dystonia
Dystonia to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, długotrwałymi skurczami mięśni, które prowadzą do nieprawidłowych pozycji ciała lub powtarzających się ruchów. Jest to trzecie co do częstości występowania zaburzenie ruchu po chorobie Parkinsona i drżeniu samoistnym.
Klasyfikacja dystonii obejmuje podział ze względu na etiologię (pierwotna lub wtórna), wiek wystąpienia (wczesny lub późny początek) oraz dystrybucję anatomiczną (ogniskowa, segmentalna, wieloogniskowa, połowicza lub uogólniona). Najczęstsze formy ogniskowe to kręcz szyi (dystonia szyjna), kurcz powiek (blepharospasm) oraz dystonia krtaniowa.
Patofizjologia dystonii obejmuje dysfunkcję jąder podstawy, zaburzenia przetwarzania sensorycznego oraz nieprawidłową plastyczność neuronalną. W obrazie klinicznym charakterystyczne są ruchy skręcające, powtarzające się, często nasilające się podczas aktywności ruchowej oraz podczas stresu, a zmniejszające się w spoczynku lub podczas snu.
Diagnostyka dystonii opiera się głównie na badaniu klinicznym, jednak w przypadku dystonii wtórnych niezbędne są badania obrazowe (MRI mózgu), elektrofizjologiczne oraz genetyczne. Leczenie obejmuje farmakoterapię (leki antycholinergiczne, miorelaksanty, benzodiazepiny), iniekcje toksyny botulinowej (metoda z wyboru w dystoniach ogniskowych), a w ciężkich przypadkach głęboką stymulację mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketilept 200 mg 200 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych diazepiny, wykazuje złożone działanie farmakologiczne poprzez antagonizm receptorów serotoninowych 5HT2 oraz dopaminowych D1 i D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku zaburzeń pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo wpływa na transport noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć działanie przeciwdepresyjne. W badaniach klinicznych dawki kwetiapiny od 75 mg do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, przy czym dawki terapeutyczne najczęściej mieściły się w zakresie 400-800 mg/dobę. Kwetiapina nie zwiększa istotnie częstości objawów pozapiramidowych w porównaniu z placebo, a jej stosowanie wiąże się z umiarkowanym ryzykiem przyrostu masy ciała (od 0,8 kg przy 50 mg/dobę do 1,4 kg przy 600 mg/dobę) oraz zmianami w poziomach hormonów tarczycy, które są zwykle odwracalne po odstawieniu leku.
akatyzja, choroba dwubiegunowa, dyskinezja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie antagonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia pozytonowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod psychotyczny, indeks masy ciała, lek przeciwpsychotyczny atypowy, niedoczynność tarczycy, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2, skala MADRS, skala YMRS, substancja czynna, sztywność mięśniowa, transporter noradrenaliny, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Yips, definiowane jako spektrum zaburzeń ruchowych i lękowych, znacząco wpływają na wyniki sportowe, zwłaszcza w golfie i baseballu. Badania wskazują, że około 35% profesjonalnych golfistów japońskich doświadczyło yips, a ryzyko wzrasta wraz z doświadczeniem i poziomem lęku związanego z rywalizacją. Patofizjologicznie yips są formą dystonii ogniskowej, powiązaną z dysfunkcją jąder podstawy i zaburzeniami propriocepcji, co tłumaczy trudności terapeutyczne. Zaburzenia te prowadzą do istotnego pogorszenia wydajności, często skutkując rezygnacją ze sportu, a także wpływają na funkcjonowanie poza środowiskiem sportowym. Obecnie brak jest skutecznych metod leczenia, a samodzielne interwencje sportowców przynoszą jedynie ograniczone korzyści.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivastigmine Mylan 3 mg
Rywastygmina, stosowana w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego oraz otępienia związanego z chorobą Parkinsona, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności (38%) i wymioty (23%), szczególnie nasilonymi podczas ustalania dawki. Kobiety są bardziej podatne na te objawy oraz na utratę masy ciała. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego często występują zawroty głowy, drżenie, bóle głowy, senność oraz u pacjentów z chorobą Parkinsona dodatkowo dyskineza, hipokineza, spowolnienie ruchowe i objaw koła zębatego. Istotne jest ryzyko nasilenia objawów parkinsonowskich – w badaniu 24-tygodniowym 27,3% pacjentów leczonych rywastygminą doświadczyło zdarzeń niepożądanych wskazujących na pogorszenie stanu, w porównaniu do 15,6% w grupie placebo, z drżeniem (10,2% vs 3,9%) i nasileniem choroby Parkinsona (3,3% vs 1,1%) jako najczęstszymi objawami.
agresja, alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, depresja, dezorientacja, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, halucynacje wzrokowe, hipokineza, jadłowstręt, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, lęk, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadmierne wydzielanie śliny, niedociśnienie tętnicze, niepokój ruchowy, nudności i wymioty, objaw koła zębatego, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, pobudzenie, senność, spowolnienie ruchowe, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Egoropal 100 mg
Paliperydon w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Egoropal) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić w terapii schizofrenii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥ 1/10) to bezsenność, natomiast często (≥ 1/100 do < 1/10) występują m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych, hiperglikemia, zwiększenie masy ciała, pobudzenie, lęk, zawroty głowy, dystonia, drżenie, ból głowy, częstoskurcz serca, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, wysypka, ból mięśniowo-szkieletowy oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Nasilenie akatyzji i sedacji/senności wykazuje zależność od dawki, co wymaga indywidualizacji dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem tych objawów. Monitorowanie poziomu prolaktyny jest wskazane ze względu na ryzyko hiperprolaktynemii, a także należy zwracać uwagę na objawy pozapiramidowe i metaboliczne, w tym cukrzycę, której częstość w badaniach wyniosła 0,65% u leczonych paliperydonem.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, ból w jamie brzusznej, cukrzyca, częstoskurcz serca, depresja, drżenie, dysfagia, dystonia, Egoropal, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, infekcja górnych dróg oddechowych, mlekotok, napad drgawkowy, neutropenia, objawy pozapiramidowe, palmitynian paliperydonu, parkinsonizm, priapizm, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, schizofrenia, sedacja, wymioty, zaburzenie miesiączkowania, zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolafren 5 mg
Lek Zolafren, zawierający olanzapinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1%) to senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperlipidemia (wzrost cholesterolu całkowitego, LDL i triglicerydów), hiperglikemia oraz zaburzenia neurologiczne takie jak akatyzja, parkinsonizm i dyskineza. Zwiększenie masy ciała jest szczególnie istotne klinicznie, występując bardzo często (22,2%) po krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni) i jeszcze częściej (64,4%) po długotrwałym stosowaniu (≥48 tygodni), z odsetkiem pacjentów doświadczających wzrostu masy ciała ≥7%. W trakcie terapii obserwuje się także istotne zmiany metaboliczne, w tym wzrost stężenia glukozy na czczo, co może predysponować do rozwoju lub zaostrzenia cukrzycy, a także zmiany lipidogramu, szczególnie u pacjentów z prawidłowymi wartościami wyjściowymi. Wśród działań niepożądanych neurologicznych należy zwrócić uwagę na rzadkie, ale poważne ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz objawy odstawienne po nagłym przerwaniu terapii, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, BMI, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca, drgawki, dyskineza późna, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, enzymy wątrobowe, eozynofilia, ginekomastia, glikozuria, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotensja ortostatyczna, inkontynencja moczu, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, nadmierna potliwość, neutropenia, olanzapina, parkinsonizm, poziom glukozy, priapizm, profil lipidowy, przyrost masy ciała, rabdomioliza, retencja moczu, sedacja polekowa, tachykardia komorowa, wydłużenie QT, zaburzenia psychiczne, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 200 mg 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na selektywnym antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku pozapiramidowych działań niepożądanych (EPS). Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwcholinergiczne oraz hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej właściwości przeciwdepresyjne. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują także duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co wiąże się z działaniem sedatywnym i ryzykiem hipotensji ortostatycznej. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak jej wiązanie z receptorami 5HT2 i D2 utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia skuteczność przy podawaniu dwa razy na dobę.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia komputerowa, hipotensja ortostatyczna, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, mania, nadwrażliwość receptora D2, neuron układu limbicznego, neuron układu nigrostriatalnego, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne diazepiny, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor neuroprzekaźnika, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, sedacja, szlak mezolimbiczny, typowy lek przeciwpsychotyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetoalergedd 10 mg
Cetoalergedd (cetyryzyna dichlorowodorek) jest antagonistą obwodowych receptorów H1 stosowanym w dawce 10 mg/dobę, którego profil bezpieczeństwa oceniono na podstawie badań klinicznych u ponad 3200 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są senność (9,63% vs. 5,00% placebo), zmęczenie (1,63% vs. 0,95%), suchość w jamie ustnej (2,09% vs. 0,82%) oraz zawroty głowy (1,10% vs. 0,98%). Działania te mają zazwyczaj łagodne do umiarkowanego nasilenie i nie wpływają istotnie na codzienną aktywność. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–12 lat) najczęstsze działania niepożądane to biegunka (1,0%), senność (1,8%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,4%) oraz zmęczenie (1,0%). Rzadko obserwowano zaburzenia czynności wątroby z podwyższonymi enzymami (aminotransferazy, fosfataza alkaliczna, GGTP) i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku.
aminotransferaza, cetyryzyna dichlorowodorek, dyskineza, dystonia, dysuria, działanie cholinolityczne, enzymy wątrobowe, koszmar senny, lek przeciwhistaminowy, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, pobudzenie OUN, podwójnie ślepa próba, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, receptor H1, stężenie bilirubiny, suchość jamy ustnej, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Adamed 25 mg
Hydroksyzyna w dawce do 50 mg/dobę, stosowana w formie tabletek powlekanych, wykazuje działania niepożądane wynikające z hamującego, paradoksalnie pobudzającego oraz przeciwcholinergicznego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, a także z reakcji nadwrażliwości. W badaniach klinicznych na 735 pacjentach częstość występowania najczęstszych działań niepożądanych była następująca: senność (13,74% vs 2,70% placebo), ból głowy (1,63% vs 1,90%), zmęczenie (1,36% vs 0,63%) oraz suchość w jamie ustnej (1,22% vs 0,63%). Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano szeroki zakres działań niepożądanych o różnej częstości, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), obejmujących m.in. trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, omamy), neurologiczne (sedacja, zawroty głowy, drgawki), okulistyczne, kardiologiczne (w tym rzadkie przypadki zatrzymania akcji serca, migotania komór, torsade de pointes), naczyniowe, oddechowe, żołądkowo-jelitowe, skórne oraz zaburzenia nerek i układu moczowego.
chlorowodorek hydroksyzyny, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, pemfigoid, polimorficzny częstoskurcz komorowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji, zapalenie wątroby, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rispolept 4 mg
Przedawkowanie rysperydonu, substancji czynnej preparatu Rispolept, stanowi poważny stan kliniczny manifestujący się wieloukładowo, ze szczególnym nasileniem objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Dominujące symptomy to senność, zaburzenia świadomości, objawy pozapiramidowe (dystonie, akatyzja, parkinsonizm polekowy), tachykardia, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT w EKG oraz drgawki. Szczególnie groźnym powikłaniem jest torsade de pointes – częstoskurcz komorowy o zmiennej amplitudzie zespołów QRS, zwłaszcza w przypadku jednoczesnego przedawkowania rysperydonu i paroksetyny. Objawy te mogą wystąpić niezależnie od wyjściowego stanu pacjenta i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dystonia, EKG, lek przeciwcholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, napad padaczkowy, niedociśnienie, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parkinsonizm polekowy, perfuzja narządowa, płynoterapia dożylna, powikłanie kardiologiczne, repolaryzacja komór serca, Rispolept, rysperydon, sedacja, spowolnienie psychoruchowe, sztywność mięśniowa, tabletka powlekana, tachykardia, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia w sercu, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa, zatrucie wieloma substancjami - Leksykon leków
Działania niepożądane – Torendo Q-Tab 2 mg 2 mg
Torendo Q-Tab, zawierający rysperydon w dawkach 1 mg i 2 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Objawy pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm i akatyzja, wykazują zależność od dawki i manifestują się sztywnością, drżeniem oraz zaburzeniami chodu, co może wymagać redukcji dawki lub zastosowania leków przeciwparkinsonowskich. Rysperydon wpływa również na metabolizm, powodując hiperprolaktynemię (objawiającą się mlekotokiem, zaburzeniami miesiączkowania, ginekomastią), hiperglikemię i zwiększenie masy ciała, co wymaga monitorowania parametrów metabolicznych i interwencji dietetycznych. Ponadto, lek może wywoływać zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie odstępu QT oraz zmiany ciśnienia tętniczego, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu krążenia.
akatyzja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, katatonia, kwasica ketonowa, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objaw pozapiramidowy, obniżenie libido, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rysperydon, sedacja, splątanie, tachykardia, Torendo Q-Tab, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie snu, zaburzenie wydzielania hormonu antydiuretycznego, zakrzepica żylna, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zatrucie wodne, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paliperidone Teva 75 mg
Przedawkowanie palmitynianu paliperydonu (Paliperidone Teva) stanowi poważne zagrożenie ze względu na przedłużone uwalnianie substancji czynnej oraz długi okres półtrwania, co powoduje utrzymywanie się objawów przez dłuższy czas. Klinicznie manifestuje się to nasileniem działań ośrodkowego układu nerwowego (senność, sedacja, objawy pozapiramidowe takie jak akatyzja, dystonia, parkinsonizm polekowy) oraz układu sercowo-naczyniowego, w tym groźnymi zaburzeniami rytmu serca (wydłużenie odstępu QT, częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, migotanie komór). Dawki wywołujące objawy nie zostały precyzyjnie określone, jednak ryzyko powikłań wymaga natychmiastowego i długotrwałego monitorowania pacjenta, zwłaszcza pod kątem kardiologicznym z ciągłym zapisem EKG.
akatyzja, antidotum, arytmia komorowa, częstoskurcz, drożność dróg oddechowych, dystonia, leczenie przedawkowania, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, migotanie komór, monitorowanie EKG, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, palmitynian paliperydonu, parkinsonizm polekowy, przedłużone uwalnianie, sedacja, spowolnienie psychoruchowe, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alprazolam Aurovitas 0,25 mg
Alprazolam, jako benzodiazepina, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, wśród których najczęściej obserwuje się działanie uspokajające, ataksję, zaburzenia koordynacji oraz splątanie, z nasileniem zależnym od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Szczególnie podatne na te efekty są osoby w podeszłym wieku. Istotnym powikłaniem jest postępująca niepamięć, która może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych, a jej ryzyko rośnie proporcjonalnie do dawki. Dodatkowo, u pacjentów predysponowanych, terapia może ujawnić wcześniej nierozpoznaną depresję. Alprazolam niesie także wysokie ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, a nagłe odstawienie może wywołać objawy odstawienne i z odbicia, co wymaga ostrożności w prowadzeniu terapii, zwłaszcza u pacjentów z zespołem stresu pourazowego.
agranulocytoza, akatyzja, alprazolam, anoreksja, ataksja, benzodiazepina, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz, depresja, dysfagia, dystonia, dyzartria, działanie uspokajające, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipomania, mania, nadużywanie benzodiazepin, niedociśnienie tętnicze, niedrożność nosa, niepamięć, nietrzymanie moczu, objawy odstawienne, objawy z odbicia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, postępująca niepamięć, potencjał uzależniający, splątanie, uzależnienie, uzależnienie psychiczne, zaburzenia koordynacji, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia leku, zespół stresu pourazowego, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Olamide 10 mg
Metoklopramid, substancja czynna leku Olamide w dawce 10 mg, może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi urządzeń mechanicznych. Do najważniejszych objawów należą senność, zawroty głowy, dyskinezy oraz dystonie, które mogą powodować wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia równowagi, mimowolne ruchy mięśni oraz nieprawidłowe napięcie mięśniowe. Dodatkowo, metoklopramid może powodować zaburzenia widzenia, co zwiększa ryzyko podczas prowadzenia pojazdów. Objawy te mogą wystąpić nawet przy stosowaniu terapeutycznych dawek 10 mg, szczególnie na początku terapii.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Alprox 0,25 mg
Alprazolam, substancja czynna leku Alprox dostępnego w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i ustępują po jej kontynuacji lub zmniejszeniu dawki. Do najczęstszych działań należą zaburzenia endokrynologiczne (hiperprolaktynemia – bardzo często), zaburzenia metabolizmu i odżywiania (zmniejszenie, zwiększenie apetytu, jadłowstręt – często), zaburzenia psychiczne (depresja, stan splątania, lęk, bezsenność – często), a także objawy ze strony układu nerwowego (uspokojenie, senność, ataksja, zaburzenia pamięci i mowy, zawroty głowy – często). Wśród działań rzadziej występujących wymienia się zapalenie wątroby, żółtaczkę, zapalenie skóry oraz zaburzenia seksualne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego, występowanie zespołu odstawienia oraz objawów paradoksalnych, takich jak pobudzenie, agresja czy psychozy, zwłaszcza u osób starszych i predysponowanych do depresji.
alprazolam, amnezja, amnezja anterogradowa, anoreksja, ataksja, ataksja ruchowa, benzodiazepiny, dysfagia, dysfunkcje seksualne, dystonia, halucynacje, hiperprolaktynemia, hipersomnia, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadwrażliwość na światło, niepamięć anterogradowa, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pobudzenie psychoruchowe, reakcja paradoksalna, stan splątania, uzależnienie fizyczne, zaburzenia koncentracji, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zespół odstawienia, zespół z odbicia, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Przedawkowanie
Zuklopentyksol, dostępny pod nazwą handlową Clopixol w formie tabletek (10 mg, 25 mg) oraz postaciach parenteralnych (Clopixol Acuphase 50 mg/ml, Clopixol Depot 200 mg/ml), charakteryzuje się różnym ryzykiem przedawkowania w zależności od drogi podania. Największa odnotowana dawka doustna wynosiła 450 mg/dobę. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych objawów neurologicznych (senność, śpiączka, drgawki, objawy pozapiramidowe), termoregulacyjnych (hipertermia, hipotermia) oraz kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, komorowych zaburzeń rytmu i zatrzymania akcji serca. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie zuklopentyksolu z innymi lekami o działaniu kardiotoksycznym, takimi jak neuroleptyki fenotiazynowe, leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, makrolidy, fluorochinolony, leki przeciwmalaryczne, trójpierścieniowe antydepresanty oraz sedatywne leki przeciwhistaminowe.
akatyzja, biperyden, częstoskurcz komorowy, diazepam, dyskineza, dystonia, działanie proarytmiczne, ekstrasystolia komorowa, hipertermia, hipotensja, hipotermia, komorowe zaburzenie rytmu, lek inotropowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek wazopresyjny, napad drgawkowy, neuroleptyk, objaw pozapiramidowy, octan zuklopentyksolu, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, polimorficzny częstoskurcz komorowy, roztwór do wstrzykiwań, tabletka powlekana, torsade de pointes, układ pozapiramidowy, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, zuklopentyksol - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 3 mg
Risperidon Grindeks, lek przeciwpsychotyczny, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęściej obserwowane (≥10%) to parkinsonizm, sedacja, ból głowy oraz bezsenność. Objawy pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm i akatyzja, wykazują zależność od dawki. Hiperprolaktynemia jest istotnym efektem ubocznym, prowadzącym do ginekomastii, zaburzeń miesiączkowania, mlekotoku i dysfunkcji seksualnych. Metabolicznie istotne jest zwiększenie masy ciała, obserwowane u 18% pacjentów ze schizofrenią oraz średni przyrost masy ciała o 7,3 kg u dzieci i młodzieży po 12 miesiącach terapii. Cukrzyca występuje u 0,18% leczonych, co jest wyższą częstością niż w grupie placebo (0,11%). W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano tachykardię, nadciśnienie tętnicze oraz bardzo rzadkie przypadki wydłużenia odstępu QT i poważnych arytmii, w tym torsade de pointes. U osób starszych z otępieniem zwiększa się ryzyko przemijających napadów niedokrwiennych (1,4%) i udarów mózgu (1,5%).
akatyzja, arytmia komorowa, atetoza, bezsenność, bradykinezja, choreoatetoza, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, eozynofilia, ginekomastia, hiperkeratoza, hiperprolaktynemia, hipokinezja, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, neutropenia, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, parkinsonizm, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, przyrost masy ciała, sedacja, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acodin Duo (50 mg + 15 mg)/5 ml
Produkt leczniczy Acodin Duo w formie syropu zawiera dekstrometorfanu bromowodorek (15 mg/5 ml) oraz dekspantenol (50 mg/5 ml). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i obejmują senność oraz lekkie zawroty głowy (>1/10), a także zmęczenie (>1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zawroty głowy ośrodkowe lub obwodowe, niewyraźną mowę, oczopląs, ruchy mimowolne (dystonia, szczególnie u dzieci) oraz uczucie pustki w głowie (częstość nieznana). W sferze psychicznej często występuje dezorientacja (>1/100 do <1/10), a z częstością nieznaną mogą pojawić się poważne zaburzenia psychotyczne, w tym omamy. Reakcje alergiczne, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i reakcja anafilaktyczna, również o częstości nieznanej, stanowią potencjalne zagrożenie życia. Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego występują rzadko (>1/10000 do <1/1000) i mogą obejmować nudności, wymioty oraz dyskomfort żołądkowy.
dekspantenol, dekstrometorfanu bromowodorek, dystonia, działanie niepożądane, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omam, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, ruch mimowolny, skórna reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, wykwit polekowy, zaburzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie układu immunologicznego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego - Leksykon substancji czynnych
Paliperydon – Przedawkowanie
Paliperydon, stosowany w leczeniu schizofrenii w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, może powodować poważne objawy przedawkowania, które wynikają z jego farmakologicznego profilu. Do najważniejszych objawów należą zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (senność, sedacja, objawy pozapiramidowe), układu sercowo-naczyniowego (częstoskurcz, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, migotanie komór) oraz układu pozapiramidowego (sztywność mięśniowa, akatyzja, dystonia). Przedawkowanie wiąże się z ryzykiem zapaści krążeniowej, nagłego zatrzymania krążenia oraz depresji oddechowej, a objawy mogą utrzymywać się długo ze względu na przedłużone uwalnianie i długi okres półtrwania paliperydonu. Warto podkreślić, że w przypadku ostrego zatrucia należy uwzględnić możliwe interakcje z innymi lekami, które mogą nasilać toksyczność.
akatyzja, antidotum, depresja oddechowa, drożność dróg oddechowych, dystonia, EKG, hipertermia złośliwa, interakcja lekowa, mechanizm działania, migotanie komór, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, okres półtrwania, paliperydon, profil farmakologiczny, przedłużone uwalnianie, schizofrenia, środek przeciwcholinergiczny, środek sympatykomimetyczny, stan ostry, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia węglowodanowe, zapaść krążeniowa, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metoclopramide hameln 5 mg/ml
Metoklopramid (Metoclopramide hameln 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu nerwowego, które mogą mieć poważne konsekwencje kliniczne. Najczęściej obserwuje się senność (≥1/10), a także zaburzenia pozapiramidowe, objawy choroby Parkinsona i akatyzję (≥1/100 do <1/10), szczególnie u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych oraz przy przekroczeniu dawki. Rzadziej występują dystonia, dyskineza, obniżony poziom świadomości (≥1/1000 do <1/100), drgawki (≥1/10 000 do <1/1000) oraz złośliwy zespół neuroleptyczny i dyskineza późna o nieznanej częstości. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia endokrynologiczne (hiperprolaktynemia, brak miesiączki, mlekotok, ginekomastia), psychiczne (depresja, omamy, dezorientacja, myśli samobójcze) oraz sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia, zatrzymanie akcji serca, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie QT i torsade de pointes. Częstość występowania spadku ciśnienia tętniczego i biegunki wynosi ≥1/100 do <1/10, a astenia również jest często zgłaszana.
akatyzja, astenia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak miesiączki, choroba Parkinsona, depresja, dezorientacja, drgawki, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, guz chromochłonny, hiperprolaktynemia, methemoglobinemia, metoklopramid, mlekotok, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze ostre, nadwrażliwość, obniżony poziom świadomości, reakcja anafilaktyczna, reduktaza NADH cytochromu b5, senność, splątanie, sulfhemoglobinemia, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapin Krka 15 mg
Przedawkowanie olanzapiny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się szerokim spektrum objawów obejmujących ośrodkowy układ nerwowy, układ krążenia oraz funkcje życiowe. Najczęściej obserwowane objawy (>10% przypadków) to tachykardia (>100 uderzeń/min), pobudzenie psychoruchowe i agresywność, dyzartria, objawy pozapiramidowe (dystonie, akatyzja, parkinsonizm polekowy) oraz obniżony poziom świadomości od sedacji do głębokiej śpiączki. Rzadziej (<10%) mogą wystąpić delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, niestabilne zaburzenia ciśnienia tętniczego, a także arytmie (<2%) i zatrzymanie krążenia i oddychania, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. W piśmiennictwie opisano zgony po dawce 450 mg olanzapiny, jednak odnotowano także przeżycia po dawkach około 2 g, co podkreśla indywidualną zmienność wrażliwości oraz znaczenie szybkiej interwencji medycznej.
akatyzja, arytmia serca, biodostępność, delirium, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, dyzartria, hiperkapnia, hipertermia, hipoksja, objawy pozapiramidowe, obniżony poziom świadomości, olanzapina, parkinsonizm polekowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, receptor beta, receptor cholinergiczny, środek sympatykomimetyczny, sztywność mięśniowa, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zachłyśnięcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apra 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Apra, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, które u dorosłych występują przy dawkach sięgających nawet 1260 mg, a u dzieci do 195 mg, znacznie przekraczających standardowe dawki terapeutyczne (5-30 mg/dobę). U dorosłych obserwuje się letarg, wzrost ciśnienia tętniczego, senność, tachykardię, nudności, wymioty oraz biegunkę. W populacji pediatrycznej charakterystyczne są przejściowa utrata świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak sztywność, drżenia, akatyzja i dystonia, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy te są zależne od dawki, indywidualnej wrażliwości pacjenta oraz współistniejących chorób.
akatyzja, arypiprazol, biodostępność leku, choroba współistniejąca, ciśnienie tętnicze krwi, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, drżenie, dystonia, EKG, hemodializa, hipoksja, interwencja medyczna, letarg, objawy pozapiramidowe, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, przedawkowanie wielolekowe, stan neurologiczny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketipinor 100 mg
Ketipinor (kwetiapina w postaci fumaranu) jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy psycholeptyków, wykazującym działanie antagonistyczne głównie na receptory serotoninergiczne 5HT2 oraz dopaminergiczne D1 i D2, co tłumaczy jego skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku działań pozapiramidowych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują również powinowactwo do receptorów histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych oraz muskarynowych (szczególnie norkwetiapina), co może odpowiadać za działania antycholinergiczne i inne efekty farmakologiczne. Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych dawki kwetiapiny od 75 do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, z profilem bezpieczeństwa charakteryzującym się niską częstością objawów pozapiramidowych (7,8% vs. 8,0% placebo w schizofrenii; 11,2% vs. 11,4% placebo w manii). Kwetiapina jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu, a jej stosowanie w dawkach do 800 mg/dobę jest dobrze tolerowane.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada depolaryzacyjna, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, diazepiny, duża depresja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie kataleptyczne, działanie niepożądane pozapiramidowe, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia pozytronowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek psycholeptyczny, lek stabilizujący nastrój, nadwrażliwość receptorów dopaminowych, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ostra mania, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, szlak mezolimbiczny, tkanka mózgowa, transporter norepinefryny, typowy lek przeciwpsychotyczny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny, walproinian sodu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dacepton 5 mg/ml
Lek Dacepton, zawierający apomorfinę chlorowodorek półwodny w stężeniu 5 mg/ml, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przede wszystkim nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na apomorfinę lub substancje pomocnicze, w tym sodu pirosiarczyn (1 mg/ml) i sodu chlorek (8 mg/ml), ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Ponadto, przeciwwskazania obejmują depresję oddechową, otępienie, choroby psychiczne, niewydolność wątroby oraz ciężkie dyskinezy lub dystonię w odpowiedzi „on” na lewodopę, które mogą pogorszyć stan kliniczny pacjenta. Lek jest również przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia oraz w przypadku jednoczesnego stosowania z ondansetronem z powodu ryzyka poważnych interakcji lekowych. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena funkcji oddechowej, poznawczej, psychicznej i wątrobowej pacjenta oraz szczegółowy wywiad alergologiczny.
apomorfiny chlorowodorek półwodny, arytmia, astma oskrzelowa, choroba psychiczna, depresja oddechowa, dyskineza, dystonia, hipotensja ortostatyczna, lek przeciwwymiotny, lewodopa, nadwrażliwość, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, objaw psychotyczny, ondansetron, otępienie, przewodnictwo sercowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aricogan 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są akatyzja (12,1% u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, 6,2% u pacjentów ze schizofrenią) oraz nudności (>3%). Inne często obserwowane objawy to zaburzenia pozapiramidowe, drżenie, bóle głowy, sedacja, senność i zawroty głowy. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki typu grand mal czy zespół serotoninowy. W populacji pediatrycznej (13-17 lat) częściej niż u dorosłych obserwuje się senność, zaburzenia pozapiramidowe, suchość w jamie ustnej, zwiększony apetyt oraz niedociśnienie ortostatyczne. Działania niepożądane mają charakter dawkozależny, np. częstość zaburzeń pozapiramidowych wzrasta z 9,1% przy dawce 10 mg do 28,8% przy dawce 30 mg.
akatyzja, bezsenność, ból głowy, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, drgawki grand mal, drżenie, dysfagia, dystonia, epizod maniakalny, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, jadłowstręt, kompulsywne jedzenie, kompulsywne zakupy, kwasica ketonowa, lęk, leukopenia, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój ruchowy, niestrawność, objawy pozapiramidowe, poriomania, późna dyskineza, próba samobójcza, sedacja, senność, skurcz mięśni szyi, śpiączka hiperosmolarna, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, trudności z oddychaniem, ucisk w gardle, uzależnienie od hazardu, wydłużenie odstępu QT, wzmożone wydzielanie śliny, zaburzenia mowy, zaburzenia rytmu komorowego, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zaparcie, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine +pharma 10 mg
Olanzapina, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Do najczęstszych należą senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia oraz podwyższone poziomy prolaktyny, cholesterolu, glukozy i triglicerydów. Występują także objawy neurologiczne, takie jak akatyzja, parkinsonizm i dyskineza, a także niedociśnienie ortostatyczne i objawy antycholinergiczne. Istotne są zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenia, neutropenia i trombocytopenia, które zwiększają ryzyko infekcji i krwawień. Olanzapina wpływa na metabolizm, prowadząc do hiperglikemii, hipercholesterolemii i hipertriglicerydemii, co może skutkować rozwojem lub zaostrzeniem cukrzycy, a w skrajnych przypadkach kwasicą ketonową lub śpiączką. Ponadto, lek może wywoływać hiperprolaktynemię z objawami ze strony układu rozrodczego oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia, wydłużenie QTc, częstoskurcz komorowy, migotanie komór i żylna choroba zakrzepowo-zatorowa.
akatyzja, astenia, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukromocz, częstoskurcz komorowy, delirium, depresja oddechowa, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotermia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, parkinsonizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, senność, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zachłyśnięcie, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół odstawienny noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metoclopramidum 0,5% Polpharma 5 mg/ml
Metoclopramidum 0,5% Polpharma (5 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metoklopramid lub składniki pomocnicze, w tym sodu pirosiarczyn (E 223). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują krwawienia, niedrożność lub perforację przewodu pokarmowego, rozpoznany lub podejrzewany guz chromochłonny (pheochromocytoma), a także schorzenia neurologiczne takie jak dyskineza późna, padaczka i choroba Parkinsona. Ponadto, jednoczesne stosowanie metoklopramidu z lewodopą lub agonistami receptorów dopaminergicznych jest przeciwwskazane ze względu na antagonistyczny mechanizm działania. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z methemoglobinemią indukowaną metoklopramidem lub niedoborem reduktazy NADH cytochromu b5 oraz u dzieci poniżej 1. roku życia z powodu ryzyka zaburzeń pozapiramidowych.
agonista receptorów dopaminergicznych, bradykardia, choroba Parkinsona, duszność, dyskineza późna, dystonia, guz chromochłonny, hipertermia, hipokaliemia, lek neuroleptyczny, lewodopa, methemoglobinemia, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedobór reduktazy NADH cytochromu b5, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, padaczka, perforacja przewodu pokarmowego, perystaltyka jelitowa, sinica, sodu pirosiarczyn, sztywność mięśniowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Risperidone Grindeks 6 mg
Risperidone Grindeks jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg, 1 mg, 2 mg, 3 mg, 4 mg i 6 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji nerek i wątroby. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zaleca się rozpoczęcie terapii od 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg już drugiego dnia, a optymalna dawka terapeutyczna wynosi zwykle 4-6 mg/dobę, nie przekraczając 10 mg/dobę ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa u dorosłych wynosi 2 mg/dobę, z możliwością zwiększania o 1 mg/dobę do maksymalnie 6 mg/dobę. W przypadku uporczywej agresji w otępieniu Alzheimera zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę (preferowany roztwór doustny), z możliwością zwiększania do 0,5-1 mg dwa razy na dobę, a leczenie nie powinno przekraczać 6 tygodni. Dzieci i młodzież z zaburzeniami zachowania otrzymują dawki zależne od masy ciała: ≥50 kg – początkowo 0,5 mg/dobę, <50 kg – 0,25 mg/dobę (roztwór doustny), z odpowiednim stopniowym zwiększaniem dawek.
akatyzja, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, frakcja przeciwpsychotyczna, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, objawy odstawienne, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie w chorobie Alzheimera, ruchy mimowolne, rysperydon, schizofrenia, uporczywa agresja, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia zachowania - Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Działania niepożądane
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), jest stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lękowych oraz innych zaburzeń psychicznych. Profil działań niepożądanych obejmuje bardzo często (≥1/10) nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Zaburzenia układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, senność, drżenie, parestezje i zaburzenia smaku, występują często (≥1/100 do <1/10). Wenlafaksyna może również wywoływać poważne reakcje, w tym złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki, a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie tętnicze, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes i migotanie komór. Wśród działań niepożądanych znajdują się także zaburzenia psychiczne, w tym bezsenność, nerwowość, mania, hipomania, myśli i zachowania samobójcze, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza na początku terapii lub przy zmianie dawkowania.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, bruksizm, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hipomania, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, łysienie, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nietrzymanie moczu, nietypowe sny, objawy odstawienia, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezje, pokrzywka, poty nocne, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sedacja, skurcze miokloniczne, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia równowagi, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Venlafaxine Actavis, dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują liczne układy narządowe. Do bardzo często występujących należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym nocne. Istotne są poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i trombocytopenia, które wymagają natychmiastowej interwencji. W zakresie układu nerwowego obserwuje się m.in. złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki oraz dystonię. Ponadto, wenlafaksyna może powodować hiponatremię, zaburzenia endokrynologiczne (np. nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemię), a także poważne zaburzenia kardiologiczne, takie jak torsade de pointes, migotanie komór, wydłużenie odstępu QT oraz kardiomiopatię takotsubo.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, częstomocz, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, majaczenie, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parasomnia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia orgazmu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torecan
Dimaleinian tietyloperazyny, substancja czynna leku Torecan w dawce 6,5 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym maskowanie objawów chorób układu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego oraz ukrywanie toksyczności innych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentów poddawanych znieczuleniu dokanałowemu lub przyjmujących beta-adrenolityki ze względu na addytywne działanie hipotensyjne, co jest szczególnie niebezpieczne u kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym. Lek powinien być stosowany ostrożnie u pacjentów z dyskinezą, umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z historią zahamowania czynności szpiku kostnego, gdzie korzyści muszą przewyższać ryzyko.
akatyzja, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, autonomiczny układ nerwowy, choroba układu pokarmowego, ciśnienie tętnicze krwi, dimaleinian tietyloperazyny, dysfazja, dyskineza, dystonia, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, kręcz szyi, napad przymusowego patrzenia, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, preparat przeciwwymiotny, stan przedrzucawkowy, tietyloperazyna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie dokanałowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alerzina 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna preparatu Alerzina, jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, stosowanym w dawce 10 mg/dobę. W badaniach klinicznych na ponad 3200 pacjentach najczęstszym działaniem niepożądanym była senność (9,63%), przewyższająca częstość w grupie placebo (5,00%), zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Inne często występujące działania to ból głowy (7,42%), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09%), zmęczenie (1,63%), zawroty głowy (1,10%), nudności (1,07%) oraz ból brzucha (0,98%). U dzieci w wieku 6 miesięcy do 12 lat obserwowano senność (1,8%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,4%), biegunkę (1,0%) i zmęczenie (1,0%). Obiektywne badania u zdrowych ochotników nie wykazały istotnego wpływu na aktywność w zalecanych dawkach.
biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, cetyryzyna, drgawki, dyskineza, dystonia, działanie cholinolityczne, enzym wątrobowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, mimowolne oddawanie moczu, myśl samobójcza, niepamięć, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, receptor H1, rotacja gałek ocznych, senność, splątanie, substancja czynna, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, trombocytopenia, trudności w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zachowanie agresywne, zapalenie błony śluzowej nosa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trazodone Neuraxpharm 150 mg
Trazodon Neuraxpharm, stosowany w praktyce klinicznej, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i charakterze. Najczęściej obserwuje się senność, uspokojenie, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ból głowy, pobudzenie oraz niedociśnienie tętnicze ortostatyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, które mogą pojawić się podczas terapii lub wkrótce po jej zakończeniu. Ponadto, lek może indukować poważne objawy neuropsychiatryczne, takie jak zespół serotoninowy, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, a także zaburzenia świadomości, pamięci, widzenia i ruchu. W zakresie układu sercowo-naczyniowego notuje się niemiarowości serca, w tym torsade de pointes, bradykardię, tachykardię oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami serca. Często występują również niedociśnienie ortostatyczne, nadciśnienie oraz omdlenia.
afazja ekspresyjna, agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, drgawki miokloniczne, dystonia, eozynofilia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność porażenna jelit, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, priapizm, senność, SIADH, suchość jamy ustnej, torsade de pointes, trazodon, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia psychiczne, zaburzenia serca, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Teva 300 mg
Gabapentyna, stosowana w dawce 300 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującym wpływem na układ nerwowy, gdzie bardzo często obserwuje się senność, zawroty głowy i ataksję, a często drgawki, dyzartrię, niepamięć oraz zaburzenia czucia. Objawy psychiatryczne, takie jak wrogość, splątanie, depresja i lęk, występują często, a myśli samobójcze i omamy z nieznaną częstością wymagają natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zapalenie dziąseł, są częste, natomiast poważne powikłania, jak zapalenie trzustki, występują z nieznaną częstością. Reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, choć rzadkie, stanowią zagrożenie życia. Ponadto, obserwuje się liczne objawy ogólne, takie jak zmęczenie, gorączka i obrzęki obwodowe, a także ryzyko objawów odstawienia, które mogą pojawić się w ciągu 48 godzin od przerwania leczenia i manifestować się m.in. niepokojem, bezsennością i drżeniem.
ataksja, bezsenność, ból głowy, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie niepożądane, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, labilność emocjonalna, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, niedoczulica, niepamięć, nietrzymanie moczu, objaw odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, omamy, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata przytomności, uzależnienie od leku, zaburzenie czucia, zaburzenie myślenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aripsan 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Aripsan, może prowadzić do licznych objawów klinicznych, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. U dorosłych odnotowano dawki przedawkowania sięgające do 1260 mg, a u dzieci do 195 mg, bez przypadków zgonów. Objawy neurologiczne obejmują letarg, senność oraz przejściową utratę świadomości, z większym nasileniem u dzieci, gdzie obserwuje się także objawy pozapiramidowe, takie jak sztywność mięśniowa, drżenia, dystonia i akatyzja. U dorosłych dominują objawy ze strony układu krążenia, w tym wzrost ciśnienia tętniczego i tachykardia, a także objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka.
akatyzja, arypiprazol, AUC, badanie kliniczne, ciśnienie tętnicze krwi, drożność dróg oddechowych, dystonia, hemodializa, interwencja medyczna, letarg, monitorowanie elektrokardiograficzne, objawy pozapiramidowe, stężenie w osoczu, substancja czynna, sztywność mięśniowa, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sufentanil hameln 50 mcg/ml
Sufentanil Hameln dostępny jest w stężeniach 5 µg/ml oraz 50 µg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Bezpieczeństwo leku oceniono na podstawie danych od 650 pacjentów z sześciu badań klinicznych, w tym 78 pacjentów poddanych dożylnemu podaniu sufentanylu podczas poważnych zabiegów chirurgicznych oraz 572 pacjentów leczonych zewnątrzoponowo jako środek przeciwbólowy pooperacyjny lub podczas porodu. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥5%) były uspokojenie (19,5%), świąd (15,2%), nudności (9,8%) oraz wymioty (5,7%). Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród poważnych działań niepożądanych dominują zaburzenia układu oddechowego, takie jak zatrzymanie akcji oddechowej, bezdech, depresja oddechowa, obrzęk płuc i skurcz krtani, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
alergiczne zapalenie skóry, arytmia, asystolia, ataksja, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki noworodkowe, dyskineza noworodkowa, dystonia, hiperrefleksja, hipotonia noworodkowa, hipowentylacja, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, obrzęk płuc, opioid, podanie zewnątrzoponowe, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, środek przeciwbólowy, sufentanyl dożylny, sztywność mięśni szkieletowych, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zatrzymanie akcji oddechowej, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zwężenie źrenic - Leksykon substancji czynnych
Amisulpryd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Amisulpryd, podobnie jak inne neuroleptyki, niesie ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN), charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami autonomicznymi, zaburzeniami świadomości, rabdomiolizą oraz wzrostem aktywności kinazy kreatynowej. W przypadku podejrzenia ZZN lub niewyjaśnionej hipertermii, zwłaszcza przy dużych dawkach, należy natychmiast przerwać podawanie amisulprydu i innych leków przeciwpsychotycznych. Amisulpryd może również powodować ciężkie uszkodzenie wątroby, dlatego pacjent powinien być poinformowany o konieczności zgłaszania objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty, ból brzucha i żółtaczka. W razie ich wystąpienia wskazane jest wykonanie badań klinicznych i ocena funkcji wątroby. Lek może nasilać objawy choroby Parkinsona i powinien być stosowany u tych pacjentów tylko w sytuacjach bezwzględnej konieczności. Amisulpryd wydłuża odstęp QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes, dlatego przed terapią należy wykluczyć bradykardię (<55/min), zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hipokaliemię), choroby serca i stosowanie leków wpływających na przewodzenie sercowe. Zalecane jest wykonanie EKG przed leczeniem, szczególnie u osób starszych i z chorobami serca w wywiadzie, a podczas terapii monitorowanie odstępu QTc, z przerwaniem leczenia przy QTc >500 ms.
agranulocytoza, akatyzja, astenia, autonomiczny układ nerwowy, bradykardia, brak laktazy, choroba Parkinsona, dyskineza, dystonia, działanie antydopaminergiczne, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipokaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, łagodny guz przysadki, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, monitorowanie EKG, neutropenia, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, objawy odstawienia, padaczka, próg drgawkowy, prolaktyna, prolaktynoma, rabdomioliza, receptor dopaminowy, torsade de pointes, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ranofren 5 mg
Przedawkowanie olanzapiny, substancji czynnej leku Ranofren, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się szerokim spektrum objawów neurologicznych, sercowo-naczyniowych i oddechowych. Do bardzo częstych objawów (≥1/10) należą częstoskurcz, pobudzenie lub agresywność, dyzartria, objawy pozapiramidowe oraz obniżony poziom świadomości od sedacji do śpiączki. Rzadziej obserwuje się delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresję oddechową, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca (<2%) oraz zatrzymanie krążenia i oddychania. Dawki śmiertelne są trudne do określenia; zgony odnotowano po dawce ≥450 mg, podczas gdy pełne wyzdrowienie opisano po dawce około 2 g, co wskazuje na dużą zmienność indywidualnej reakcji na lek.
akatyzja, beta-agoniści, biodostępność, częstoskurcz, delirium, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, dyzartria, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, obniżony poziom świadomości, olanzapina, parkinsonizm polekowy, płukanie żołądka, pobudzenie, receptory beta-adrenergiczne, śpiączka, środki sympatykomimetyczne, węgiel aktywowany, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asduter 15 mg
Arypiprazol w dawce 15 mg, stosowany w preparacie Asduter, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które lekarze powinni dokładnie znać. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to akatyzja i nudności, występujące u ponad 3% pacjentów. Objawy pozapiramidowe (EPS), takie jak akatyzja, drżenie, sztywność i dystonia, pojawiają się z różną częstością w zależności od wskazania klinicznego, np. w schizofrenii EPS występują u 19-26% pacjentów, a w epizodach maniakalnych u 18-26%. Akatyzja występuje u 12,1% pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi i 6,2% ze schizofrenią, co jest istotne klinicznie. Dodatkowo, arypiprazol może powodować poważne reakcje, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia rytmu serca (w tym torsades de pointes), leukopenię, neutropenię, trombocytopenię, a także zaburzenia metaboliczne, w tym cukrzycę i hiponatremię. Warto zwrócić uwagę na ryzyko zaburzeń kontroli impulsów, takich jak patologiczne uzależnienie od hazardu czy hiperseksualność, które mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta.
akatyzja, arytmia komorowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzycowa kwasica ketonowa, cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, dysfagia, dystonia, fosfokinaza kreatynowa, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, leukopenia, neutropenia, nudność, objaw pozapiramidowy, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, torsades de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zespół abstynencyjny noworodków, zespół DRESS, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Teva 37,5 mg
Risperidone Teva 37,5 mg w formie proszku i rozpuszczalnika do zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to bezsenność, lęk, ból głowy, infekcje górnych dróg oddechowych, parkinsonizm oraz depresja. Parkinsonizm i akatyzja wykazują zależność od dawki, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Ponadto, obserwuje się ryzyko ciężkich powikłań miejscowych w miejscu wstrzyknięcia, takich jak martwica, ropień, zapalenie tkanki łącznej, wrzód, krwiak, torbiel i guzek, których częstość występowania jest nieznana, a niektóre przypadki wymagały interwencji chirurgicznej. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano także hiperprolaktynemię z możliwymi konsekwencjami endokrynologicznymi oraz cukrzycę (0,18% w grupie leczonej vs 0,11% w placebo, całkowita częstość 0,43%).
akatyzja, atetoza, bezsenność, ból głowy, bradykinezja, choreoatetoza, cukrzyca, depresja, drgawka kloniczna mięśni, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, ginekomastia, guzek, hiperprolaktynemia, hipokinezja, infekcja górnych dróg oddechowych, kręcz szyi, krwiak, kurcz powiek, lęk, martwica, mlekotok, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, obrzęk, obrzęk ciastowaty, opistotonus, parkinsonizm, pleurototonus, przedłużone uwalnianie, ropień, szczękościsk, torbiel, wrzód, zaburzenie menstruacji, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok, zawiesina do wstrzykiwań, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 300 mg 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04), dostępnym w tabletkach o dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg. Mechanizm działania kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2, dopaminergicznych D1 i D2, histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych, z minimalnym powinowactwem do receptorów muskarynowych (kwetiapina) oraz umiarkowanym do dużego (norkwetiapina). Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej skuteczność przeciwdepresyjną. Kwetiapina wykazuje selektywne działanie na układ limbiczny, blokując szlak mezolimbiczny bez istotnego wpływu na układ nigrostriatalny, co przekłada się na niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych, potwierdzone w badaniach klinicznych i przedklinicznych.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dyskinezja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia komputerowa, epizod depresji, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, hiperaktywność psychoruchowa, lek stabilizujący nastrój, liczba neutrofilów, mimowolny skurcz mięśni, niedoczynność tarczycy, niepokój ruchowy, objaw maniakalny, objaw pozapiramidowy, pozapiramidowe działanie niepożądane, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sodu walproinian, sole litu, sztywność mięśni, układ limbiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Polfarmex 25 mg
Hydroksyzyna chlorowodorek, stosowana w dawkach 10 mg i 25 mg w preparacie Hydroxyzinum Polfarmex, wykazuje działania niepożądane związane głównie z depresyjnym lub paradoksalnym pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego, działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W badaniach klinicznych na 735 pacjentach przyjmujących dawkę 50 mg/dobę najczęstszym działaniem niepożądanym była senność (13,74% vs 2,70% w grupie placebo), a także ból głowy (1,63%), zmęczenie (1,36%) i suchość w jamie ustnej (1,22%). Dodatkowo, działania niepożądane obserwowane po podaniu cetyryzyny, głównego metabolitu hydroksyzyny, takie jak trombocytopenia, agresywność, depresja, tiki, dystonia, parestezje, napady przymusowego patrzenia, biegunka, trudności w oddawaniu moczu, astenia, obrzęki i wzrost masy ciała, mogą również wystąpić po hydroksyzynie.
agresywność, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, cetyryzyna, depresja, dezorientacja, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, gorączka, hydroksyzyna, mimowolne oddawanie moczu, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, tiki, torsade de pointes, trombocytopenia, trudności w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa, wysypka rumieniowa, wzmożona potliwość, zaburzenia akomodacji, zaburzenia rytmu serca, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapina Viatris 15 mg
Olanzapina Viatris, dostępna w formie tabletek ulegających rozpadowi o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane efekty to senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia, podwyższone stężenia prolaktyny, cholesterolu, glukozy (hiperglikemia) i triglicerydów, a także glukozuria i zwiększony apetyt. Neurologicznie mogą wystąpić zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskinezy oraz rzadziej drgawki i dystonia. Z klinicznego punktu widzenia istotne są poważne, choć rzadkie, działania niepożądane, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, powikłania cukrzycowe (w tym kwasica ketonowa i śpiączka), zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QTc, częstoskurcz komorowy, migotanie komór), powikłania zakrzepowo-zatorowe, zapalenie wątroby oraz ciężkie reakcje skórne (DRESS) i rabdomioliza. U noworodków matek stosujących olanzapinę w III trymestrze mogą pojawić się objawy odstawienia.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, bradykardia, brak miesiączki, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, cholesterol, częstoskurcz komorowy, DRESS, drgawki, dyskinezy, dystonia, dyzartria, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, GGTP, ginekomastia, glukoza, glukozuria, hipotermia, jąkanie, kinaza kreatyninowa, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, parkinsonizm, powikłanie cukrzycowe, późne dyskinezy, priapizm, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja fotouczuleniowa, senność, triglicerydy, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia erekcji, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido, zwiększenie masy ciała, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej, zwiększony apetyt - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zyban 150 mg
Lek Zyban, zawierający 150 mg bupropionu chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zaburzenia psychiatryczne, takie jak bezsenność (≥1/10), depresja, pobudzenie i lęk (≥1/100 do <1/10), a także rzadziej splątanie i omamy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych oraz napadów drgawkowych, które występują z częstością około 0,1% (1/1000), najczęściej jako uogólnione napady toniczno-kloniczne. Inne istotne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości, od łagodnych pokrzywek po ciężkie reakcje anafilaktyczne, oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy. Dolegliwości ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, pokarmowego oraz zaburzenia hematologiczne i metaboliczne również zostały odnotowane, co wymaga kompleksowego monitorowania pacjentów podczas leczenia.
ataksja, bupropion chlorowodorek, choroba posurowicza, dystonia, hiponatremia, lek serotoninergiczny, leukopenia, myśli samobójcze, napad drgawkowy, napad lęku panicznego, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie stężenia glukozy, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabacol 100 mg
Gabapentyna (Gabacol) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Najczęstsze działania niepożądane (≥1/10) obejmują zakażenia wirusowe, zaburzenia układu nerwowego takie jak senność, zawroty głowy i ataksja oraz objawy ogólne jak uczucie zmęczenia i gorączka. Często obserwuje się również leukopenię, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (wrogość, splątanie, depresja, lęk), zaburzenia widzenia i słuchu, nadciśnienie tętnicze, duszność, nudności, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz obrzęki obwodowe. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak hipoglikemia, depresja oddechowa, zapalenie trzustki, rabdomioliza, ostra niewydolność nerek oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka, DRESS). U pacjentów z niewydolnością nerek na hemodializach odnotowano miopatie z podwyższonym poziomem kinazy kreatynowej. W badaniach pediatrycznych zgłaszano specyficzne działania niepożądane, w tym infekcje dróg oddechowych, drgawki i agresywne zachowania.
ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dysfagia, dyskinezy, dystonia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezy, hipertrofia piersi, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, labilność emocjonalna, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, monoterapia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedowidzenie, niepamięć, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, padaczka, parestezje, podwójne widzenie, profil bezpieczeństwa, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, splątanie, szum uszny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, uzależnienie od leku, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zawroty głowy błędnikowe, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka