cholestaza
Cholestaza oznacza zaburzenie przepływu żółci z wątroby do dwunastnicy, które może mieć charakter wewnątrzwątrobowy lub zewnątrzwątrobowy. W patofizjologii tego stanu dochodzi do gromadzenia się składników żółci (kwasów żółciowych, bilirubiny, cholesterolu) we krwi i tkankach.
Przyczyny cholestazy są różnorodne i obejmują: procesy zapalne wątroby (wirusowe, autoimmunologiczne), choroby dróg żółciowych (pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, kamicę), działania niepożądane leków (np. antybiotyków, hormonów, leków przeciwpadaczkowych), a także ciążę. U części pacjentów cholestaza ma podłoże genetyczne.
Objawy kliniczne cholestazy to żółtaczka, świąd skóry, bóle brzucha, jasne stolce i ciemny mocz. W diagnostyce wykorzystuje się badania biochemiczne (podwyższone poziomy bilirubiny, fosfatazy alkalicznej, GGTP), obrazowe (USG, MRCP, ERCP) oraz niekiedy biopsję wątroby. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje postępowanie przyczynowe oraz objawowe z zastosowaniem kwasu ursodeoksycholowego, cholestyraminy czy leków przeciwświądowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Pentox 400 SR 400 mg
Pentoksyfilina, substancja czynna preparatu Apo-Pentox 400 SR, może indukować liczne działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Wśród hematologicznych powikłań dominują trombocytopenia oraz leukopenia/neutropenia, zwiększające ryzyko krwawień i infekcji. Reakcje alergiczne mogą przyjmować formę anafilaksji, obrzęku naczynioruchowego, skurczu oskrzeli oraz wstrząsu anafilaktycznego, stanowiącego zagrożenie życia. Objawy ze strony układu nerwowego to zawroty głowy, bóle głowy oraz aseptyczne zapalenie opon mózgowych. Kardiologicznie obserwuje się arytmię, tachykardię i dławicę piersiową, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z chorobami serca. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe obejmują nudności, wymioty, biegunki, zaparcia oraz nadmierne ślinienie się. Ponadto, pentoksyfilina może powodować cholestazę wewnątrzwątrobową, prowadzącą do żółtaczki, oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz, wskazujące na uszkodzenie hepatocytów. Reakcje skórne to świąd, pokrzywka, wysypka i zaczerwienienie skóry, a także hipotensja jako efekt hemodynamiczny.
arytmia, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, biegunka, ból głowy, cholestaza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dławica piersiowa, enzym wątrobowy, hipotensja, krwawienie, leukopenia, nadmierne ślinienie, niepokój, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pentoksyfilina, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, trombocytopenia, uczucie pełności w brzuchu, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie snu, zaczerwienienie skóry, zaczerwienienie twarzy, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Dawkowanie i sposób podawania
Olmesartan medoksomil, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego z dawkowaniem dostosowanym do indywidualnych potrzeb pacjenta. W monoterapii u dorosłych dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do dawki optymalnej 20 mg, a maksymalnej 40 mg na dobę. Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po około 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po 8 tygodniach. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 20-60 ml/min) dawka maksymalna to 20 mg/dobę, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami (klirens <20 ml/min) stosowanie jest przeciwwskazane. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawka powinna być dostosowana odpowiednio do stopnia uszkodzenia, z przeciwwskazaniem do stosowania w ciężkich zaburzeniach i niedrożności dróg żółciowych. Dzieci powyżej 6 lat stosują dawki od 10 mg do maksymalnie 40 mg/dobę, zależnie od masy ciała.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciśnienie tętnicze krwi, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia olmesartanem, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, preparat trójskładnikowy, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia dwuskładnikowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandostatin 50 mcg/ml
Leczenie oktreotydem (Sandostatin) wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania przez personel medyczny. Najczęściej obserwowane objawy dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, gazy), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), wątroby i dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów, zapalenie pęcherzyka żółciowego, błotko żółciowe) oraz zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, hipoglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy). Działania niepożądane endokrynologiczne obejmują niedoczynność tarczycy z obniżeniem stężenia TSH, całkowitej T4 oraz wolnej T4. Reakcje w miejscu podania, takie jak ból, zaczerwienienie i obrzęk, występują bardzo często, ale zwykle ustępują w ciągu 15 minut. Rzadko mogą pojawić się objawy przypominające ostrą niedrożność jelit oraz ostre zapalenie trzustki, które ustępuje po odstawieniu leku.
anafilaksja, analog somatostatyny, anoreksja, arytmia, biegunka, błotko żółciowe, ból brzucha, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, duszność, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, kamica żółciowa, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, niestrawność, nudności, odwodnienie, oktreotyd, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, Sandostatin, stolce tłuszczowe, tachykardia, TSH, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wzdęcia, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia tolerancji glukozy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaparcia, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Evastix 10 mg
Ebastyna, substancja czynna preparatu Evastix (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 10 mg i 20 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 5708 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są suchość w jamie ustnej oraz senność (często, ≥1/100 do <1/10). Inne często zgłaszane objawy to bóle głowy, a niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) zawroty głowy, hipoestezja, zaburzenia smaku, nerwowość, bezsenność, kołatanie serca, tachykardia, krwawienie z nosa, zapalenie gardła, nudności, wymioty, ból brzucha, pokrzywka, wysypka, zapalenie skóry, zaburzenia miesiączkowania, obrzęk, astenia oraz zwiększenie masy ciała. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) występują poważniejsze reakcje, takie jak zapalenie wątroby, cholestaza oraz nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (aminotransferazy, gamma-GT, fosfataza alkaliczna, bilirubina), a także egzema i bolesne miesiączkowanie. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, są bardzo rzadkie (<1/10 000), ale potencjalnie zagrażające życiu i wymagają natychmiastowej interwencji.
aminotransferazy, anafilaksja, astenia, bezsenność, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, cholestaza, dysgeuzja, dysmenorrhea, ebastyna, egzema, epistaxis, fenyloketonuria, fosfataza alkaliczna, gamma-GT, hepatotoksyczność, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość w jamie ustnej, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, tachykardia, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zwiększenie łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atozet 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Atozet, zawierający ezetymib i atorwastatynę, był oceniany pod kątem bezpieczeństwa na grupie ponad 2400 pacjentów w 7 badaniach klinicznych. Najważniejszym aspektem monitorowania jest aktywność enzymów wątrobowych, gdzie klinicznie istotne podwyższenie aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT ≥3 × górna granica normy) wystąpiło u 0,6% pacjentów, zwykle bezobjawowo i bez cholestazy, z powrotem do normy po przerwaniu terapii lub samoistnie. Często obserwowane działania niepożądane obejmują bóle mięśni (często), zaburzenia metaboliczne takie jak hiperglikemia i cukrzyca (częstość zależna od czynników ryzyka: glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², hipertriglicerydemia, nadciśnienie tętnicze), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (często). Rzadko notowano rabdomiolizę oraz śródmiąższową chorobę płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu statyn.
aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, Atozet, biegunka, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, enzymy wątrobowe, ezetymib, fibraty, glikemia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, inhibitory CYP3A4, leki immunosupresyjne, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nudności, parestezje, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, triglicerydy, trombocytopenia, wysypka skórna, zaparcie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Preparat Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min/1,73 m²), ciężką niewydolnością wątroby, cholestazą, niedrożnością dróg żółciowych oraz w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód. Ponadto, stosowanie Elestar HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, hiponatremią, objawową hiperurykemią oraz w przypadku jednoczesnego stosowania aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²). Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z wstrząsem, ciężkim niedociśnieniem, zwężeniem drogi odpływu z lewej komory oraz niestabilną niewydolnością serca po zawale.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, cholestaza, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie niedociśnienie, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, drugi trymestr ciąży, enzymy wątrobowe, hiperkalcemia, hiperurykemia objawowa, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, nadwrażliwość na składniki leku, niedrożność dróg żółciowych, niestabilna niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, olmesartan medoksomil, oporna hipokaliemia, ostry zawał serca, pochodna dihydropirydyny, sulfonamid, trzeci trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, żółtaczka, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u osób z nadwrażliwością na telmisartan lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol (38,4 mg w tabletce 80 mg), a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Ponadto, telmisartan nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami odpływu żółci, cholestazą oraz ciężką niewydolnością wątroby, gdyż może to prowadzić do kumulacji leku i nasilenia objawów niewydolności wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania telmisartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²), ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, hipotensji oraz pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, interakcja lekowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odwodnienie, pierwotny hiperaldosteronizm, sorbitol, substancja pomocnicza, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Kabi 2 g
Cefepime Kabi, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa podobny u dorosłych i dzieci, z wysypką jako najczęstszym działaniem niepożądanym u najmłodszych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najpoważniejsze działania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (częstość nieznana), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), encefalopatię, agranulocytozę oraz niewydolność nerek. Neurologiczne działania niepożądane obejmują ból głowy (bardzo często), parestezje, zawroty głowy, drgawki (niezbyt często) oraz ciężkie zaburzenia neurologiczne jak śpiączka i stupor (częstość nieznana). Hematologiczne powikłania to neutropenia, leukopenia, eozynofilia (niezbyt często), małopłytkowość, niedokrwistość (rzadko) oraz agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna (częstość nieznana).
afazja, agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, cholestaza, Clostridium difficile, dezorientacja, drgawka, duszność, encefalopatia, eozynofilia, halucynacja, kandydoza jamy ustnej, krwotok, kwasica mleczanowa, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłupienie, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń, rumień, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka, splątanie, stupor, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, utrata przytomności, wstrząs septyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka, zapalenie żył, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Ryboflawina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryboflawina (witamina B2) jest szeroko stosowana w preparatach jednoskładnikowych i złożonych, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko kumulacji i hiperwitaminozy, gdyż jest głównie wydalana z moczem. W ciężkich zaburzeniach czynności nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania i ścisłe monitorowanie stanu klinicznego. Hemodializa może powodować znaczne straty witamin rozpuszczalnych w wodzie, co wymaga indywidualnej suplementacji. Duże dawki ryboflawiny mogą zaburzać wyniki badań laboratoryjnych, powodując fałszywie podwyższone stężenia amin katecholowych w moczu (metoda fluorymetryczna) oraz fałszywie dodatnie wyniki urobilinogenu (odczynnik Ehrlicha). Charakterystycznym efektem jest ciemnożółte zabarwienie moczu, co jest fizjologiczne i wynika z wydalania niewykorzystanej witaminy.
aminy katecholowe, cholestaza, choroba Gravesa-Basedowa, emulsja tłuszczowa, hemodializa, hiperwitaminoza, interakcja biotyny, kamica nerkowa, kamica żółciowa, marskość wątroby, niewydolność nerek, odczynnik Ehrlicha, promieniowanie ultrafioletowe, przesunięcie elektrolitów, reakcja nadwrażliwości, ryboflawina, ryboflawiny sodu fosforan, sarkoidoza, stłuszczenie wątroby, test troponinowy, urobilinogen, witaminy rozpuszczalne w wodzie, zapalenie woreczka żółciowego, zawał mięśnia sercowego, zespół ponownego odżywiania, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenox 10 mg
Produkt leczniczy Tenox zawierający amlodypinę maleinian w dawkach 5 mg lub 10 mg jest związany z występowaniem licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania te mają szczególne znaczenie kliniczne zwłaszcza na początku terapii lub przy zmianie dawkowania. Rzadziej występują poważniejsze objawy, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), zawał mięśnia sercowego, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), obrzęk naczynioruchowy oraz zaburzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka). Częstość działań niepożądanych została sklasyfikowana od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjną ocenę ryzyka u pacjentów.
amlodypina maleinian, antagonista wapnia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, depresja, dezorientacja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, nagłe zaczerwienienie, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niestrawność, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaxar 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivaxar w dawce 20 mg, jest doustnym antykoagulantem o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach klinicznych III fazy z udziałem 53 103 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%). Krwawienia mogą wystąpić z różnych narządów i tkanek, prowadząc do niedokrwistości pokrwotocznej o różnym nasileniu, w tym potencjalnie śmiertelnej. W porównaniu z antagonistami witaminy K (VKA) rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy sugerujące powikłania krwotoczne, takie jak osłabienie, bladość, zawroty głowy, ból głowy, duszność czy wstrząs, a także objawy niedokrwienia mięśnia sercowego.
alergiczne zapalenie skóry, aminotransferaza, antagonista witaminy K, badanie hemoglobiny, bilirubina, ból w klatce piersiowej, cholestaza, dławica piersiowa, doustny antykoagulant, fosfataza alkaliczna, hematokryt, hemostaza, hipoperfuzja, klasyfikacja MedDRA, krwawienie domięśniowe, krwawienie menstruacyjne, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, układ krzepnięcia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Esseliv forte 300 mg
Fosfolipidy sojowe, a w szczególności polienylofosfatydylocholina (PPC) stanowiąca około 76% składu preparatu Esseliv forte, wykazują istotne działanie hepatoprotekcyjne poprzez integrację z błonami komórkowymi hepatocytów. Mechanizm ten prowadzi do odbudowy struktury i funkcji uszkodzonych błon, poprawiając ich płynność, elastyczność, giętkość, stabilność oraz przepuszczalność. W efekcie dochodzi do przyspieszenia eliminacji lipidów z hepatocytów, hamowania procesów włóknienia oraz normalizacji biochemicznych wskaźników uszkodzenia wątroby, takich jak AST, ALT i GGTP. PPC wykazuje szczególne powinowactwo do komórek wątrobowych, co umożliwia skuteczne przeciwdziałanie stłuszczeniu i zwłóknieniu wątroby, zwłaszcza w kontekście uszkodzeń wywołanych alkoholem etylowym i czterochlorkiem węgla (CCl₄).
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, choroba wątroby, czterochlorek węgla, działanie przeciwzwłóknieniowe, fosfolipid sojowy, galaktozamina, gamma-glutamylotransferaza, hepatocyt, kolagenaza, komórka gwiaździsta, płynność błony komórkowej, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polienylofosfatydylocholina, regeneracja hepatocytów, stłuszczenie wątroby, włóknienie, zastój żółci, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Hymekromon – Właściwości farmakodynamiczne
Hymekromon, pochodna kumaryny klasyfikowana jako lek stosowany w chorobach dróg żółciowych (ATC: A05AX02), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne. Substancja ta działa spazmolitycznie na mięśniówkę gładką dróg żółciowych, rozkurczając ją oraz zwieracz Oddiego, co ułatwia przepływ żółci. Ponadto, hymekromon stymuluje sekrecję żółci (efekt choleretyczny) oraz przyspiesza jej pasaż przez przewody żółciowe. Mechanizmy te prowadzą do redukcji cholestazy, łagodzenia objawów takich jak dyskomfort w prawym podżebrzu, nudności i wzdęcia, a także zapobiegają tworzeniu się złogów cholesterolowych i kamieni żółciowych poprzez poprawę przepływu żółci.
cholestaza, choroby dróg żółciowych, działanie spazmolityczne, efekt choleretyczny, hymekromon, kamica żółciowa, kamienie żółciowe, pochodna kumaryny, przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, sekrecja żółci, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie trzustki, zastój żółci, złogi cholesterolowe, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vanatex
Vanatex (walsartan) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków oszczędzających potas lub heparyny, z koniecznością monitorowania stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min oraz dializowanych stosowanie jest ograniczone ze względu na brak danych, natomiast u osób z klirensem powyżej 10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki. Przeciwwskazane jest łączenie walsartanu z aliskirenem u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m². Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, niedoborem sodu, odwodnieniem oraz ze zwężeniem tętnicy nerkowej, z regularnym monitorowaniem funkcji nerek i elektrolitów. U pacjentów po przeszczepie nerki oraz z pierwotnym hiperaldosteronizmem stosowanie jest niewskazane lub wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, walsartan jest przeciwwskazany w ciąży i u dzieci z ciężkimi zaburzeniami wątroby lub klirensem kreatyniny <30 ml/min.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azot mocznikowy, azotemia, cholestaza, ciśnienie krwi, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek moczopędny, marskość wątroby żółciowa, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, receptor β-adrenergiczny, suplement potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności wątroby, zastawka dwudzielna, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valsartan Reddy
Valsartan Reddy wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hiperkaliemią, oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, gdzie klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min lub dializa stanowią przeciwwskazanie do stosowania. Monitorowanie stężenia potasu jest kluczowe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu czy heparyny. U pacjentów z niewydolnością serca, zwężeniem zastawki aorty, kardiomiopatią przerostową czy chorobami wątroby (łagodnymi do umiarkowanych bez cholestazy) zaleca się ostrożność i regularną kontrolę czynności nerek oraz parametrów hemodynamicznych. Walsartan może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze u pacjentów z niedoborem sodu i/lub odwodnieniem, dlatego przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać te stany. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz w ciąży, a w przypadku jej stwierdzenia leczenie należy natychmiast przerwać.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, cholestaza, dializoterapia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółciowa marskość wątroby, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sidretella 20
Sidretella 20, zawierająca 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, wymaga szczegółowej oceny ryzyka przed przepisaniem, ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest szczególnie istotne w pierwszym roku stosowania oraz przy ponownym wprowadzeniu po przerwie ≥4 tygodni. Drospirenon wiąże się z dwukrotnie wyższym ryzykiem ŻChZZ (9-12 przypadków na 10 000 kobiet/rok) w porównaniu do preparatów z lewonorgestrelem (około 6 przypadków). Należy uwzględnić czynniki ryzyka, takie jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, wiek >35 lat oraz współistniejące choroby (np. nowotwory, toczeń rumieniowaty). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zakrzepicy stosowanie Sidretella 20 należy natychmiast przerwać, a pacjentkę poinformować o konieczności stosowania alternatywnej antykoncepcji ze względu na teratogenność leków przeciwzakrzepowych.
antagonista aldosteronu, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, depresja, drospirenon, hipertriglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, kamica żółciowa, lek przeciwzakrzepowy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, pochodna kumaryny, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Preparat Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na amlodypinę, walsartan, hydrochlorotiazyd lub substancje pomocnicze, a także u osób uczulonych na pochodne sulfonamidów i dihydropirydyny. Lek nie powinien być stosowany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności wątroby (w tym marskość żółciową i cholestazę) oraz nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmocz i dializoterapię. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest zabronione u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, bloker kanału wapniowego, cholestaza, ciężkie niedociśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializoterapia, dna moczanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na składniki leku, niewydolność serca, objawowa hiperurykemia, oporna hipokaliemia, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonamidów, stenoza aortalna, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Casaro 32 mg
Produkt leczniczy Casaro (kandesartan cyleksetylu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (np. 148,31 mg w dawce 32 mg), a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 1. roku życia oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i/lub cholestazą, gdzie metabolizm kandesartanu jest zaburzony. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73 m²) z powodu ryzyka hiperkaliemii, niedociśnienia i nefrotoksyczności. Podwójna blokada układu RAA nie przynosi dodatkowych korzyści, a zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, dziedziczna nietolerancja galaktozy, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, leczenie hipotensyjne, lek moczopędny oszczędzający potas, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niedobór laktazy, niedociśnienie, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Bluefish AB 10 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje skuteczność w leczeniu hipercholesterolemii, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. W badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach leczonych średnio 53 tygodnie, 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych (vs. 4,0% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, stawów, skurcze), z podwyższeniem kinazy kreatynowej (CK) u 2,5% pacjentów, w tym 0,4% z CK >10x górna granica normy. Podwyższenie aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, zwykle przemijające i zależne od dawki. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują rabdomiolizę, miopatię, zapalenie wątroby, cholestazę oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję. Stosowanie atorwastatyny wiąże się także z ryzykiem hiperglikemii i rozwoju cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie).
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, depresja, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, koszmar senny, krwawienie z nosa, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szum uszny, utrata słuchu, wzdęcie, zaburzenie seksualne, zaburzenie widzenia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Objawy
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych, charakteryzujący się szybkim tempem progresji i często późnym rozpoznaniem. Wczesne stadia są zwykle bezobjawowe lub manifestują się niespecyficznymi symptomami, takimi jak zmęczenie, utrata masy ciała czy zmniejszony apetyt, co utrudnia wczesną diagnostykę. Typowe objawy zaawansowanego raka obejmują żółtaczkę, intensywny świąd skóry, jasne stolce, ciemny mocz oraz ból w prawym górnym kwadrancie brzucha. W zależności od lokalizacji guza (wewnątrzwątrobowy, wnękowy, zewnątrzwątrobowy) obraz kliniczny może się różnić, a rokowanie jest gorsze w przypadku nowotworów wewnątrzwątrobowych. Pięcioletnie przeżycie w przypadku raka ograniczonego do dróg żółciowych wynosi 18-23%, natomiast w zaawansowanych stadiach spada do 2-3%, z wyjątkiem wczesnych wykryć, gdzie wskaźnik przeżycia może sięgać 80-100%.
badanie fizykalne, ból brzucha, cholestaza, ciemny mocz, hepatomegalia, hiperkalcemia, jasne stolce, kacheksja, leczenie paliatywne, nabłonek dróg żółciowych, naciekanie naczyń, objaw Courvoisiera, pięcioletnie przeżycie, przerzuty regionalne, rak dróg żółciowych, rak wewnątrzwątrobowy, sole żółciowe, świąd, świąd skóry, utrata masy ciała, wodobrzusze, zaawansowane stadium nowotworu, zapalenie dróg żółciowych, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bespres 80 mg
Bespres, zawierający 80 mg walsartanu w formie tabletek powlekanych, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. W terapii nadciśnienia początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg, a następnie do maksymalnej dawki 320 mg. Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalny po około 4 tygodniach. W terapii po zawale mięśnia sercowego dawka początkowa to 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększana do 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy. W niewydolności serca zaleca się rozpoczęcie od 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, przy maksymalnej dawce 320 mg na dobę. Walsartan może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami, jednak nie zaleca się łączenia z inhibitorami ACE oraz jednoczesnego stosowania trzech leków: inhibitora ACE, walsartanu z beta-adrenolitykiem lub lekiem moczopędnym oszczędzającym potas. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest dostosowanie dawki, a u osób starszych modyfikacja dawkowania nie jest wymagana.
cholestaza, dializoterapia, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt przeciwnadciśnieniowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, statyna, stężenie potasu w surowicy, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxydolor 20 mg
Oxydolor, zawierający oksykodon w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwuje się nudności i zaparcia, przy czym nudności występują szczególnie na początku leczenia. Istotnym zagrożeniem jest depresja oddechowa, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych, co wymaga szczególnej ostrożności. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych objawów należą senność, uspokojenie, zawroty głowy, zaparcia, nudności, wymioty, świąd oraz zaburzenia psychiczne takie jak lęk, splątanie i depresja.
brak miesiączki, cholestaza, częstoskurcz nadkomorowy, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawka, dysfunkcja zwieracza Oddiego, działanie niepożądane, hipogonadyzm, kołatanie serca, kolka żółciowa, krwawienie dziąseł, krwiomocz, mimowolny skurcz mięśni, nadwrażliwość bólowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedrożność jelit, oksykodon, ośrodkowy bezdech senny, owrzodzenie jamy ustnej, parestezja, przedawkowanie opioidów, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, suchość jamy ustnej, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trudność w przełykaniu, uzależnienie od leku, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zaburzenie łzawienia, zaburzenie mowy, zaburzenie oddychania, zaburzenie percepcji, zaburzenie połykania, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny noworodka, zwężenie źrenicy, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxynador 20 mg + 10 mg
Oxynador to lek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zawierający oksykodon chlorowodorek i nalokson chlorowodorek, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 20 mg. Oksykodon, jako silny opioid, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym depresji oddechowej, zespołu centralnego bezdechu sennego oraz uzależnienia fizycznego i psychicznego. Często obserwuje się objawy neurologiczne takie jak zawroty głowy, ból głowy i senność, a także zaburzenia psychiczne, w tym bezsenność i lęk. W obrębie układu oddechowego mogą wystąpić duszność, kaszel oraz rzadko depresja oddechowa, stanowiąca poważne zagrożenie życia. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują często ból brzucha i zaparcia, a także rzadziej niedrożność jelita i zaburzenia wątroby, takie jak cholestaza i dysfunkcja zwieracza Oddiego. Lek zawiera laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 66,45 mg, 51,78 mg i 103,55 mg w poszczególnych dawkach, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy.
bezsenność, ból brzucha, ból głowy, brak miesiączki, cholestaza, depresja oddechowa, dławica piersiowa, drgawki, duszność, dysfunkcja zwieracza Oddiego, dysuria, hipogonadyzm, kołatanie serca, kolka żółciowa, mimowolne skurcze mięśni, nadwrażliwość, nalokson, niedrożność jelita, niepokój ruchowy, niestrawność, noworodkowy zespół odstawienny, odwodnienie, oksykodon, omamy, parestezje, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, stan euforii, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tachykardia, uzależnienie od leku, wyciek wodnisty z nosa, zaburzenia erekcji, zaburzenia koncentracji, zaburzenia smaku, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół centralnego bezdechu sennego, zespół odstawienia, zmniejszenie libido, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Revival Plus to preparat złożony zawierający olmesartan medoksomil (20 mg) oraz hydrochlorotiazyd w dawkach 12,5 mg lub 25 mg, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia olmesartanem 20 mg nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Lek podaje się raz na dobę, niezależnie od posiłków, a pełny efekt hipotensyjny olmesartanu osiąga się po około 8 tygodniach terapii. Dawkowanie należy indywidualnie dostosować, rozpoczynając od dawki 20 mg + 12,5 mg, a w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia można zwiększyć do 20 mg + 25 mg. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) stosuje się takie samo dawkowanie jak u pozostałych dorosłych. Przejście z monoterapii olmesartanem na preparat złożony jest możliwe bezpośrednio, jednak wymaga monitorowania efektów terapeutycznych.
cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia olmesartanem, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, olmesartan medoksomil, produkt złożony, tabletka powlekana, terapia hipotensyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zelefion 250 mg
Chlorowodorek terbinafiny, stosowany w preparacie ZELEFION, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, najczęściej łagodne lub umiarkowane i przemijające. Do bardzo często obserwowanych należą zaburzenia metabolizmu (zmniejszony apetyt), dolegliwości żołądkowo-jelitowe (uczucie pełności, niestrawność, nudności, ból brzucha, biegunka), zmiany skórne (wysypka, pokrzywka) oraz bóle mięśniowo-stawowe. Ból głowy występuje często. Charakterystyczne są zaburzenia zmysłów, zwłaszcza smaku (zniesienie lub brak smaku, niezbyt często) i węchu (bardzo rzadko utrata węchu), które zwykle ustępują po kilku tygodniach od zakończenia terapii, choć w pojedynczych przypadkach mogą się utrzymywać dłużej. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, pancytopenia), reakcje immunologiczne (reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy) oraz rabdomiolizę.
agranulocytoza, cholestaza, choroba posurowicza, fotodermatoza, kinaza kreatynowa, liszaj rumieniowaty, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedoczulica, niedosłuch, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szum w uszach, terbinafina, trombocytopenia, utrata węchu, wielopostaciowa osutka świetlna, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Preparat Co-Valsacor, zawierający 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na pochodne sulfonamidów oraz laktozę (44,41 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne wynikające z blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz działania diuretycznego. Lek nie powinien być podawany pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością żółciową i cholestazą) oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min lub bezmocz), gdyż może dochodzić do kumulacji substancji czynnych i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią oraz objawową hiperurykemią, które należy wyrównać przed rozpoczęciem terapii.
aliskiren, bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, drugi i trzeci trymestr ciąży, hiperkalcemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor układu renina-angiotensyna-aldosteron, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, marskość żółciowa wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pochodne sulfonamidów, przesączanie kłębuszkowe, reakcja krzyżowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 25 mg
Lek Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością nerek, ciężką niewydolnością wątroby, cholestazą, niedrożnością dróg żółciowych oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań rozwojowych płodu. Ponadto, stosowanie Elestar HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, hiponatremią, objawową hiperurykemią oraz w stanach kardiologicznych takich jak wstrząs kardiogenny, ciężkie niedociśnienie, zwężenie drogi odpływu lewej komory serca czy niestabilna niewydolność serca po zawale. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, cholestaza, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, lek oszczędzający potas, niedociśnienie, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność serca, olmesartan medoksomil, ostry zawał serca, pierwotny hiperaldosteronizm, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonamidu, toczeń rumieniowaty układowy, trymestr ciąży, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zapaść krążeniowa, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Genoptim 20 mg
Na podstawie analizy danych z badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych atorwastatyną przez średnio 53 tygodnie, przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 5,2% pacjentów w grupie atorwastatyny w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3 razy górna granica normy – GGN) obserwowano u 0,8% pacjentów, a podwyższenie kinazy kreatynowej (CK) powyżej 3 razy GGN u 2,5%, z czego 0,4% miało znaczące podwyższenie CK (>10 razy GGN). Profil bezpieczeństwa obejmuje często występujące działania niepożądane, takie jak bóle mięśni, bóle stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka), a także rzadkie, ale poważne powikłania, w tym rabdomiolizę, hepatotoksyczność oraz ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). W grupie pediatrycznej (wiek 10-17 lat) profil bezpieczeństwa był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
amnezja, anafilaksja, bezsenność, cholestaza, cukrzyca, dysfagia, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, immuno-zależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, triglicerydy, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dopegyt
Podczas terapii metyldopą (Dopegyt) istnieje ryzyko wystąpienia anemii hemolitycznej, która wymaga natychmiastowego odstawienia leku i potwierdzenia diagnostycznego poprzez oznaczenia hemoglobiny, hematokrytu oraz testy dodatkowe. Dodatni wynik testu Coombsa obserwuje się u 10-20% pacjentów leczonych długotrwale, zwłaszcza przy dawkach powyżej 1 g/dobę, jednak sam dodatni wynik nie stanowi bezwzględnego przeciwwskazania do kontynuacji terapii. Zaleca się monitorowanie morfologii krwi i bezpośredniego testu Coombsa przed rozpoczęciem leczenia oraz w 6. i 12. miesiącu terapii. W przypadku konieczności transfuzji krwi u pacjentów leczonych metyldopą, należy wykonać bezpośredni i pośredni test Coombsa, a w razie dodatniego wyniku pośredniego testu wymagana jest konsultacja hematologiczna lub transfuzjologiczna. Rzadko obserwuje się odwracalną leukopenię, granulocytopenię oraz trombocytopenię, które ustępują po zakończeniu leczenia.
anemia hemolityczna, bezpośredni test Coombsa, biopsja wątroby, cholestaza, choroba naczyń mózgowych, eozynofilia, gorączka, guz chromochłonny, hipotonia, kreatynina, kwas moczowy, kwas wanilinomigdałowy, lek moczopędny, lek wazopresyjny, lek znieczulający, leukopenia, martwica wątroby, metyldopa, morfologia krwi, niewydolność serca, obrzęk, porfiria wątrobowa, receptor adrenergiczny, ruchy choreoatetotyczne, test Coombsa, testy czynnościowe wątroby, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor, zawierający 320 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne (walsartan, hydrochlorotiazyd) oraz inne pochodne sulfonamidów, a także na składniki pomocnicze, w tym laktozę (100,70 mg na tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu wynikających z blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron. Ponadto lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, bezmocz), gdyż może to prowadzić do kumulacji substancji czynnych i nasilenia działań niepożądanych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, dna moczanowa, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, substancja czynna, sulfonamid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Vitabalans 10 mg
Oksykodon wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które dotyczą głównie układu nerwowego, pokarmowego, oddechowego oraz psychicznego. Najczęściej obserwuje się senność, zawroty głowy, ból głowy (≥1/10), zaparcia, nudności, wymioty (≥1/10), depresję oddechową, duszności, skurcze oskrzeli (≥1/100) oraz świąd skóry (≥1/10). Rzadziej występują poważne objawy, takie jak drgawki, niedrożność jelit, ośrodkowy bezdech senny (CSA), reakcje anafilaktyczne czy zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. niedociśnienie tętnicze). Warto podkreślić, że oksykodon może obniżać odruch kaszlowy, co zwiększa ryzyko powikłań oddechowych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana częstość.
amnezja, anoreksja, bezsenność, ból głowy, brak miesiączki, cholestaza, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, depresja oddechowa, drgawki, duszność, dysfunkcja zwieracza Oddiego, euforia, hiperalgezja, kolka żółciowa, krwiomocz, lęk, nadmierna potliwość, napięcie mięśniowe, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nudność, odruch kaszlowy, oksykodon, omam, opryszczka pospolita, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, pokrzywka, przeczulica słuchowa, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzela, stan splątania, suchość w jamie ustnej, świąd, syndrom odstawienia leku u noworodka, tolerancja na lek, uzależnienie od leku, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie erekcji, zaburzenie łzawienia, zaburzenie oddychania, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tensart
Produkt leczniczy Tensart 160 mg, zawierający walsartan jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub heparyny. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min oraz dializowanych brak jest wystarczających danych bezpieczeństwa, a u chorych z GFR < 60 ml/min/1,73m² przeciwwskazane jest łączenie walsartanu z aliskirenem lub inhibitorami ACE. Ostrożność wskazana jest także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, zwężeniem tętnic nerkowych, po przeszczepie nerki oraz u osób z niedoborem sodu lub odwodnieniem, które mogą predysponować do objawowego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, cholestaza, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, przeszczepienie nerki, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółciowa marskość wątroby, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valsartan Reddy
Valsartan Reddy, jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub innych leków podnoszących stężenie potasu. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy. U pacjentów z niedoborem sodu i/lub odwodnieniem, szczególnie przyjmujących duże dawki diuretyków, istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego na początku terapii, dlatego przed leczeniem należy wyrównać niedobór sodu i objętość krwi krążącej. Walsartan wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny <10 ml/min, obustronnym zwężeniu tętnicy nerkowej lub zwężeniu tętnicy jedynej czynnej nerki, a także u pacjentów po przeszczepie nerki. Regularne monitorowanie czynności nerek jest wskazane, zwłaszcza w kontekście ryzyka oligurii, azotemii i ostrej niewydolności nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, cholestaza, hiperkaliemia, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, przeszczep nerki, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Casaro 8 mg
Lek Casaro (kandesartan cyleksetylu) jest dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg, które można dzielić na równe części, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 16 mg, a maksymalnie do 32 mg w przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia. Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się po około 4 tygodniach terapii. U pacjentów z niewydolnością serca dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 32 mg lub dawki maksymalnej tolerowanej, przy podwajaniu dawki co najmniej co 2 tygodnie. W trakcie leczenia niewydolności serca konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek, w tym stężenia kreatyniny i potasu. Casaro może być stosowany w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi i kardiologicznymi, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i leków moczopędnych oszczędzających potas ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, przesączanie kłębuszkowe, terapia skojarzona, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salaza 1000 mg
Lek Salaza zawiera mesalazynę w dawce 1000 mg w postaci tabletek dojelitowych i może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według MedDRA. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Monitorowanie funkcji nerek jest niezbędne ze względu na ryzyko śródmiąższowego zapalenia nerek, niewydolności nerek i zespołu nerczycowego. Często obserwuje się także zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak dyskomfort, ból brzucha, biegunka i wymioty. Pacjenci z atopowym zapaleniem skóry lub wypryskiem alergicznym mogą doświadczać nasilonych reakcji nadwrażliwości na światło.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, eozynofilowe zapalenie płuc, kamica moczowa, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancolitis, pancytopenia, rumień wielopostaciowy, SCAR, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk alergiczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Karbis 16 mg
Karbis (kandesartan cyleksetylu) jest dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, zawierających laktozę (od 77,33 mg do 154,66 mg w zależności od dawki). Leczenie u dorosłych rozpoczyna się od dawki 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 16 mg, a następnie do maksymalnie 32 mg w celu optymalnej kontroli ciśnienia tętniczego. U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia, zaburzeniami czynności nerek (w tym hemodializowanych) lub wątroby (łagodne do umiarkowanych) zaleca się dawkę początkową 4 mg. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej. Działanie przeciwnadciśnieniowe u pacjentów rasy czarnej jest słabsze, co może wymagać zwiększenia dawki i leczenia skojarzonego. U dzieci i młodzieży (6-18 lat) dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę, z maksymalną dawką odpowiednio 8 mg (<50 kg) lub 16 mg (≥50 kg). Stosowanie u dzieci poniżej 1 roku jest przeciwwskazane, a u dzieci 1-6 lat brak jest ustalonych dawek.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, biodostępność, cholestaza, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, kreatynina, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, przesączanie kłębuszkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Krka 40 mg
Atorvastatin Krka, zawierający atorwastatynę wapniową w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. W badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średnio 53 tygodnie, 5,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) >3x GGN u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost CK >10x GGN. Zmiany te były zwykle odwracalne i zależne od dawki. Profil działań niepożądanych obejmuje często występujące objawy takie jak bóle mięśni, stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia), a także rzadkie, ale poważne powikłania jak rabdomioliza, miopatia, zapalenie mięśni, immunozależna miopatia martwicza, niewydolność wątroby, anafilaksja oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona). W populacji pediatrycznej (10-17 lat) profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, badanie czynności wątroby, cholestaza, dyspepsja, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, tendinopatia, wzdęcia, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Accordeon 10 mg
Oksykodon, będący czystym agonistą receptorów opioidowych, stosowany w produkcie Accordeon, charakteryzuje się ryzykiem rozwoju tolerancji i uzależnienia nawet przy dawkach terapeutycznych. Działania niepożądane wynikają z aktywności na receptorach opioidowych i obejmują bardzo często występujące objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak senność, zawroty głowy i bóle głowy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Często obserwuje się także drżenie, letarg i sedację. Ze strony przewodu pokarmowego bardzo często występują zaparcia, nudności i wymioty, które można częściowo kontrolować odpowiednim postępowaniem profilaktycznym i stosowaniem leków przeciwwymiotnych. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do fizycznego uzależnienia, a nagłe odstawienie wywołuje zespół odstawienia z objawami autonomicznymi. U noworodków matek stosujących oksykodon przewlekle może wystąpić zespół odstawienia.
agonista receptorów opioidowych, astenia, brak miesiączki, cholestaza, duszność, dysfagia, dysforia, dysfunkcja zwieracza Oddiego, działanie niepożądane dermatologiczne, euforia, hiperalgezja, hipogonadyzm, kolka żółciowa, lek przeciwwymiotowy, niedrożność jelit, niestrawność, nudności i wymioty, odwodnienie, oksykodon, omam, opioid, ośrodkowy bezdech senny, ośrodkowy układ nerwowy, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tolerancja na lek, układ oddechowy, uzależnienie, zaparcie, zespół odstawienia, zespół odstawienia u noworodka, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alneta 10 mg
Alneta zawiera amlodypinę bezylanu w dawkach 5 mg lub 10 mg, stosowaną w terapii nadciśnienia i chorób układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Zaburzenia układu nerwowego (senność, zawroty głowy), sercowo-naczyniowego (kołatanie, zaczerwienienie twarzy), żołądkowo-jelitowego (ból brzucha, nudności) oraz mięśniowo-szkieletowego (obrzęk kostek) występują najczęściej, natomiast poważne reakcje, takie jak zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, są bardzo rzadkie, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku i intensywnej opieki medycznej.
amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, częstoskurcz komorowy, depresja, dezorientacja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, nieżyt błony śluzowej nosa, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Aurovitas 20 mg
Atorvastatin Aurovitas, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla inhibitorów reduktazy HMG-CoA. W badaniach klinicznych z udziałem 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie, 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wartości >10x GGN. Najczęstsze działania niepożądane obejmują infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia), a także podwyższenie enzymów wątrobowych i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwowano poważne reakcje, takie jak miopatia, rabdomioliza, reakcje alergiczne, czy zaburzenia wątroby.
aminotransferazy, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, profil bezpieczeństwa, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, sól wapniowa, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, układ nerwowy, zaburzenia widzenia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny