interakcja farmakodynamiczna

Interakcja farmakodynamiczna to rodzaj interakcji między lekami, w której jeden lek modyfikuje efekt farmakologiczny innego leku bez wpływu na jego stężenie w organizmie. Jest to zjawisko odmienne od interakcji farmakokinetycznej, która dotyczy zmian w stężeniu leku w organizmie.

Mechanizmy interakcji farmakodynamicznych obejmują: działanie na ten sam receptor (synergizm lub antagonizm), modyfikację równowagi fizjologicznej, czy wpływ na te same układy biochemiczne. Mogą one prowadzić do wzmocnienia działania terapeutycznego (np. połączenie beta-blokerów i inhibitorów ACE w leczeniu nadciśnienia), nasilenia działań niepożądanych (np. jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT) lub osłabienia efektu terapeutycznego.

Interakcje farmakodynamiczne występują szczególnie często u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie, zwłaszcza w populacji geriatrycznej. Wiedza o tych interakcjach jest kluczowa w codziennej praktyce klinicznej, gdyż pozwala na świadome wykorzystanie synergizmu leków lub unikanie niebezpiecznych połączeń.

Przewidywanie interakcji farmakodynamicznych opiera się na znajomości mechanizmów działania leków oraz ich profilu farmakologicznego. W przeciwieństwie do interakcji farmakokinetycznych, które można monitorować przez pomiar stężenia leku, interakcje farmakodynamiczne ocenia się głównie poprzez obserwację efektów klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Diclomax 25 mg

Diklofenak potasowy (Diclomax 25 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu diklofenaku z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi, SSRI, heparyną pozajelitową, pentoksyfiliną oraz u pacjentów HIV-pozytywnych leczonych zydowudyną. Również kojarzenie diklofenaku z kortykosteroidami podnosi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. W terapii nadciśnienia diklofenak może osłabiać działanie beta-adrenolityków, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ jest niewskazane ze względu na wzrost działań niepożądanych bez korzyści terapeutycznych. Ponadto, połączenie z chinolonami może indukować drgawki, a z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi obserwowano sporadyczne epizody hipoglikemii i hiperglikemii.
antagonista receptora angiotensyny II, chinolon, cholestyramina, diazepam, digoksyna, diklofenak potasowy, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, hemofilia, heparyna, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, NLPZ, ostra niewydolność nerek, pentoksyfilina, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, ryfampicyna, SSRI, takrolimus, wrzód żołądka, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibument (50 mg + 30 mg)/g

Ibument w formie żelu zawiera ibuprofen (50 mg/g) oraz lewomentol (30 mg/g) i może wchodzić w istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym kwasem acetylosalicylowym, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i układu krążenia. Preparat zawiera także glikol propylenowy (100 mg/g) i etanol (300 mg/g), które mogą zwiększać przenikanie substancji czynnych przez skórę, co potencjalnie nasila wchłanianie ibuprofenu i lewomentolu. W przypadku jednoczesnego spożywania alkoholu obserwuje się zwiększone ryzyko podrażnienia błony śluzowej żołądka, nasilenie hepatotoksyczności oraz wydłużenie czasu krwawienia, co wymaga unikania alkoholu podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego lub zaburzeniami czynności wątroby.
choroba przewodu pokarmowego, czas krwawienia, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwzapalne, etanol, fotouczulenie, glikokortykosteroid miejscowy, glikol propylenowy, ibuprofen, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lewomentol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr krzepnięcia, podrażnienie błony śluzowej żołądka, reakcja skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żel leczniczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rymphysia 500 mg

Produkt leczniczy Rymphysia, będący inhibitorem alfa1-proteinazy pochodzącym z ludzkiego osocza, nie posiada danych klinicznych dotyczących interakcji z innymi lekami. Brak specyficznych badań interakcyjnych uniemożliwia jednoznaczną ocenę potencjalnych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Ze względu na białkową naturę preparatu oraz brak metabolizmu przez enzymy cytochromu P450, ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest niskie, jednak zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ krzepnięcia, funkcje wątroby oraz układ immunologiczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, heparyna), przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy, klopidogrel), hepatotoksyczne oraz immunosupresyjne, gdzie potencjalne interakcje mają charakter teoretyczny, a ich istotność kliniczna pozostaje nieokreślona lub umiarkowana.
białko osocza ludzkiego, choroba wątroby, enzym cytochromu P450, heparyna, inhibitor alfa1-proteinazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, niedobór alfa1-antytrypsyny, płytka krwi, preparat krwiopochodny, proces zapalny, produkt krwiopochodny, tkanka płucna, układ krzepnięcia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Broncho-Vaxom dla dzieci 3,5 mg

Produkt leczniczy Broncho-Vaxom dla dzieci, zawierający 3,5 mg liofilizowanych lizatów bakterii (Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Klebsiella pneumoniae, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes i sanguinis oraz Moraxella catarrhalis), nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami stosowanymi w terapii. Badania kliniczne i dane pozakliniczne potwierdzają brak wpływu preparatu na skuteczność antybiotyków (beta-laktamowych, makrolidów, chinolonów, tetracyklin), leków przeciwzapalnych (NLPZ i kortykosteroidów), leków przeciwhistaminowych, przeciwgorączkowych (paracetamol, ibuprofen), przeciwkaszlowych i mukolitycznych. Substancje pomocnicze, takie jak galusan propylu (E 310), sodu glutaminian (E 621) oraz mannitol, również nie wykazują interakcji z innymi produktami leczniczymi.
antybiotyk beta-laktamowy, Broncho-Vaxom, chinolon, galusan propylu, glutaminian sodu, Haemophilus influenzae, immunomodulacja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, Klebsiella pneumoniae, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek mukolityczny, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwhistaminowy, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, makrolid, mannitol, Moraxella catarrhalis, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź poszczepienna, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Riastap 1 g

Riastap, będący koncentratem fibrynogenu ludzkiego wyizolowanym z osocza, stosowany jest w leczeniu krwawień u pacjentów z wrodzonym lub nabytym niedoborem fibrynogenu. Fibrynogen ten, jako naturalne białko osocza uczestniczące w procesie krzepnięcia, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami, co potwierdzają dane kliniczne oraz Charakterystyka Produktu Leczniczego. Pomimo braku udokumentowanych interakcji, należy uwzględnić potencjalne farmakodynamiczne oddziaływania z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak antykoagulanty (heparyna, warfaryna, NOAC), leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel) oraz trombolityczne (alteplaza, streptokinaza). Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania Riastapu z lekami trombolitycznymi ze względu na potencjalne zmniejszenie skuteczności fibrynogenu. Zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki wpływające na hemostazę.
alteplaza, antykoagulant, białko osocza, czynnik krzepnięcia, działanie synergistyczne, fibrynogen endogenny, fibrynogen ludzki, funkcja wątroby, hemostaza, interakcja farmakodynamiczna, kaskada krzepnięcia, klopidogrel, koncentrat czynników krzepnięcia, koncentrat fibrynogenu, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, miłorząb japoński, niedobór fibrynogenu, parametry krzepnięcia, płytki krwi, streptokinaza, suplementacja fibrynogenu, zaburzenia krzepnięcia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Klozapol 25 mg

Dawkowanie klozapiny (Klozapol) wymaga indywidualnego dostosowania, rozpoczynając terapię od dawki 12,5 mg (połowa tabletki 25 mg) podawanej 1-2 razy na dobę, z powolnym zwiększaniem dawki do docelowej 200-450 mg/dobę w dawkach podzielonych w ciągu 2-3 tygodni. Maksymalna dawka może wynosić do 900 mg/dobę, jednak dawki powyżej 450 mg wiążą się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, zwłaszcza napadów padaczkowych. W leczeniu zaburzeń psychotycznych w chorobie Parkinsona dawka początkowa to 12,5 mg/dobę wieczorem, z powolnym zwiększaniem do 50 mg w ciągu 2 tygodni, a dawka maksymalna nie powinna przekraczać 100 mg/dobę. U pacjentów w wieku ≥60 lat zaleca się szczególną ostrożność, rozpoczynając od 12,5 mg jednorazowo i zwiększając nie więcej niż o 25 mg/dobę. Terapia powinna być poprzedzona oceną morfologii krwi: WBC ≥ 3,5 × 10⁹/l oraz ANC ≥ 2 × 10⁹/l.
agranulocytoza, benzodiazepina, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze krwi, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, działanie przeciwpsychotyczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwpsychotyczny, liczba białych krwinek, liczba neutrofili, morfologia krwi, nadmierna sedacja, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, objawy odstawienne, próby czynnościowe wątroby, schizofrenia oporna na leczenie, sedacja polekowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie oddychania
Leksykon leków
Interakcje leku – Kivizidiale (40 mcg + 5 mg)/ml

Kivizidiale, zawierający 40 µg/ml trawoprostu oraz 5 mg/ml tymololu maleinianu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, głównie związane z obecnością tymololu – beta-adrenolityku. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy, takimi jak doustne antagoniści kanału wapniowego, inne beta-adrenolityki, leki przeciwarytmiczne (np. amiodaron), glikozydy naparstnicy, parasympatykomimetyki, guanetydyna oraz klonidyna. Współistniejące stosowanie tych leków może prowadzić do nasilenia bradykardii, niedociśnienia, a w przypadku nagłego odstawienia klonidyny – do reakcji nadciśnieniowej. Ponadto, inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) mogą potęgować ogólnoustrojową blokadę receptorów beta-adrenergicznych, manifestującą się zmniejszeniem częstości akcji serca i depresją. Tymolol może również nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z cukrzycą. Alkohol etylowy może wzmacniać działanie hipotensyjne i depresyjne na OUN beta-adrenolityków, zwiększając ryzyko bradykardii i innych działań niepożądanych.
adrenalina, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, blokada przedsionkowo-komorowa, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, chinidyna, działanie hipoglikemizujące, efekt hipotensyjny, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, kontrola glikemii, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm glukozy, niedociśnienie, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, parasympatykomimetyk, paroksetyna, reakcja nadciśnieniowa, rozszerzenie źrenicy, trawoprost, tymolol, zmniejszenie częstości akcji serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg

Farmakokinetyka leku Rosulip Plus, zawierającego rozuwastatynę (40 mg) i ezetymib (10 mg), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami obu substancji czynnych oraz ich wzajemnymi interakcjami. Rozuwastatyna wykazuje biodostępność około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5% w formie niezmienionej). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowych (aktywność ~50% słabsza) i laktonowych (klinicznie nieaktywne). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. U pacjentów z polimorfizmami genów SLCO1B1 i ABCG2 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co może wymagać dostosowania dawki. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitów są istotnie podwyższone (3- i 9-krotnie). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) ekspozycja na lek może wzrosnąć co najmniej dwukrotnie.
ABCG2, białko transportowe, cyklosporyna, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ezetymib, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens LDL-C, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, ludzki hepatocyt, metabolit N-demetylowy, metabolizm ezetymibu, metabolizm rozuwastatyny, niewydolność nerek, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, transporter błonowy OATP-C, wchłanianie ezetymibu, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Olicard 40 retard 40 mg

Monoazotan izosorbidu, substancja czynna Olicard 40 retard, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, wardenafil, tadalafil), gdzie synergistyczne zwiększenie stężenia cGMP prowadzi do nagłego, zagrażającego życiu spadku ciśnienia tętniczego, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, współpodawanie z β-adrenolitykami, antagonistami kanałów wapniowych, neuroleptykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz innymi lekami rozszerzającymi naczynia może nasilać działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń i hipotensji ortostatycznej. Monoazotan izosorbidu podwyższa także stężenie dihydroergotaminy w osoczu, nasilając jej działanie presyjne, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
antagonista kanałów wapniowych, beta-adrenolityki, cGMP, dihydroergotamina, donator tlenku azotu, działanie hipotensyjne, działanie presyjne, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, monoazotan izosorbidu, neuroleptyk, Olicard, sildenafil, tachykardia odruchowa, tadalafil, wardenafil, wazodilatacja, wazodilatator
Leksykon leków
Interakcje leku – Nootropil 1200 mg

Piracetam, główny składnik leku Nootropil, charakteryzuje się niskim ryzykiem interakcji farmakokinetycznych ze względu na wydalanie około 90% dawki w postaci niezmienionej z moczem. Niemniej jednak, istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne zostały opisane, zwłaszcza z hormonami tarczycy (T3 i T4), gdzie obserwowano objawy neuropsychiatryczne takie jak splątanie, drażliwość i bezsenność, co wymaga monitorowania pacjentów poddanych terapii substytucyjnej. W badaniu klinicznym u pacjentów z nawracającą zakrzepicą żylną, piracetam w dawce 9,6 g/dobę nie zmieniał dawki acenokumarolu potrzebnej do utrzymania INR w zakresie 2,5-3,5, jednak wywoływał istotne zmiany hemostatyczne: zmniejszenie agregacji płytek, uwalniania β-tromboglobuliny, stężenia fibrynogenu oraz czynników von Willebranda (VIII : C; VIII : vW : Ag; VIII : vW : RCo), a także redukcję lepkości krwi pełnej i osocza, co może nasilać działanie przeciwzakrzepowe i wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, beta-tromboglobulina, bezsenność, ból neuropatyczny, choroba wątroby, CYP 1A2, CYP 2A6, CYP 2B6, CYP 2C19, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, CYP 4A9/11, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, drażliwość, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, hormony tarczycy, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lepkość krwi, napad toniczno-kloniczny, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, piracetam, splątanie, stała hamowania Ki, terapia hormonalna tarczycy, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zakrzepica żylna, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Papaverinum hydrochloricum WZF 20 mg/ml

Papaweryna chlorowodorek, zawarta w produkcie Papaverinum Hydrochloricum WZF (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lewodopą stosowaną w terapii choroby Parkinsona. Papaweryna może znacząco osłabiać działanie lewodopy, co prowadzi do pogorszenia kontroli objawów parkinsonizmu, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków wymaga unikania lub ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, ze względu na właściwości spazmolityczne i rozszerzające naczynia krwionośne, papaweryna może nasilać działanie innych leków hipotensyjnych oraz innych spazmolityków, co wymaga odpowiedniego dostosowania terapii i monitorowania ciśnienia tętniczego oraz objawów niepożądanych.
alkohol benzylowy, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze krwi, dysfagia, działanie rozkurczowe, hipotonia, interakcja farmakodynamiczna, lek hipotensyjny, lek spazmolityczny, lewodopa, mięsień gładki, niedociśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, papaweryna chlorowodorek, parkinsonizm, rozszerzanie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Ephedrinum Hydrochloricum Aguettant 3 mg/ml

Efedryna chlorowodorek, jako sympatykomimetyk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym napadowego nadciśnienia tętniczego, arytmii oraz ryzyka zgonu. Przeciwwskazane jest łączenie efedryny z pośrednimi lekami sympatykomimetycznymi (fenylopropanoloamina, pseudoefedryna, fenylefryna, metylofenidat), alfa sympatykomimetykami podawanymi doustnie i donosowo oraz nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, izokarboksazyd), ze względu na znaczne ryzyko zwężenia naczyń i przełomu nadciśnieniowego. Niezalecane są także interakcje z alkaloidami sporyszu, selektywnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid), linezolidem, antydepresantami trójcyklicznymi (np. imipramina), noradrenergiczno-serotoninergicznymi (minalcipran, wenlafaksyna), guanetydyną, sibutraminą oraz halogenowymi anestetykami wziewnymi, które mogą nasilać ryzyko nadciśnienia i arytmii. Warto podkreślić, że spożycie alkoholu podczas terapii efedryną jest niezalecane ze względu na nasilenie działania kardiostymulującego, ryzyko zaburzeń neurologicznych oraz odwodnienia, co dodatkowo obciąża metabolizm wątrobowy.
W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania efedryny z lekami takimi jak teofilina, kortykosteroidy (np. deksametazon), leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, prymidon), doksapram, oksytocyna oraz hipotensyjne (rezerpina, metylodopa), zaleca się ostrożność i ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. Efedryna może zwiększać klirens deksametazonu oraz stężenia leków przeciwpadaczkowych, co wymaga dostosowania dawkowania. Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić dokładny wywiad lekowy, a pacjentów poinformować o konieczności unikania alkoholu. Szczególną uwagę należy zwrócić na osoby starsze oraz pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone. W przypadku wystąpienia objawów nadciśnienia lub arytmii wskazane jest rozważenie modyfikacji leczenia.
alfa-sympatykomimetyk, alkaloid sporyszu, anestetyk wziewny, antydepresant noradrenergiczno-serotoninergiczny, antydepresant trójcykliczny, arytmia, arytmia komorowa, doksapram, działanie diuretyczne, działanie dopaminergiczne, działanie niepożądane, działanie sympatykomimetyczne, działanie wazopresyjne, efedryna chlorowodorek, fenobarbital, guanetydyna, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens deksametazonu, kortykosteroid, lek hipotensyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, metabolizm alkoholu, metylodopa, nadciśnienie tętnicze, napadowe nadciśnienie tętnicze, napięcie współczulne, odwodnienie, oksytocyna, ośrodkowy układ nerwowy, prymidon, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, sibutramina, stężenie fenytoiny, tachykardia, teofilina, wahanie ciśnienia tętniczego, włókno współczulne, zaburzenie neurologiczne, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Alocutan 20 mg

Produkt leczniczy Alocutan zawiera minoksydyl stosowany miejscowo, którego interakcje z innymi lekami są słabo udokumentowane klinicznie, jednak istnieją istotne przesłanki teoretyczne do ich wystąpienia. Minoksydyl może nasilać niedociśnienie ortostatyczne u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki rozszerzające obwodowe naczynia krwionośne, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Wchłanianie minoksydylu przez skórę może być zwiększone przez substancje takie jak tretynoina i ditranol, które podnoszą przepuszczalność warstwy rogowej naskórka, co znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wymaga unikania jednoczesnej aplikacji na tę samą powierzchnię skóry. Dipropionian betametazonu wykazuje efekt podwójny – zwiększa miejscową koncentrację minoksydylu w tkance, jednocześnie zmniejszając jego wchłanianie ogólnoustrojowe, co wymaga zachowania ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu.
choroba układu sercowo-naczyniowego, dipropionian betametazonu, ditranol, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, etanol, glikol propylenowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek rozszerzający naczynia obwodowe, niedociśnienie ortostatyczne, tretynoina, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Tribux Bio 100 mg

Trimebutyna maleinian, substancja czynna preparatu Tribux Bio, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mają kliniczne znaczenie. Jednoczesne stosowanie z zotepiną może nasilać działania antycholinergiczne, manifestujące się suchością w ustach, zaburzeniami widzenia i zatrzymaniem moczu. Trimebutyna przedłuża działanie d-tubokuraryny, co może skutkować wydłużonym zwiotczeniem mięśni szkieletowych i powikłaniami oddechowymi po zabiegach chirurgicznych. Ponadto, osłabia działanie prokinetyczne cyzaprydu, co może obniżać skuteczność terapii zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z prokainamidem, ze względu na ryzyko tachykardii i zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, cyzapryd, d-tubokuraryna, diltiazem, dokomórkowy napływ jonów wapniowych, działanie antycholinergiczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopryl, lek prokinetyczny, metabolizm wątrobowy, midazolam, nerw błędny, perystaltyka jelit, prokainamid, przewodnictwo mięśnia sercowego, rezerpina, skurcz mięśni gładkich jelit, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, tachykardia, trimebutyna maleinian, werapamil, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zotepina, zwiotczenie mięśni
Leksykon substancji czynnych
Lewocetyryzyna – Interakcje

Lewocetyryzyna, jako silny i selektywny antagonista receptora H1, wykazuje relatywnie bezpieczny profil interakcji lekowych, oparty głównie na danych dotyczących racematu cetyryzyny. Badania nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna, azytromycyna), ketokonazolem, diazepamem, glipizydem czy cymetydyną. Jedyną znaczącą interakcją farmakokinetyczną jest zwiększenie ekspozycji na cetyryzynę o około 40% podczas jednoczesnego stosowania z rytonawirem (600 mg 2x/dobę), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki lewocetyryzyny (10 mg/dobę). Podawanie leku z pokarmem nie zmienia stopnia wchłaniania, lecz opóźnia jego szybkość, co nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny (16%) obserwowano po podaniu teofiliny (400 mg/dobę), jednak bez znaczenia klinicznego.
aktywny enancjomer, antagonista receptora H1, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, bloker receptora H2, choroba wrzodowa, cymetydyna, diazepam, działanie depresyjne, erytromycyna, glipizyd, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens cetyryzyny, klirens teofiliny, lek nasenny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek sedatywny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, racemat cetyryzyny, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, teofilina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lakcid minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus

Lakcid, zawierający minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus w proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, nie wykazuje istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Szczepy Lactobacillus rhamnosus wykazują oporność na szerokie spektrum antybiotyków, w tym beta-laktamy, cefalosporyny, tetracykliny, makrolidy, aminoglikozydy oraz linkozamidy, co umożliwia ich bezpieczne stosowanie równocześnie z antybiotykoterapią. Brak jest również udokumentowanych interakcji z alkoholem, choć należy mieć na uwadze, że alkohol może wpływać na mikroflorę jelitową, potencjalnie obniżając skuteczność probiotyku. W każdej ampułce/fiolce/saszetce znajduje się 35 mg sacharozy oraz 25 mg laktozy, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją tych substancji.
aminoglikozyd, amoksycylina, ampicylina, antybiotyk, antybiotykoterapia, beta-laktam, cefalosporyna, cefepim, cefotaksym, erytromycyna, flora bakteryjna przewodu pokarmowego, gentamycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, Lactobacillus rhamnosus, laktoza, linkozamid, makrolid, mikroflora jelitowa, probiotyk, sacharoza, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Adartrel 0,25 mg

Ropinirol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, zwiększają Cmax ropinirolu o 60% oraz AUC o 84%, co wymaga dostosowania dawki leku. Palenie tytoniu, jako induktor CYP1A2, może obniżać stężenie ropinirolu, co również wymaga modyfikacji dawkowania. Hormonalna terapia zastępcza podnosi stężenie ropinirolu w osoczu, co może wymagać korekty dawki przy jej rozpoczęciu lub zakończeniu. Brak istotnych zmian farmakokinetycznych zaobserwowano w przypadku jednoczesnego stosowania teofiliny i domperydonu, przy czym domperydon może być bezpiecznie stosowany jako lek przeciwwymiotny u pacjentów leczonych ropinirolem.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, bariera krew-mózg, cyprofloksacyna, cytochrom P450, domperydon, działania niepożądane, enoksacyna, fluwoksamina, hipotonia ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, neuroleptyki, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, ropinirol, sulpiryd, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Syntarpen 500 mg

Kloksacylina, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy penicylin przeciwgronkowcowych, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Probenecyd hamuje wydzielanie kanalikowe kloksacyliny, co zwiększa jej stężenie w surowicy i wydłuża okres półtrwania, umożliwiając potencjalną redukcję dawki. Metotreksat wykazuje podwyższone stężenia i zwiększoną toksyczność wskutek konkurencyjnego hamowania eliminacji nerkowej, co wymaga monitorowania stężenia leku i objawów toksyczności. Kloksacylina nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, antybiotyk może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny poprzez zaburzenie krążenia wątrobowo-jelitowego, co uzasadnia stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji niehormonalnej.
17-oksosteroid, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antagonistyczne, działanie synergistyczne, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, kloksacylina, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas fusydynowy, metotreksat, nadwrażliwość krzyżowa, penicylina przeciwgronkowcowa, pierścień beta-laktamowy, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, Syntarpen, tetracyklina, wskaźnik INR, wydzielanie kanalikowe
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z nasion fasoli indyjskiej – Interakcje

Wyciąg z nasion fasoli indyjskiej (Dolichosi biflorum seminis) stanowi substancję czynną produktu leczniczego Debelizyna, występującą w postaci wyciągu zagęszczonego (1:3) w ilości 65,45 g na 100 g produktu. Dawka jednorazowa 5 g pasty zawiera 3,27 g substancji czynnej. W dostępnej dokumentacji medycznej nie zidentyfikowano udokumentowanych interakcji wyciągu z nasion fasoli indyjskiej z lekami, alkoholem, suplementami diety ani żywnością, a charakterystyka produktu określa interakcje jako „nieznane”. Pomimo braku danych, zaleca się standardową obserwację kliniczną pacjentów, szczególnie tych przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym, ze względu na niepełne poznanie profilu farmakokinetycznego substancji czynnej.
charakterystyka produktu leczniczego, Debelizyna, Dolichosi biflorum seminis, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z etanolem, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pasta doustna, preparat leczniczy, profil farmakokinetyczny, skrobia pszeniczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, wyciąg z nasion fasoli indyjskiej, wyciąg zagęszczony
Leksykon leków
Interakcje leku – Xylodont 2% 20 mg/ml

Stosowanie lidokainy chlorowodorku w preparacie Xylodont 2% (20 mg/ml, 36 mg w 1,8 ml wkładzie) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych amidowych leków miejscowo znieczulających (bupiwakaina, mepiwakaina, ropiwakaina), co może prowadzić do kumulacji toksyczności i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy i nerwowy. Spożywanie alkoholu etylowego podczas terapii nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego oraz może indukować enzymy mikrosomalne wątrobowe, skracając czas działania lidokainy i zmniejszając skuteczność znieczulenia. Zaleca się całkowite powstrzymanie się od alkoholu przed, w trakcie i po zastosowaniu leku.
alkohol etylowy, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, artykaina, atropina, barbiturat, benzodiazepina, białko osocza, bupiwakaina, cytochrom P450 CYP3A4, działanie inotropowe ujemne, działanie sedatywne, działanie toksyczne, efekt depresyjny, efekt hipotensyjny, enzym mikrosomalny, erytromycyna, fenytoina, funkcja poznawcza, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek miejscowo znieczulający, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sedatywny, lidokainy chlorowodorek, mepiwakaina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, propranolol, reakcja toksyczna, ropiwakaina, skopolamina, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie funkcji wątroby, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Polcrom 2% 20 mg/ml

Polcrom 2% (20 mg/ml sodu kromoglikanu) w formie aerozolu do nosa wykazuje minimalną absorpcję ogólnoustrojową, co przekłada się na bardzo niski potencjał interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Badania kliniczne oraz obserwacje po wprowadzeniu leku do obrotu nie wykazały istotnych interakcji z innymi donosowymi preparatami, takimi jak glikokortykosteroidy (flutykazon, mometazon, budezonid), leki przeciwhistaminowe (azelastyna), czy leki obkurczające naczynia (ksylometazolina, oksymetazolina). Również brak jest udokumentowanych interakcji z doustnymi lekami przeciwhistaminowymi, systemowymi kortykosteroidami, lekami przeciwleukotrienowymi, antybiotykami oraz lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi. Zaleca się zachowanie co najmniej 5-minutowego odstępu między aplikacją różnych preparatów donosowych w celu optymalizacji ich działania.
absorpcja ogólnoustrojowa, aerozol do nosa, alergiczny nieżyt nosa, alkohol etylowy, azelastyna, błona śluzowa nosa, budezonid, doustny lek przeciwhistaminowy, flutykazon, glikokortykosteroid donosowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, komórka tuczna, ksylometazolina, lek obkurczający naczynia, lek przeciwleukotrienowy, mediator zapalny, mometazon, oksymetazolina, Polcrom, sodu kromoglikan, systemowy kortykosteroid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Dihydroergotaminum Filofarm 2 mg/g

Dihydroergotamina, będąca alkaloidem sporyszu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego. Należy zachować co najmniej 24-godzinny odstęp między podaniem dihydroergotaminy a innymi alkaloidami sporyszu (ergotamina, metyzergid) oraz agonistami receptora 5-HT1 (sumatryptan), aby uniknąć nasilenia efektu naczynioskurczowego i ryzyka niedokrwienia. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z bromokryptyną i kabergoliną ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego i zawału mięśnia sercowego. Ponadto, stosowanie dihydroergotaminy z lekami α- i β-adrenolitycznymi (np. prazosyna, propranolol) może powodować wzrost ciśnienia tętniczego i bóle wieńcowe. Szczególną ostrożność wymaga łączenie z inhibitorami CYP450, takimi jak makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w HIV (indynawir, rytonawir), które zwiększają stężenie dihydroergotaminy i jej toksyczność.
agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, atenolol, ból wieńcowy, bromokryptyna, ciśnienie tętnicze, cytochrom P-450, delawirdyna, dobutamina, dopamina, działanie niepożądane, efekt naczynioskurczowy, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, fluoksetyna, fluwoksamina, hipertermia, indynawir, inhibicja CYP450, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kabergolina, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, metyzergid, nadciśnienie tętnicze, nadolol, nelfinawir, niedokrwienie, niedotlenienie tkanek, obwodowe niedokrwienie, oksprenolol, paroksetyna, powikłanie naczyniowe, prazosyna, propranolol, receptor α-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, roksytromycyna, rytonawir, sertralina, sumatryptan, timolol, tolazolina, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonu – Interakcje

Chlorek amonu, obecny w preparacie Apipulmol w dawce 12 mg/10 ml syropu, wykazuje właściwości zakwaszające mocz, co może wpływać na farmakokinetykę leków zależnych od pH moczu. W charakterystyce produktu leczniczego nie odnotowano specyficznych interakcji z lekami przeciwgorączkowymi i antybiotykami, które można stosować jednocześnie bez istotnego ryzyka. Jednakże, ze względu na mechanizm działania chlorku amonu, istnieje potencjalne ryzyko interakcji z lekami alkalizującymi mocz (osłabienie działania obu substancji) oraz lekami o charakterze kwasowym i zasadowym, gdzie zakwaszenie moczu może odpowiednio spowalniać lub przyspieszać ich wydalanie przez nerki. Zaleca się monitorowanie skuteczności terapeutycznej i toksyczności tych leków podczas terapii preparatami zawierającymi chlorek amonu.
antybiotyk, Apipulmol, chlorek amonu, działanie niepożądane, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek alkalizujący mocz, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zakwaszający mocz, lek zasadowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pH moczu, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylan, substancja czynna, wydalanie nerkowe, zakwaszanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Ovixan 1 mg/g

Mometazonu furoinian (1 mg/g) zawarty w kremie Ovixan jest miejscowym kortykosteroidem, którego interakcje lekowe nie zostały formalnie przebadane, jednak na podstawie farmakologii kortykosteroidów miejscowych można wyróżnić potencjalne interakcje. Zwiększone wchłanianie systemowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu na duże powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym, może prowadzić do działań niepożądanych związanych z hamowaniem osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej (HPA). Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zwiększających przepuszczalność skóry (np. salicylany, mocznik), immunosupresyjnych, diuretyków pętlowych oraz innych kortykosteroidów ogólnoustrojowych ze względu na ryzyko addytywnych działań i hipokaliemii. Ponadto, krem zawiera glikol propylenowy (250 mg/g) i alkohol cetostearylowy (70 mg/g), które mogą zwiększać przenikanie substancji i wywoływać reakcje alergiczne u nadwrażliwych pacjentów.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alkohol cetostearylowy, bariera naskórkowa, bariera skórna, czyraczność, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, glikol propylenowy, hamowanie czynności nadnerczy, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid miejscowy, lek immunosupresyjny, metabolizm mometazonu, mometazon furoinian, nadwrażliwość, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, teleangiektazja, terapia dermatologiczna, wchłanianie systemowe, zakażenie wtórne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gerocilan 5 mg

Lek Gerocilan zawiera 5 mg tadalafilu w formie tabletek powlekanych i posiada liczne przeciwwskazania, które należy starannie rozważyć przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z nadwrażliwością na tadalafil lub składniki pomocnicze, w tym 78,125 mg laktozy oraz 0,7 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Nie wolno stosować Gerocilanu równocześnie z organicznymi azotanami ze względu na ryzyko znacznego, niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego wynikającego z synergistycznego działania na szlak tlenek azotu/cGMP. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna stanowi zagrożenie, w tym u pacjentów po zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 90 dni, z niestabilną dławicą piersiową, niewydolnością serca ≥ II stopnia wg NYHA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niekontrolowanymi arytmiami, niedociśnieniem (<90/50 mm Hg) lub niekontrolowanym nadciśnieniem oraz po udarze mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy.
azotany organiczne, choroba układu sercowo-naczyniowego, działanie hipotensyjne, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, klasyfikacja NYHA, laktoza jednowodna, lek pobudzający cyklazę guanylową, nadwrażliwość na tadalafil, NAION, niedociśnienie, niekontrolowana arytmia, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie tętnicze, riocyguat, spadek ciśnienia tętniczego, szlak tlenek azotu/cGMP, tadalafil, udar mózgu, zaburzenie czynności serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Reddy 200 mg

Pregabalina charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, będąc wydalana głównie w postaci niezmienionej w moczu, z minimalnym metabolizmem (poniżej 2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna, tiagabina, topiramat, fenobarbital), benzodiazepinami (lorazepam), opioidami (oksykodon), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, insuliną oraz diuretykami. Ponadto, pregabalina nie wpływa na farmakokinetykę doustnych leków antykoncepcyjnych zawierających noretysteron i/lub etynyloestradiol, nie zmniejszając ich skuteczności.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, depresja oddechowa, diuretyki, doustny lek antykoncepcyjny, działanie addytywne, funkcja poznawcza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens pregabaliny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność oddechowa, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, profil farmakokinetyczny, sedacja, śpiączka, stan stacjonarny, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości
Leksykon substancji czynnych
Rumex crispus – Interakcje

Rumex crispus w rozcieńczeniu homeopatycznym 6CH, stosowany w preparacie Stodal, nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakologicznych z lekami przeciwkaszlowymi, przeciwastmatycznymi, mukolitycznymi, przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi, przeciwalergicznymi, hormonalnymi (w tym glikokortykosteroidami), ani z lekami stosowanymi w chorobach sercowo-naczyniowych, przewodu pokarmowego czy chorobach przewlekłych takich jak nadciśnienie tętnicze i cukrzyca. Ponadto, brak jest doniesień o interakcjach z alkoholem etylowym, kofeiną, nikotyną, suplementami diety, preparatami ziołowymi oraz innymi lekami homeopatycznymi. Dostępne dane kliniczne i farmakologiczne potwierdzają, że jednoczesne stosowanie Rumex crispus 6CH z wymienionymi substancjami jest bezpieczne i nie wymaga modyfikacji terapii ani specjalnych środków ostrożności.
alkohol etylowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, glikokortykosteroid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek hormonalny, lek mukolityczny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwastmatyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwzapalny, nadciśnienie tętnicze, preparat Stodal, rozcieńczenie homeopatyczne, Rumex crispus, schorzenie układu oddechowego, wielochorobowość
Leksykon leków
Interakcje leku – Natrii fluoridum (18F) Synektik 2 GBq/ml

Produkt leczniczy Natrii fluoridum (18F) Synektik, o aktywności 2,0 GBq/mL w roztworze do wstrzykiwań, nie posiada dedykowanych badań klinicznych dotyczących interakcji z innymi lekami czy substancjami. Fluorek sodu (18F) jest znacznikiem metabolizmu kostnego, a potencjalne interakcje mogą wynikać z leków wpływających na metabolizm kostny, perfuzję kości oraz funkcję nerek, co może modyfikować dystrybucję i wydalanie radiofarmaceutyku. Zawartość sodu w preparacie wynosi 3,57 mg/mL, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Okres półtrwania fluoru-18 wynosi 110 minut, co ogranicza ryzyko długotrwałych interakcji farmakologicznych.
badanie PET, bisfosfonian, dieta niskosodowa, dystrybucja radioznacznika, fluor-18, fluorek sodu 18F, funkcja nerek, glikokortykosteroid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek nefrotoksyczny, metabolizm kostny, procedura obrazowania, radiofarmaceutyk, suplement wapnia, tkanka kostna, wychwyt znacznika, wydalanie radiofarmaceutyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Titlodine 2 mg

Preparat Titlodine (tolterodyna) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie tolterodyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV), co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia tolterodyny w osoczu i zwiększa ryzyko przedawkowania oraz nasilenia działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6. W przeciwieństwie do tego, inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z tolterodyną. Ponadto, łączenie tolterodyny z innymi lekami o działaniu przeciwmuskarynowym (np. oksybutynina, solifenacyna) może nasilać zarówno efekt terapeutyczny, jak i działania niepożądane, natomiast stosowanie agonistów receptorów muskarynowych (betanechol, pirokarpina) lub leków prokinetycznych (metoklopramid, cisaprid) może osłabiać skuteczność tolterodyny lub terapii prokinetycznej.
5-hydroksymetylotolterodyna, agonista receptora muskarynowego, aktywność przeciwcholinergiczna, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant doustny, betanechol, cisaprid, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, darifenacyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie przeciwcholinergiczne, enzym CYP2D6, erytromycyna, etynyloestradiol, fluoksetyna, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwmuskarynowy, metoklopramid, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, słaby metabolizer, solifenacyna, tolterodyna, warfaryna, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Sugammadex Kalceks 100 mg/ml

Interakcje lekowe sugammadeksu wynikają głównie z mechanizmów wyparcia i wychwytu. Wyparcie polega na wypieraniu rokuronium lub wekuronium z kompleksu z sugammadeksem przez inne leki, co może prowadzić do nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta przez co najmniej 15 minut po podaniu innego leku w ciągu 7,5 godziny od podania sugammadeksu. Szczególnie istotne są interakcje z toremifenem, który może wydłużyć czas powrotu stosunku T4/T1 do 0,9, oraz dożylnym kwasem fusydowym, który nieznacznie wydłuża ten czas. Sugammadeks może także zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, obniżając ekspozycję na progestagen o 34% AUC przy dawce 4 mg/kg mc., co odpowiada opóźnieniu dawki antykoncepcyjnej o 12 godzin. W takich przypadkach zaleca się postępowanie zgodne z instrukcjami dotyczącymi pominięcia dawki oraz stosowanie dodatkowej antykoncepcji niehormonalnej przez 7 dni, jeśli środek nie jest podawany doustnie.
antagonista witaminy K, aPTT, badanie niekliniczne, blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, depresja OUN, działanie sedatywne, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, interakcja typu wychwyt, interakcja wyparcia, krwawienie, kwas fusydowy, lek analgetyczny, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, okres okołooperacyjny, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent pediatryczny, parametr krzepnięcia, powinowactwo wiązania, progestagen, progesteron w surowicy, rokuronium, rywaroksaban, środek anestetyczny, środek antykoncepcyjny, stosunek T4/T1, sugammadeks, toremifen, wekuronium, wentylacja mechaniczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Septofar Mięta 0,6 mg + 1,2 mg

Produkt leczniczy Septofar Mięta, zawierający 0,6 mg amylometakrezolu oraz 1,2 mg alkoholu 2,4-dichlorobenzylowego w formie pastylek twardych, wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami systemowymi. Dostępne dane kliniczne nie wskazują na istotne klinicznie interakcje z produktami leczniczymi, alkoholem etylowym, żywnością, suplementami diety ani preparatami ziołowymi. Mimo braku udokumentowanych interakcji z alkoholem, zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne nasilenie podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej i gardła oraz możliwe wysuszenie błon śluzowych, co może wpływać na komfort stosowania leku.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, amylometakrezol i alkohol 2, działanie osmotyczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izomalt, maltitol, nietolerancja cukrów, pastylka twarda, podrażnienie błony śluzowej, profil bezpieczeństwa, substancja słodząca, wchłanianie ogólnoustrojowe, wysuszenie błon śluzowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Veletri 1,5 mg

Podczas terapii epoprostenolem (Veletri) istotne jest monitorowanie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych, gdzie zalecane jest standardowe monitorowanie parametrów krzepnięcia krwi ze względu na potencjalne nasilenie działania przeciwkrzepliwego (poziom istotności wysoki). Równoczesne podawanie leków naczyniorozszerzających może prowadzić do nadmiernej hipotensji, co wymaga ostrożności, monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawek (wysoki poziom istotności). Ponadto, epoprostenol może zwiększać klirens wątrobowy tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA), obniżając jego stężenie i skuteczność trombolityczną (umiarkowany poziom istotności).
agregacja płytek krwi, analog prostaglandyny, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, epoprostenol, farmakokinetyka, hipotensja, inhibitor P2Y12, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, klirens wątrobowy, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek naczyniorozszerzający, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obniżenie ciśnienia tętniczego, terapia trombolityczna, tkankowy aktywator plazminogenu, toksyczność digoksyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sinupret extract 160 mg

Produkt leczniczy Sinupret extract w formie tabletek drażowanych zawiera 160 mg wyciągu suchego z korzenia goryczki (Gentiana lutea L., radix), kwiatu pierwioska (Primula veris L., flos), ziela szczawiu (Rumex crispus L., herba), kwiatu bzu czarnego (Sambucus nigra L., flos) oraz ziela werbeny (Verbena officinalis L., herba) w proporcji 1:3:3:3:3. Do tej pory nie przeprowadzono kompleksowych badań farmakokinetycznych tego preparatu, w tym oceny wchłaniania, biodostępności, dystrybucji, wiązania z białkami osocza, metabolizmu pierwszego przejścia, szlaków biotransformacji, czasu półtrwania oraz dróg wydalania metabolitów. Charakterystyka farmakokinetyczna jest utrudniona ze względu na złożony skład wyciągu roślinnego (DER pierwotny 3-6:1, ekstrakcja 51% etanolem), co komplikuje jednoznaczne określenie losów poszczególnych związków biologicznie czynnych w organizmie oraz potencjalne interakcje między nimi.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, metabolizm pierwszego przejścia, parametr farmakokinetyczny, preparat pochodzenia roślinnego, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wyciąg roślinny, wyciąg suchy złożony, wydalanie metabolitów, ziele szczawiu, ziele werbeny, związek biologicznie czynny
Leksykon substancji czynnych
Azatiopryna – Interakcje

Azatiopryna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Inhibitory oksydazy ksantynowej (allopurynol, oksypurynol, tiopurynol) zwiększają biodostępność azatiopryny, co wymaga redukcji dawki do 25% standardowej. Febuksostat, choć brak danych klinicznych, również może wydłużać działanie azatiopryny i jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania. Aminosalicylany hamują enzym TPMT, co może wymagać zmniejszenia dawki azatiopryny. Metotreksat zwiększa AUC 6-merkaptopuryny o 31-93% w zależności od drogi i dawki podania, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Rybawiryna hamuje IMPDH, prowadząc do ciężkiej mielosupresji, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana. Spożycie mleka i produktów mlecznych może obniżać stężenie 6-merkaptopuryny z powodu obecności oksydazy ksantynowej, dlatego nie zaleca się przyjmowania azatiopryny z tymi produktami.
6-merkaptopuryna, acenokumarol, allopurynol, aminosalicylan, blokada nerwowo-mięśniowa, cymetydyna, cysteina, cytarabina, dehydrogenaza inozynomonofosforanu, działanie hepatotoksyczne, działanie mielosupresyjne, febuksostat, IMPDH, indometacyna, infliksymab, inhibitor ACE, inhibitor oksydazy ksantynowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopril, kotrimoksazol, lek przeciwmalaryczny, lek zwiotczający, mesalazyna, metotreksat, mielosupresja, niedepolaryzujący środek zwiotczający, nukleotyd 6-tioguaniny, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, olsalazyna, pankuronium, penicylamina, rybawiryna, sole złota, sukcynylocholina, sulfasalazyna, supresja szpiku kostnego, tiopurynol, TPMT, transferaza S-metylowa tiopuryny, trimetoprim-sulfametoksazol, tubokuraryna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Adatam XR 0,4 mg

Tamsulosyny chlorowodorek w dawce 0,4 mg (Adatam XR) wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami układu sercowo-naczyniowego (atenolol, enalapril, nifedypina) oraz układu oddechowego (teofilina), co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. Cymetydyna zwiększa stężenie tamsulosyny w osoczu, a furosemid je obniża, jednak wartości pozostają w zakresie terapeutycznym, więc nie wymaga to zmiany dawkowania. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, znacząco podnoszą AUC (2,8×) i Cmax (2,2×) tamsulosyny, co jest przeciwwskazane u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6. Inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna) powodują umiarkowany wzrost Cmax (1,3×) i AUC (1,6×), bez konieczności korekty dawki. Diklofenak i warfaryna mogą przyspieszać eliminację tamsulosyny, co wymaga obserwacji klinicznej.
antagonista receptora alfa₁-adrenergicznego, antagonista receptorów alfa1A-adrenergicznych, antagonista receptorów H2, antagonista wapnia, diuretyk pętlowy, dysfagia, działanie hipotensyjne, eliminacja leku, gruczoł krokowy, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitory cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje kliniczne, lek rozszerzający oskrzela, objawy ortostatyczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, parametry hemodynamiczne, silny inhibitor CYP3A4, stężenie w osoczu, tamsulosyny chlorowodorek, wolny metabolizm CYP2D6
Leksykon leków
Interakcje leku – Etoposid Ebewe 50 mg/2,5 ml

Etopozyd wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność oraz profil toksyczności. Szczególnie istotne jest zwiększenie ekspozycji na etopozyd (AUC o 80%) i zmniejszenie klirensu o 38% podczas jednoczesnego stosowania z cyklosporyną przy stężeniach powyżej 2000 ng/ml, co wymaga monitorowania toksyczności i ewentualnej redukcji dawki. Podobnie, cisplatyna obniża klirens etopozydu, co może nasilać jego działania niepożądane. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy, takie jak fenytoina, zwiększają klirens etopozydu, obniżając jego skuteczność, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania stężenia leku. Ponadto, substancje takie jak fenylobutazon, salicylan sodu i kwas acetylosalicylowy mogą wypierać etopozyd z białek osocza, zwiększając frakcję wolnego leku i potencjalnie nasilając toksyczność. Współistniejące stosowanie warfaryny podnosi INR, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki antykoagulantu.
antracyklina, białko osocza, cisplatyna, cyklosporyna, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane OUN, efekt mielosupresyjny, etanol, etopozyd, farmakokinetyka etopozydu, fenylobutazon, fenytoina, G-CSF, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens etopozydu, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas acetylosalicylowy, leczenie onkologiczne, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm etopozydu, neutropenia, oporność krzyżowa, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent onkologiczny, populacja pediatryczna, roztwór do infuzji, salicylan sodu, warfaryna, żółta febra
Leksykon leków
Interakcje leku – Maść rumiankowa –

Dostępne dane kliniczne wskazują, że Maść rumiankowa zawierająca ekstrakt z kwiatów Matricaria recutita L. nie wykazuje znanych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami stosowanymi miejscowo lub ogólnoustrojowo. Ze względu na miejscowy charakter aplikacji oraz brak znaczącej absorpcji ogólnoustrojowej, nie stwierdzono interakcji z lekami, alkoholem, preparatami ziołowymi ani suplementami diety. Produkt zawiera ekstrakt etanolowy, jednak jego obecność nie ma klinicznego znaczenia w kontekście potencjalnych interakcji z alkoholem. Zaleca się stosowanie maści bez ograniczeń w połączeniu z innymi terapiami, niezależnie od drogi podania leków.
absorpcja ogólnoustrojowa, chamomilla recutita, ekstrakt etanolowy, ekstrakt rumiankowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwiat rumianku, maść rumiankowa, Matricaria recutita, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, produkt ziołowy, suplement diety, test diagnostyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Flumazenil Kabi 0,1 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 0,1 mg/ml

Flumazenil jest specyficznym, kompetycyjnym antagonistą receptorów benzodiazepinowych, odwracającym ośrodkowe efekty benzodiazepin oraz leków działających na ten sam receptor, takich jak zopiklon czy triazolopyridazyna. Nie wykazuje działania wobec substancji działających innymi mechanizmami. Farmakokinetyka flumazenilu pozostaje stabilna w obecności benzodiazepin (midazolam, flunitrazepam, lormetazepam), co umożliwia przewidywalne dawkowanie. Brak jest również istotnych interakcji farmakokinetycznych z alkoholem etylowym, choć możliwe są interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza w zatruciach mieszanych, gdzie zniesienie działania benzodiazepin może ujawnić toksyczność alkoholu.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, antagonizm kompetycyjny, arytmia, benzodiazepina, etanol, flumazenil, flunitrazepam, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja kompetycyjna, lek-Z, lormetazepam, midazolam, napad drgawkowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, receptor benzodiazepinowy, stan padaczkowy, triazolopyridazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zolpidem, zopiklon
Leksykon substancji czynnych
Nitrendypina – Interakcje

Nitrendypina jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP 3A4 w jelitach i wątrobie, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne. Silni induktorzy CYP 3A4, tacy jak ryfampicyna, znacząco obniżają biodostępność nitrendypiny, co prowadzi do osłabienia jej działania przeciwnadciśnieniowego i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei inhibitory CYP 3A4, w tym antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy anty-HIV (rytonawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol), nefazodon, fluoksetyna (zwiększenie stężenia o około 50%), chinuprystyna/dalfoprystyna, kwas walproinowy, cymetydyna i ranitydyna, mogą podnosić stężenie nitrendypiny w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) indukują CYP 3A4, co skutkuje zmniejszeniem biodostępności i skuteczności nitrendypiny, wymagając monitorowania i dostosowania dawki. Ponadto, sok grejpfrutowy hamuje CYP 3A4 w jelicie, co może zwiększać stężenie leku i nasilać jego działanie hipotensyjne nawet do 3 dni po spożyciu.
alfa-metylodopa, antagonista receptora AT1, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, beta-adrenolityk, biodostępność leku, bloker receptora alfa-adrenergicznego, CYP 3A4, cytochrom P-450, digoksyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP 3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens leku, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm pierwszego przejścia, nitrendypina, pankuronium, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tachykardia odruchowa, wekuronium
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ibuprofen Zentiva 400 mg

Ibuprofen, substancja czynna leku Inflanor Max, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu propionowego (kod ATC: M01AE01), wykazującym działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe poprzez hamowanie enzymu cyklooksygenazy (COX) i syntezy prostaglandyn. Dodatkowo, ibuprofen hamuje agregację płytek krwi stymulowaną przez ADP lub kolagen, co może wpływać na procesy krzepnięcia. Istotne są interakcje farmakodynamiczne z kwasem acetylosalicylowym (ASA), gdzie pojedyncza dawka 400 mg ibuprofenu podana w ciągu 8 godzin przed lub 30 minut po ASA (81 mg) może osłabiać kardioprotekcyjne działanie ASA na agregację płytek i tworzenie tromboksanu, co ma znaczenie przy długotrwałym stosowaniu. Sporadyczne przyjmowanie ibuprofenu prawdopodobnie nie wpływa klinicznie na tę interakcję.
adezynodifosforan, agregacja płytek krwi, ból miesiączkowy, ciśnienie wewnątrzmaciczne, cyklooksygenaza, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, interakcja farmakodynamiczna, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, owulacja, płodność, skurcz macicy, synteza prostaglandyn, tromboksan, układ sercowo-naczyniowy, zatrzymanie płynów
Leksykon substancji czynnych
Zanamiwir – Interakcje

Zanamiwir, substancja czynna leku Relenza, wykazuje niski potencjał interakcji lekowych, co wynika z jego specyficznego mechanizmu działania oraz eliminacji głównie przez filtrację nerkową. Po podaniu wziewnym zanamiwir osiąga niskie stężenia ogólnoustrojowe, co dodatkowo minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Nie hamuje on enzymów cytochromu P450 (CYP1A1/2, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4) ani nie wpływa na aktywność transporterów nerkowych (OAT1-4, OCT1-3, hURAT1), co potwierdza niskie ryzyko interakcji na poziomie metabolizmu wątrobowego i eliminacji nerkowej. Ponadto, eliminacja zanamiwiru przez filtrację nerkową sprawia, że interakcje z innymi lekami eliminowanymi tą drogą są mało prawdopodobne.
cytochrom P450, filtracja nerkowa, infekcja grypowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy CYP, leczenie przeciwwirusowe, metabolizm wątrobowy, neuraminidaza wirusa grypy, odpowiedź immunologiczna, Relenza, szczepionka przeciw grypie, transporter moczanowy, transporter nerkowy, transportery OAT, transportery OCT, układ immunologiczny, zanamiwir
Leksykon leków
Interakcje leku – Neo-angin szałwia 1,2 mg + 0,6 mg + 5,9 mg

Produkt leczniczy Neo-angin szałwia zawiera substancje czynne: alkohol 2,4-dichlorobenzylowy 1,2 mg, amylometakrezol 0,6 mg oraz lewomentol 5,9 mg, które wykazują miejscowe działanie w jamie ustnej i gardle przy minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej. Dotychczasowe badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z lekami doustnymi, co wskazuje na bardzo niskie ryzyko interakcji systemowych. W przypadku jednoczesnego stosowania z alkoholem etylowym nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji, choć obecność lewomentolu może teoretycznie nasilać odczucie chłodu i świeżości w jamie ustnej, co nie wymaga jednak specjalnych zaleceń klinicznych.
4-dichlorobenzylowy, absorpcja ogólnoustrojowa, alkohol 2, amylometakrezol, działanie miejscowe w jamie ustnej, działanie znieczulające, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lewomentol, maskowanie objawów, Neo-angin, podrażnienie błony śluzowej, preparat miejscowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Aminoplasmal 15%

Aminoplasmal 15% to roztwór do infuzji zawierający 150 g/l aminokwasów, stosowany w żywieniu pozajelitowym, który nie wykazuje udokumentowanych, specyficznych interakcji z innymi lekami czy suplementami. Niemniej jednak, ze względu na metabolizm aminokwasów w wątrobie i wydalanie produktów azotowych przez nerki, istnieje teoretyczne ryzyko interakcji z lekami hepatotoksycznymi, nefrotoksycznymi oraz wpływającymi na równowagę kwasowo-zasadową i elektrolitową (Aminoplasmal zawiera 5,3 mmol/l sodu, co odpowiada 121,9 mg sodu na 1000 ml roztworu). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym oraz u pacjentów z chorobami wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego, monitorując funkcje narządów i parametry biochemiczne.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, dysfunkcja narządu, farmakolog kliniczny, fenyloalanina, funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hepatotoksyczny, lek metabolizowany w wątrobie, lek nefrotoksyczny, metabolizm aminokwasów, metabolizm leków, metabolizm wątrobowy, metionina, mieszanina aminokwasów, parametr biochemiczny krwi, produkt azotowy, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, stężenie aminokwasów, terapia infuzyjna, tyrozyna, uszkodzenie nerek, wąski indeks terapeutyczny, żywienie kliniczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidon Vipharm 4 mg

Rysperydon, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Induktory enzymów CYP3A4 i P-gp (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital) obniżają stężenie aktywnej frakcji rysperydonu w osoczu, co wymaga korekty dawkowania. Inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna) oraz CYP3A4 i P-gp (werapamil) zwiększają stężenie leku, potencjalnie nasilając działania niepożądane. Rysperydon antagonizuje działanie leków dopaminergicznych (np. lewodopy), a jego jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi może prowadzić do niedociśnienia ortostatycznego. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (chinidyna, amiodaron, sotalol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), ze względu na ryzyko torsade de pointes. Alkohol i inne środki ośrodkowo działające (opioidy, benzodiazepiny) nasilają sedację i zaburzenia psychomotoryczne.
9-hydroksyrysperydon, agonista dopaminergiczny, alkohol etylowy, choroba Parkinsona, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, dysfagia, działanie niepożądane, frakcja przeciwpsychotyczna, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, lek dopaminergiczny, lek działający na OUN, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, otępienie, sedacja, spowolnienie psychomotoryczne, toksyczność wątrobowa, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ receptorowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Medical Valley 20 mg

Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, której maksymalne i minimalne stężenia w osoczu wzrosły odpowiednio o 49% i 20% podczas jednoczesnego stosowania z telmisartanem. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) oraz suplementami potasu, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu potasu w surowicy. Interakcje z litem mogą prowadzić do przemijającego wzrostu jego stężenia i nasilenia toksyczności, co również wymaga kontroli terapeutycznej. W przypadku stosowania inhibitorów ACE, takich jak ramipryl, obserwuje się 2,5-krotne zwiększenie AUC i Cmax ramiprylu, co wskazuje na konieczność ostrożności i unikania podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).
amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, eplerenon, furosemid, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leki moczopędne oszczędzające potas, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, stężenie digoksyny, takrolimus, telmisartan z digoksyną, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Symleptic 100 mg

Gabapentyna, substancja czynna Symleptic, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne przede wszystkim z opioidami, np. morfiną, gdzie podanie 60 mg morfiny w kapsułce o kontrolowanym uwalnianiu na 2 godziny przed 600 mg gabapentyny zwiększa AUC gabapentyny o 44%. Skutkuje to nasileniem depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), w tym ryzykiem depresji oddechowej, szczególnie u osób starszych. Zaleca się monitorowanie objawów zahamowania OUN i ewentualną modyfikację dawkowania. Gabapentyna nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) ani z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol, co ułatwia jej stosowanie w terapii skojarzonej i u kobiet w wieku rozrodczym.
biodostępność gabapentyny, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja OUN, dna moczanowa, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormonalna antykoncepcja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek opioidowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, terapia skojarzona padaczki, zaburzenia oddychania
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torvazin Plus 40 mg + 10 mg

Dane przedkliniczne dotyczące Torvazin Plus, łączącego atorwastatynę i ezetymib, wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności wykazały, że działania niepożądane, takie jak miopatia u szczurów, pojawiały się jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki stosowane u ludzi (około 20-krotnie wyższe AUC dla statyn oraz 500-2000-krotnie wyższe AUC dla metabolitów). Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani teratogennego u szczurów, choć u królików zaobserwowano niewielkie wady szkieletowe. Atorwastatyna nie wykazała mutagenności ani klastogenności, jednak u myszy podawanie dawek odpowiadających 6-11-krotnemu AUC ludzkiej dawki skutkowało gruczolakami i nowotworami wątrobowokomórkowymi. Wpływ na rozwój płodu był obserwowany przy toksycznych dawkach atorwastatyny, z opóźnionym rozwojem potomstwa i zmniejszoną przeżywalnością poporodową u szczurów. Ezetymib nie wykazywał działania genotoksycznego ani rakotwórczego, choć u psów dawki ≥0,03 mg/kg/dobę powodowały 2,5-3,5-krotne zwiększenie cholesterolu w żółci, bez potwierdzonego ryzyka kamicy żółciowej w badaniach rocznych do 300 mg/kg/dobę.
badanie genotoksyczne, badanie karcynogenności, bariera łożyskowa, cholesterol w żółci, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ezetymib ze statyną, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, miopatia, nowotwór wątrobowokomórkowy, pęcherzyk żółciowy, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, terapia skojarzona, właściwość mutagenna, zrośnięcie kręgów
Leksykon leków
Interakcje leku – Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki 2 mg

Chlorchinaldin, zawierający 2 mg chlorochinaldolu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność przeciwbakteryjną i przeciwgrzybiczą. Szczególnie istotne są interakcje z preparatami zawierającymi związki metali (aluminium, żelazo, cynk, magnez) oraz jod (np. jodopowidon), które prowadzą do zmniejszenia biodostępności chlorochinaldolu poprzez tworzenie kompleksów lub antagonizm farmakodynamiczny. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych preparatów oraz zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego. Ponadto, spożywanie alkoholu podczas terapii chlorochinaldolem jest niewskazane ze względu na potencjalne osłabienie działania leku oraz ryzyko nasilenia podrażnień błony śluzowej jamy ustnej i gardła.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antagonizm farmakodynamiczny, antyseptyk, biodostępność leku, chlorochinaldol, działanie niepożądane, efekt kliniczny, efekt terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, interakcje lekowe, istotność kliniczna, jodopowidone, lek przeciwinfekcyjny, mechanizm interakcji, praktyka kliniczna, preparat jodowy, środek miejscowo znieczulający, stosowanie miejscowe, substancja czynna, tabletka do ssania, znaczenie kliniczne, związek metalu
Leksykon leków
Interakcje leku – Espiro 25 mg

Eplerenon, składnik leku Espiro, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas oraz preparatami potasu, co znacząco zwiększa ryzyko hiperkaliemii i jest przeciwwskazane. Współpodawanie inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększyć ekspozycję na eplerenon nawet o 441% (AUC), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, amiodaron, diltiazem) podnoszą AUC eplerenonu o 98-187%, dlatego dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg/dobę. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na lek o co najmniej 30%, co może obniżać jego skuteczność i jest niezalecane.
alfa-1-adrenolityk, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czynność nerek, digoksyna, diltiazem, dysfunkcja nerek, efekt hipotensyjny, eplerenon, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, glikokortykosteroid, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, midazolam, nefazodon, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Miansegen 30 mg

Mianseryna, będąca chlorowodorkiem mianseryny i należąca do grupy piperazynoazepin (kod ATC: N06AX03), jest lekiem przeciwdepresyjnym o unikalnej strukturze chemicznej, różniącej się od trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych brakiem podstawowego łańcucha bocznego odpowiedzialnego za działanie przeciwcholinergiczne. Jej mechanizm działania opiera się na blokowaniu receptorów alfa2-adrenergicznych, hamowaniu zwrotnego wychwytu noradrenaliny oraz interakcji z receptorami serotoninowymi w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zwiększenia przewodnictwa nerwowego i podniesienia stężenia noradrenaliny w szczelinie synaptycznej. Skuteczność mianseryny została potwierdzona w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, wykazując porównywalne działanie terapeutyczne do innych leków przeciwdepresyjnych, a także potwierdzona badaniami farmakologiczno-elektroencefalograficznymi u ludzi.
badanie farmakologiczno-elektroencefalograficzne, badanie kliniczne kontrolowane placebo, choroba sercowo-naczyniowa, działanie kardiotoksyczne, działanie przeciwcholinergiczne, interakcja farmakodynamiczna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, mianseryny chlorowodorek, objaw lękowy, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, przekaźnictwo nerwowe, receptor adrenergiczny, receptor adrenergiczny alfa1, receptor alfa2, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor histaminowy H1, receptor serotoninowy, skuteczność przeciwdepresyjna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, właściwość anksjolityczna, wychwyt noradrenaliny, zaburzenie snu