anoreksja
Anoreksja (anorexia nervosa) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się patologicznym lękiem przed przybraniem na wadze, zaburzonym postrzeganiem własnego ciała oraz ekstremalnym ograniczaniem spożycia pokarmów. Choroba dotyka głównie młode kobiety, choć może wystąpić w każdej grupie wiekowej i u obu płci.
Diagnostyka anoreksji opiera się na kryteriach DSM-5, które obejmują: znaczne ograniczenie spożycia pokarmów prowadzące do niskiej masy ciała, intensywny lęk przed przytyciem, zaburzenia w postrzeganiu własnego ciała oraz wpływ masy ciała na samoocenę. Wyróżnia się dwa podtypy: restrykcyjny oraz z napadami objadania się i przeczyszczaniem.
Konsekwencje medyczne anoreksji są poważne i wielonarządowe, obejmując zaburzenia elektrolitowe, bradykardię, hipotensję, osteoporozę, zaburzenia hormonalne (w tym amenorrhea u kobiet), anemię oraz powikłania neurologiczne. Śmiertelność w anoreksji jest najwyższa spośród wszystkich zaburzeń psychicznych, sięgając 5-20%.
Leczenie anoreksji wymaga podejścia multidyscyplinarnego łączącego interwencje żywieniowe, psychoterapię (szczególnie terapię poznawczo-behawioralną, rodzinną i psychodynamiczną) oraz farmakoterapię wspomagającą. W ciężkich przypadkach konieczna może być hospitalizacja, zwłaszcza przy BMI poniżej 15 kg/m², poważnych zaburzeniach elektrolitowych lub zagrożeniu życia.
Wczesne rozpoznanie i interwencja znacząco poprawiają rokowanie, jednak anoreksja często ma charakter przewlekły, z okresami remisji i nawrotów. Około 50-70% pacjentów osiąga pełną remisję po kompleksowym leczeniu, podczas gdy 20-30% doświadcza częściowej poprawy, a 10-20% rozwija postać przewlekłą oporną na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lovastin 20 mg
Lowastatyna w dawce 20 mg może wywoływać szereg działań niepożądanych, w tym poważne powikłania takie jak miopatia, rabdomioliza, zapalenie wątroby, toksyczna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, anafilaksja oraz obrzęk naczynioruchowy. Miopatia i rabdomioliza charakteryzują się rozpadem mięśni poprzecznie prążkowanych, co prowadzi do uwolnienia mioglobiny i potencjalnego uszkodzenia nerek, często związane ze wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CPK). Wśród innych działań niepożądanych obserwuje się zaburzenia psychiczne (np. anoreksja, lęki), neurologiczne (zawroty głowy, neuropatia obwodowa), skórne (wysypka, świąd), pokarmowe (bóle brzucha, nudności) oraz immunologiczne (zespół nadwrażliwości z objawami anafilaksji, trombocytopenii, leukopenii). W trakcie terapii mogą wystąpić także znaczne i trwałe wzrosty aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny, wskazujące na uszkodzenie hepatocytów.
anafilaksja, anoreksja, dysfagia, eozynofilia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, leukopenia, lowastatyna, miastenia, miastenia oczna, miopatia i rabdomioliza, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, parestezja, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wielomięśniowe zapalenie reumatyczne, zaburzenia smaku, zapalenie okołonaczyniowe, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nilogrin 10 mg
Przedawkowanie nicergoliny, substancji czynnej preparatu Nilogrin (dostępnego w tabletkach powlekanych 10 mg i 30 mg), może prowadzić przede wszystkim do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. W większości przypadków hipotensja ta nie wymaga farmakologicznej interwencji, a leczenie opiera się na postępowaniu niefarmakologicznym, takim jak ułożenie pacjenta w pozycji horyzontalnej. W przypadku masywnego przedawkowania wskazane jest płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz monitorowanie parametrów życiowych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego. W razie konieczności stosuje się leki wazopresyjne w celu podniesienia ciśnienia krwi.
anoreksja, ataksja, bradykardia, dawka toksyczna, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, duszność, faza kloniczna, faza toniczna, hipotensja, lek wazopresyjny, monitorowanie parametrów życiowych, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie nicergoliny, sedacja, węgiel aktywowany, wytrzeszcz oczu - Leksykon substancji czynnych
Cyproheptadyna – Działania niepożądane
Cyproheptadyna, antagonista receptorów H₁, stosowana w dawce 4 mg (Peritol), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy nerwowy, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, wątrobowy, hematologiczny oraz immunologiczny. Najczęściej obserwuje się senność (częstość bardzo wysoka), wzmożony apetyt prowadzący do zwiększenia masy ciała (często), zawroty głowy (często), suchość w jamie ustnej (bardzo często) oraz zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie i zaburzenia akomodacji (często). Do poważnych działań należą drgawki (rzadko), niewydolność wątroby (bardzo rzadko), agranulocytoza i inne zaburzenia hematologiczne (bardzo rzadko), a także wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko). Występują również zaburzenia psychiczne, takie jak splątanie, omamy wzrokowe, niepokój ruchowy, agresja i bezsenność, które mogą znacząco wpływać na jakość życia pacjenta.
agranulocytoza, anoreksja, ataksja, cholestaza, częstomocz, diplopia, dysfunkcja oddechowa, halucynacje wzrokowe, hepatitis, hipotensja, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, napad drgawkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, przyrost masy ciała, retencja moczu, sedacja, senność, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, tinnitus, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia widzenia, zapalenie błędnika - Leksykon leków
Przedawkowanie – Calsiosol 95,5 mg/ml
Przedawkowanie preparatu Calsiosol (95,5 mg/ml, zawierającego 0,22 mmol/ml jonów wapnia) może prowadzić do hiperkalcemii o różnym nasileniu, z objawami obejmującymi układ pokarmowy (utrata apetytu, nudności, wymioty, zaparcia, bóle brzucha), moczowy (wielomocz, polidypsja, zwapnienia nerek), mięśniowo-szkieletowy (osłabienie mięśni, bóle kości), nerwowy (senność, splątanie) oraz sercowo-naczyniowy (nadciśnienie, zaburzenia rytmu, zatrzymanie akcji serca). Szybkie dożylne podanie nawet terapeutycznych dawek może wywołać przejściowe objawy, takie jak kredowy smak w ustach, uderzenia gorąca i niedociśnienie tętnicze. W stanach terminalnych możliwa jest śpiączka i głębokie zaburzenia świadomości, co stanowi zagrożenie życia.
anoreksja, arytmia, ból brzucha, ból kostny, Calsiosol, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, diuretyk tiazydowy, diureza, dysgusja, elektrokardiografia, elektrolity, funkcja nerek, furosemid, hemodializa, hiperkalcemia, jon wapnia, kalcemia, kalcytonina, nadciśnienie tętnicze, nawodnienie, nefrokalcynoza, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, odwodnienie, osłabienie mięśniowe, podaż wapnia, polidypsja, poliuria, senność, śpiączka, splątanie, terapia diuretyczna, uderzenie gorąca, wstrzyknięcie dożylne, zaparcie, zatrzymanie krążenia - Leksykon substancji czynnych
Prometazyna – Działania niepożądane
Prometazyna, stosowana w preparatach takich jak Diphergan i Polfergan, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla leków przeciwhistaminowych z działaniami niepożądanymi obejmującymi przede wszystkim układ nerwowy, pokarmowy, sercowo-naczyniowy oraz mięśniowo-szkieletowy. Najczęściej obserwuje się senność, zawroty i bóle głowy, suchość w jamie ustnej oraz hipotonię i kołatania serca. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku, niemowląt oraz dzieci, ze względu na zwiększoną wrażliwość na działanie przeciwcholinergiczne i ryzyko poważnych objawów neurologicznych, takich jak splątanie, dezorientacja czy reakcje pozapiramidowe. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane to m.in. anafilaksja, niedokrwistość hemolityczna, żółtaczka oraz zatrzymanie moczu, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
anafilaksja, anoreksja, arytmia, ból brzucha, działanie przeciwcholinergiczne, hemoliza, hipotonia, immunologiczny test ciążowy, kurcz mięśni, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, przerost prostaty, reakcja nadwrażliwości, senność, splątanie, suchość w jamie ustnej, zaburzenie krwi, zaburzenie nerek, zaburzenie oka, zaburzenie wątroby, zatrzymanie moczu, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aricept 10 mg
Donepezyl (Aricept) w dawkach 5 mg i 10 mg wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka, kurcze mięśni, zmęczenie, nudności, wymioty oraz bezsenność. Istotne ryzyko dotyczy układu nerwowego, gdzie mogą wystąpić złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki, objawy pozapiramidowe oraz kamptokormia. W diagnostyce omdleń należy uwzględnić możliwość bloku serca lub zahamowania zatokowego. Ze strony układu sercowo-naczyniowego donepezyl może powodować bradykardię, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy oraz groźne arytmie, w tym torsade de pointes, związane z wydłużeniem odstępu QT w EKG, co stanowi ryzyko nagłego zgonu sercowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca.
anoreksja, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba wrzodowa żołądka, częstoskurcz torsade de pointes, drgawka, dysfagia, halucynacja, hiperseksualność, kamptokormia, koszmar senny, krwotok żołądkowo-jelitowy, kurcz mięśniowy, mięśniowa kinaza kreatynowa, nadmierne wydzielanie śliny, nagły zgon sercowy, nietrzymanie moczu, nietypowy sen, objaw pozapiramidowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, perforacja, pobudzenie, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, rytm dobowy, wstrząs hipowolemiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie równowagi, zachowanie agresywne, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Epidemiologia
Bulimia nervosa stanowi poważne wyzwanie zdrowia publicznego, dotykając do 3% kobiet i ponad 1% mężczyzn w ciągu życia, z roczną zapadalnością wynoszącą 0,32% u kobiet i 0,05% u mężczyzn. Chorobowość jest wyższa w krajach rozwiniętych, szczególnie wśród młodych kobiet w wieku 15-25 lat, a także w populacjach o mniejszościowej orientacji seksualnej i transpłciowych. Epidemiologiczne dane wskazują na spadek zapadalności w ostatnich dekadach, jednak pandemia COVID-19 spowodowała wzrost hospitalizacji z powodu zaburzeń odżywiania, mimo że liczba zdiagnozowanych przypadków bulimii mogła się zmniejszyć z powodu ograniczonego dostępu do opieki zdrowotnej. Bulimia charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem śmiertelności na poziomie 3,9%, co plasuje ją tuż za anoreksją nervosą (4%) i uzależnieniem od opioidów, podkreślając konieczność skutecznego nadzoru i wczesnej interwencji.
anoreksja, anorexia nervosa, badanie epidemiologiczne, badanie przesiewowe, bulimia nervosa, chorobowość, hospitalizacja, mediana wieku zachorowania, nadzór epidemiologiczny, napadowe objadanie się, objawy psychologiczne, osobolata, powikłanie medyczne, śmiertelność, system opieki zdrowotnej, terapia poznawcza, terapia rodzinna, uzależnienie od opioidów, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, wczesna interwencja, wskaźnik śmiertelności, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, zachowanie samobójcze, zapadalność - Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvacard neo 80 mg
Lek Torvacard Neo zawierający atorwastatynę jest stosowany w terapii hipercholesterolemii oraz profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Dane z badań klinicznych obejmujących ponad 16 000 pacjentów przez średnio 53 tygodnie wskazują, że 5,2% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to hiperglikemia (często), bóle mięśni, stawów i kończyn (często), zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie jak zaparcia, wzdęcia, niestrawność, nudności i biegunka (często), a także podwyższenie aktywności aminotransferaz i kinazy kreatynowej (często). Rzadziej występują małopłytkowość, zapalenie wątroby, rabdomioliza, reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, oraz poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Wśród działań niepożądanych neurologicznych dominują bóle głowy (często) oraz parestezje i neuropatia obwodowa (rzadko). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, artralgia, atorwastatyna, bezsenność, ból gardła i krtani, cholestaza, choroba sercowo-naczyniowa, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwawienie z nosa, leukocyturia, małopłytkowość, mialgia, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon substancji czynnych
Lowastatyna – Działania niepożądane
Lowastatyna, substancja czynna leku LOVASTIN, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, w tym poważne powikłania takie jak miopatia, rabdomioliza, zapalenie wątroby, toksyczna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, anafilaksja oraz obrzęk naczynioruchowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na powikłania mięśniowe, które mogą prowadzić do zagrażającego życiu uszkodzenia nerek, zwłaszcza u pacjentów po przeszczepach. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się rzadko znaczny i trwały wzrost aktywności aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny, a częściej nieznaczne i przemijające podwyższenie kinazy kreatynowej (CPK). Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego, skóry oraz układu immunologicznego również występują, a ryzyko rozwoju cukrzycy jest zwiększone u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak glukoza na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższone triglicerydy i nadciśnienie tętnicze.
anafilaksja, anoreksja, ból mięśniowy, eozynofilia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, leukopenia, miastenia, miastenia oczna, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, parestezja, przeciwciała przeciwjądrowe, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie nerek, wielomięśniowe zapalenie reumatyczne, wzrost aminotransferaz, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia seksualne, zapalenie okołonaczyniowe, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Aurovitas
Stosowanie pirfenidonu wymaga rygorystycznego monitorowania funkcji wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz stężenia bilirubiny. Zaleca się badania wyjściowe przed terapią, następnie kontrolę co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz >3 do <5-krotnego powyżej GGN bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby, należy wykluczyć inne przyczyny hepatotoksyczności, monitorować pacjenta i rozważyć modyfikację dawki. Natomiast natychmiastowe odstawienie leku jest wskazane przy wzroście aminotransferaz >5-krotnym lub przy współistniejącej hiperbilirubinemii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klasy B wg Child-Pugh, u których ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, oraz u osób stosujących inhibitory CYP1A2. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
aminotransferaza, anoreksja, bilirubina, ciemny mocz, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Child-Pugh, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zilibra 50 mg
Lakozamid, substancja czynna produktu leczniczego Zilibra, dostępna w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych na 1308 pacjentach z napadami częściowymi. Działania niepożądane wystąpiły u 61,9% pacjentów leczonych lakozamidem, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo, a odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% vs. 1,6%. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z tendencją do zmniejszania się w czasie i zależnością od dawki. W badaniu monoterapii lakozamid vs. karbamazepina CR, częstość przerwania leczenia była niższa dla lakozamidu (10,6% vs. 15,6%). Występują również rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak agranulocytoza, zespół DRESS, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia oraz reakcje nadwrażliwości, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej i monitorowania.
agranulocytoza, anoreksja, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dawka nasycająca, diplopia, dyzartria, enzymy wątrobowe, hipestezja, karbamazepina, lakozamid, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, napady częściowe, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PR, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychotyczne, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Captopril Jelfa 25 mg
Kaptopryl, inhibitor ACE, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz nefropatii cukrzycowej, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia i agranulocytoza, szczególnie u pacjentów z dysfunkcją nerek. Inne rzadkie, ale istotne działania obejmują hiperkaliemię (szczególnie u chorych z niewydolnością nerek), zaburzenia neurologiczne (np. zawroty głowy, incydenty naczyniowo-mózgowe), kardiologiczne (tachykardia, tachyarytmia, rzadko zatrzymanie serca), oraz charakterystyczny suchy kaszel. Często obserwuje się także objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha) oraz reakcje skórne (świąd, wysypka, łysienie), z rzadkimi przypadkami obrzęku naczynioruchowego i ciężkich reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona). Występują również rzadkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, a także zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak białkomocz, hiperkaliemia, podwyższone enzymy wątrobowe, leukopenia i trombocytopenia.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, anoreksja, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból mięśni, ból stawu, dławica piersiowa, duszność, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudność, OB, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie aftowe, pancytopenia, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, splątanie, suchy kaszel, świąd, tachyarytmia, tachykardia, wielomocz, wrzód trawienny, wstrząs kardiogenny, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastój żółci, zawrót głowy, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin US Pharmacia 10 mg
Atorvastatin US Pharmacia, zawierający 10 mg atorwastatyny w postaci wapniowej trójwodnej, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach przez średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie leczonej w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, stawów, kończyn, skurcze mięśni, obrzęk stawów, ból pleców), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia), neurologiczne (ból głowy), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia). Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN) u 2,5%, z cięższymi postaciami miopatii i rabdomiolizy rzadko obserwowanymi. Reakcje alergiczne były często spotykane, natomiast anafilaksja bardzo rzadko.
amnezja, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna wapniowa, ból głowy, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Medical Valley 20 mg
Atorvastatin Medical Valley, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo częstych (≥1/100) do bardzo rzadkich (<1/10000). Do najczęstszych należą bóle mięśni, bóle stawów, bóle kończyn, skurcze mięśni, zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka oraz bóle głowy. Istotne jest monitorowanie aktywności aminotransferaz, gdyż u 0,8% pacjentów odnotowano klinicznie istotne (>3× GGN) podwyższenie tych enzymów, zależne od dawki i odwracalne. Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (>3× GGN) wystąpiło u 2,5% pacjentów, a >10× GGN u 0,4%, co wymaga uwagi ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, działanie niepożądane, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imatenil 400 mg
Przedawkowanie imatynibu, choć rzadkie, stanowi poważny stan kliniczny wymagający ścisłej obserwacji i natychmiastowej interwencji. Objawy przedawkowania są zależne od dawki i obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha), skórne (wysypka, rumień), ogólnoustrojowe (obrzęk, zmęczenie, gorączka), mięśniowe (mialgia, osłabienie, wzrost fosfokinazy kreatyny), hematologiczne (trombocytopenia, pancytopenia, neutropenia) oraz wątrobowe (podwyższone transaminazy, bilirubina). Dawki przekraczające 1200 mg do 10 dni wywołują głównie objawy żołądkowo-jelitowe i hematologiczne, natomiast dawki jednorazowe rzędu 8-10 g manifestują się głównie zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, co wskazuje na relatywnie szeroki margines bezpieczeństwa leku. Dane pediatryczne są ograniczone, jednak nawet przy dawkach 400-980 mg obserwowano umiarkowane objawy, głównie żołądkowo-jelitowe i hematologiczne.
