ultra to aerozol do stosowania miejscowego w jamie ustnej, zawierający chlorowodorek benzydaminy (1,5 mg/ml) oraz chlorek cetylopirydyniowy (5 mg/ml). Chlorowodorek benzydaminy ulega minimalnemu wchłanianiu przez błony śluzowe jamy ustnej i gardła, co skutkuje wykrywalnym, lecz niewystarczającym do działania ogólnoustrojowego stężeniem w surowicy. Chlorek cetylopirydyniowy nie jest wchłaniany, pozostając wyłącznie na poziomie miejscowym. Jedno naciśnięcie pompki dostarcza 0,15 mg benzydaminy i 0,5 mg chlorku cetylopirydyniowego, co zapewnia lokalne działanie bez istotnego ryzyka interakcji farmakokinetycznych czy efektów systemowych.
aerozol do jamy ustnej, benzydamina, błona śluzowa jamy ustnej i gardła, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, droga eliminacji, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, profil dystrybucji, stężenie ogólnoustrojowe, wchłanianie przez błony śluzowe, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Nalpain 10 mg/ml 10 mg/ml

Nalbufina, będąca agonistą-antagonistą receptorów opioidowych µ, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z czystymi agonistami receptorów µ, takimi jak morfina, petydyna, dekstromoramid, dihydrokodeina, dekstropropoksyfen, metadon oraz lewacetylmetadol. Mechanizm polega na kompetytywnym blokowaniu receptorów opioidowych, co prowadzi do znacznego osłabienia działania przeciwbólowego i jest przeciwwskazane w terapii. Ponadto, jednoczesne stosowanie nalbufiny z alkoholem, który nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN), zwiększa ryzyko nasilonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych oraz depresji oddechowej, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta. Zaleca się całkowite unikanie spożywania napojów alkoholowych oraz produktów leczniczych zawierających alkohol etylowy podczas terapii nalbufiną.
agonista receptora opioidowego μ, agonista-antagonista opioidowy, anksjolityk, antagonista receptora histaminowego H1, barbituran, benzodiazepina, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, działanie przeciwbólowe, działanie sedatywne, działanie uspokajające, enzym wątrobowy, indeks terapeutyczny, inhibitor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwdepresyjny, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, środek opioidowy, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Bronchosol Solid 37,5 mg + 75 mg

Bronchosol Solid zawiera 75 mg wyciągu suchego z ziela tymianku (Thymus vulgaris L. lub Thymus zygis L.) oraz 37,5 mg wyciągu suchego z korzenia pierwiosnka (Primula veris L. lub Primula elatior Hill.) na tabletkę, a także 15,94 mg glukozy jako substancji pomocniczej. Nie przeprowadzono dotychczas badań klinicznych dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami ani alkoholem. Potencjalne interakcje mają charakter teoretyczny i wynikają z farmakologicznych właściwości składników roślinnych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (możliwe wzmocnienie działania), leków metabolizowanych przez cytochrom P450, leków sedatywnych (potencjalne nasilenie działania uspokajającego) oraz u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy ze względu na zawartość glukozy w preparacie.
Bronchosol Solid, cytochrom P450, działanie uspokajające, efekt niepożądany, efekt terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, metabolizm leku, parametr krzepnięcia, Primula elatior, Primula veris, składnik roślinny, Thymus vulgaris, Thymus zygis, wyciąg z korzenia pierwiosnka, wyciąg z ziela tymianku, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Scopolan compositum 10 mg + 250 mg

Scopolan compositum, zawierający butylobromek hioscyny (10 mg) oraz metamizol sodowy jednowodny (250 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Butylobromek hioscyny, jako lek o działaniu cholinolitycznym, może nasilać działania niepożądane przy jednoczesnym stosowaniu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami fenotiazynowymi, atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi (klozapina, olanzapina), inhibitorami MAO oraz lekami przeciwhistaminowymi I generacji. Szczególnie istotne jest unikanie sumowania efektów antycholinergicznych z innymi lekami o podobnym działaniu (np. tiotropium, ipratropium). Metamizol sodowy wykazuje interakcje farmakokinetyczne, indukując enzymy CYP2B6 i CYP3A4, co może obniżać stężenia leków takich jak bupropion, efawirenz, metadon, walproinian, cyklosporyna, takrolimus i sertralina. Ponadto, metamizol może wypierać z połączeń białkowych doustne leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny), doustne leki przeciwcukrzycowe, fenytoinę oraz sulfonamidy, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień i toksyczności.
agregacja płytek krwi, allopurynol, antagonista receptora dopaminergicznego, atypowy lek przeciwpsychotyczny, butylobromek hioscyny, chloropromazyna, CYP3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dizopiramid, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antycholinergiczne, fenytoina, hamowanie szpiku kostnego, hipotermia, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopryl, klozapina, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenergiczny, lek cholinolityczny, lek moczopędny, lek obniżający ciśnienie tętnicze, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, metamizol sodowy, metoklopramid, mielosupresja, pochodna kumaryny, pochodna pirazolonu, profilaktyka zawału mięśnia sercowego, sulfonamid przeciwbakteryjny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Metocard 50 mg

Metoprolol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, a dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych metoprololem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych powikłań hemodynamicznych. Leki przeciwarytmiczne klasy I, takie jak dizopiramid, wykazują addytywne działanie ujemne na siłę skurczu mięśnia sercowego, co może prowadzić do ciężkich zaburzeń u pacjentów z dysfunkcją lewej komory. Metoprolol może nasilać działanie leków hipotensyjnych, a jednoczesne stosowanie z sympatykomimetykami (noradrenalina, adrenalina) może powodować znaczny wzrost ciśnienia tętniczego. Ponadto, beta-adrenolityk może maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania terapii przeciwcukrzycowej.
agonista receptora alfa-2, antagonista wapnia, barbiturany, bradykardia, celekoksyb, cukrzyca typu II, cymetydyna, cytochrom P450, difenhydramina, dizopiramid, dysfunkcja lewej komory, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, efekt z odbicia, fenotiazyny, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, hydralazyna, hydroksychlorochina, indometacyna, inhibitor syntezy prostaglandyn, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, katecholaminy, leczenie przeciwcukrzycowe, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm węglowodanów, neuroleptyk, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, ryfampicyna, SSRI, terbinafina, tymolol, układ współczulny, zespół chorej zatoki, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Nebivolol Aurovitas 5 mg

Nebiwolol, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów poddanych politerapii. Interakcje farmakodynamiczne obejmują m.in. nasilenie działania inotropowego ujemnego i wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy I (np. chinidyna, flekainid) oraz antagonistów wapnia typu werapamilu i diltiazemu, co zwiększa ryzyko ciężkiego niedociśnienia i bloku AV. Również leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym (klonidyna, guanfacyna) mogą nasilać objawy niewydolności serca i powodować „nadciśnienie z odbicia” przy nagłym odstawieniu. Wymagana jest szczególna ostrożność przy stosowaniu amiodaronu, leków znieczulających wziewnych, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, baklofenu oraz amifostyny, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych lub maskowania objawów hipoglikemii. Interakcje z glikozydami naparstnicy, antagonistami wapnia z grupy dihydropirydyny oraz lekami przeciwpsychotycznymi i przeciwdepresyjnymi wymagają monitorowania, choć ich znaczenie kliniczne jest niższe.
amifostyna, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, baklofen, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, cymetydyna, działanie inotropowe ujemne, fluoksetyna, furosemid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor izoenzymu CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nikardypina, paroksetyna, ranitydyna, tachykardia odruchowa, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Trund 500 mg

Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z minimalnym ryzykiem interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon. U dzieci stosujących lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg mc./dobę obserwuje się zwiększenie klirensu o około 20% przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu przy jednoczesnym podawaniu, co prowadzi do wzrostu stężenia i przedłużonej ekspozycji na potencjalnie toksyczne poziomy – w tym przypadku konieczne jest uważne monitorowanie stężeń obu leków.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, progesteron, prymidon, stężenie w surowicy, terapia wspomagająca, walproinian, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Kora kasztanowca – Właściwości farmakokinetyczne

Aktualna literatura medyczna nie dostarcza kompleksowych danych dotyczących farmakokinetyki kory kasztanowca (Hippocastani cortex) pochodzącej z Aesculus hippocastanum L. Brak jest określenia podstawowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak Tmax, Cmax, AUC, t1/2, Vd oraz klirens, zarówno dla form doustnych (zioła do zaparzania), jak i doodbytniczych (czopki Hemorol). Nieznane są mechanizmy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu (w tym wpływ efektu pierwszego przejścia i enzymów wątrobowych) oraz eliminacji substancji czynnych zawartych w korze kasztanowca. Ponadto, brak jest danych dotyczących potencjalnych interakcji farmakokinetycznych w preparatach złożonych, gdzie kora kasztanowca współwystępuje z innymi roślinnymi składnikami oraz benzokainą.
Aesculus hippocastanum, AUC, biodostępność substancji czynnych, Cmax, czopki, efekt pierwszego przejścia, enzymy wątrobowe, interakcja farmakokinetyczna, klirens, kora kasztanowca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkanek, preparat złożony, profil farmakokinetyczny, Tmax, zioła do zaparzania
Leksykon substancji czynnych
Benzoksoniowy chlorek – Interakcje

Benzoksoniowy chlorek, substancja czynna leku Orofar Junior, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co przekłada się na bardzo niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami. Jako związek z grupy czwartorzędowych soli amoniowych wykazuje miejscowe działanie antyseptyczne, bez istotnego wpływu na układ ogólnoustrojowy. W preparacie Orofar Junior benzoksoniowy chlorek jest połączony z lidokainy chlorowodorkiem w dawce 1 mg na tabletkę, co teoretycznie może powodować interakcje, zwłaszcza z lekami przeciwarytmicznymi, jednak ze względu na niską dawkę i ograniczone wchłanianie, ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest minimalne. Nie odnotowano również specyficznych interakcji z alkoholem etylowym, choć alkohol może nasilać miejscowe podrażnienia błony śluzowej.
absorpcja ogólnoustrojowa, benzoksoniowy chlorek, blokada nerwowo-mięśniowa, błona śluzowa jamy ustnej, czwartorzędowa sól amoniowa, działanie antyseptyczne, działanie niepożądane, efekt znieczulający, enzym wątrobowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny, lidokainy chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, środek antyseptyczny, środek miejscowo znieczulający, tabletka do ssania, układ sercowo-naczyniowy, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivastigmine Mylan 9,5 mg/24 h

Rywastygmina, stosowana w formie systemów transdermalnych, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami zwiotczającymi mięśnie typu sukcynylocholiny, co może prowadzić do nadmiernego zwiotczenia mięśni podczas znieczulenia ogólnego. Ponadto, rywastygmina wykazuje działanie addycyjne z innymi substancjami cholinomimetycznymi, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, oraz osłabia efektywność leków antycholinergicznych (np. oksybutynina, tolterodyna). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy, zwłaszcza beta-adrenolitykami (szczególnie atenololem), lekami antyarytmicznymi klasy III, antagonistami kanału wapniowego, glikozydami naparstnicy i pilokarpiną, które mogą nasilać bradykardię i zwiększać ryzyko omdleń oraz zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. W takich przypadkach zalecane jest ścisłe monitorowanie EKG i ewentualna modyfikacja terapii.
antagonista kanału wapniowego, benzamid, benzodiazepina, beta-adrenolityk, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, citalopram, cyzapryd, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, droperydol, dusznica bolesna, estrogen, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, inhibitor cholinesterazy, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek antyarytmiczny, lek antycholinergiczny, lek inotropowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający, lek zwiotczający mięśnie, monitorowanie elektrokardiograficzne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksybutynina, otępienie typu alzheimerowskiego, pilokarpina, pimozyd, środek przeciwpsychotyczny, substancja cholinomimetyczna, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie poznawcze, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU

Teikoplanina BRADEX, antybiotyk glikopeptydowy, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), z którymi nie należy mieszać roztworów do wstrzyknięć ze względu na fizyczną niezgodność. Jednoczesne stosowanie teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid czy kwas etakrynowy, wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz słuchu. Poziom ważności tych interakcji waha się od wysokiego (aminoglikozydy) do średniego (kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna) i niskiego do średniego (furosemid, kwas etakrynowy). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji teikoplaniny z innymi antybiotykami, lekami przeciwnadciśnieniowymi, znieczulającymi, kardiologicznymi czy przeciwcukrzycowymi.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk polipeptydowy, antybiotykoterapia, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja międzylekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, środek znieczulający, synergizm toksyczny, teikoplanina, zaburzenie czynności nerek, zapalenie otrzewnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, co może prowadzić do zespołu serotoninowego, wymagającego zachowania 14-dniowej przerwy po inhibitorze MAO i 7-dniowej po escytalopramie. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, pimozyd, haloperydol) ze względu na ryzyko złośliwych arytmii. Wysokie ryzyko zespołu serotoninowego występuje również przy łączeniu z moklobemidem, linezolidem, selegiliną (do 10 mg/dobę), lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan) oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy. Konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących doustne antykoagulanty oraz ostrożność przy jednoczesnym podawaniu NLPZ i leków wywołujących hipokaliemię lub hipomagnezemię, które zwiększają ryzyko arytmii.
doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie sedatywne, hipertermia, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, lek przeciwarytmiczny, lek psychotropowy, lek serotoninergiczny, lek wydłużający odstęp QT, napad drgawkowy, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia krwi, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substrat CYP2D6, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Akamprozat – Interakcje

Akamprozat, substancja czynna preparatu Campral, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami, co potwierdzają badania kliniczne. Nie zaobserwowano istotnych zmian częstości występowania działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu akamprozatu z disulfiramem, oksazepamem, tetrabamatem, meprobamatem, lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwlękowymi, nasennymi, uspokajającymi oraz nieopioidowymi lekami przeciwbólowymi. Szczególnie istotne jest, że akamprozat nie wpływa na metabolizm alkoholu etylowego i odwrotnie, co eliminuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych w przypadku nawrotu picia u pacjentów leczonych tym preparatem. W związku z tym, akamprozat może być bezpiecznie stosowany w terapii wielolekowej, zwłaszcza u pacjentów z podwójną diagnozą wymagających jednoczesnego leczenia psychiatrycznego i uzależnienia od alkoholu.
abstynencja alkoholowa, akamprozat, Campral, disulfiram, farmakokinetyka, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leczenie psychiatryczne, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek psychotropowy, lek uspokajający, mechanizm awersyjny, nieopioidowy lek przeciwbólowy, oksazepam, podwójna diagnoza, politerapia, schorzenie współistniejące, terapia łączona, uzależnienie od alkoholu, zaburzenia związane z używaniem alkoholu, zaburzenie depresyjne
Leksykon leków
Interakcje leku – Mucosit –

Preparat MUCOSIT, zawierający ekstrakty roślinne (rumianek, nagietek, podbiał, kora dębu, szałwia, tymianek), olejki eteryczne (mięta pieprzowa, rumianek) oraz allantoinę, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami stosowanymi miejscowo i ogólnoustrojowo. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol, dabigatran, rywaroksaban, apiksaban), gdyż składniki roślinne mogą nasilać ich działanie, zwiększając ryzyko krwawień (poziom istotności: wysoki). Ponadto, nie zaleca się łączenia MUCOSIT z miejscowymi lekami znieczulającymi (lidokaina, benzokaina, prokaina) ze względu na możliwość nasilenia działania znieczulającego i ryzyko nadwrażliwości błony śluzowej jamy ustnej (poziom istotności: średni).
absorpcja składników aktywnych, antykoagulant, błona śluzowa jamy ustnej, działanie przeciwpłytkowe, działanie znieczulające, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie, krwawienie z dziąseł, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, olejek eteryczny, preparat antyseptyczny, preparat żelaza, stan zapalny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ridlip 20 mg

Rozuwastatyna (lek Ridlip) jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze składniki (w tym laktozę jednowodną), czynną chorobę wątroby z aminotransferazami przekraczającymi 3-krotność górnej granicy normy (GGN), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatię, ciąże i karmienie piersią oraz jednoczesne stosowanie cyklosporyny lub terapii sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir. Dawkę 40 mg rozuwastatyny należy unikać u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, genetycznymi chorobami mięśni, wcześniejszymi reakcjami miotoksycznymi na statyny lub fibraty, nadużywaniem alkoholu, pochodzeniem azjatyckim oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie teratogenne, eliminacja leku, enzymy wątrobowe, ezetymib, farmakoterapia, fibraty, genetycznie uwarunkowane choroby mięśni, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, miopatia, miotoksyczność, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, stężenie leku w osoczu, terapia skojarzona, transportery OATP1B1, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, uszkodzenie mięśni, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydzielanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Salicylan metylu – Właściwości farmakokinetyczne

Salicylan metylu, stosowany miejscowo w preparatach takich jak Bengay Maść Przeciwbólowa, DIP HOT ROZGRZEWAJĄCY czy Hotlec, wykazuje zdolność przenikania przez nieuszkodzoną skórę, osiągając stężenia w tkankach około 30-krotnie wyższe niż w osoczu już po 1 godzinie od aplikacji na powierzchnię 16 cm². Proces wchłaniania i metabolizmu jest szybki, a wielokrotna aplikacja zwiększa zarówno prędkość, jak i stopień absorpcji, co wskazuje na potencjalną kumulację substancji. Salicylan metylu ulega intensywnemu metabolizmowi w skórze właściwej i tkance podskórnej do aktywnego kwasu salicylowego, który odpowiada za działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Eliminacja salicylanów odbywa się głównie przez nerki, z dominującym wydalaniem kwasu salicylurowego (75%), a okres półtrwania w osoczu waha się od 2-3 godzin przy dawkach przeciwpłytkowych do 15-30 godzin przy wysokich dawkach terapeutycznych lub zatruciach.
aplikacja na skórę, dawka przeciwzapalna, dystrybucja tkanek, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzapalne, eliminacja z organizmu, glukuronid acylowy, glukuronid mentolu, glukuronid salicylo-fenolowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens salicylanów, krążenie ogólnoustrojowe, krem przeciwbólowy, kumulacja substancji, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, metabolit salicylanu, okres półtrwania, pH moczu, płyn transcelularny, proces metaboliczny, przedział ufności, przenikanie przez skórę, rozpuszczalność w tłuszczach, salicylan metylu, skóra właściwa, stężenie osoczowe, stężenie salicylanu, tkanka podskórna, zatrucie
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Accord 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z jego metabolizmem wątrobowym. Substancje takie jak metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast kolestyramina je opóźnia, co może wpływać na skuteczność terapii. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki indukujące enzymy wątrobowe (ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon oraz ziele dziurawca), które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez nasilenie powstawania toksycznych metabolitów paracetamolu. Ponadto, probenecyd i izoniazyd zmniejszają klirens paracetamolu, co może wymagać redukcji dawki, a salicylamid wydłuża jego okres półtrwania. Interakcje z lekami takimi jak chloramfenikol, zydowudyna, lamotrygina i flukloksacylina również mają znaczenie kliniczne, wpływając na metabolizm i potencjalne działania niepożądane.
barbiturany, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, choroba wątroby, CYP2E1, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność paracetamolu, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja metabolizmu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwgruźliczy, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, neutropenia, okres półtrwania, pochodne kumaryny, probenecyd, prymidon, przewlekły alkoholizm, salicylamid, toksyczne metabolity, wchłanianie paracetamolu, ziele dziurawca, zydowudyna