interakcja farmakodynamiczna

Interakcja farmakodynamiczna to rodzaj interakcji między lekami, w której jeden lek modyfikuje efekt farmakologiczny innego leku bez wpływu na jego stężenie w organizmie. Jest to zjawisko odmienne od interakcji farmakokinetycznej, która dotyczy zmian w stężeniu leku w organizmie.

Mechanizmy interakcji farmakodynamicznych obejmują: działanie na ten sam receptor (synergizm lub antagonizm), modyfikację równowagi fizjologicznej, czy wpływ na te same układy biochemiczne. Mogą one prowadzić do wzmocnienia działania terapeutycznego (np. połączenie beta-blokerów i inhibitorów ACE w leczeniu nadciśnienia), nasilenia działań niepożądanych (np. jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT) lub osłabienia efektu terapeutycznego.

Interakcje farmakodynamiczne występują szczególnie często u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie, zwłaszcza w populacji geriatrycznej. Wiedza o tych interakcjach jest kluczowa w codziennej praktyce klinicznej, gdyż pozwala na świadome wykorzystanie synergizmu leków lub unikanie niebezpiecznych połączeń.

Przewidywanie interakcji farmakodynamicznych opiera się na znajomości mechanizmów działania leków oraz ich profilu farmakologicznego. W przeciwieństwie do interakcji farmakokinetycznych, które można monitorować przez pomiar stężenia leku, interakcje farmakodynamiczne ocenia się głównie poprzez obserwację efektów klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Dilzem 180 retard 180 mg

Diltiazem chlorowodorek, metabolizowany przez CYP3A4 i będący umiarkowanym inhibitorem tego enzymu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie diltiazemu z dantrolenem (i.v.), iwabradyną oraz lomitapidem ze względu na ryzyko migotania komór, nadmiernej bradykardii oraz hepatotoksyczności. Wysokie ryzyko działań niepożądanych występuje przy łączeniu z beta-adrenolitykami, amiodaronem, digoksyną oraz innymi lekami przeciwarytmicznymi, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i EKG. Diltiazem może również zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak statyny, benzodiazepiny (midazolam, triazolam), metyloprednizolon, inhibitory mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz cyklosporyna, co wiąże się z koniecznością dostosowania dawkowania i monitorowania toksyczności.
amiodaron, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, benzodiazepina, blok zatokowy, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, dantrolen, digoksyna, diltiazem chlorowodorek, działanie hipotensyjne, ewerolimus, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor mTOR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, karbamazepina, kortykosteroid, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lomitapid, metyloprednizolon, midazolam, migotanie komór, miopatia, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, pochodna azotanów, rabdomioliza, ranitydyna, ryfampicyna, statyna, syrolimus, temsyrolimus, teofilina, triazolam, zaburzenie przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Goldesin alerstop 5 mg

Desloratadyna (Goldesin alerstop 5 mg) nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z erytromycyną i ketokonazolem, co pozwala na ich bezpieczne jednoczesne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawki. Badania kliniczne potwierdzają brak nasilenia działania alkoholu na sprawność psychofizyczną podczas terapii desloratadyną, jednak w praktyce zgłaszano przypadki nietolerancji i zatrucia alkoholem, dlatego zaleca się ostrożność przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. Brak danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży wymaga szczególnej uwagi podczas terapii w tych grupach wiekowych. Ponadto, należy unikać łączenia desloratadyny z innymi lekami przeciwhistaminowymi ze względu na potencjalne addytywne działanie antyhistaminowe oraz zachować ostrożność przy stosowaniu leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy z powodu ryzyka nasilenia efektów sedatywnych.
antybiotyk makrolidowy, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, desloratadyna, działanie antyhistaminowe, działanie sedatywne, erytromycyna, Goldesin alerstop, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, ośrodkowy układ nerwowy, zatrucie alkoholem
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabapentin Teva 800 mg

Gabapentyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, co skutkuje zwiększeniem AUC gabapentyny o 44% oraz nasileniem depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). W konsekwencji obserwuje się zwiększone ryzyko depresji oddechowej, nadmiernego uspokojenia, a nawet zgonów, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego, osłabionych, stosujących politerapię lub nadużywających substancji psychoaktywnych. Zaleca się ścisłe monitorowanie tych pacjentów oraz dostosowanie dawek gabapentyny i opioidów w przypadku wystąpienia objawów zahamowania OUN, takich jak senność, nadmierne uspokojenie czy depresja oddechowa. Ponadto, gabapentyna nie wykazuje istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
biodostępność gabapentyny, cymetydyna, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające, etynyloestradiol, farmakokinetyka gabapentyny, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek neutralizujący sok żołądkowy, lek przeciwpadaczkowy, noretyndron, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, substancja psychoaktywna, układ oddechowy, uspokojenie polekowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej
Leksykon substancji czynnych
Fosfomycyna – Interakcje

Fosfomycyna z trometamolem wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami zwiększającymi motorykę przewodu pokarmowego, takimi jak metoklopramid, które obniżają stężenie fosfomycyny w surowicy i moczu poprzez skrócenie czasu kontaktu leku z powierzchnią wchłaniania. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków. Podawanie fosfomycyny z pokarmem opóźnia wchłanianie i nieznacznie zmniejsza maksymalne stężenia leku, dlatego optymalnym schematem jest podawanie na czczo lub 2-3 godziny po posiłku. W trakcie terapii należy monitorować potencjalne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z doustnymi antagonistami witaminy K, które mogą prowadzić do wzrostu INR, szczególnie u pacjentów z ciężkim zakażeniem, w podeszłym wieku lub w złym stanie ogólnym.
antagonista witaminy K, biodostępność, cefalosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, farmakokinetyka fosfomycyny, fluorochinolon, fosfomycyna z trometamolem, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kotrimoksazol, makrolid, mechanizm krzepnięcia, metoklopramid, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mikroflora jelitowa, motoryka przewodu pokarmowego, odpowiedź immunologiczna, parametr krzepnięcia, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, profil farmakokinetyczny, terapia przeciwbakteryjna, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Aribit 30 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) mogą zwiększać AUC arypiprazolu nawet o 107%, a silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, co wymaga zmniejszenia dawki arypiprazolu o około 50%. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o 68-73%, co wskazuje na konieczność podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia leku, zwykle nie wymagające korekty dawkowania. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu bez wpływu na biodostępność, nie wymaga więc zmiany dawki. Walproinian, lit i lamotrygina nie wpływają istotnie na farmakokinetykę arypiprazolu.
antagonistyczne działanie, arypiprazol, biodostępność, chinidyna, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, sedacja, SNRI, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelid Nordic 1 mg

Anagrelid, metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym, które zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawień. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, enoksacyna i omeprazol, mogą hamować metabolizm anagrelidu, prowadząc do wzrostu jego stężenia i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych, co sugeruje konieczność monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Ponadto, anagrelid może nasilać działanie innych inhibitorów fosfodiesterazy typu III (np. milrynon, enoksymon) oraz leków wydłużających odstęp QTc, co zwiększa ryzyko arytmii, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią.
anagrelid, antykoagulant, astma oskrzelowa, badanie in vitro, beta-adrenolityk, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, enoksacyna, enzym CYP1A2, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hamowanie agregacji płytek krwi, hipokaliemia, hipotensja, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kołatanie serca, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, metabolizm wątrobowy, nadpłytkowość samoistna, omeprazol, parametr elektrokardiograficzny, pochodna kumaryny, POChP, sok grejpfrutowy, tachykardia, teofilina, układ krzepnięcia, warfaryna, właściwość przeciwagregacyjna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidone Teva 37,5 mg

Interakcje rysperydonu w formie zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu opierają się głównie na danych dotyczących doustnych form leku. Kluczowe są interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), co zwiększa ryzyko arytmii serca. Rysperydon metabolizowany jest głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu CYP3A4, a także jest substratem P-gp, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. paroksetyna, itrakonazol) mogą znacząco podnosić stężenia leku i jego aktywnej frakcji, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (np. karbamazepina) obniżają stężenia rysperydonu, co również wymaga korekty dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami działającymi ośrodkowo (alkohol, opioidy, benzodiazepiny) ze względu na ryzyko nasilenia sedacji oraz u pacjentów z chorobą Parkinsona, gdzie rysperydon antagonizuje działanie agonistów dopaminergicznych.
agonista dopaminergiczny, antagonista receptora H2, arypiprazol, benzodiazepina, blokada receptora dopaminowego, choroba Parkinsona, digoksyna, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, furosemid, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor metabolizmu wątrobowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lewodopa, niedociśnienie, objaw pozapiramidowy, opioid, paroksetyna, ryfampicyna, sedacja, sertralina, substancja działająca ośrodkowo, terapia skojarzona, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu
Leksykon leków
Interakcje leku – Nicorette Coolmint 2 mg

Stosowanie Nicorette Coolmint w dawce 2 mg w formie tabletek do ssania nie wykazuje jednoznacznie istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak nikotyna może nasilać hemodynamiczne działanie adenozyny, prowadząc do wzrostu ciśnienia tętniczego, tachykardii oraz nasilenia bólu dławicowego. Zaprzestanie palenia, niezależnie od terapii nikotynowej, może zmieniać metabolizm leków metabolizowanych przez CYP1A2 (np. teofilina, klozapina, olanzapina), co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej korekty dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, nikotyna może wpływać na działanie leków przeciwnadciśnieniowych, insulinę oraz leki oddziałujące na ośrodkowy układ nerwowy, co wymaga odpowiedniej obserwacji klinicznej.
adenozyna, benzodiazepina, ciśnienie tętnicze krwi, częstość rytmu serca, dławica piersiowa, działanie hemodynamiczne, insulina, insulinowrażliwość, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm leków, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, skurcz naczyń, teofilina, wąski indeks terapeutyczny, zespół odstawienia nikotyny
Leksykon substancji czynnych
Nafazolina azotan – Interakcje

Nafazolina azotan, stosowana w kroplach do oczu w stężeniu 0,05 mg/ml (produkt Oculosan), wykazuje działanie alfa-adrenergiczne i może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (TLPD). Jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko nadmiernego pobudzenia układu adrenergicznego, prowadzącego do znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego i tachykardii; zaleca się zachowanie co najmniej 10-dniowego okresu karencji po zakończeniu terapii MAO przed włączeniem nafazoliny. W przypadku TLPD istnieje umiarkowane ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego, co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów hemodynamicznych pacjenta. Potencjalne interakcje z alkoholem etylowym, innymi sympatykomimetykami (np. pseudoefedryną, fenylefryną, efedryną) oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi, w tym beta-blokerami, mają charakter umiarkowany lub niski, jednak zaleca się unikanie alkoholu i ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych substancji.
absorpcja do krążenia systemowego, alkohol etylowy, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, działanie alfa-adrenergiczne, działanie beta-adrenergiczne, działanie depresyjne na OUN, działanie niepożądane, efedryna, fenylefryna, gospodarka neuroprzekaźników, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, krople do oczu, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, nafazolina azotan, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, pseudoefedryna, sympatykomimetyk, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny
Leksykon leków
Interakcje leku – Nystatyna Teva 2 400 000 j.m./5 g

Nystatyna w postaci granulatu do sporządzenia zawiesiny doustnej (NYSTATYNA TEVA, 100 000 j.m./ml) wykazuje brak klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami, co jest kluczowe w terapii przeciwgrzybiczej u pacjentów poddawanych polipragmazji. Lek działa miejscowo w przewodzie pokarmowym i jamie ustnej, nie wchłaniając się do krwiobiegu w znaczących ilościach, co minimalizuje ryzyko interakcji ogólnoustrojowych. Mechanizm działania polega na wiązaniu się ze sterolami błony komórkowej grzybów, prowadząc do zmiany przepuszczalności błony i śmierci komórki grzyba. Nie stwierdzono interakcji z lekami przeciwgrzybiczymi, antybiotykami, lekami immunosupresyjnymi ani lekami miejscowo stosowanymi w jamie ustnej, choć zaleca się zachowanie odstępu czasowego między aplikacjami (min. 30 minut). Alkohol nie wykazuje specyficznych interakcji farmakologicznych, jednak może nasilać podrażnienie błon śluzowych i osłabiać układ odpornościowy, co wymaga ostrożności i unikania spożycia alkoholu podczas terapii.
błona śluzowa jamy ustnej, działanie niepożądane, flora bakteryjna, immunosupresja, infekcja bakteryjno-grzybicza, infekcja grzybicza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przewodu pokarmowego, leczenie przeciwgrzybicze, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość, nietolerancja, polipragmazja, przepuszczalność błony komórkowej, sterole błony komórkowej, układ odpornościowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Niko-Lek Lemon 2 mg

Produkt leczniczy NIKO-LEK LEMON w postaci gumy do żucia (2 mg i 4 mg) nie wykazuje definitywnie istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak nikotyna może nasilać hemodynamiczne efekty niektórych substancji, zwłaszcza adenozyny. Współdziałanie to może prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego, tachykardii oraz nasilenia bólu dławicowego u pacjentów z chorobą wieńcową. Ponadto, alkohol etylowy może modyfikować metabolizm nikotyny, potencjalnie obniżając skuteczność terapii odwykowej i zwiększając ryzyko nawrotu palenia. Zaleca się ostrożność i monitorowanie parametrów hemodynamicznych u pacjentów stosujących adenozynę lub inne leki kardiologiczne podczas terapii NIKO-LEK LEMON.
adenozyna, ból dławicowy, ból w klatce piersiowej, choroba współistniejąca, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, efekt hemodynamiczny, farmakokinetyka nikotyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja leku, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm nikotyny, nikotynowa terapia zastępcza, parametr życiowy, politerapia, rytm serca, tachykardia, terapia odwykowa, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Welbox 150 mg

Bupropion, substancja czynna produktu Welbox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie izoenzymu CYP2D6 oraz wpływ na układ katecholaminergiczny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych; zaleca się zachowanie odstępu 14 dni po nieodwracalnych i 24 godzin po odwracalnych inhibitorach MAO. Bupropion silnie hamuje CYP2D6, co może powodować 2-5-krotny wzrost stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, np. dezypraminy, SSRI (np. cytalopram – wzrost Cmax o 30% i AUC o 40%) oraz leków przeciwpsychotycznych i beta-adrenolityków, co wymaga dostosowania dawek i monitorowania pacjenta. Interakcje z lekami serotoninergicznymi niosą ryzyko zespołu serotoninowego, a z digoksyną – zmniejszenie jej stężenia i konieczność monitorowania po odstawieniu bupropionu. Leki indukujące CYP2B6 (karbamazepina, fenytoina, rytonawir, efawirenz) mogą obniżać ekspozycję na bupropion o 20-80%, co może wymagać zwiększenia dawki, nie przekraczając maksymalnej zalecanej wartości.
amantadyna, beta-adrenolityk, CYP2B6, CYP2D6, cytalopram, cytochrom P450, dezypramina, efawirenz, hydroksybupropion, indeks terapeutyczny, induktor enzymatyczny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, próg drgawkowy, rytonawir, SNRI, SSRI, szlak katecholaminergiczny, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Voriconazole Sandoz 200 mg