anoreksja, antidotum, biegunka, bilans płynów, bilirubina, ból brzucha, dawka terapeutyczna, fosfokinaza kreatynowa, gorączka, granulocyty obojętnochłonne, kurcze mięśni, leczenie objawowe, leukopenia, manifestacja kliniczna, mialgia, morfologia krwi, nudności i wymioty, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk twarzy, pancytopenia, parametry laboratoryjne, parametry życiowe, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie imatynibu, transaminazy, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wskaźniki wątrobowe, wysypka i rumień, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodu pokarmowego - Leksykon chorób i schorzeń
Próchnica zębów – Etiologia i przyczyny
Próchnica zębów (caries dentium) to wieloczynnikowy proces patologiczny prowadzący do demineralizacji i destrukcji twardych tkanek zęba, wywołany głównie przez bakterie Streptococcus mutans, Streptococcus sobrinus oraz Lactobacillus, które metabolizują węglowodany do kwasów organicznych, obniżając pH jamy ustnej poniżej 5,5. W wyniku tego procesu dochodzi do wymywania wapnia, fosforu i fluorków ze szkliwa, co skutkuje powstawaniem ubytków próchnicowych. Kluczowe czynniki ryzyka to nieodpowiednia higiena jamy ustnej, częste spożywanie cukrów prostych i skrobi, kserostomia, predyspozycje genetyczne oraz czynniki anatomiczne. Szczególnie narażone są dzieci (ze względu na cieńsze szkliwo i dietę bogatą w cukry) oraz osoby starsze (z recesją dziąseł i zmniejszonym wydzielaniem śliny). Proces próchnicowy przebiega etapami: od odwracalnej demineralizacji szkliwa, przez nieodwracalne uszkodzenia szkliwa i zębiny, aż do zapalenia miazgi i powikłań okołowierzchołkowych.
anoreksja, biała plama próchnicowa, bruksizm, demineralizacja szkliwa, demineralizacja tkanek zęba, erozja szkliwa, fluoryzacja zębów, kamień nazębny, kserostomia, Lactobacillus, oddychanie przez usta, płytka nazębna, próchnica butelkowa, próchnica miazgi, próchnica szkliwa, próchnica wtórna, próchnica zębiny, próchnica zębów, radioterapia głowy i szyi, recesja dziąseł, refluks żołądkowo-przełykowy, remineralizacja szkliwa, ropień okołowierzchołkowy, Streptococcus mutans, Streptococcus sobrinus, zapalenie miazgi, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Objawy
Niewydolność serca (NS) to stan, w którym serce nie jest w stanie efektywnie pompować krwi, co prowadzi do objawów takich jak duszność, zmęczenie, obrzęki obwodowe oraz kaszel z odkrztuszaniem plwociny, czasem z domieszką krwi. Objawy różnią się w zależności od zajętej strony serca: lewokomorowa NS manifestuje się dusznością, zmęczeniem i sinicą, natomiast prawokomorowa NS objawia się obrzękami, bólem brzucha i przyrostem masy ciała. Klasyfikacja choroby obejmuje cztery stadia (A-D) oraz klasyfikację NYHA (I-IV), które pomagają ocenić zaawansowanie i nasilenie objawów, od braku symptomów w stadium A do objawów w spoczynku w stadium D. Warto zwrócić uwagę na nagły przyrost masy ciała ≥2,3 kg w ciągu kilku dni, nasilającą się duszność, ból w klatce piersiowej czy omdlenia jako wskazania do pilnej konsultacji lekarskiej.
anoreksja, biomarkery sercowe, ból w klatce piersiowej, digoksyna, diuretyk, duszność, dyspnea, klasyfikacja NYHA, lek moczopędny, niewydolność lewokomorowa, niewydolność prawokomorowa, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk brzuszny, ortopnea, palpitacje, plwocina, przeszczep serca, retencja płynów, sinica, stan przedomdleniowy, strukturalna choroba serca, świszczący oddech, tolerancja wysiłku, uporczywy kaszel, zaburzenia poznawcze, zawał serca, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klacid 250 mg
Stosowanie klarytromycyny w dawce 250 mg (Klacid) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takich jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodny przebieg. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę stosowanych w leczeniu zakażeń Mycobacterium, obserwuje się częstsze i bardziej zróżnicowane działania niepożądane, w tym nudności, wymioty, zmiany smaku, bóle brzucha, biegunkę, wysypkę, wzdęcia, bóle głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i AlAT (u około 2-3% pacjentów). Dodatkowo mogą wystąpić leukopenia, trombocytopenia oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi. Profil działań niepożądanych u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych.
AIDS, AlAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, anoreksja, AspAT, azot mocznikowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, duszność, immunosupresja, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, makrolid, Mycobacterium, nudność, palpitacja, reakcja nadwrażliwości, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie smaku, zakażenie oportunistyczne, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atostat 10 mg
W badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów, z czego 8755 leczono atorwastatyną (Atostat) przez średni okres 53 tygodni, odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie leczonej w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x górna granica normy) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x górna granica normy) u 2,5%, z czego 0,4% miało znaczne podwyższenie (>10x). Profil działań niepożądanych obejmuje często występujące objawy takie jak zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemia, bóle głowy, bóle mięśni i stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka) oraz podwyższone wyniki badań czynności wątroby i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwowano m.in. małopłytkowość, neuropatię obwodową, zapalenie wątroby, miopatię, rabdomiolizę oraz reakcje skórne o ciężkim przebiegu (np. zespół Stevensa-Johnsona).
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pacjent pediatryczny, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, triglicerydy, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tractiva 20 mg
Lek Tractiva zawierający arypiprazol wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak akatyzja i nudności, występującymi u ponad 3% pacjentów. W badaniach klinicznych częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS) wahała się od 14,8% do 26,6% w zależności od porównywanego leku i populacji, co wskazuje na istotne ryzyko tych zaburzeń. Do często obserwanych działań należą również zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca (często), hiperglikemia (niezbyt często), oraz zaburzenia endokrynologiczne, w tym hiperprolaktynemia i obniżenie stężenia prolaktyny (niezbyt często). Ponadto, zgłaszano poważne, choć rzadkie, powikłania metaboliczne, takie jak cukrzycowa kwasica ketonowa i śpiączka hiperosmolarna, które wymagają pilnej interwencji medycznej.
akatyzja, anoreksja, arypiprazol, bezsenność, ból głowy, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, drżenie, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, haloperydol, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipersomnia, hiponatremia, hipoprolaktynemia, leukopenia, lit, neutropenia, niepokój ruchowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, olanzapina, parkinsonizm, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, sedacja, świąd alergiczny, trombocytopenia, zaburzenia lękowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 5 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że substancja ta charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa akceptowalnym w kontekście stosowania klinicznego. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni LD50 wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Długoterminowe badania (do 1 roku) ujawniły odwracalne zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów obserwowano zwiększenie prolaktyny i zmiany w narządach rozrodczych, a także zaburzenia cykli płciowych przy dawkach 1,1-3 mg/kg, co odpowiada 3-9-krotności maksymalnej dawki u ludzi. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny ani działania teratogennego, mutagennego czy rakotwórczego.
anoreksja, ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek neuroleptyczny, leukocyt, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie OUN, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Donesyn 10 mg
Donepezyl (chlorowodorek donepezylu), stosowany w terapii, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), mięśniowo-szkieletowe (kurcze mięśni), neurologiczne (bezsenność, zawroty głowy, drgawki) oraz ogólne (zmęczenie). Istotne są również objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy, polimorficzny częstoskurcz komorowy oraz wydłużenie odstępu QT w EKG. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród często występujących działań wymienia się także halucynacje, pobudzenie, agresywne zachowanie, nietypowe sny i koszmary senne, które ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku.
anoreksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba wrzodowa, drgawki, halucynacje, hiperseksualność, kamptokormia, kinaza kreatynowa, krwotok żołądkowo-jelitowy, napad padaczkowy, nietrzymanie moczu, objawy pozapiramidowe, omdlenie, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zachowanie agresywne, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwicowa nieograniczona – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Bulimia nerwicowa nieograniczona (BED) charakteryzuje się napadowym objadaniem się z utratą kontroli nad zachowaniami żywieniowymi i jest najczęstszym zaburzeniem odżywiania, silnie powiązanym z otyłością oraz współistniejącymi schorzeniami somatycznymi i psychicznymi. Naturalny przebieg BED jest często długotrwały, ze średnim czasem trwania 14-16 lat, a około 50% pacjentów osiąga remisję utrzymującą się przez 12 miesięcy. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) znacząco redukuje objawy, częstotliwość napadów oraz BMI, przy czym 44,3% pacjentów osiąga wyzdrowienie, a 22,1% poprawę. Wczesna odpowiedź terapeutyczna, zwłaszcza przed szóstą sesją, jest kluczowym predyktorem remisji. Dezadaptacyjne, neurotyczne funkcjonowanie osobowości wiąże się z gorszymi wynikami leczenia, co sugeruje potrzebę oceny funkcjonowania osobowości w celu dostosowania intensywności terapii.
anoreksja, bulimia, bulimia nerwicowa nieograniczona, czynnik prognostyczny, depresja, klasyfikacja DSM-5, kwestionariusz EDE-Q, model uczenia maszynowego, napadowe objadanie się, negatywny afekt, otyłość, psychopatologia zaburzeń odżywiania, samokontrola, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, współwystępowanie zaburzeń psychicznych, zaburzenie depresyjne, zaburzenie odżywiania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lekoklar mite 250 mg
Klarytromycyna, dostępna w postaci tabletek 250 mg (Lekoklar mite) i 500 mg (Lekoklar forte), jest antybiotykiem makrolidowym o szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane to dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. Reakcje te mają zwykle łagodne nasilenie i występują z podobną częstością u dorosłych oraz dzieci. W populacji pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000–2000 mg/dobę, obserwuje się częstsze występowanie działań niepożądanych, w tym wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Dawka 4000 mg/dobę wiąże się z 3-4-krotnym wzrostem częstości tych zdarzeń. W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych oraz obserwacja pacjenta, zwłaszcza w kontekście potencjalnych interakcji lekowych i ryzyka rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu statyn, fibratów, kolchicyny lub allopurynolu.
aminotransferaza, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, azot mocznikowy, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, ileostomia, interakcja lekowa, kandydoza, klarytromycyna, krwinka biała, leukopenia, neutropenia, niestrawność, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż żołądkowo-jelitowy, pokrzywka, przedłużone uwalnianie, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie słuchu, zakażenie prątkami, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie żołądka i jelit, zawiesina doustna, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Megestrolu octan – Właściwości farmakodynamiczne
Megestrolu octan jest syntetycznym progestagenem o silnym działaniu hamującym owulację, stosowanym przede wszystkim w terapii hormonalnej nowotworów piersi i endometrium (kod ATC: L02AB01). Jego mechanizm przeciwnowotworowy nie jest w pełni poznany, jednak przypuszcza się, że polega na hamowaniu wydzielania gonadotropin przez przysadkę, co prowadzi do zmian hormonalnych wpływających na proliferację komórek nowotworowych. Substancja ta wykazuje również działanie anaboliczne, zwiększając masę ciała poprzez poprawę łaknienia oraz wzrost masy tkanki tłuszczowej i mięśniowej, co jest szczególnie istotne w leczeniu anoreksji i kacheksji towarzyszących chorobom przewlekłym.
anoreksja, anoreksja i kacheksja, dysfagia, działanie gestagenne, gonadotropiny przysadkowe, hamowanie owulacji, kacheksja nowotworowa, mechanizm przeciwnowotworowy, megestrol octan, nowotwór endometrium, nowotwór piersi, progestagen, przyrost masy ciała, rak piersi, środek przeciwnowotworowy, syntetyczny steroid, terapia hormonalna, tkanka mięśniowa, tkanka tłuszczowa, zawiesina doustna, zespół wyniszczenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Topotecan medac 1 mg/ml
Topotecan medac, stosowany w leczeniu nawrotowego raka jajnika oraz drobnokomórkowego raka płuca, charakteryzuje się przewidywalnym i odwracalnym profilem toksyczności hematologicznej, bez kumulacji w kolejnych cyklach terapii. Najczęstszymi hematologicznymi działaniami niepożądanymi są ciężka neutropenia (granulocyty < 0,5 x 10^9/l) występująca u 55% pacjentów podczas pierwszego kursu, utrzymująca się ≥ 7 dni u 20%, oraz małopłytkowość (płytki < 25 x 10^9/l) u 25% pacjentów. Niedokrwistość umiarkowana do ciężkiej (Hb ≤ 8,0 g/dl) dotyczy 37% pacjentów, a transfuzje erytrocytarne są konieczne u 52%. Profil bezpieczeństwa w terapii skojarzonej z cisplatyną jest podobny, choć toksyczność hematologiczna jest mniejsza niż w monoterapii topotekanem, ale większa niż przy samym cisplatynie.
anoreksja, drobnokomórkowy rak płuca, gorączka neutropeniczna, granulocyty obojętnochłonne, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, nawrotowy rak jajnika, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, rak szyjki macicy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczność hematologiczna, transfuzja masy płytkowej, wynaczynienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie błon śluzowych, zapalenie okrężnicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandostatin 50 mcg/ml
Leczenie oktreotydem (Sandostatin) wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania przez personel medyczny. Najczęściej obserwowane objawy dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, gazy), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), wątroby i dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów, zapalenie pęcherzyka żółciowego, błotko żółciowe) oraz zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, hipoglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy). Działania niepożądane endokrynologiczne obejmują niedoczynność tarczycy z obniżeniem stężenia TSH, całkowitej T4 oraz wolnej T4. Reakcje w miejscu podania, takie jak ból, zaczerwienienie i obrzęk, występują bardzo często, ale zwykle ustępują w ciągu 15 minut. Rzadko mogą pojawić się objawy przypominające ostrą niedrożność jelit oraz ostre zapalenie trzustki, które ustępuje po odstawieniu leku.
anafilaksja, analog somatostatyny, anoreksja, arytmia, biegunka, błotko żółciowe, ból brzucha, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, duszność, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, kamica żółciowa, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, niestrawność, nudności, odwodnienie, oktreotyd, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, Sandostatin, stolce tłuszczowe, tachykardia, TSH, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wzdęcia, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia tolerancji glukozy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaparcia, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny obejmowały oceny ostrej i przewlekłej toksyczności u różnych gatunków zwierząt, w tym myszy, szczurów, psów i małp. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ataksję oraz zmniejszenie masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w układzie rozrodczym związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
anoreksja, ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, leukocyty, małopłytkowość, mioza, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, tachykardia, toksyczność przewlekła, tolerancja farmakologiczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Detriol 0,5 mcg
Kalcytriol, aktywna forma witaminy D stosowana w preparacie Detriol, może wywoływać objawy zatrucia podobne do przedawkowania witaminy D, zwłaszcza przy jednoczesnym podawaniu dużych dawek wapnia i fosforanów. W terapii należy monitorować iloczyn stężeń wapnia i fosforanów (Ca × P), który nie powinien przekraczać 70 mg²/dL². U pacjentów dializowanych wysoki poziom wapnia w dializacie zwiększa ryzyko hiperkalcemii. Ostre zatrucie objawia się anoreksją, bólem głowy, wymiotami i zaparciami, natomiast przewlekłe zatrucie prowadzi do dystrofii, zaburzeń czucia, gorączki z pragnieniem, wielomoczu, odwodnienia, apatii, zahamowania wzrostu u dzieci oraz zakażeń dróg moczowych. Hiperkalcemia powyżej 3,2 mmol/L jest szczególnie niebezpieczna i może skutkować niewydolnością nerek, zwłaszcza przy prawidłowym lub podwyższonym stężeniu fosforanów.
anoreksja, apatia, arytmia, ból głowy, fosforany, gorączka, hemodializa przerywana, hiperkalcemia, iloczyn wapnia i fosforanu, kalcytriol, kortykosteroidy, nadciśnienie, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, parestezje, płynna parafina, pochodna witaminy D, przewlekłe zatrucie, stężenie wapnia w osoczu, wielomocz, wymioty, zaburzenia czucia, zaburzenia propriocepcji, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie wzrostu, zakażenie dróg moczowych, zaparcia, zwapnienia przerzutowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Bluefish AB 10 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje skuteczność w leczeniu hipercholesterolemii, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. W badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach leczonych średnio 53 tygodnie, 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych (vs. 4,0% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, stawów, skurcze), z podwyższeniem kinazy kreatynowej (CK) u 2,5% pacjentów, w tym 0,4% z CK >10x górna granica normy. Podwyższenie aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, zwykle przemijające i zależne od dawki. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują rabdomiolizę, miopatię, zapalenie wątroby, cholestazę oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję. Stosowanie atorwastatyny wiąże się także z ryzykiem hiperglikemii i rozwoju cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie).
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, depresja, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, koszmar senny, krwawienie z nosa, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szum uszny, utrata słuchu, wzdęcie, zaburzenie seksualne, zaburzenie widzenia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taclar 500 mg
Klarytromycyna, stosowana w dawce 500 mg (Taclar 500 mg), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków makrolidowych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, występującymi bardzo często (≥1/10). Inne działania niepożądane o częstości od niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) do częstości nieznanej obejmują leukopenię, neutropenię, trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), wydłużenie odstępu QT, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), wysypkę skórną oraz zaburzenia nerek (wzrost kreatyniny i mocznika). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest analogiczny do dorosłych, a u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę, obserwuje się zwiększone ryzyko nieprawidłowości laboratoryjnych, w tym podwyższenia AspAT i AlAT (2-3%), leukopenii, trombocytopenii oraz wzrostu azotu mocznikowego.
AIDS, AlAT, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, AspAT, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, duszność, działanie niepożądane, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, neutropenia, niestrawność, nudności, reakcja anafilaktyczna, stężenie azotu mocznikowego, świąd, sztywność mięśniowa, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, wzdęcie, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawrót głowy, zespół nabytego niedoboru odporności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon substancji czynnych
Imikwimod – Działania niepożądane
Imikwimod, stosowany miejscowo w leczeniu rogowacenia słonecznego, wykazuje immunomodulujące działanie, które wiąże się z występowaniem licznych działań niepożądanych, głównie miejscowych. W badaniach klinicznych III fazy u 56% pacjentów leczonych kremem odnotowano co najmniej jedno zdarzenie niepożądane, z czego 22% stanowiły reakcje w miejscu aplikacji, takie jak świąd (14%), pieczenie (5%), silny rumień (24%) oraz złuszczanie lub tworzenie strupów (20%). Reakcje te wynikają z aktywacji lokalnych mechanizmów immunologicznych. Ponadto, obserwowano ogólnoustrojowe działania niepożądane, m.in. bóle mięśniowe u około 2% pacjentów. W trakcie terapii mogą wystąpić wtórne zakażenia skóry, zmiany hematologiczne (spadek hemoglobiny, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), a także rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona czy skórna postać tocznia rumieniowatego. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi możliwe jest zaostrzenie przebiegu choroby, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania.
anoreksja, biegunka, ból gardła, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, dreszcze, działanie immunomodulujące, enzymy wątrobowe, hemoglobina, hipotensja, limfadenopatia, łysienie, neutrofil, nudności, obrzęk twarzy, owrzodzenie skóry, parestezja, profil bezpieczeństwa, przeczulica, rogowacenie słoneczne, rumień wielopostaciowy, strup, toczeń rumieniowaty skórny, układ krwiotwórczy, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zincteral 45 mg Zn2+
Zincteral, zawierający 124 mg cynku siarczanu jednowodnego (odpowiadającego 45 mg jonów cynku) w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do profilaktyki i leczenia niedoborów cynku wynikających z różnych etiologii, takich jak nieprawidłowe odżywianie, zaburzenia wchłaniania, zwiększona utrata cynku oraz stany chorobowe wpływające na metabolizm tego pierwiastka. Szczególnie istotne jest jego zastosowanie w chorobie Wilsona jako terapia wspomagająca u pacjentów nietolerujących penicylaminy, gdzie cynk konkuruje z miedzią o wchłanianie, ograniczając jej toksyczne nagromadzenie. Ponadto, preparat jest rekomendowany w niedoborach cynku towarzyszących alkoholizmowi, cukrzycy, anoreksji, bulimii, marskości wątroby, niewydolności trzustki, zwłóknieniu torbielowatemu, oparzeniom, stanom po resekcji żołądka oraz urazom, które zwiększają zapotrzebowanie lub utratę cynku.
acrodermatitis enteropathica, alkoholizm, anoreksja, białkomocz, biegunka tłuszczowa, bulimia, celiakia, choroba Crohna, choroba Wilsona, cukrzyca, dysfagia, hemodializa, hemoglobinopatia, jadłowstręt psychiczny, leczenie wspomagające, łuszczyca, marskość wątroby, niedobór cynku, niedokrwistość sierpowata, niewydolność nerek, niewydolność trzustki, oparzenie, penicylamina, przewlekła infekcja, resekcja żołądka, siarczan cynku jednowodny, talasemia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wchłaniania, zespół Downa, zespół jelita krótkiego, zespół nerczycowy, złuszczające zapalenie skóry, zwłóknienie torbielowate trzustki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metformin hydrochloride Teva 850 mg
Metformin hydrochloride Teva w dawce 850 mg, stosowana w terapii cukrzycy, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęściej występujące objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz utrata apetytu, pojawiające się u ponad 10% pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia, i zwykle ustępujące samoistnie. Zaleca się podawanie leku w 2-3 dawkach podzielonych oraz podczas posiłków, co poprawia tolerancję. Częstość występowania zaburzeń smaku (dysgeuzja) wynosi 1-10%, manifestując się metalicznym posmakiem. Istotnym działaniem niepożądanym jest często występujący niedobór witaminy B12 (1-10%), co może prowadzić do megaloblastycznej niedokrwistości i neuropatii obwodowej, zwłaszcza przy długotrwałej terapii, dlatego wskazane jest monitorowanie jej poziomu w surowicy. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się poważne powikłanie metaboliczne – kwasicę mleczanową, wymagającą natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
anoreksja, biegunka, ból brzucha, dysgeusia, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, rumień, śpiączka, świąd skóry, tabletki powlekane, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atomoksetyna Medice 10 mg
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych w populacji pediatrycznej i dorosłych. U dzieci najczęstsze objawy to ból głowy (19%), ból brzucha (18%) oraz zmniejszenie łaknienia (16%), które rzadko prowadzą do przerwania terapii. Zmniejszenie łaknienia może powodować początkowe opóźnienie przyrostu masy ciała i wzrostu, jednak długoterminowo pacjenci osiągają przewidywane parametry wzrostowe. Inne często występujące działania to nudności, wymioty i senność (10-11%), zwykle łagodne i przejściowe. U dorosłych najczęstsze działania niepożądane obejmują zmniejszenie łaknienia (14,9%), ból głowy (16,3%), suchość w jamie ustnej (18,4%), nudności (26,7%) oraz bezsenność (11,3%), z przewagą nasilenia łagodnego do umiarkowanego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń psychicznych, w tym zachowań samobójczych, agresji i psychoz, które wymagają monitorowania zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie dawki.
anoreksja, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze, depresja, drażliwość, hepatotoksyczność, kołatanie serca, lęk, migrena, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, nudności, omamy, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, parcie na pęcherz, parestezje, pokrzywka, priapizm, psychoza, senność, suchość w jamie ustnej, tachykardia, tiki, wahania nastroju, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia erekcji, zachowania samobójcze, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Raynauda, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Sulfametoksazol – Przedawkowanie
Sulfametoksazol, będący sulfonamidem stosowanym najczęściej w skojarzeniu z trimetoprimem (kotrimoksazol), w przypadku przedawkowania wywołuje wieloukładowe objawy toksyczne. Wczesne symptomy obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (brak łaknienia, nudności, wymioty, bóle kolkowe), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, senność, dezorientacja, utrata świadomości) oraz układu moczowego (hematuria, krystaluria), które mogą prowadzić do uszkodzenia nerek. Przewlekłe przedawkowanie skutkuje zaburzeniami hematologicznymi, takimi jak małopłytkowość, leukopenia i niedokrwistość megaloblastyczna, wynikającymi z zahamowania czynności szpiku kostnego i niedoboru kwasu foliowego. Dodatkowo, w późniejszym okresie może pojawić się żółtaczka jako objaw uszkodzenia wątroby. W preparatach takich jak Biseptol (zawiesina doustna: 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu w 5 ml) oraz Trimesolphar (80 mg sulfametoksazolu i 16 mg trimetoprimu w 1 ml) dawki substancji czynnych są istotne przy ocenie ryzyka przedawkowania, zwłaszcza u dzieci i pacjentów z niewydolnością narządową.
alkalizacja moczu, anoreksja, dializa otrzewnowa, diureza wymuszona, elektrolity w surowicy, erytropoeza, folinian wapnia, funkcja nerek, funkcja wątroby, hematuria, hemodializa, kotrimoksazol, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nawodnienie dożylne, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość megaloblastyczna, płukanie żołądka, reakcja toksyczna, środek moczopędny, sulfametoksazol, sulfonamid, trimetoprim, uszkodzenie cewek nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakwaszanie moczu, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Bulimia nerwowa (BN) charakteryzuje się nawracającymi epizodami objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami, takimi jak wymioty czy stosowanie środków przeczyszczających. Remisję po leczeniu stacjonarnym osiąga około 35,2% pacjentów, a czynniki sprzyjające poprawie to niższy poziom objawów przy przyjęciu, wzrost BMI podczas hospitalizacji oraz redukcja objawów w trakcie leczenia. Wczesna odpowiedź na terapię, zwłaszcza zmniejszenie częstotliwości objadania się i zachowań kompensacyjnych do 6. sesji terapeutycznej, jest kluczowym predyktorem długoterminowej remisji zarówno w terapii rodzinnej (FBT-BN), jak i psychodynamicznej (SPT). Pacjenci bez wczesnej poprawy mogą wymagać zmiany strategii terapeutycznej. W leczeniu samopomocowym wczesna poprawa psychopatologii zaburzeń odżywiania przed 6. sesją również dobrze prognozuje remisję, co wskazuje na konieczność monitorowania efektów terapii i ewentualnej modyfikacji podejścia.
anoreksja, anoreksja typu restrykcyjnego, bulimia nerwowa, epizod objadania się, hospitalizacja, interwencja terapeutyczna, kontrola hamująca, leczenie stacjonarne, predyktor odpowiedzi na leczenie, proces neuroobliczeniowy, psychopatologia zaburzeń odżywiania, środek przeczyszczający, terapia psychodynamiczna, terapia rodzinna, wskaźnik masy ciała, wymioty, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, zachowanie związane z objadaniem się - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Vitabalans 10 mg
Oksykodon wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które dotyczą głównie układu nerwowego, pokarmowego, oddechowego oraz psychicznego. Najczęściej obserwuje się senność, zawroty głowy, ból głowy (≥1/10), zaparcia, nudności, wymioty (≥1/10), depresję oddechową, duszności, skurcze oskrzeli (≥1/100) oraz świąd skóry (≥1/10). Rzadziej występują poważne objawy, takie jak drgawki, niedrożność jelit, ośrodkowy bezdech senny (CSA), reakcje anafilaktyczne czy zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. niedociśnienie tętnicze). Warto podkreślić, że oksykodon może obniżać odruch kaszlowy, co zwiększa ryzyko powikłań oddechowych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana częstość.
amnezja, anoreksja, bezsenność, ból głowy, brak miesiączki, cholestaza, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, depresja oddechowa, drgawki, duszność, dysfunkcja zwieracza Oddiego, euforia, hiperalgezja, kolka żółciowa, krwiomocz, lęk, nadmierna potliwość, napięcie mięśniowe, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nudność, odruch kaszlowy, oksykodon, omam, opryszczka pospolita, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, pokrzywka, przeczulica słuchowa, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzela, stan splątania, suchość w jamie ustnej, świąd, syndrom odstawienia leku u noworodka, tolerancja na lek, uzależnienie od leku, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie erekcji, zaburzenie łzawienia, zaburzenie oddychania, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie źrenicy - Leksykon substancji czynnych
Kapecytabina – Działania niepożądane
Profil bezpieczeństwa kapecytabiny opiera się na danych z ponad 3000 pacjentów stosujących lek w monoterapii oraz w skojarzeniu z innymi schematami chemioterapii w leczeniu raka piersi z przerzutami, raka jelita grubego z przerzutami oraz w terapii uzupełniającej raka okrężnicy. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości bardzo częstej (≥ 1/10) to zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha oraz zapalenie jamy ustnej, a także zespół ręka-stopa (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa), zmęczenie, osłabienie i jadłowstręt. Często (≥ 1/100 do < 1/10) występują kardiotoksyczność, nasilenie zaburzeń czynności nerek u pacjentów z wcześniejszymi dysfunkcjami, powikłania zakrzepowo-zatorowe, neutropenia, trombocytopenia, hiperbilirubinemia, podwyższenie enzymów wątrobowych, neuropatia obwodowa oraz łysienie. Ciężkie działania niepożądane, takie jak biegunka stopnia ≥3 wg CTCAE, zespół ręka-stopa stopnia ≥2, kardiotoksyczność i powikłania zakrzepowo-zatorowe, wymagają modyfikacji dawkowania, czasowego przerwania lub trwałego odstawienia kapecytabiny.
anoreksja, dializoterapia, enzymy wątrobowe, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hiperbilirubinemia, hipokaliemia, infekcja błony śluzowej, jadłowstręt, kapecytabina, kardiotoksyczność, leczenie uzupełniające raka okrężnicy, łysienie, nagły zgon sercowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, powikłania zakrzepowo-zatorowe, rak jelita grubego z przerzutami, trombocytopenia, udar mózgu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zator płucny, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane bez zgonów. Toksyczność ostra objawiała się typowymi efektami neuroleptycznymi, takimi jak sedacja, drżenia, drgawki kloniczne oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę powodowały odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, przy ekspozycji AUC 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg.
anoreksja, ataksja, AUC, cytopenia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawka kloniczna, działanie mutagenne i klastogenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hipoaktywność, in vitro, in vivo, komórka progenitorowa szpiku kostnego, LD50, leukopenia, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny i kancerogenny, prolaktyna, sedacja, tachykardia, test mutacji bakteryjnej, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie hematologiczne obwodowe - Leksykon substancji czynnych
Kłącze pluskwicy groniastej – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie preparatów zawierających wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifugae racemosae rhizomae extractum), takich jak Remifemin, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek z chorobami wątroby oraz historią nowotworów hormonozależnych. Należy regularnie monitorować funkcje wątroby, zwracając uwagę na objawy uszkodzenia wątroby, takie jak zmęczenie, anoreksja, żółtaczka, ból w prawym podżebrzu, nudności, wymioty oraz ciemne zabarwienie moczu. Preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z estrogenami bez wyraźnego zalecenia lekarza ze względu na ryzyko interakcji. Ponadto, ze względu na obecność laktozy jako substancji pomocniczej, preparat jest przeciwwskazany u pacjentek z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp oraz zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
anoreksja, badanie ginekologiczne, choroba wątroby, działanie hepatotoksyczne, fitoterapia, funkcja wątroby, interakcja między substancjami czynnymi, kłącze pluskwicy groniastej, krwawienie z dróg rodnych, lek hormonalny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja składników pomocniczych, nowotwór hormonozależny, plamienie międzymiesiączkowe, rak piersi, schorzenie ginekologiczne, uszkodzenie wątroby, wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka