enzym wątrobowy
Enzymy wątrobowe to grupa białek enzymatycznych produkowanych głównie przez komórki wątroby, które katalizują reakcje biochemiczne niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Najczęściej oznaczanymi enzymami wątrobowymi są: aminotransferaza alaninowa (ALT), aminotransferaza asparaginianowa (AST), fosfataza alkaliczna (ALP), gamma-glutamylotranspeptydaza (GGTP) oraz bilirubina.
Podwyższony poziom enzymów wątrobowych w surowicy krwi jest wskaźnikiem uszkodzenia komórek wątrobowych (hepatocytów) i może występować w różnych schorzeniach, takich jak: wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby indukowane lekami, autoimmunologiczne zapalenie wątroby czy choroby dróg żółciowych.
Diagnostyka oparta na analizie enzymów wątrobowych pozwala na wstępną ocenę funkcji wątroby, monitorowanie przebiegu chorób hepatologicznych oraz skuteczności wdrożonego leczenia. Istotna jest interpretacja wyników w kontekście klinicznym, gdyż wzorce podwyższenia poszczególnych enzymów mogą sugerować określone typy uszkodzeń (np. przewaga wzrostu ALT i AST wskazuje na uszkodzenie komórek wątrobowych, natomiast przewaga ALP i GGTP sugeruje patologię dróg żółciowych).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mirzaten Q-Tab 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mirtazapiny, substancji czynnej leku Mirzaten Q-Tab, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Standardowe testy farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych efektów niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe, aberracje chromosomowe oraz uszkodzenia DNA, nie wykazały potencjału genotoksycznego. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano u zwierząt zmiany specyficzne gatunkowo, takie jak guzy tarczycy u szczurów i nowotwory wątrobowokomórkowe u myszy, które nie mają przełożenia na ryzyko u ludzi i są związane z wysokimi dawkami indukującymi enzymy wątrobowe.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, genotoksyczność, guz tarczycy, laktacja, mirtazapina, mutacja genowa, nowotwór wątrobowokomórkowy, potencjał genotoksyczny, strata poimplantacyjna, terapia depresji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści zielonej herbaty – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wyciąg z liści zielonej herbaty (Camellia sinensis), stosowany w preparacie Veregen w stężeniu 100 mg/g (odpowiadającym 55-72 mg (-)-galusanu epigallokatechiny), wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii. Preparat jest przeciwwskazany do stosowania na otwarte rany, uszkodzoną lub zapalnie zmienioną skórę oraz w miejscach niecałkowicie zagojonych po leczeniu chirurgicznym lub farmakologicznym. Należy unikać kontaktu z oczami, nozdrzami, wargami i jamą ustną, a także stosować go ostrożnie w okolicy sromu ze względu na ryzyko ciężkich reakcji miejscowych. Nie zaleca się stosowania na brodawki w obrębie cewki moczowej, szyjki macicy, odbytnicy, pochwy i odbytu. U pacjentów nieobrzezanych, stosujących preparat pod napletkiem, konieczne jest codzienne odprowadzanie napletka i higiena, aby zapobiec stulejce. W trakcie terapii mogą pojawić się nowe brodawki, a preparat nie eliminuje wirusa HPV ani nie zapobiega jego transmisji, dlatego zaleca się stosowanie prezerwatyw i rozważenie leczenia obojga partnerów.
bilirubina, błona śluzowa, brodawka narządów płciowych, Camellia sinensis, czas protrombinowy, enzym wątrobowy, galusan epigallokatechiny, lek immunomodulacyjny, liść zielonej herbaty, mirystynian izopropylu, monopalmitynostearynian glikolu propylenowego, napletek, opatrunek okluzyjny, pęcherzyk skórny, podrażnienie skóry, promieniowanie UV, reakcja niepożądana, rumień, stulejka, świąd, uczulenie skóry, węzeł chłonny, wirus HPV, wirus opryszczki narządów płciowych, wkładka dopochwowa, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Patofizjologia i mechanizm
Żółta febra to ostra choroba wirusowa wywoływana przez wirus żółtej gorączki (YFV) z rodziny Flaviviridae, przenoszona przez komary Aedes i Haemagogus, endemiczna w tropikalnych rejonach Afryki i Ameryki Południowej. Inkubacja trwa 3-6 dni, po czym następuje faza ostra z objawami niespecyficznymi (gorączka, bóle mięśni, nudności), a u około 12% pacjentów rozwija się faza toksyczna z żółtaczką, krwotokami, niewydolnością wielonarządową i śmiertelnością 30-60%. Wirus replikuje się w układzie limfatycznym i szeroko rozprzestrzenia w organizmie, szczególnie uszkadzając wątrobę (martwica hepatocytów, ciałka Councilmana), nerki i inne narządy. Patogeneza obejmuje bezpośrednie uszkodzenie komórek oraz odpowiedź immunologiczną z burzą cytokinową (TNF-α, IL-6, IL-1), co prowadzi do koagulopatii i niewydolności narządowej. Diagnostyka opiera się na izolacji wirusa, RT-PCR i testach serologicznych (ELISA, PRNT).