Worykonazol jest silnym inhibitorem enzymów cytochromu P450, w szczególności CYP3A4, CYP2C19 i CYP2C9, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Jako substrat i inhibitor tych enzymów, worykonazol może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, co wiąże się z ryzykiem toksyczności, zwłaszcza wydłużenia odstępu QTc i zaburzeń rytmu serca (np. torsade de pointes) przy jednoczesnym stosowaniu z lekami takimi jak astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, terfenadyna i iwabradyna — ich koadministracja jest przeciwwskazana. Z kolei induktory CYP450, takie jak karbamazepina i długo działające barbiturany, mogą obniżać stężenie worykonazolu, zmniejszając skuteczność terapii. Badania interakcji przeprowadzono głównie u zdrowych mężczyzn przy dawce 200 mg p.o. dwa razy dziennie, jednak wyniki mają zastosowanie także do innych populacji i postaci podania, w tym dożylnej.
astemizol, benzodwuazepina, bloker kanału wapniowego, chinidyna, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, efawirenz, fenobarbital, flukonazol, funkcja wątroby, induktor CYP450, inhibitor enzymatyczny, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor odwrotnej transkryptazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, iwabradyna, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, makrolid, metadon, miopatia, odstęp QTc, opiat, pimozyd, ryfampicyna, statyna, substrat enzymatyczny, takrolimus, terfenadyna, torsade de pointes, uszkodzenie wątroby, warfaryna, worykonazol, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Barium sulfuricum Medana 1 g/ml

Preparat Barium sulfuricum Medana w postaci zawiesiny doustnej i doodbytniczej o stężeniu 1 g/ml zawiera siarczan baru, który jest nierozpuszczalny i nie wchłania się z przewodu pokarmowego, co eliminuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Brak jest udokumentowanych interakcji z alkoholem etylowym, mimo obecności niewielkiej ilości etanolu (0,04 mg/ml) jako składnika aromatu. Substancje pomocnicze, takie jak sorbitol (33 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (0,75 mg/ml), propylu parahydroksybenzoesan (0,25 mg/ml) oraz sód (0,81 mg/ml), występują w ilościach niepowodujących istotnych klinicznie interakcji. Preparat nie wykazuje działania ogólnoustrojowego, a jego diagnostyczne właściwości opierają się na efekcie kontrastowym w badaniach radiologicznych.
badanie radiologiczne, dieta sodowa, działanie przeczyszczające, interakcja farmakodynamiczna, lek antycholinergiczny, metoklopramid, metylu parahydroksybenzoesan, motoryka przewodu pokarmowego, pasaż jelitowy, pasaż środka kontrastowego, perystaltyka przewodu pokarmowego, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja nadwrażliwości, siarczan baru, sorbitol, środek kontrastowy, substancja pomocnicza, właściwość farmakokinetyczna, właściwość kontrastująca
Leksykon substancji czynnych
Tianeptyna – Interakcje

Tianeptyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, metabolizowana głównie przez β-oksydację i w mniejszym stopniu przez cytochrom P450, cechuje się ograniczonym potencjałem interakcji lekowych. Najważniejszym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które może prowadzić do zapaści krążeniowej, napadowego nadciśnienia tętniczego, hipertermii, drgawek, a nawet zgonu. Zalecany odstęp czasowy między zakończeniem terapii IMAO a rozpoczęciem tianeptyny wynosi minimum 2 tygodnie, natomiast przy zmianie z tianeptyny na IMAO wystarczy 24-godzinna przerwa. Ponadto, tianeptyna wykazuje istotne interakcje z alkoholem, nasilając ryzyko depresji ośrodka oddechowego, zaburzeń koordynacji i świadomości oraz zwiększając ryzyko uzależnienia, szczególnie u osób poniżej 50. roku życia. Wskazana jest całkowita abstynencja alkoholowa podczas terapii tianeptyną.
barbiturany, benzodiazepiny, cytochrom P450, depresja ośrodka oddechowego, drgawki, działanie sedatywne, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek psychotropowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne morfiny, przedawkowanie tianeptyny, stan splątania, suchość błony śluzowej, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa, β-oksydacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml

Azacytydyna wykazuje minimalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych, gdyż jej metabolizm nie angażuje izoenzymów cytochromu P450 (CYP), UDP-glukuronozylotransferaz (UGT), sulfotransferaz (SULT) ani transferaz glutationowych. Brak formalnych badań klinicznych potwierdzających interakcje lekowe stanowi ograniczenie, jednak dostępne dane wskazują na niskie prawdopodobieństwo hamowania lub indukcji tych enzymów. Mimo to, ze względu na cytotoksyczny charakter azacytydyny, istnieje potencjalne ryzyko pośredniego wpływu na metabolizm innych leków poprzez zaburzenia funkcji wątroby. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków o działaniu mielosupresyjnym, nefrotoksycznym lub hepatotoksycznym, a także podczas terapii z lekami przeciwzakrzepowymi, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak trombocytopenia i krwawienia.
azacytydyna, działanie niepożądane, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, immunosupresja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, krwawienie, lek cytotoksyczny, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, mielosupresja, morfologia krwi, parametr krzepnięcia, sulfotransferaza, supresja szpiku kostnego, szczepionka żywa, transferaza glutationowa, trombocytopenia, UDP-glukuronozylotransferaza
Leksykon leków
Interakcje leku – Etoricoxib Teva 120 mg

Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę z warfaryną zwiększa INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie antyagregacyjne małych dawek ASA (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku leków nefrotoksycznych, takich jak cyklosporyna i takrolimus, konieczne jest monitorowanie czynności nerek. Ponadto, etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu, wymagając monitorowania i dostosowania dawki litu.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów CYP, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, reumatoidalne zapalenie stawów, skoniugowany estrogen, stężenie maksymalne, sulfotransferaza, toksyczność digoksyny, warfaryna, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon substancji czynnych
17-maślan hydrokortyzonu – Interakcje

17-maślan hydrokortyzonu, stosowany miejscowo w dermatologii w stężeniu 1 mg/g (np. w preparatach Locoid i Locoid Lipocream), nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Jednakże w kontekście diagnostycznym, zwłaszcza podczas wykonywania testów prowokacyjnych takich jak TRUE Test 36 (zawierający 20 µg/cm² lub 16 µg/płatek 17-maślanu hydrokortyzonu), stosowanie kortykosteroidów miejscowych lub ogólnych (dawka ≥20 mg prednizolonu/dobę) oraz innych leków immunosupresyjnych może hamować powstanie dodatniej reakcji, co wymaga przerwania ich stosowania co najmniej 2 tygodnie przed testem. Miejscowe stosowanie 17-maślanu hydrokortyzonu nie wykazuje istotnych interakcji z alkoholem, choć spożycie alkoholu może nasilać miejscowe podrażnienia skóry i teoretycznie wpływać na przepuszczalność skóry oraz wchłanianie kortykosteroidu.
17-maślan hydrokortyzonu, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, dawka dzienna, działanie immunosupresyjne, enzym wątrobowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja metaboliczna, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, leczenie dermatologiczne, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, Locoid, okluzja, opatrunek okluzyjny, podrażnienie skóry, prednizolon, preparat miejscowy, przepuszczalność skóry, schorzenie dermatologiczne, test prowokacyjny, test skórny, TRUE Test, wchłanianie kortykosteroidów, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Kamiren 2 mg

Doksazosyna, substancja czynna produktu Kamiren, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie działania hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów oraz inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil), co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Z kolei osłabienie efektu hipotensyjnego doksazosyny może wystąpić pod wpływem NLPZ, estrogenów oraz sympatykomimetyków. Doksazosyna osłabia również działanie presyjne amin katecholowych (dopamina, adrenalina, fenylefryna i inne). Jako substrat CYP3A4, doksazosyna wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, klarytromycyna, rytonawir), które mogą zwiększać jej stężenie w osoczu. Interakcja z cymetydyną powoduje 10% wzrost AUC doksazosyny, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej. Doksazosyna wiąże się z białkami osocza w 98% i nie wpływa na wiązanie leków takich jak digoksyna, warfaryna, fenytoina czy indometacyna.
adrenalina, aktywność reninowa osocza, alkohol etylowy, amina katecholowa, azotan, białko osocza, cymetydyna, CYP 3A4, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, dopamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, efedryna, epinefryna, estrogen, fenylefryna, fenytoina, furosemid, guz chromochłonny, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, indynawir, inhibitor enzymu, inhibitor PDE-5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, Kamiren, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek urykozuryczny, metaraminol, metoksamina, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rytonawir, sakwinawir, sympatykomimetyk, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Przedawkowanie – Vertix 16 mg

Przedawkowanie betahistyny dichlorowodorku, substancji czynnej preparatu Vertix, może prowadzić do objawów o różnym nasileniu, zależnie od dawki. Przy dawkach do 640 mg obserwuje się objawy łagodne lub umiarkowane, takie jak nudności, senność oraz bóle brzucha. W przypadku znacznego przekroczenia dawki terapeutycznej, zwłaszcza przy celowym przedawkowaniu lub jednoczesnym stosowaniu innych leków, mogą wystąpić poważniejsze objawy, w tym drgawki oraz powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Szczególne ryzyko dotyczy pacjentów z chorobami współistniejącymi, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego, oddechowego, wątroby i nerek, które mogą zaburzać metabolizm i eliminację betahistyny.
betahistyny dichlorowodorek, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, drgawki, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm leku, monitorowanie funkcji życiowych, napad drgawkowy, nawodnienie, niewydolność oddechowa, nudności, odtrutka, parametr hemodynamiczny, powikłania sercowo-naczyniowe, powikłanie hemodynamiczne, schorzenie sercowo-naczyniowe, senność, toksyczność betahistyny, Vertix, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Trazodone Neuraxpharm 100 mg

Trazodon wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z buprenorfiną, buprenorfiną/naloksonem oraz fluoksetyną, a także na interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą ponad dwukrotnie zwiększać stężenie trazodonu w osoczu, prowadząc do nudności, omdleń i hipotensji. Karbamazepina w dawce 400 mg/dobę obniża stężenie trazodonu i jego aktywnego metabolitu m-chlorofenylopiperazyny odpowiednio o 76% i 60%, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie trazodonu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, inhibitorami MAO oraz pochodnymi fenotiazyny wiąże się z wysokim ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy czy ciężkie niedociśnienie ortostatyczne.
barbiturany, buprenorfina, chloropromazyna, cymetydyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie uspokajające, farmakokinetyka trazodonu, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, inhibitor CYP, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwpsychotyczne, lewodopa, lewomepromazyna, m-chlorofenylopiperazyna, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość komorowa, perfenazyna, rytonawir, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ serotoninowy, warfaryna, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Entecavir Zentiva 1 mg

Entekawir, stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, jest wydalany głównie przez nerki, co determinuje jego profil interakcji farmakokinetycznych. Nie jest substratem ani inhibitorem enzymów CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Badania wykazały brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z lamiwudyną, adefowirem dipiwoksylem oraz tenofowirem dizoproksyl fumaranem, co nie wymaga dostosowania dawki. Jednakże, leki nefrotoksyczne, aktywnie wydalane przez kanaliki nerkowe lub obniżające przesączanie kłębuszkowe mogą zwiększać stężenie entekawiru w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania działań niepożądanych ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności.
adefowir dipiwoksyl, cytochrom P450, entekawir, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, metabolizm wątrobowy, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tenofowir dizoproksyl fumaran, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HBV
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amol –

W praktyce klinicznej lekarz ma obowiązek informować pacjentów o wpływie leków na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, szczególnie preparatów oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy. Preparat Amol zawiera 638 mg etanolu na 1 g produktu (etanol 96% v/v), co może zaburzać funkcje poznawcze i motoryczne. Ograniczenia dotyczą głównie doustnego stosowania, gdyż wchłanianie etanolu jest wtedy szybsze i bardziej znaczące niż przy aplikacji na skórę. Dodatkowo Amol zawiera olejki eteryczne: mentol (17,23 mg/g), olejek mięty pieprzowej (2,40 mg/g) oraz olejek lawendowy (2,40 mg/g), które mogą nasilać działanie sedatywne i wpływać na zdolności psychomotoryczne.
choroba wątroby, działanie sedatywne, działanie uspokajające, funkcje poznawcze, funkcje psychomotoryczne, interakcja farmakodynamiczna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, mentol, metabolizm etanolu, olejek eteryczny, olejek lawendowy, olejek mięty pieprzowej, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie etanolu we krwi, substancja psychoaktywna, wchłanianie etanolu, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazol SUN 40 mg

Pantoprazol SUN 40 mg, jako inhibitor pompy protonowej, powoduje silne i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego, co wpływa na farmakokinetykę leków zależnych od kwaśnego pH żołądka. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynibem oraz inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), gdzie dochodzi do zmniejszenia biodostępności tych leków. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać ryzyko krwawień u pacjentów leczonych warfaryną lub fenprokumonem poprzez potencjalny wzrost INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania tych parametrów. W terapii dużymi dawkami metotreksatu (np. 300 mg) obserwowano wzrost stężenia metotreksatu w osoczu, co może nasilać działania niepożądane, dlatego rozważa się czasowe odstawienie pantoprazolu.
azol przeciwgrzybiczny, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, demetylacja, dziurawiec zwyczajny, glikoproteina p, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie patologiczne, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, pH żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, utlenienie metaboliczne, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol WZF 40 mg

Propranolol WZF, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie propranololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. dyzopiramid), glikozydami naparstnicy, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz klonidyną, ze względu na ryzyko nasilenia działania inotropowo ujemnego, bradykardii, ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zaburzeń przewodnictwa sercowego. W przypadku antagonistów kanału wapniowego z grupy pochodnych dihydropirydyny (np. nifedypina) istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia i ujawnienia niewydolności serca. Propranolol może również nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych, co zwiększa ryzyko hipoglikemii. Zaleca się unikanie dożylnego podawania propranololu z antagonistami kanału wapniowego oraz ostrożność przy odstawianiu klonidyny, aby zapobiec nadciśnieniu z odbicia.
adrenalina, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk nieselektywny, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, cymetydyna, dihydroergotamina, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwpsychotyczne, efekt hipotensyjny, ergotamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydralazyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność lewej komory, niewydolność serca, nifedypina, pochodna dihydropirydyny, propafenon, propranolol, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, skurcz naczyń, teofilina, tiorydazyna, warfaryna, werapamil i diltiazem, zaburzenie przewodnictwa sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Eslibon 400 mg

Octan eslikarbazepiny, substancja czynna leku Eslibon, ulega znacznemu metabolizmowi do eslikarbazepiny, eliminowanej głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym. Eslikarbazepina wykazuje indukcję izoenzymów wątrobowych, w tym słabą indukcję CYP3A4 oraz UDP-glukuronylotransferaz, co może obniżać stężenia leków metabolizowanych tymi szlakami. Jednocześnie działa hamująco na CYP2C19, co może zwiększać stężenia leków takich jak fenytoina. W przypadku zmiany dawkowania lub rozpoczęcia/odstawienia Eslibon, nowy poziom aktywności enzymów osiągany jest po 2-3 tygodniach, co należy uwzględnić przy dostosowywaniu dawek leków współstosowanych. Interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi obejmują m.in. zmniejszenie narażenia na eslikarbazepinę o 31-33% przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny (1200 mg eslikarbazepiny raz/dobę i fenytoiny), z jednoczesnym wzrostem stężenia fenytoiny o 31-35%, co wymaga indywidualnej korekty dawek. Podawanie karbamazepiny (400 mg dwa razy/dobę) z 800 mg eslikarbazepiny zmniejsza ekspozycję na eslikarbazepinę o 32%, bez wpływu na karbamazepinę, ale zwiększa ryzyko działań niepożądanych (np. podwójne widzenie, zawroty głowy).
CYP2C19, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, epoksyd karbamazepiny, eslikarbazepina, fenytoina, glikoproteina p, inhibitor MAO, inhibitor oksydazy monoaminowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy wątrobowe, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewonorgestrel i etynyloestradiol, napad padaczkowy, nieprawidłowa koordynacja, okskarbazepina, podwójne widzenie, próg drgawkowy, rozuwastatyna, senność i zawroty głowy, sprzęganie z kwasem glukuronowym, symwastatyna, topiramat, UDP-glukuronylo-transferaza, walproinian, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kwiatostanu głogu – Interakcje

Nalewka z kwiatostanu głogu (Crataegi inflorescentiae tinctura) jest maceratem 1:5 w etanolu 60% (v/v) pozyskiwanym z Crataegus monogyna i Crataegus oxyacantha, stosowanym m.in. w preparatach TINCTURA CRATAEGI oraz VENOFORTON (10 g/100 g produktu). Sama nalewka nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakologicznych, jednak preparat VENOFORTON, zawierający nalewkę z głogu wraz z innymi składnikami (np. nalewką z miłorzębu), może wchodzić w interakcje o wysokim znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania VENOFORTON z gentamycyną (interakcja farmakokinetyczna/farmakodynamiczna, wysoki poziom istotności) oraz monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących warfarynę, ze względu na wpływ nalewki z miłorzębu na czas krzepnięcia.
choroba wątroby, Crataegi inflorescentiae tinctura, Crataegus monogyna, crataegus oxyacantha, czas krzepnięcia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, disulfiram, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, farmakoterapia, gentamycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, interakcje z antybiotykami, lek depresyjny OUN, lek przeciwzakrzepowy, macerat, metabolizm wątrobowy leku, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z miłorzębu, parametry krzepnięcia krwi, reakcja disulfiramopodobna, uzależnienie od alkoholu, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia koordynacji ruchowej
Leksykon substancji czynnych
Lowastatyna – Interakcje

Lowastatyna, metabolizowana przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak mibefradil, itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy HIV, nefazodon, cyklosporyna i danazol, znacząco podnoszą stężenia lowastatyny w osoczu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Również fibraty (np. gemfibrozyl) oraz niacyna w dawce ≥1 g/dobę zwiększają ryzyko miopatii, co wymaga ostrożności lub unikania kojarzenia. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie lowastatyny z kwasem fusydowym, które może prowadzić do rabdomiolizy, dlatego w trakcie terapii kwasem fusydowym należy przerwać podawanie lowastatyny. Interakcje z amiodaronem, werapamilem oraz tikagrelorem (niezalecane dawki lowastatyny >40 mg) również zwiększają ryzyko miopatii i wymagają monitorowania lub modyfikacji dawkowania.
amiodaron, cyklosporyna, CYP3A4, czas protrombinowy, danazol, erytromycyna, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitory proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, leki hipolipemizujące, miopatia, nefazodon, niacyna, pochodne kumaryny, rabdomioliza, sok grejpfrutowy, telitromycyna, tikagrelor, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Fervex ból i gorączka 500 mg

Paracetamol, substancja czynna leku Efferalgan 500 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie paracetamolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko stanu pobudzenia i hipertermii; zaleca się zachowanie 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii inhibitorami MAO. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak preparaty ziela dziurawca, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany, ryfampicyna oraz fenytoina, zwiększają ryzyko hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach paracetamolu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby oraz u osób nadużywających alkoholu, gdyż alkohol nasila toksyczne działanie paracetamolu poprzez indukcję enzymów wątrobowych. W przypadku terapii skojarzonej z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (np. warfaryna) konieczne jest częstsze monitorowanie INR, a przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu rozważyć zmniejszenie dawki paracetamolu ze względu na zmniejszony klirens leku.
alkoholowa choroba wątroby, antykoagulant kumarynowy, barbituran, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, stan pobudzenia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, współczynnik INR, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamid WZF 2 mg

Loperamid WZF (2 mg loperamidu chlorowodorku) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez inhibicję glikoproteiny P oraz enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C8). Inhibitory glikoproteiny P, takie jak chinidyna i rytonawir, powodują 2-3-krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu. Itrakonazol (inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P) zwiększa stężenie loperamidu 3-4-krotnie, a ketokonazol nawet 5-krotnie, bez istotnego nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN. Gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) podwaja stężenie loperamidu, a ich połączenie z itrakonazolem prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji na lek. Jednoczesne stosowanie loperamidu z doustną desmopresyną skutkuje trzykrotnym wzrostem stężenia desmopresyny, prawdopodobnie z powodu zmniejszonej motoryki przewodu pokarmowego.
antagonista dopaminy, azole przeciwgrzybicze, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chinidyna, cytochrom P450, desmopresyna, efekt depresyjny, gemfibrozyl, glikoproteina p, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, ketokonazol, lek cholinergiczny, lek hipolipemizujący, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka jelit, prokinetyk, rytonawir, środek przeczyszczający
Leksykon leków
Interakcje leku – Azimycin 250 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania lub monitorowania pacjenta. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi kwas solny zmniejsza maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o około 25%, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podaniami. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina), ze względu na wysokie ryzyko zaburzeń rytmu serca. Interakcje z substratami glikoproteiny P, takimi jak digoksyna i kolchicyna, mogą prowadzić do zwiększenia ich stężeń w surowicy, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej kontroli stężenia digoksyny. Ponadto, azytromycyna nie wpływa istotnie na układ cytochromu P450, co odróżnia ją od innych makrolidów, jednakże współpodawanie z cyklosporyną znacząco zwiększa jej Cmax i AUC, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki cyklosporyny.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kolchicyna, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, rabdomioliza, ryfabutyna, sulfametoksazol, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim, warfaryna, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt z wątroby i serca kaczki – Interakcje

Ekstrakt z wątroby i serca kaczki (Anas barbariae hepatis et cordis extractum 200K), stosowany w homeopatycznym preparacie Oscillococcinum w postaci granulek (0,01 ml ekstraktu na 1 g granulek), charakteryzuje się bardzo wysokim rozcieńczeniem homeopatycznym 200K (200-krotne rozcieńczenie 1:100), co skutkuje minimalnym stężeniem substancji czynnej. Na podstawie dostępnych danych klinicznych i charakterystyki produktu nie zidentyfikowano istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z lekami na receptę, suplementami diety, żywnością, alkoholem czy innymi preparatami homeopatycznymi. Substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (0,85 g) i laktoza (0,15 g) na 1 g granulek, mogą teoretycznie wchodzić w interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika), jednak ze względu na niską dawkę ich znaczenie kliniczne jest minimalne, a zalecane jest jedynie monitorowanie poziomu glukozy u pacjentów z cukrzycą.
biodostępność leku, cukrzyca, ekstrakt z wątroby i serca kaczki, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, laktoza, lek przeciwcukrzycowy, Oscillococcinum, poziom glukozy, preparat homeopatyczny, produkt homeopatyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, sacharoza, substancja pomocnicza, suplement diety, wyrób medyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivermectin Medical Valley 3 mg

Dotychczas brak jest systematycznych badań klinicznych oceniających interakcje iwermektyny z innymi lekami, jednak ze względu na jej metabolizm głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz wpływ na transport przez P-glikoproteinę, istnieje potencjalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie iwermektyny we krwi poprzez hamowanie jej metabolizmu, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina) mogą obniżać stężenie leku, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. Ponadto, konkurencja o transport przez P-glikoproteinę może podnosić stężenia substratów takich jak digoksyna czy cyklosporyna, co również wymaga monitorowania.
antykoagulant, barbiturat, benzodiazepina, cyklosporyna, cytochrom P450, depresja OUN, digoksyna, efekt przeciwzakrzepowy, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, iwermektyna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, przekaźnictwo GABA-ergiczne, receptor GABA, ryfampicyna, szlak metaboliczny, transmisja GABA-ergiczna, transport błonowy leku, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ximve 40 mg

Symwastatyna, jako substrat enzymu CYP3A4 i transportera OATP1B1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do istotnego zwiększenia ryzyka miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, powodują ponad 5-krotne zwiększenie stężenia symwastatyny w osoczu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie symwastatyny z cyklosporyną, danazolem oraz gemfibrozylem (zwiększenie stężenia o 1,9x). W przypadku umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (amiodaron, werapamil, diltiazem, amlodypina) zaleca się ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę, ze względu na wzrost narażenia na lek od 1,6- do 2,7-krotnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z kwasem fusydowym, gdzie ryzyko miopatii i rabdomiolizy jest bardzo wysokie i wymaga przerwania terapii symwastatyną na czas stosowania kwasu fusydowego.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, CYP3A4, cytochrom P450, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy doustny, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Orizon 2 mg

Rysperydon, substancja czynna preparatu Orizon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (np. chinidyna, amiodaron), trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. amitryptylina, maprotylina), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi oraz innymi przeciwpsychotycznymi. Rysperydon może nasilać sedację w połączeniu z alkoholem, opioidami, benzodiazepinami i lekami przeciwhistaminowymi, a także antagonizować działanie lewodopy i agonistów dopaminergicznych, co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek. Istotne jest także monitorowanie ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych oraz ostrożność przy łączeniu z psychostymulantami (np. metylofenidat), ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, biodostępność rysperydonu, bradykardia, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, działanie sedatywne, glikoproteina p, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lewodopa, metabolizm wątrobowy, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, paliperydon, rysperydon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon – Interakcje

Fluocynolon, stosowany miejscowo w postaci acetonidu fluocynolonu w stężeniu 0,25 mg/ml, często w połączeniu z cyprofloksacyną (3 mg/ml) w kroplach do uszu, charakteryzuje się minimalną absorpcją ogólnoustrojową, co przekłada się na niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Pomimo braku bezpośrednich badań interakcji przy podaniu miejscowym do ucha, należy uwzględnić potencjalne interakcje związane głównie z cyprofloksacyną, takie jak zwiększenie działania doustnych antykoagulantów (np. warfaryny), przejściowe podwyższenie poziomu kreatyniny u pacjentów stosujących cyklosporynę oraz hamowanie izoenzymów CYP1A2 i CYP3A4, co może wpływać na metabolizm metyloksantyn (kofeiny, teofiliny). Jednakże, ze względu na niskie stężenia cyprofloksacyny w osoczu po podaniu miejscowym, ryzyko tych interakcji jest bardzo niskie i zazwyczaj nie wymaga modyfikacji dawkowania. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania innych preparatów do uszu lub zachowanie odpowiednich odstępów czasowych między aplikacjami.
acetonid fluocynolonu, chinolon, cyklosporyna, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, doustny antykoagulant, działanie przeciwkrzepliwe, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, kofeina, kortykosteroid miejscowy, kreatynina, krople do uszu, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, perforacja błony bębenkowej, teofilina, warfaryna, zapalenie ucha środkowego
Leksykon substancji czynnych
Luffa – Właściwości farmakodynamiczne

Preparat Euphorbium S zawiera Luffa operculata w rozcieńczeniu homeopatycznym D4, w stężeniu 1 g na 100 g roztworu, jako jeden z pięciu składników aktywnych. Produkt dostępny jest w formie aerozolu do nosa, bezbarwnego, bezzapachowego roztworu. Oprócz Luffa operculata, preparat zawiera także Euphorbium D4, Pulsatilla pratensis D4, Hydrargyrum biiodatum D12 oraz Argentum nitricum D10. Charakterystyka produktu nie dostarcza szczegółowych danych dotyczących farmakodynamiki Luffa operculata, co wskazuje na ograniczone zrozumienie mechanizmów jej działania w kontekście terapeutycznym.
aerozol do nosa, Argentum nitricum, charakterystyka produktu leczniczego, Euphorbium S, Hydrargyrum biiodatum, interakcja farmakodynamiczna, Luffa operculata, mechanizm działania, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, Pulsatilla pratensis, rozcieńczenie homeopatyczne, składnik homeopatyczny, skuteczność terapeutyczna, właściwość farmakodynamiczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tantum Verde Smak miętowy 3 mg

Produkt leczniczy Tantum Verde smak miętowy zawiera benzydaminę chlorowodorek w dawce 3 mg w postaci pastylek twardych. Nie przeprowadzono szczegółowych badań klinicznych dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami. Teoretycznie, jednoczesne stosowanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) może nasilać efekt przeciwzapalny, a z lekami miejscowo znieczulającymi – sumować efekt miejscowego znieczulenia, jednak poziom istotności tych interakcji jest niski z powodu braku danych klinicznych. Produkt zawiera substancje pomocnicze takie jak aspartam (E 951), który jest istotny u pacjentów z fenyloketonurią (wysoki poziom istotności), butylohydroksyanizol (E 320) oraz alergeny zapachowe (alkohol benzylowy, cytral, cytronellol, d-limonen, eugenol, geraniol, linalol), które mogą wywoływać reakcje krzyżowe u osób uczulonych (średni poziom istotności).
absorpcja ogólnoustrojowa, alergen zapachowy, alkohol benzylowy, aspartam, benzydaminy chlorowodorek, butylohydroksyanizol, cytral, cytronellol, d-limonen, działanie przeciwzapalne, efekt miejscowo znieczulający, eugenol, fenyloketonuria, geraniol, interakcja farmakodynamiczna, lek antycholinergiczny, lek miejscowo znieczulający, linalol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, podrażnienie błony śluzowej, reakcja krzyżowa, suchość jamy ustnej
Leksykon substancji czynnych
Trawoprost – Interakcje

Trawoprost, stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, dostępny jest zarówno jako monoterapia, jak i w preparatach złożonych z tymololem, beta-adrenolitykiem. W przypadku monoterapii trawoprostem brak jest specyficznych danych dotyczących interakcji, natomiast preparaty złożone niosą ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych głównie z powodu obecności tymololu. Kluczowe interakcje obejmują ryzyko niedociśnienia i bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu doustnych antagonistów kanału wapniowego, beta-adrenolityków, leków przeciwarytmicznych (w tym amiodaronu), glikozydów naparstnicy, parasympatykomimetyków oraz guanetydyny. Ponadto, nagłe odstawienie klonidyny podczas terapii tymololem może wywołać nasilone reakcje nadciśnieniowe. Inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) mogą zwiększać stężenie tymololu, prowadząc do nasilenia blokady receptorów beta-adrenergicznych, objawiającej się zmniejszeniem częstości akcji serca i depresją.
adrenalina, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, cukrzyca, depresja, depresja OUN, działanie hipoglikemizujące, farmakoterapia, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, jaskra, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm leku, nadciśnienie oczne, niedociśnienie, parasympatykomimetyk, paroksetyna, reakcja nadciśnieniowa, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie źrenic, trawoprost, tymolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Zyban 150 mg

Zyban (bupropion) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Bupropion i jego metabolit hydroksybupropion hamują izoenzym CYP2D6, co prowadzi do 2-5-krotnego wzrostu Cmax i AUC leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina, imipramina, paroksetyna, rysperydon, tiorydazyna, metoprolol, propafenon i flekainid. Wskazane jest rozważenie redukcji dawek tych leków podczas terapii bupropionem. Ponadto, bupropion zwiększa Cmax i AUC citalopramu o 30-40%, zmniejsza stężenie digoksyny poprzez zwiększenie jej klirensu nerkowego, a także może zmniejszać skuteczność tamoksyfenu przez hamowanie jego aktywacji metabolicznej. Interakcje z lekami przeciwretrowirusowymi (rytonawir, efawirenz) mogą obniżać ekspozycję na bupropion o 20-80%, co może wymagać dostosowania dawki, nie przekraczając jednak maksymalnej zalecanej. Równoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilonych działań niepożądanych, a odstęp czasowy między terapiami powinien wynosić co najmniej 14 dni po IMAO nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych.
aktywacja metaboliczna, beta-adrenolityk, bupropion o przedłużonym uwalnianiu, chlorowodorek bupropionu, cytochrom P450 CYP2B6, hydroksybupropion, induktor metabolizmu, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP2B6, inhibitor MAO, inhibitor metabolizmu, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek serotoninergiczny, napad drgawkowy, nieodwracalny IMAO, nikotynowa terapia zastępcza, objawy neuropsychiatryczne, odwracalny IMAO, przekaźnictwo katecholaminergiczne, SNRI, SSRI, substrat CYP2B6, terapia antynikotynowa, wąski indeks terapeutyczny, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin Swift 20 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Mozarin Swift, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączne stosowanie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (przerwa 14 dni przed i 7 dni po terapii escytalopramem) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki jak erytromycyna IV, halofantryna) z powodu ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu selegiliny (do 10 mg/dobę), leków serotoninergicznych (np. tramadol, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca zwyczajnego oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, monitorując odpowiednio parametry kliniczne i laboratoryjne. Spożycie alkoholu podczas terapii nie jest zalecane ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych.
cymetydyna, dezypramina, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, krzepnięcie krwi, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, linezolid, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Flucon 1 mg/ml

Fluorometolon, jako miejscowy kortykosteroid stosowany w preparacie Flucon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest zachowanie co najmniej 5-minutowych odstępów między aplikacjami różnych leków okulistycznych oraz stosowanie maści jako ostatnich w sekwencji podawania. Jednoczesne stosowanie fluorometolonu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) zwiększa ryzyko zaburzeń gojenia rogówki, natomiast połączenie z lekami rozszerzającymi źrenicę, takimi jak atropina, może prowadzić do addytywnego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z jaskrą. Ponadto fluorometolon może antagonizować działanie leków przeciwjaskrowych, co wymaga częstszego monitorowania ciśnienia wewnątrzgałkowego i dostosowania terapii.
atropina, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, fluorometolon, glikokortykosteroid, gojenie rogówki, inhibitor CYP3A, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jaskra, kobicystat, kortykosteroid, lek antycholinergiczny, lek przeciwjaskrowy, lek rozszerzający źrenice, maść okulistyczna, metabolizm kortykosteroidów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, stan zapalny oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 50 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Seizpat, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. Nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych izoenzymów cytochromu P450 w stężeniach terapeutycznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wpływu na farmakokinetykę substratów tych enzymów, takich jak midazolam (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC) czy omeprazol. Lakozamid nie jest transportowany przez glikoproteinę P, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji wynikających z konkurencji o miejsca wiązania. W terapii należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna), które mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, oraz silnych induktorów enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca), które mogą ją obniżać. Ponadto, leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejszają ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci i młodzieży, co może wymagać dostosowania dawki.
bloker kanału sodowego, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, in vitro, induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja psychoruchowa, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, monitorowanie EKG, omeprazol, przewodnictwo sercowe, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, wiązanie z białkami, wydłużenie odstępu PR, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Primolut-Nor 5 mg

Noretysteron octan, substancja czynna Primolut-Nor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza CYP3A4. Induktory enzymów, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina), ryfampicyna, leki przeciwwirusowe HIV (rytonawir, newirapina) oraz preparaty ziołowe (ziele dziurawca), mogą znacząco zwiększać klirens noretysteronu, prowadząc do obniżenia jego stężenia i potencjalnej utraty skuteczności terapeutycznej. Efekt indukcji pojawia się już po kilku dniach i może utrzymywać się do 4 tygodni po odstawieniu induktora. Z kolei inhibitory enzymów, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, worykonazol), makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna) czy sok grejpfrutowy, mogą podnosić stężenia noretysteronu, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir + parytaprewir + rytonawir + dazabuwir), które mogą powodować wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), wskazując na konieczność przerwania terapii Primolut-Nor i wznowienia jej po około 2 tygodniach od zakończenia leczenia przeciwwirusowego.
aminotransferaza alaninowa, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczy, biodostępność, choroba wątroby, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, etynyloestradiol, fibrynoliza, frakcje lipidów, funkcja tarczycy, indukcja enzymów, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymów, inhibitor proteazy HIV/HCV, interakcja farmakodynamiczna, klirens hormonów płciowych, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, nadciśnienie płucne, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, noretysteron octan, parametry czynności wątroby, ryfampicyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakażenie HIV
Leksykon substancji czynnych
Ganireliks – Interakcje

Ganireliks jest syntetycznym dekapeptydem o masie cząsteczkowej około 1570,4, działającym jako silny antagonista naturalnego hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH). Jego struktura chemiczna obejmuje specyficzne podstawienia aminokwasów w pozycjach 1, 2, 3, 6, 8 i 10 naturalnego dekapeptydu GnRH, co determinuje jego farmakodynamiczne właściwości. Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, brak jest szczegółowych badań dotyczących interakcji ganireliksu z innymi lekami, co ogranicza precyzyjne określenie potencjalnych efektów farmakokinetycznych i farmakodynamicznych podczas terapii skojarzonej.
antagonista GnRH, dekapeptyd, ganireliks, GnRH, histamina, hormon uwalniający gonadotropinę, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, lek przeciwalergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek uwalniający histaminę, masa cząsteczkowa, objaw niepożądany, oś podwzgórze-przysadka-gonady, produkt leczniczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramal Retard 50 50 mg

Tramal Retard 50 (tramadolu chlorowodorek) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, oddechowych i krążenia. Interakcje z benzodiazepinami i innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN zwiększają ryzyko sedacji, depresji oddechowej i śpiączki, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Tramadol może obniżać próg drgawkowy, zwłaszcza w połączeniu z SSRI, SNRI, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg drgawkowy (np. bupropion, mirtazapina, tetrahydrokanabinol). Jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi niesie ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. klonusem, wzmożonym napięciem mięśniowym i gorączką >38°C.
antagonista receptorów serotoninowych, benzodiazepina, ból pooperacyjny, buproprion, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klonus, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, mirtazapina, napad drgawkowy, ondansetron, pochodna kumaryny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tetrahydrokanabinol, tramadolu chlorowodorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wskaźnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Nitrazepam GSK 5 mg

Nitrazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy (morfina, fentanyl, oksykodon, tramadol), leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne (w tym trójpierścieniowe i SSRI), nasenne, przeciwpadaczkowe (zwłaszcza pochodne hydantoiny i barbiturany) oraz przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym. Połączenie nitrazepamu z opioidami niesie bardzo wysokie ryzyko addytywnej depresji OUN, prowadzącej do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii oraz ścisłego monitorowania pacjenta. Metabolizm nitrazepamu odbywa się głównie w wątrobie, dlatego inhibitory cytochromu P450 (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy) mogą zwiększać stężenie leku i nasilać jego działanie, natomiast induktory enzymów (np. ryfampicyna) mogą obniżać jego skuteczność, co wymaga odpowiedniej korekty dawkowania.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie uspokajające, efekt sedatywny, farmakokinetyka leku, funkcja poznawcza, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor cytochromu P450, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy, metabolizm leku, narkotyczny lek przeciwbólowy, nitrazepam, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, pochodna hydantoiny, politerapia, ryfampicyna, śpiączka, SSRI, uzależnienie psychiczne
Leksykon substancji czynnych
Mometazon furoinian – Interakcje

Mometazonu furoinian, glikokortykosteroid o niskiej biodostępności ogólnoustrojowej (<1% po podaniu donosowym), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne przede wszystkim z inhibitorami enzymu CYP3A4, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir oraz kobicystat. Jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do dwukrotnego wzrostu stężenia mometazonu w osoczu oraz zmniejszenia AUC kortyzolu, co zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W przypadku preparatów dermatologicznych stosowanych na duże powierzchnie skóry, pod opatrunki okluzyjne lub na błony śluzowe, zwłaszcza u dzieci, należy rozważyć podobne ryzyko interakcji jak przy podaniu ogólnoustrojowym. Wazelina biała, stosowana jako substancja pomocnicza w kremach, może obniżać skuteczność prezerwatyw, co jest istotne przy terapii okolic narządów płciowych i odbytu.
aerozol do nosa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, biodostępność ogólnoustrojowa, działanie depresyjne, efekt immunosupresyjny, fenytoina, glikokortykosteroid, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kobicystat, loratadyna, mometazon furoinian, nelfinawir, olopatadyna, opatrunek okluzyjny, ośrodkowy układ nerwowy, pole powierzchni pod krzywą, preparat donosowy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie kortyzolu, wazelina biała
Leksykon substancji czynnych
Nebiwolol – Interakcje

Nebiwolol, jako beta-adrenolityk metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest łączenie nebiwololu z floktafeniną (NLPZ) ze względu na ryzyko blokowania wyrównawczych reakcji sercowo-naczyniowych oraz z sultoprydem z powodu zwiększonego ryzyka komorowych zaburzeń rytmu. Niezalecane są także połączenia z lekami przeciwarytmicznymi klasy I, antagonistami wapnia typu werapamilu/diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo, które mogą nasilać ujemne działanie inotropowe, prowadzić do ciężkiego niedociśnienia lub bloku przedsionkowo-komorowego. Ostrożność wymaga stosowanie amiodaronu, halogenowych środków wziewnych, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, baklofenu, amifostyny oraz meflochiny, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak wydłużenie odstępu QTc czy maskowanie objawów hipoglikemii.
aktywność alfa-adrenergiczna, amiodaron, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, baklofen, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cymetydyna, czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie addytywne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, floktafenina, furosemid, glikozyd naparstnicy, halogenowy środek wziewny, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, meflochina, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nikardypina, odstęp QTc, paroksetyna, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ranitydyna, sultopryd, tachykardia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nomefren 5 mg

Nitrazepam, substancja czynna leku Nomefren, jest benzodiazepiną wykazującą liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub zmniejszenia skuteczności terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak neuroleptyki, leki uspokajające, przeciwdepresyjne, nasenne, przeciwbólowe, przeciwpadaczkowe oraz przeciwhistaminowe sedatywne. Współstosowanie z opioidami (np. morfina, fentanyl, tramadol, kodeina) niesie bardzo wysokie ryzyko nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego należy unikać takiego połączenia lub drastycznie ograniczyć dawki i czas terapii. Alkohol jest przeciwwskazany ze względu na znaczne nasilenie działania uspokajającego i ryzyko zaburzeń psychomotorycznych oraz depresji oddechowej. Metabolizm nitrazepamu może być modyfikowany przez inhibitory (np. flukonazol, erytromycyna) i induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) enzymów wątrobowych cytochromu P450, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
barbiturany, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P450, depresanty OUN, depresja oddechowa, depresja OUN, difenhydramina, enzym wątrobowy, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flukonazol, haloperidol, hydantoina, hydroksyzyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens benzodiazepiny, kodeina, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek uspokajający, lek znieczulający, morfina, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, nitrazepam, NLPZ, Nomefren, olanzapina, paracetamol, risperidon, ryfampicyna, sedacja, SNRI, SSRI, tramadol, uzależnienie psychiczne, zaburzenie psychomotoryczne, zaleplon, zolpidem, zopiklon