białko E, burza cytokinowa, centralny układ nerwowy, ciałko Councilmana, encefalopatia, enzym wątrobowy, Flaviviridae, gorączka krwotoczna, hepatocyt, koagulopatia, limfopenia, martwica hepatocytów, miano wirusa, naciek zapalny, neurotropizm, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, objawy krwotoczne, obrzęk mózgu, odporność heterologiczna, retikulum endoplazmatyczne, steatoza, test amplifikacji kwasu nukleinowego, uszkodzenie wątroby, wirus otoczkowy, wirus żółtej gorączki, zapalenie mózgu, żółta febra, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aminomel Nephro
Preparat Aminomel Nephro to roztwór do infuzji zawierający kompleks 15 aminokwasów, dedykowany do żywienia pozajelitowego pacjentów z niewydolnością nerek. Charakteryzuje się teoretyczną osmolarnością 510 mOsm/l, pH 5,9-6,3 oraz wartością energetyczną 930 kJ/l (222 kcal/l). Preparat nie zawiera węglowodanów ani elektrolitów, co umożliwia elastyczne komponowanie mieszanin żywieniowych. W trakcie terapii należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko reakcji nadwrażliwości, powstawania osadów fosforanu wapnia w krążeniu płucnym, zakażeń oraz sepsy. Szczególne środki ostrożności dotyczą pacjentów poddawanych hemodializie, ciężko niedożywionych (ryzyko zespołu ponownego odżywienia) oraz z chorobami wątroby. Zalecane jest systematyczne monitorowanie równowagi wodno-elektrolitowej, osmolarności surowicy, gazometrii, glikemii, funkcji wątroby i nerek oraz, przy długotrwałym leczeniu, morfologii krwi i czynników krzepnięcia.
acetylo-tyrozyna, acetylocysteina, alanina, aminokwas, Aminomel Nephro, arginina, cholestaza, czynnik krzepnięcia, enzym wątrobowy, fenyloalanina, fosforan wapnia, gazometria krwi, glicyna, hemodializa, hipofosfatemia, histydyna, izoleucyna, kreatynina, kwas glutaminowy, leucyna, marskość wątroby, metionina, morfologia krwi, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, octan lizyny, osad w naczyniach płucnych, osmolarność surowicy, powikłanie wątrobowe, prolina, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, sepsa, seryna, śródbłonek naczyń, stężenie glukozy we krwi, stłuszczenie wątroby, treonina, tryptofan, walina, zaburzenie hematologiczne, zakrzepica, zapalenie żył, zespół ponownego odżywienia, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotum 2 g
Produkt leczniczy Biotum zawiera ceftazydym w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują eozynofilię i nadpłytkowość (często), zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył przy podawaniu dożylnym (często), biegunkę (często), przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfataza alkaliczna) oraz wysypkę grudkowo-plamistą lub pokrzywkową (często). Dodatkowo, u około 5% pacjentów może wystąpić fałszywie dodatni wynik testu Coombs’a, co może zaburzać próbę zgodności krwi. Należy zwrócić uwagę na ryzyko powikłań neurologicznych u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym drżeń, mioklonii, drgawek, encefalopatii i śpiączki, szczególnie przy niewłaściwym dostosowaniu dawki ceftazydymu.
anafilaksja, biegunka, ceftazydym, Clostridioides difficile, drgawki, drżenie, encefalopatia, enzym wątrobowy, eozynofilia, kandydoza, leukopenia, mioklonia, nadpłytkowość, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pleśniawka jamy ustnej, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka grudkowo-plamista, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zapalenie rzekomobłoniaste, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefuroxim-MIP 1500 mg 1500 mg
W trakcie stosowania cefuroksymu sodowego (Cefuroxim-MIP) najczęściej obserwuje się działania niepożądane hematologiczne, takie jak neutropenia, eozynofilia oraz zmniejszenie stężenia hemoglobiny, co może prowadzić do wtórnej niedokrwistości. Częstość tych objawów jest określana jako „często” (≥1/100 do <1/10). Przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, LDH) oraz stężenia bilirubiny również występuje często, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby, jednak zmiany te są odwracalne i nie powodują trwałych uszkodzeń. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból i zakrzepowe zapalenie żył, pojawiają się częściej przy podaniu domięśniowym wyższych dawek. Rzadziej, ale klinicznie istotne, są reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, które wymaga natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia odpowiedniego leczenia (np. wankomycyna, fidaksomycyna).
anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina, cefalosporyna, cefuroksym, choroba wątroby, Clostridioides difficile, działanie niepożądane cefuroksymu, enzym wątrobowy, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, hepatotoksyczność, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, próba krzyżowa krwi, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranloc 20 mg
Stosowanie pantoprazolu w dawce 20 mg w formie tabletek dojelitowych wiąże się z występowaniem działań niepożądanych u około 5% pacjentów. Do najczęstszych należą bóle głowy i zawroty głowy, biegunka, nudności, wymioty, zaparcia oraz łagodne polipy dna żołądka. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, trombocytopenia, leukopenia i pancytopenia. Istotne są również zaburzenia elektrolitowe, w tym hipomagnezemia, hiponatremia, hipokalcemia i hipokaliemia, które mogą manifestować się skurczami mięśni. Niezbyt często występują przemijające podwyższenia enzymów wątrobowych (aminotransferazy, γ-GT), a w rzadkich przypadkach uszkodzenia komórek wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby. Długotrwałe stosowanie pantoprazolu zwiększa ryzyko złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych i z czynnikami ryzyka osteoporozy.
agranulocytoza, ciężka reakcja skórna, depresja, dezorientacja, enzym wątrobowy, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, morfologia krwi, nadwrażliwość, niewydolność nerek, omam, osteoporoza, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, tabletka dojelitowa, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Diclac 150 Duo 150 mg
Diklofenak w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, w tym preparat Diclac 150 Duo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP2C9, takie jak worykonazol, mogą zwiększać stężenie diklofenaku w osoczu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z litem i digoksyną wiąże się ze zwiększeniem ich stężeń w surowicy, co wymaga regularnego monitorowania. Diklofenak może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, inhibitory ACE) i moczopędnych, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i kontroli funkcji nerek. Współstosowanie z cyklosporyną zwiększa nefrotoksyczność, dlatego zaleca się zmniejszenie dawki diklofenaku i ścisłe monitorowanie nerek. Ponadto, diklofenak może podnosić stężenie potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, cyklosporyny, takrolimusu lub trimetoprimu, co wymaga regularnej kontroli elektrolitów.
biodostępność leku, chinolon, czynność nerek, drgawki, dyspepsja, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie żołądka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, uszkodzenie śluzówki, worykonazol, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nironovo SR 2 mg
Lek Nironovo SR, zawierający ropinirol w postaci chlorowodorku w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w terapii choroby Parkinsona, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowane działania obejmują senność (bardzo często, ≥1/10), omdlenia, dyskinezy, nudności (bardzo często, ≥1/10), niedociśnienie ortostatyczne (często, ≥1/100 do <1/10) oraz zaburzenia psychiczne takie jak omamy i splątanie (często, ≥1/100 do <1/10). W trakcie leczenia mogą również wystąpić reakcje nadwrażliwości (częstość nieznana), zaburzenia kontroli impulsów (częstość nieznana) oraz zespół odstawienia agonisty dopaminy, objawiający się apatią, niepokojem, depresją, zmęczeniem, poceniem się i bólem. Dyskinezy są szczególnie istotne u pacjentów z zaawansowaną chorobą Parkinsona, zwłaszcza na początku zwiększania dawki ropinirolu, a ich nasilenie może być złagodzone przez redukcję dawki lewodopy.
agonista dopaminy, choroba Parkinsona, dyskineza, enzym wątrobowy, hiperseksualność, lewodopa, libido, majaczenie, nadmierna senność dzienna, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, reakcja psychotyczna, ropinirol, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie kontroli impulsów, zawroty błędnikowe, zespół dysregulacji dopaminergicznej, zespół odstawienia agonisty dopaminy - Leksykon substancji czynnych
Cefaleksyna – Działania niepożądane
Cefaleksyna, jako cefalosporyna I generacji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii preparatem Cefaleksyna TZF (500 mg). Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunka i nudności, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza u osób starszych i odwodnionych. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita wywołane przez Clostridioides difficile, wymagające natychmiastowego przerwania leczenia. Reakcje nadwrażliwości obejmują wysypki, pokrzywkę, świąd oraz rzadkie, ale zagrażające życiu zespoły dermatologiczne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka). Ponadto, mogą wystąpić obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne, które wymagają pilnej interwencji medycznej.
aminotransferaza, białkomocz, biegunka, ból głowy, cefaleksyna, cefalosporyna pierwszej generacji, Clostridioides difficile, dezorientacja, enzym wątrobowy, eozynofilia, kandydoza pochwy, krwiomocz, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, perforacja jelita, pobudzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Femistelin
Femistelin, zawierający dehydroepiandrosteron (DHEA), wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa i monitorowania klinicznego. Przed rozpoczęciem terapii oraz podczas długotrwałego stosowania konieczne jest wykluczenie nowotworów hormonozależnych, łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz innych przeciwwskazań. Produkt nie jest wskazany dla osób poniżej 40 roku życia, kobiet stosujących hormonalną terapię zastępczą, pacjentów przyjmujących androgeny, dzieci, młodzieży oraz sportowców ze względu na klasyfikację DHEA jako środka anaboliczno-androgennego. Femistelin należy podawać rano, zgodnie z naturalnym rytmem wydzielania DHEA, bez przekraczania zalecanych dawek i bez łączenia z innymi androgenami. Decyzja o terapii powinna uwzględniać bilans korzyści i ryzyka, a pacjent musi ściśle przestrzegać zaleceń terapeutycznych.
androgen, andropauza, antygen swoisty dla prostaty, badanie densytometryczne, brak miesiączki, ciśnienie tętnicze, dehydroepiandrosteron, enzym wątrobowy, hematokryt, hirsutyzm, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormonalna terapia zastępcza, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lipidogram, łysienie androgenowe, maskulinizacja, menopauza, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór hormonozależny, prolaktyna, środek anaboliczno-androgenny, stężenie glukozy, układ sercowo-naczyniowy, wolny testosteron, zaburzenie hormonalne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Kwas klawulanowy – Działania niepożądane
Kwas klawulanowy, stosowany w połączeniu z amoksycyliną, pełni funkcję inhibitora beta-laktamaz, co znacząco rozszerza spektrum działania przeciwbakteryjnego preparatu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunka (>1/10 pacjentów), nudności i wymioty (1/10 do 1/100 pacjentów), nasilające się przy wyższych dawkach doustnych. Objawy te można ograniczyć przez przyjmowanie leku na początku posiłku. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ostre zapalenie trzustki, czy zaburzenia czynności wątroby manifestujące się podwyższeniem AspAT i AlAT (1/100 do 1/1000 pacjentów), a także ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. U dzieci możliwe jest przebarwienie zębów, zwykle odwracalne przy odpowiedniej higienie jamy ustnej.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, beta-laktamaza, choroba posurowicza, czarny język włochaty, DRESS, enzym wątrobowy, kandydoza skóry, krwotoczne zapalenie okrężnicy, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, oporność bakteryjna, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Przedawkowanie
Przedawkowanie topotekanu, zarówno w formie dożylnej (do 10-krotności zalecanej dawki), jak i doustnej (do 5-krotności zalecanej dawki), prowadzi do poważnej toksyczności, której głównymi objawami są mielosupresja manifestująca się neutropenią, trombocytopenią i anemią oraz zapalenie błon śluzowych przewodu pokarmowego. W przypadku dożylnego podania obserwuje się także wzrost aktywności enzymów wątrobowych, wskazujący na hepatotoksyczność. Dodatkowo mogą wystąpić biegunka, nudności, wymioty oraz gorączka neutropeniczna, szczególnie przy głębokiej neutropenii (ANC < 500/mm³). Brak swoistego antidotum wymaga leczenia objawowego i podtrzymującego, ze szczególnym uwzględnieniem intensywnego monitorowania parametrów hematologicznych i funkcji wątroby.
anemia, antidotum, centrum zatruć, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, G-CSF, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, koncentrat do infuzji, lek przeciwnowotworowy, manifestacja kliniczna, mielosupresja, neutropenia, owrzodzenie błony śluzowej, parametr hematologiczny, przedawkowanie topotekanu, terapia objawowa, topotekan dożylny, transfuzja krwi, trombocytopenia, uszkodzenie hepatocytów, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie śluzówek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atostat 20 mg
Atostat (atorwastatyna wapniowa) jest statyną dostępną w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg, stosowaną w leczeniu hipercholesterolemii pierwotnej, heterozygotycznej i homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej oraz hiperlipidemii złożonej (typ IIa i IIb wg Fredrickson’a). Lek jest wskazany u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 10 roku życia, u których dieta i zmiana stylu życia nie przyniosły wystarczającej poprawy profilu lipidowego. W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej Atostat stosuje się jako terapię uzupełniającą, często w najwyższych dawkach, w celu obniżenia cholesterolu całkowitego i LDL, zwłaszcza gdy inne metody, takie jak afereza LDL, są niedostępne. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą kliniczną, w tym monitorowaniem lipidogramu, enzymów wątrobowych oraz objawów miopatii.
afereza cholesterolu LDL, aminotransferaza, apolipoproteina B, atorwastatyna wapniowa, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, hiperlipidemia złożona, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lipidogram, modyfikacja stylu życia, objawy mięśniowe, profil lipidowy, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, ryzyko sercowo-naczyniowe, statyna, terapia hipolipemizująca, triglicerydy, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Anidulafungin Synoptis 100 mg
Anidulafungin cechuje się unikalnym profilem farmakokinetycznym, który minimalizuje ryzyko istotnych klinicznie interakcji lekowych. Nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 (1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 3A), ani nie działa jako ich substrat, induktor czy inhibitor, co eliminuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych typowych dla innych leków przeciwgrzybiczych. Substancja ulega powolnej, nieenzymatycznej degradacji chemicznej w warunkach fizjologicznych i wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%) bez wypierania innych leków. Badania kliniczne wykazały brak konieczności modyfikacji dawkowania anidulafunginy ani leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, worykonazol, amfoterycyna B czy ryfampicyna podczas terapii skojarzonej, co potwierdza niski poziom ryzyka interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych.
alkohol etylowy, amfoterycyna B, anidulafungin, białko osocza, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie synergistyczne, enzym wątrobowy, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, pacjent pediatryczny, politerapia, przeszczep narządu, ryfampicyna, takrolimus, terapia przeciwgrzybicza, terapia skojarzona, układ pokarmowy, wielochorobowość, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przedawkowanie – Axocar 10 mg + 80 mg
Axocar, zawierający ezetymib (10 mg) i symwastatynę (10, 20, 40 lub 80 mg), wykazuje relatywnie niską toksyczność ostrą zarówno w badaniach na zwierzętach, jak i w obserwacjach klinicznych. W modelach zwierzęcych LD50 dla obu substancji wynosi ≥1000 mg/kg, a pojedyncze dawki ezetymibu do 5000 mg/kg u szczurów i myszy nie wywoływały toksyczności. W badaniach klinicznych ezetymib był dobrze tolerowany przy dawkach do 50 mg/dobę przez 14 dni u zdrowych ochotników oraz do 40 mg/dobę przez 56 dni u pacjentów z hipercholesterolemią. Przedawkowanie symwastatyny do 3,6 g (45-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej 80 mg) nie skutkowało trwałymi następstwami u pacjentów. Objawy przedawkowania mogą obejmować miopatię (bóle mięśniowe, podwyższony poziom kinazy kreatynowej), hepatotoksyczność (podwyższone ALT, AST, bilirubina) oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, jednak nie ustalono jednoznacznej zależności dawka-odpowiedź.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Memantine Glenmark 10 mg
Memantine Glenmark (chlorowodorek memantyny) jest wskazany w leczeniu umiarkowanego do ciężkiego otępienia w chorobie Alzheimera. W badaniach klinicznych obejmujących 1784 pacjentów leczonych memantyną oraz 1595 pacjentów otrzymujących placebo, częstość działań niepożądanych była porównywalna między grupami, a objawy miały przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane w grupie memantyny to zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%) oraz senność (3,4% vs 2,2%). Profil bezpieczeństwa obejmuje również rzadziej występujące objawy, takie jak splątanie, omamy (głównie u pacjentów z ciężkim otępieniem), reakcje alergiczne, napady padaczkowe czy zapalenie trzustki i wątroby.
ból głowy, chlorowodorek memantyny, choroba Alzheimera, depresja, duszność, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, niewydolność serca, omamy, otępienie, reakcja alergiczna, reakcja psychotyczna, senność, splątanie, wymioty, zaburzenia równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zatorowość, zatwardzenie, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Axipio 5 mg
Apiksaban w dawce 5 mg (lek Axipio) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (1,60 mg/tabletka), co jest istotne u osób z nietolerancją tego cukru. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywne, klinicznie istotne krwawienie oraz choroba wątroby z koagulopatią i wysokim ryzykiem krwawienia. Ponadto, nie należy stosować apiksabanu u pacjentów z aktywnym lub niedawnym owrzodzeniem przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia, niedawnymi urazami OUN, operacjami neurochirurgicznymi i okulistycznymi, niedawnym krwawieniem śródczaszkowym, żylakami przełyku, wadami naczyniowymi oraz nieprawidłowościami naczyń mózgu i rdzenia kręgowego. Równoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych (heparyny niefrakcjonowanej w dawkach terapeutycznych, heparyn drobnocząsteczkowych, fondaparynuksu, doustnych antykoagulantów) jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, apiksaban, czynniki krzepnięcia, działanie przeciwkrzepliwe, enzym wątrobowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika krzepnięcia, inhibitor czynnika Xa, koagulopatia wątrobowa, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie śródoperacyjne, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór złośliwy, operacja neurochirurgiczna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, tętniak naczyniowy, uraz ośrodkowego układu nerwowego, wada naczyniowa, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voriconazol Adamed 200 mg
Worykonazol, dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml (200 mg substancji czynnej na fiolkę), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego i jest stosowany zarówno w leczeniu, jak i profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych. Profil bezpieczeństwa oparty na danych z ponad 2000 pacjentów wskazuje, że najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia widzenia (nieostre widzenie, zmiana percepcji kolorów), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka oraz bóle głowy i brzucha. Reakcje te występują bardzo często (≥1/10) lub często (≥1/100 do <1/10) i mają zazwyczaj łagodny lub umiarkowany przebieg. Istotne jest monitorowanie parametrów czynności wątroby, gdyż worykonazol może powodować podwyższenie enzymów wątrobowych (ALT, AST, bilirubina, fosfataza alkaliczna) oraz, w rzadkich przypadkach, ciężkie uszkodzenie i niewydolność wątroby. Ponadto, lek może wywoływać poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
arytmia, aspergiloza, cytochrom P450, enzym wątrobowy, fotofobia, fototoksyczność, hepatotoksyczność, hipotensja, hydroksypropylobetadeks, kandydemia, kandydoza przełyku, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy układu krwiotwórczego, obrzęk obwodowy, reakcja związana z infuzją, rumień wielopostaciowy, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zakażenie grzybicze, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Grofibrat S 160 mg
Fenofibrat mikronizowany w dawce 160 mg (Grofibrat S) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (222,44 mg/tabletkę). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują niewydolność wątroby (w tym żółciową marskość oraz niejasne, przewlekłe zaburzenia czynności wątroby z podwyższonymi enzymami wątrobowymi), choroby pęcherzyka żółciowego (kamica, zapalenia, zaburzenia czynnościowe), ciężką niewydolność nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²), przewlekłe i ostre zapalenie trzustki (z wyjątkiem ostrego zapalenia wywołanego ciężką hipertrójglicerydemią), a także u pacjentów z fotowrażliwością lub reakcjami fototoksycznymi na fibraty lub ketoprofen. Przed terapią konieczne jest wykonanie badań funkcji wątroby i nerek oraz dokładny wywiad alergologiczny i fototoksyczny.
aminotransferaza, bilirubina, choroba pęcherzyka żółciowego, ciężka hipertrójglicerydemia, ciężka niewydolność nerek, EGFR, enzym wątrobowy, fenofibrat mikronizowany, fibrat, fosfataza alkaliczna, fotowrażliwość, hepatotoksyczność, kamica pęcherzyka żółciowego, ketoprofen, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, reakcja fototoksyczna, reakcja krzyżowa, umiarkowana niewydolność nerek, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefuroxime TZF 1500 mg
Cefuroksym sodowy, dostępny w preparacie Cefuroxime TZF w dawkach 750 mg i 1500 mg do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa wymagający uważnego monitorowania pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, eozynofilia oraz obniżone stężenie hemoglobiny, a także przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby. Rzadziej występują leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość oraz niedokrwistość hemolityczna, co wiąże się z mechanizmem immunologicznym przylegania cefalosporyn do erytrocytów. Reakcje w miejscu podania, takie jak ból i zakrzepowe zapalenie żył, są bardziej prawdopodobne przy wyższych dawkach i podaniu domięśniowym, jednak rzadko wymagają przerwania terapii.
anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina, cefalosporyna, cefuroksym, Clostridioides difficile, enzym wątrobowy, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, próba krzyżowa krwi, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Hasco 80 mg
Paracetamol w dawkach terapeutycznych (80 mg, 125 mg, 250 mg, 500 mg) cechuje się niskim profilem toksyczności, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się zaburzenia hematologiczne takie jak agranulocytoza, małopłytkowość i niedokrwistość, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) występuje obrzęk krtani oraz reakcje rzekomoanafilaktyczne (spadek ciśnienia, skurcz oskrzeli, pokrzywka), stanowiące zagrożenie życia. Bardzo rzadkie są także zaburzenia nerek (kolka nerkowa, niewydolność, ropomocz) oraz zapalenie wątroby, które wymaga przerwania terapii i wdrożenia leczenia. Monitorowanie pacjentów, zwłaszcza z chorobami nerek, wątroby i hematologicznymi, jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
agranulocytoza, enzym wątrobowy, hipotensja, kolka nerkowa, małopłytkowość, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, paracetamol hasco, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropomocz, skurcz oskrzeli, układ chłonny, układ moczowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie mikcji, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie gronkowcowe – Leczenie
Zakażenia gronkowcowe, najczęściej wywoływane przez Staphylococcus aureus, wymagają szybkiej i adekwatnej terapii antybiotykowej, dostosowanej do rodzaju, lokalizacji i ciężkości infekcji. W przypadku MSSA stosuje się penicyliny półsyntetyczne odporne na penicylinazę (np. oksacylina 1-2 g i.v. co 4-6 h, nafcylina 1-2 g i.v. co 4-6 h), cefalosporyny I generacji (cefazolina 1-2 g i.v. co 8 h, cefaleksyna 250-500 mg p.o. co 6 h) oraz klindamycynę (300-450 mg p.o. co 6-8 h lub 600 mg i.v. co 8 h). W zakażeniach MRSA pierwszym wyborem jest wankomycyna (15 mg/kg i.v. co 12 h), a także linezolid (600 mg i.v./p.o. co 12 h), daptomycyna (4-10 mg/kg i.v. co 24 h, z wyłączeniem zakażeń płucnych), ceftarolina, delafloksacyna, trimetoprim/sulfametoksazol oraz tedizolid i omadacyklina. Czas leczenia zależy od lokalizacji zakażenia: 5-10 dni dla zakażeń skóry i tkanek miękkich, 14-28 dni dla bakteriemii, 4-6 tygodni dla zapalenia kości i szpiku oraz co najmniej 4 tygodnie dla zapalenia stawów i wsierdzia. W przypadku ropni konieczne jest chirurgiczne nacięcie i drenaż, a w zakażeniach związanych z ciałami obcymi – ich usunięcie. Terapie skojarzone, np. beta-laktam z aminoglikozydem lub wankomycyna z aminoglikozydem, są stosowane zwłaszcza w zapaleniu wsierdzia, z rifampicyną jako dodatkiem, nigdy w monoterapii.
aminoglikozyd, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiogram, antybiotyk, bakteriemia, beta-laktam, cefaleksyna, cefalosporyna I generacji, cefazolina, ceftarolina, daptomycyna, delafloksacyna, dikloksacylina, doksycyklina, enzym wątrobowy, gentamycyna, klindamycyna, kotrimoksazol, kwas fusydowy, leukocytoza, linezolid, martwica tkanek, morfologia krwi, MRSA, MSSA, mupirocyna, nacięcie i drenaż, nafcylina, nosicielstwo gronkowca, oksacylina, penicylina półsyntetyczna, retapamulina, rifampicyna, ropień podskórny, Staphylococcus, Staphylococcus aureus, tedizolid, trimetoprim-sulfametoksazol, wankomycyna, zakażenie gronkowcowe, zapalenie kości i szpiku, zapalenie stawów, zapalenie stawu biodrowego, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anesteloc 40 mg 40 mg
Produkt leczniczy Anesteloc 40 mg (pantoprazol) wykazuje działania niepożądane u około 5% pacjentów, z najczęstszymi objawami takimi jak biegunka i ból głowy, występującymi u około 1% leczonych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (≤1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Wśród zgłaszanych działań znajdują się m.in. agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), zaburzenia elektrolitowe (hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia), zaburzenia psychiczne (depresja, dezorientacja, omamy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (polipy dna żołądka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego), podwyższenie enzymów wątrobowych, uszkodzenia wątroby, poważne reakcje skórne (zespół Stevens-Johnsona, zespół Lyella, zespół DRESS), złamania kości oraz śródmiąższowe zapalenie nerek prowadzące do niewydolności nerek.
agranulocytoza, ból głowy, depresja, dezorientacja, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osteoporoza, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna nekroliza naskórka, triglicerydy, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie elektrolitowe, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranlosin XR 0,4 mg
Chlorowodorek tamsulosyny wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne z powszechnie stosowanymi lekami takimi jak atenolol, enalapryl czy teofilina, nie wymagając modyfikacji dawkowania. Cymetydyna i furosemid wpływają na stężenia tamsulosyny w osoczu odpowiednio zwiększając i zmniejszając je, jednak wartości pozostają w zakresie terapeutycznym. Diklofenak i warfaryna mogą przyspieszać eliminację tamsulosyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6 – ketokonazol zwiększa AUC tamsulosyny 2,8-krotnie i Cmax 2,2-krotnie, co wymaga ostrożności i rozważenia zmniejszenia dawki. U pacjentów ze słabą aktywnością CYP2D6 stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności. Paroksetyna zwiększa Cmax i AUC tamsulosyny odpowiednio o 1,3 i 1,6 raza, jednak bez konieczności zmiany dawkowania.
amitryptylina, antagonista receptora α1-adrenergicznego, atenolol, AUC, chlormadynon, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, cymetydyna, diazepam, diklofenak, działanie hipotensyjne, enalapryl, enzym wątrobowy, fenotyp, furosemid, glibenklamid, hipotensja, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, omdlenie, paroksetyna, propranolol, symwastatyna, tachykardia odruchowa, teofilina, trichlorometiazyd, warfaryna, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teriflunomid Adamed 14 mg
Przedawkowanie teriflunomidu, choć rzadko opisywane, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Dostępne dane kliniczne pochodzą głównie z badań na zdrowych ochotnikach, którym podawano dawkę 70 mg/dobę (pięciokrotnie wyższą niż standardowa dawka terapeutyczna 14 mg) przez okres do 14 dni. Objawy przedawkowania obejmują nasilone działania niepożądane zgodne z profilem bezpieczeństwa leku, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, dyspepsja, podwyższone enzymy wątrobowe wskazujące na ryzyko hepatotoksyczności, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, limfopenia) oraz potencjalne objawy skórne, łysienie i zaburzenia neurologiczne. Brak jest szczegółowych danych dotyczących dawki wywołującej ciężkie zaburzenia wątroby i hematologiczne.
biegunka, ból brzucha, cholestyramina, dyspepsja, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, krążenie jelitowo-wątrobowe, leukopenia, limfopenia, łysienie, morfologia krwi, nudność, okres półtrwania w osoczu, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie teriflunomidu, reakcja skórna, stężenie teriflunomidu w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne