dystrybucja
Dystrybucja w kontekście medycznym odnosi się do sposobu, w jaki substancje, leki, patogeny lub zmiany chorobowe rozprzestrzeniają się w organizmie. Termin ten jest szeroko stosowany w farmakologii do opisu procesu transportu substancji leczniczej z miejsca podania do tkanek docelowych.
W farmakologii klinicznej dystrybucja stanowi kluczowy element farmakokinetyki, obok wchłaniania, metabolizmu i wydalania. Na dystrybucję leków wpływają takie czynniki jak przepływ krwi przez narządy, wiązanie z białkami osocza, rozpuszczalność w tłuszczach oraz zdolność do przenikania przez bariery biologiczne. Objętość dystrybucji jest parametrem określającym, jak szeroko lek rozprzestrzenia się w organizmie.
W diagnostyce medycznej ocena dystrybucji zmian patologicznych ma istotne znaczenie w określaniu stadium choroby, planowaniu leczenia oraz prognozowaniu. Przykładowo, w onkologii dystrybucja przerzutów nowotworowych determinuje strategię terapeutyczną, a w chorobach zakaźnych – rozprzestrzenianie się patogenów wpływa na dobór antybiotyków i innych środków leczniczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epilantin 200 mg
Lakozamid, substancja czynna preparatu EPILANTIN, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-4 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm leku nie jest w pełni poznany, jednak około 95% dawki jest wydalane z moczem, w tym 40% w postaci niezmienionego lakozamidu oraz do 30% jako metabolit O-desmetylowy, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4 mogą uczestniczyć w metabolizmie, jednak ich rola nie jest dominująca, co potwierdzają badania interakcji z inhibitorem CYP2C19 (omeprazolem). Okres półtrwania leku wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 3 dniach przy dawkowaniu 2 razy na dobę. Wartość współczynnika kumulacji wynosi około 2, a dawka nasycająca 200 mg pozwala szybko osiągnąć stężenia terapeutyczne.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dystrybucja, eliminacja, epilantin, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, metabolit O-desmetylowy, metabolizm, napad częściowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, PGTCS, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bajkalina – Właściwości farmakokinetyczne
Bajkalina jest głównym składnikiem aktywnym zespołu flawonów izolowanych z korzenia tarczycy bajkalskiej, występującym w żelu do stosowania miejscowego w jamie ustnej – Baikadent. W 100 g żelu znajduje się 0,577 g zespołu flawonów, zawierającego minimum 65% bajkaliny, co odpowiada około 375 mg bajkaliny. Pojedyncza dawka terapeutyczna (2 cm żelu) dostarcza średnio 1,5 mg bajkaliny. Brak jest jednak badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania bajkaliny po miejscowym zastosowaniu, co ogranicza pełne zrozumienie jej działania ogólnoustrojowego i miejscowego. Przypuszcza się, że działanie jest głównie miejscowe, a wchłanianie systemowe jest ograniczone, jednak nie określono stopnia penetracji przez śluzówkę, biodostępności ogólnoustrojowej, czasu utrzymywania się substancji w miejscu podania ani potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
badanie farmakokinetyczne, bajkalina, biodostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja, działanie miejscowe, glikol propylenowy, interakcja lekowa, metabolizm, metylu parahydroksybenzoesan, penetracja miejscowa, propylu parahydroksybenzoesan, Scutellaria baicalensis, śluzówka jamy ustnej, tarczyca bajkalska, wchłanianie, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie, żel do jamy ustnej, zespół flawonów - Leksykon substancji czynnych
Arginina – Właściwości farmakokinetyczne
Arginina, podawana dożylnie w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminoplasmal B. Braun 10% czy Kabiven, charakteryzuje się 100% biodostępnością, co wynika z pominięcia bariery przewodu pokarmowego. Po infuzji aminokwasy włączają się do osoczowej puli wolnych aminokwasów i dystrybuują do przestrzeni śródmiąższowej oraz wewnątrzkomórkowej, utrzymując homeostazę aminokwasową. Metabolizm argininy obejmuje transaminację, utlenianie łańcucha węglowego do CO2 oraz przemianę grupy aminowej do mocznika w wątrobie. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, a wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej jest minimalne. Biologiczny okres półtrwania aminokwasów w osoczu u zdrowych dorosłych wynosi od 3 minut (kwas glutaminowy) do 14 minut (histydyna), jednak u pacjentów z niewydolnością nerek czas ten ulega wydłużeniu, co wymaga stosowania specjalistycznych roztworów aminokwasowych, np. Aminomel Nephro.
adrenalina, aminokwas, Aminoplasmal, bariera łożyskowa, bariera przewodu pokarmowego, biodostępność, biosynteza, dializa otrzewnowa, dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy, dopamina, dystrybucja, dystrybucja w organizmie, elektrolit, eliminacja z organizmu, emulsja tłuszczowa, glukoneogeneza, hemoglobina, hipertriglicerydemia, histydyna, krążenie ogólne, krwioobieg, metabolizm, mocznik, niewydolność nerek, nukleotyd, okres półtrwania biologiczny, płyn śródmiąższowy, podanie dootrzewnowe, prekursor, preparat wielokomorowy, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, transaminacja, tyroksyna, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, żyła wrotna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nefrobonisol –
Produkt leczniczy Nefrobonisol to płyn doustny zawierający mieszaninę nalewek i soków roślinnych, w tym nalewki z ziela nawłoci pospolitej (20 g/100 g, ekstrakt 1:5, etanol 70% V/V), nalewki z ziela skrzypu (20 g/100 g, ekstrakt 1:5, etanol 70% V/V), soku z liścia brzozy (20 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V), soku z ziela pokrzywy (15 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V i woda), soku z korzenia mniszka (15 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V i woda) oraz soku z ziela krwawnika (10 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V i woda). Produkt zawiera 45-55% (V/V) etanolu jako składnika ekstrahentów. Ze względu na złożony skład roślinny i różnorodność związków biologicznie czynnych, nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych, co skutkuje brakiem danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania poszczególnych substancji aktywnych.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, dystrybucja, enzym wątrobowy, etanol, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, korzeń mniszka, liść brzozy, metabolizm, nalewka z ziela nawłoci pospolitej, nalewka z ziela skrzypu, Nefrobonisol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn doustny, sok z korzenia mniszka, sok z liścia brzozy, sok z ziela krwawnika, sok z ziela pokrzywy, szlak metaboliczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, ziele krwawnika, ziele nawłoci pospolitej, ziele pokrzywy, ziele skrzypu, związek biologicznie czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Reumaphyt 250 mg
Produkt leczniczy Reumaphyt w postaci kapsułek twardych zawiera 250 mg wyciągu suchego z korzenia hakorośli rozesłanej (Harpagophytum procumbens DC, radix) o współczynniku ekstraktu 1,5-2,5:1, z wykorzystaniem wody jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego. Każda kapsułka zawiera również 65,25 mg laktozy jednowodnej. Pomimo stosowania tego preparatu, nie są dostępne dane dotyczące jego właściwości farmakokinetycznych, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz eliminacja substancji czynnych po podaniu doustnym.
biodostępność, czas półtrwania, drogi eliminacji, dystrybucja, fitosterole, flawonoidy, hakorośl rozesłana, korzeń hakorośli rozesłanej, kwasy fenolowe, laktoza jednowodna, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, Reumaphyt, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik ekstraktu, wydalanie substancji czynnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatexo 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Clatexo (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny, z biodostępnością około 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i jest substratem dla glikoproteiny P oraz OATP, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych, zwłaszcza z ketokonazolem, erytromycyną, diltiazemem czy sokiem grejpfrutowym. Bilastyna nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a jej eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem. Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą, co zapewnia przewidywalność efektu terapeutycznego.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, badanie in vitro, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej 2, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja, działanie przeciwhistaminowe, eliminacja bilastyny, glikoproteina p, izoenzym cytochromu P450, liniowa farmakokinetyka, metabolizm, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, polipeptyd transportujący aniony organiczne 1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne 1B3, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transporter anionów organicznych, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, transporter kationów organicznych 2, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beta-Karoten Amara 10 mg
Betakaroten zawarty w preparacie Beta-Karoten Amara (10 mg/dawka) jest wchłaniany w górnym odcinku jelita cienkiego, gdzie jego absorpcja zależy od obecności żółci i tłuszczów w przewodzie pokarmowym, co zwiększa biodostępność mieszczącą się w zakresie 10-90%. Średnio 25% podanej dawki wchłania się w formie niezmienionej, a pozostałe 75% ulega konwersji do retinolu już podczas absorpcji. Efekt fotoprotekcyjny pojawia się po 2-4 tygodniach systematycznego stosowania, natomiast po przerwaniu terapii nadwrażliwość na światło powraca w ciągu 1-2 tygodni. Betakaroten kumuluje się głównie w tkance tłuszczowej, skórze, nadnerczach, ciałku żółtym oraz siarze, a u kobiet karmiących przenika do mleka, powodując wzrost stężenia u niemowląt po 24 godzinach od podania dawki 20 mg.
- Leksykon substancji czynnych
Tatarak – Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku kłącza tataraku (Acorus calamus L.), będącego jednym ze składników produktu leczniczego Dentosept, brak jest obecnie szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tej substancji. Produkt Dentosept zawiera 0,91 g wyciągu płynnego złożonego na 1 ml, w którym kłącze tataraku stanowi około 1/11 całkowitego ekstraktu. Nie przeprowadzono badań określających procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji aktywnych składników tataraku po podaniu w formie koncentratu do stosowania w jamie ustnej.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Letrozole Accord 2,5 mg
Letrozol w dawce 2,5 mg charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (99,9%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 1 godzinę na czczo i 2 godziny po posiłku. Pomimo zmniejszenia Cmax z 129 ± 20,3 nmol/l do 98,7 ± 18,6 nmol/l po posiłku, całkowita ekspozycja (AUC) pozostaje niezmieniona, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Letrozol wiąże się z białkami osocza w 60% (głównie albuminy 55%) i przenika do erytrocytów (około 80% stężenia osoczowego). Objętość dystrybucji wynosi średnio 1,87 ± 0,47 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2A6 do nieaktywnego karbinolu, z klirensem metabolicznym 2,1 l/h, a eliminacja odbywa się głównie przez mocz (88,2 ± 7,6% dawki), głównie w formie glukuronidów. Okres półtrwania wynosi około 2 dni, a stężenie stacjonarne osiągane jest po 2-6 tygodniach, wykazując umiarkowaną nieliniowość farmakokinetyczną przy dawce 2,5 mg/dobę.
biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dystrybucja, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, letrozol, marskość wątroby, metabolit karbinolu, metabolizm i eliminacja, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie pojedynczej dawki, przenikanie do erytrocytów, rak piersi z przerzutami, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hiconcil combi 500 mg + 125 mg
Amoksycylina (500 mg) i kwas klawulanowy (125 mg) zawarte w preparacie Hiconcil combi charakteryzują się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 70% dla obu substancji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi odpowiednio 7,19 ± 2,26 μg/ml dla amoksycyliny i 2,40 ± 0,83 μg/ml dla kwasu klawulanowego, osiągane po około 1,5 godzinie (Tmax). Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Obie substancje przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak amoksycylina nie przenika w znaczącym stopniu do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizm amoksycyliny obejmuje przekształcenie 10-25% dawki do nieaktywnego kwasu penicylinowego, natomiast kwas klawulanowy ulega intensywnemu metabolizmowi i jest eliminowany zarówno drogą nerkową, jak i pozanerkową.
amoksycylina, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, dystrybucja, eliminacja leku, klirens całkowity, klirens surowiczy, kumulacja amoksycyliny, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, metabolizm substancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podeszły wiek, probenecyd, stężenie terapeutyczne, t 1/2, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Iomeron 400 400 mg jodu/ml
Ocena bezpieczeństwa jomeprolu opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa leku. Testy toksyczności ostrej wykazały niską toksyczność, z wartościami LD50 po podaniu dożylnym wynoszącymi 19,9 g jodu/kg m.c. u myszy, 14,5 g jodu/kg m.c. u szczurów oraz >12,5 g jodu/kg m.c. u psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek klinicznych. Działania niepożądane pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane u ludzi. Badania wielokrotnego podania u szczurów i psów nie wykazały istotnej toksyczności przewlekłej, potwierdzając dobrą tolerancję ogólnoustrojową jomeprolu. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się brakiem metabolizmu i szybkim wydalaniem przez nerki (94% dawki w moczu w ciągu 8 godzin), co dodatkowo wspiera bezpieczeństwo stosowania.
badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczności, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, droga podania, dystrybucja, działanie niepożądane, genotoksyczność, jomeprol, kancerogeneza, kinetyka wydalania, metabolizm i eliminacja, mutageneza, niejonowy środek kontrastowy, podanie domózgowe, podanie dootrzewnowe, podanie dotętnicze, podanie dozbiornikowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, proces metaboliczny, profil bezpieczeństwa, środek kontrastowy, tętnica szyjna, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na układ rozrodczy, tolerancja ogólnoustrojowa, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne podanie, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Herbion na kaszel mokry 35 mg
Produkt leczniczy Herbion na kaszel mokry zawiera 35 mg suchego wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) w jednej pastylce twardej, przygotowanego w proporcji 5-7,5:1 z użyciem 30% etanolu jako rozpuszczalnika. Pastylki mają średnicę 18,0-19,0 mm i grubość 7,0-8,0 mm, charakteryzują się jasnobrązową do brązowej barwą z widocznymi drobinkami i nierównościami powierzchni. Zawierają również substancje pomocnicze, takie jak 2447,50 mg izomaltu (E 953) oraz 0,0006 mg butylohydroksyanizolu (E 320), co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tych składników. Postać farmaceutyczna w formie pastylek twardych sugeruje miejscowe działanie substancji czynnej w jamie ustnej i przewodzie pokarmowym po połknięciu.
bariera krew-mózg, biodostępność, dystrybucja, eliminacja substancji czynnej, Hedera helix, kaszel mokry, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pastylka twarda, postać farmaceutyczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, substancja pomocnicza, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z liści bluszczu, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nervosol –
Produkt leczniczy Nervosol w postaci płynu doustnego jest złożonym wyciągiem roślinnym, zawierającym ekstrakty z korzenia kozłka (Valeriana officinalis), ziela melisy (Melissa officinalis), korzenia arcydzięgla (Angelica archangelica), szyszki chmielu (Humulus lupulus) oraz kwiatu lawendy (Lavandula angustifolia) w proporcjach 25/25/20/15/15, ekstrahowanych etanolem 60% (V/V). Finalny preparat zawiera 50-57% (V/V) etanolu i jest dostępny jako brunatno-zielony płyn doustny o stosunku ekstrakcji 1:2 (1 część surowca daje 2 części ekstraktu). Ze względu na brak przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, nie są znane parametry dotyczące wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnych zawartych w Nervosolu.
bariera krew-mózg, biodostępność związków aktywnych, czas półtrwania, dystrybucja, eliminacja substancji czynnych, extractum compositum, korzeń arcydzięgla, korzeń kozłka, kwiat lawendy, metabolizm, Nervosol, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, podanie doustne, postać farmaceutyczna, preparat roślinny, proces farmakokinetyczny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, surowiec roślinny, szyszka chmielu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wyciąg złożony, ziele melisy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sinupret –
Produkt leczniczy Sinupret w postaci kropli doustnych zawiera wyciąg płynny (1:38,5) z mieszaniny pięciu składników roślinnych: korzenia goryczki, kwiatu pierwiosnka z kielichem, ziela szczawiu, kwiatu bzu czarnego oraz ziela werbeny, w proporcji 1:3:3:3:3. Ze względu na złożony charakter preparatu oraz brak pełnej identyfikacji wszystkich substancji czynnych, farmakokinetyka Sinupret nie została w pełni określona. Dodatkowo, obecność 19% (V/V) etanolu w kroplach, będącego pozostałością po ekstrakcji (etanol 59% V/V), może wpływać na biodostępność składników roślinnych, co komplikuje ocenę parametrów farmakokinetycznych.
biodostępność, drogi wydalania, dystrybucja, ekstrakt, eliminacja, interakcja między składnikami, kompozycja fitochemiczna, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, metabolit, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, preparat roślinny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, substancja czynna, szlak metaboliczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg płynny, ziele szczawiu, ziele werbeny, związek biologicznie aktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ircolon 100 mg
Trimebutyna maleinian, substancja czynna produktu IRCOLON w dawce 100 mg w formie tabletek, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym. Farmakokinetyka leku wskazuje na efektywną eliminację głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin. Ten profil farmakokinetyczny zapewnia szybki początek działania terapeutycznego oraz minimalizuje ryzyko kumulacji substancji czynnej przy wielokrotnym dawkowaniu.
absorpcja, absorpcja substancji czynnej, dystrybucja, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, klirens nerkowy, krwiobieg, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm, parametr farmakokinetyczny, proces farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, substancja czynna, terapia długoterminowa, trimebutyna maleinian, układ moczowy, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silcontrol MAX 50 mg
Syldenafil, substancja czynna Silcontrol MAX 50 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w czasie 30-120 minut (średnio 60 minut) po podaniu doustnym na czczo. Biodostępność doustna wynosi średnio 41% (zakres 25-63%). Parametry farmakokinetyczne AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-100 mg. Spożycie posiłku opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Objętość dystrybucji wynosi 105 l, a stopień wiązania z białkami osocza jest wysoki (96%), co skutkuje niskim stężeniem wolnego leku (około 18 ng/ml). Syldenafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9 do aktywnego N-demetylo metabolitu, który wykazuje około 50% aktywności leku macierzystego i stanowi około 40% stężenia syldenafilu w osoczu. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (80%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%).
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja, eliminacja, enzymy mikrosomalne wątroby, fosfodiesteraza typu 5, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm, N-demetylo metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, substancja czynna, syldenafil, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Drzewo rosiczkowe – Właściwości farmakokinetyczne
Preparat Drosetux zawiera w swoim składzie homeopatyczny ekstrakt z drzewa rosiczkowego (Drosera) w rozcieńczeniu 3CH, będący jednym z dziesięciu aktywnych składników, w tym m.in. Arnica montana 3CH, Belladonna 3CH oraz Ferrum phosphoricum 3CH. Produkt dostępny jest w formie syropu, co może wpływać na drogę podania i potencjalne wchłanianie substancji czynnych. Niemniej jednak, w dokumentacji rejestracyjnej brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki poszczególnych składników, w tym Drosery.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja rejestracyjna, Drosera, drzewo rosiczkowe, dystrybucja, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat Drosetux, rozcieńczenie homeopatyczne, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Herbion na kaszel mokry 7 mg/ml
Produkt leczniczy Herbion na kaszel mokry w formie syropu zawiera 7 mg/ml suchego wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) w stosunku ekstrakcji 5-7,5:1, z etanolem 30% (m/m) jako rozpuszczalnikiem ekstrakcyjnym. Aktualne dane dotyczące farmakokinetyki tego wyciągu są ograniczone, brak jest szczegółowych informacji dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania składników aktywnych, takich jak saponiny triterpenowe (hederakozyd C, α-hederyna), flawonoidy i poliacetyleny. Obecność etanolu jako składnika rozpuszczalnika może potencjalnie wpływać na parametry farmakokinetyczne, jednak brak jest badań potwierdzających te zależności.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urosept –
Urosept to preparat w formie tabletek drażowanych, zawierający wyciągi roślinne: liści brzozy, korzenia pietruszki, naowocni fasoli, liści borówki brusznicy oraz ziela rumianku, a także składniki mineralne: potasu cytrynian (19 mg) i sodu cytrynian (16 mg). Wyciągi roślinne pozyskiwane są przy użyciu różnych ekstrahentów (metanol 90% dla wyciągu złożonego, woda dla borówki i rumianku) w określonych stosunkach surowca do wyciągu (od 3:1 do 9:1). Brak jest jednak specyficznych badań farmakokinetycznych dotyczących absorpcji, dystrybucji, metabolizmu, eliminacji, biodostępności oraz czasu półtrwania poszczególnych składników aktywnych preparatu.
absorpcja, biodostępność, cytrynian potasu, cytrynian sodu, czas półtrwania, doświadczenie kliniczne, dystrybucja, ekstrahent, eliminacja, farmakokinetyka, korzeń pietruszki, laktoza i sacharoza, liść brzozy, metabolizm, metanol, naowocnia fasoli, produkt leczniczy, tabletka drażowana, wyciąg gęsty, wyciąg z borówki brusznicy, wyciąg z rumianku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranisan 75 mg 75 mg
Ranitydyna, będąca substancją czynną leku Ranisan 75 mg (zawierającego 84 mg ranitydyny chlorowodorku), wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek terapeutycznych do 300 mg. Po podaniu doustnym 150 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi 300-550 ng/ml i osiągane jest po 1-3 godzinach. Biodostępność wynosi 50-60%, a lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (15%) oraz dużą objętością dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Ranitydyna jest eliminowana głównie przez nerki, z okresem półtrwania 2-3 godzin i nerkowym oczyszczaniem wynoszącym 500 ml/min, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe. Po podaniu dożylnym 150 mg, 93% dawki wydalane jest z moczem, a 70% stanowi niezmieniony lek; po podaniu doustnym 70% dawki wydalane jest z moczem, 26% z kałem, a 35% stanowi niezmieniony lek.
biodostępność, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka ranitydyny, filtracja kłębuszkowa, kumulacja leku, metabolizm, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna chlorowodorek, ranitydyna znakowana izotopowo, reabsorpcja leku, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, wydolność nerek, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diemono 2 mg
Dienogest, substancja czynna leku Diemono w dawce 2 mg, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną około 91% oraz szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynoszące 47 ng/ml osiągane jest po około 1,5 godziny od podania. Lek wykazuje proporcjonalną farmakokinetykę w zakresie dawek 1-8 mg, co umożliwia przewidywalność efektu terapeutycznego. Dienogest wiąże się głównie nieswoiście z albuminami (90%), z frakcją wolnego steroidu stanowiącą 10%, a jego pozorna objętość dystrybucji (Vd/F) wynosi 40 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez enzym CYP3A4, a klirens metaboliczny osocza (Cl/F) wynosi 64 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 9-10 godzin, a lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów z przewagą wydalania drogą nerkową nad kałową w stosunku 3:1. Po podaniu doustnym dawki 0,1 mg/kg około 86% dawki jest eliminowane w ciągu 6 dni, głównie z moczem.
albumina surowicy, CYP3A4, cytochrom P450, dienogest, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, faza eliminacji, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, klirens metaboliczny, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Woda jodkowa – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy ZDRÓJ szampon leczniczy zawiera 2,1% wody chlorkowo-sodowej (solanki), siarczkowej, jodkowej z odwiertu Szyb Solecki, w ilości 58,8 g na 100 g preparatu. Woda jodkowa stanowi substancję czynną, jednakże nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących jej wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania. Brak tych danych oznacza, że nie jest znany stopień absorpcji jonów jodu przez skórę głowy ani potencjalna absorpcja ogólnoustrojowa podczas stosowania szamponu.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie farmakokinetyczne, dystrybucja, działanie ogólnoustrojowe, działanie terapeutyczne, metabolizm, solanka, stężenie substancji czynnej, szampon leczniczy, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, woda chlorkowo-sodowa, woda jodkowa, woda siarczkowa, wydalanie substancji czynnej, związek jodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adartrel 0,5 mg
Ropinirol, substancja czynna Adartrelu, charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym średnio po 1,5 godzinie. Wchłanianie leku ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku wysokotłuszczowego, który wydłuża Tmax o 2,6 godziny i zmniejsza Cmax o około 25%. Ropinirol wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~7 L/kg), co wynika z jego wysokiej lipofilności. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2, a metabolity są wydalane głównie przez nerki, przy czym ich aktywność farmakologiczna jest znacznie niższa niż leku macierzystego. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin, a farmakokinetyka ropinirolu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 0,25-4 mg.
aktywność dopaminergiczna, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, izoenzym CYP1A2, klirens, klirens kreatyniny, lipofilność, metabolit SKF-104557, metabolit SKF-89124, metabolizm, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, ropinirol, stężenie w funkcji czasu, stężenie w osoczu, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zespół niespokojnych nóg, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Ziele żarnowca – Właściwości farmakokinetyczne
Ziele żarnowca (Cytisus scoparius L. herba) jest składnikiem wyciągu gęstego złożonego (4:1) ekstrahowanego 40% etanolem, stosowanego w preparacie doodbytniczym Hemorol, wraz z korą kasztanowca, kłączem pięciornika i zielem krwawnika w równych proporcjach (1/1/1/1). Pomimo klinicznego zastosowania, brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących ziela żarnowca po podaniu doodbytniczym, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie, eliminacji oraz biodostępności substancji aktywnych. Złożoność mieszaniny roślinnej oraz specyfika drogi podania utrudniają precyzyjne określenie parametrów takich jak czas półtrwania czy klirens składników aktywnych, w tym alkaloidów (sparteina, lupanina) i flawonoidów.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib, podawany doustnie w dawce 800 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) około 19 ± 13 μg/ml po medianie 3,5 godziny, z AUC₀₋∞ wynoszącym około 650 ± 500 μg·h/ml. Stałe stosowanie leku zwiększa ekspozycję (AUC₀₋ₜ) od 1,23 do 4-krotnie, jednak dawki powyżej 800 mg nie powodują dalszego wzrostu AUC ani Cₘₐₓ, co sugeruje wysycenie absorpcji. Obecność pokarmu podwaja AUC i Cₘₐₓ, dlatego zaleca się podawanie pazopanibu co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC₍₀₋₇₂₎ o 46% i podwaja Cₘₐₓ, skracając tₘₐₓ o około 2 godziny. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a metabolizowany głównie przez CYP3A4, z metabolitami o zróżnicowanej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi około 30,9 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (<4% z moczem).
absorpcja, aktywność AlAT, AUC, białko oporności raka piersi, bilirubina, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka pazopanibu, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, metabolizm, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gencjana 1% roztwór spirytusowy 10 mg/g
Metylorozanilinowy chlorek, będący składnikiem preparatu Gencjana 1% roztworu spirytusowego (10 mg/g), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym w modelach zwierzęcych. W organizmie ulega intensywnym przemianom metabolicznym głównie w wątrobie, gdzie enzymy cytochromu P-450 katalizują demetylację do triarylometylokarbinoli. Metabolity te są eliminowane przede wszystkim drogą żółciową z kałem, natomiast wydalanie nerkowe stanowi mniejszy udział w procesie eliminacji. Dokładne dane dotyczące dystrybucji substancji w organizmie nie są dostępne, jednak ze względu na charakter chemiczny można przypuszczać szeroką dystrybucję do tkanek.
aplikacja miejscowa, barwnik triarylometanowy, biotransformacja, cytochrom P-450, demetylacja, droga nerkowa, droga żółciowa, dystrybucja, dystrybucja leku, eliminacja, farmakokinetyka, metabolit leku, metabolizm, metylorozanilinowy chlorek, przemiana metaboliczna, roztwór na skórę, triarylometylokarbinol, wątroba, wchłanianie przezskórne, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinacalcet Reddy 30 mg
Cynakalcet, podawany doustnie w dawkach 30-90 mg, charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-6 godzinach oraz biodostępnością 20-25% na czczo, która wzrasta o 50-80% przy podaniu z posiłkiem niezależnie od zawartości tłuszczu. Wchłanianie ulega wysyceniu powyżej dawki 200 mg. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~1000 l) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Farmakokinetyka jest dwufazowa z początkowym okresem półtrwania około 6 godzin i końcowym 30-40 godzin, a stan równowagi osiągany jest w ciągu 7 dni z minimalną kumulacją. Cynakalcet jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP3A4 i częściowo CYP1A2, a jego metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Jest silnym inhibitorem CYP2D6, ale nie indukuje enzymów CYP1A2, CYP2C19 i CYP3A4. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez kał (15%). AUC i Cmax rosną liniowo w zakresie dawek 30-180 mg. Po podaniu obserwuje się szybki spadek PTH, osiągający minimum po 2-6 godzinach, z powrotem do poziomu wyjściowego po około 12 godzinach i stabilizacją do końca dobowego okresu dawkowania.
AUC, białka osocza, biodostępność, Cmax, cynakalcet, CYP1A2, CYP3A4, cytochrom P450, czerwone krwinki, dializa otrzewnowa, dystrybucja, eliminacja leku, hemodializa, inhibitor CYP2D6, klirens, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parathormon, schyłkowa choroba nerek, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alprox 0,5 mg
Alprazolam, substancja czynna leku Alprox, wykazuje wysoką biodostępność doustną ≥ 80% oraz szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 8-37 ng/mL po dawkach 0,5-3 mg w ciągu 1-2 godzin. Przy wielokrotnym podawaniu dawek 1,5-10 mg/dobę, stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 18,3-100 ng/mL. Alprazolam wiąże się z białkami osocza w 70%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego alfa-hydroksyalprazolamu oraz mniej aktywnego 4-hydroksyalprazolamu, a także nieaktywnych pochodnych benzofenonu. Metabolity wykazują niskie stężenia w osoczu i podobne okresy półtrwania do substancji macierzystej, co ogranicza ich wpływ na działanie farmakologiczne leku.
4-hydroksyalprazolam, alfa-hydroksyalprazolam, alprazolam, benzodiazepina, biodostępność, choroba wątroby, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja, eliminacja, enzym CYP3A4, inhibitor CYP3A4, metabolizm, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pochodna benzofenonu, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu krwi, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z niepokalanka pospolitego – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg z niepokalanka pospolitego (Vitex agnus castus L. fructus), będący składnikiem aktywnym produktu leczniczego Castagnus w dawce 4,5 mg wyciągu suchego (odpowiadającego średnio 45 mg owocu), nie posiada dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki. Brak jest informacji na temat wchłaniania, biodostępności, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnych po podaniu doustnym. Produkt jest ekstrahowany przy użyciu 60% etanolu, co może wpływać na profil związków aktywnych, jednak szczegółowe parametry farmakokinetyczne nie zostały określone.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betaserc 8 mg
Betahistyna, podawana doustnie w dawkach od 8 mg do 48 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, niezależnie od miejsca absorpcji. Spożycie posiłku opóźnia osiągnięcie maksymalnego stężenia (Cmax), jednak nie wpływa na całkowitą biodostępność leku. Betahistyna wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (<5%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie wypierania z białek. Po absorpcji lek jest szybko metabolizowany do nieaktywnego kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA), którego stężenie maksymalne w osoczu i moczu osiągane jest około 1 godziny po podaniu, a okres półtrwania wynosi około 3,5 godziny.
2-PAA, analiza farmakokinetyczna, białko osocza, biodostępność betahistyny, dawka doustna, dawka terapeutyczna, dichlorowodorek betahistyny, dystrybucja, działanie farmakologiczne, eliminacja betahistyny, farmakokinetyka betahistyny, interakcja lekowa, kwas 2-pirydylooctowy, metabolizm, niezmieniona betahistyna, okres półtrwania, proces metaboliczny, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, zaburzenie przedsionkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torvazin Plus 10 mg + 10 mg
Torvazin Plus to lek łączący atorwastatynę (10, 20 lub 40 mg) i ezetymib (10 mg), wykazujący równoważność biologiczną z podawaniem tych substancji osobno. Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax w 1-2 godziny), wysokim wiązaniem z białkami osocza (≥98%) oraz niską całkowitą dostępnością biologiczną (~12%) z powodu metabolizmu pierwszego przejścia i wstępnego klirensu jelitowego. Metabolizowana jest głównie przez CYP3A4 do aktywnych metabolitów, które odpowiadają za około 70% działania hamującego reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania atorwastatyny wynosi około 14 godzin, a jej działanie utrzymuje się 20-30 godzin. Ezetymib ulega szybkiemu wchłanianiu i sprzęganiu z kwasem glukuronowym, z Cmax osiąganym w 1-2 godziny (glukuronid) lub 4-12 godzin (ezetymib). Wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (99,7% dla ezetymibu, 88-92% dla glukuronidu). Ezetymib jest eliminowany głównie z żółcią (78%) i moczem (11%), a jego okres półtrwania wynosi około 22 godziny. Obecność pokarmu nie wpływa na biodostępność ezetymibu.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja, ezetymib, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, glukuronidacja, klirens kreatyniny, klirens żółciowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, polimorfizm genu, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompy efluksowe, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, równoważność biologiczna, skala Child-Pugha, stężenie w osoczu, transporter OATP1B1, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mildronate 500 mg
Meldonium, substancja czynna preparatu Mildronate 500 mg, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, wynoszącą 78%, co potwierdza efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego. Spożycie pokarmu opóźnia czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax), jednak nie wpływa na wartość Cmax ani AUC po dawce 400 mg. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest szybko, w ciągu 1-2 godzin, a farmakokinetyka meldonium charakteryzuje się liniową zależnością dawka-stężenie, co potwierdza proporcjonalny wzrost Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki. Metabolizm meldonium zachodzi głównie w wątrobie, jednak brak jest szczegółowych danych dotyczących metabolizmu u ludzi, co wskazuje na potrzebę dalszych badań klinicznych w tym zakresie.
AUC, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja, eliminacja, metabolizm, model zwierzęcy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu krwi, substancja czynna, wchłanianie, wydalanie nerkowe, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dziurawiec fix –
Produkt leczniczy DZIURAWIEC FIX zawiera 2,0 g ziela dziurawca (Hypericum perforatum L.) w jednej saszetce i jest dostępny w formie ziół do zaparzania. Z uwagi na tradycyjny charakter preparatu ziołowego oraz jego złożony skład, badania farmakokinetyczne, obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie poszczególnych składników, nie są wymagane ani standardowo przeprowadzane. Takie podejście jest zgodne z wytycznymi organów rejestracyjnych dla tego typu produktów.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – MINGAST –
Preparat MINGAST zawiera 99,87 g/100 g parafiny ciekłej (Paraffinum liquidum) w formie płynu doustnego, która po podaniu nie ulega wchłanianiu ani metabolizmowi w przewodzie pokarmowym. Parafina ta nie wykazuje działania drażniącego na błonę śluzową, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania. W przeciwieństwie do parafiny, mentol – główny składnik olejku mięty pieprzowej obecnego w preparacie – jest szybko i dobrze wchłaniany z proksymalnego odcinka jelita cienkiego, z okresem półtrwania w surowicy około 56 minut. Brak jest szczegółowych danych dotyczących dystrybucji składników MINGAST w organizmie.
absorpcja z jelita cienkiego, biotransformacja, dystrybucja, działanie drażniące na błonę śluzową, eliminacja, eliminacja nerkowa, filtracja kłębuszkowa, glukuronian mentolu, krążenie wątrobowo-jelitowe, mentol, metabolizm, okres półtrwania w surowicy, olejek mięty pieprzowej, parafina ciekła, płyn doustny, procesy trawienne, środek przeczyszczający, wchłanianie, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Artemisol
Produkt leczniczy Artemisol, stosowany miejscowo w postaci płynu na skórę, nie posiada przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, co skutkuje brakiem danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnych. Preparat zawiera mieszaninę nalewki piołunowo-wrotyczowej (Absinthi et Tanaceti herbae tinctura) w stosunku 1:5 z kwasem octowym 80%, a jego skład obejmuje 60-65% V/V etanolu oraz 2-3,2% kwasu octowego. Ze względu na formę farmaceutyczną – płyn do stosowania na skórę – zakłada się, że działanie substancji czynnych jest głównie miejscowe, jednak brak jest szczegółowych danych dotyczących penetracji przez skórę oraz ewentualnej absorpcji do krwiobiegu.
absorpcja do krwiobiegu, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, droga eliminacji, dystrybucja, kwas octowy, metabolizm, metabolizm wątrobowy, nalewka piołunowo-wrotyczowa, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, penetracja przez skórę, płyn na skórę, postać farmaceutyczna, stężenie maksymalne, stosowanie na skórę, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paragrippe –
Produkt leczniczy Paragrippe w formie tabletek zawiera substancje czynne w rozcieńczeniach homeopatycznych: Arnica montana 4CH, Belladonna 4CH, Eupatorium perfoliatum 4CH, Gelsemium sempervirens 4CH oraz Sulfur 5CH. W dostępnej charakterystyce produktu brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tych składników, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie i wydalaniu. Nie przeprowadzono badań pozwalających na określenie parametrów takich jak biodostępność, objętość dystrybucji, wiązanie z białkami osocza, metabolizm wątrobowy, czas półtrwania czy drogi eliminacji substancji aktywnych.
arnica montana, Belladonna, biodostępność, czas półtrwania, drogi eliminacji, dystrybucja, Eupatorium perfoliatum, Gelsemium sempervirens, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, rozcieńczenie homeopatyczne, Sulfur, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie substancji czynnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maść rumiankowa –
Maść rumiankowa, zawierająca ekstrakt z kwiatu Matricaria recutita L. (Chamomilla recutita), jest preparatem do stosowania miejscowego na skórę, z podłożem wazeliny białej i ekstraktem pozyskiwanym za pomocą etanolu. Nie przeprowadzono specjalistycznych badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania substancji czynnych zawartych w ekstrakcie rumianku, co jest typowe dla preparatów dermatologicznych o działaniu miejscowym. Oczekuje się ograniczonego przenikania substancji czynnych do krążenia ogólnoustrojowego, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych.
biodostępność miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, chamomilla recutita, dystrybucja, działanie miejscowe, ekstrakt z kwiatu rumianku, ekstrakt z rumianku, etanol, krążenie ogólnoustrojowe, kwiat rumianku, maść rumiankowa, Matricaria recutita, metabolizm, parametr farmakokinetyczny, preparat dermatologiczny, przenikanie substancji czynnych, stosowanie miejscowe na skórę, wazelina biała, wchłanianie, wydalanie substancji czynnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elicea 5 mg
Escytalopram, aktywny składnik preparatu Elicea, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania dawki, a okres półtrwania eliminacyjnego (t½ β) wynosi około 30 godzin po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (<5%). Eliminacja odbywa się zarówno drogą metaboliczną, jak i nerkową, z wydalaniem metabolitów z moczem, co podkreśla znaczenie prawidłowej funkcji nerek.
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja, eliminacja, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, metabolity escytalopramu, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, SSRI, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie osoczowe, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Bristol Laboratories w dawce 37,5 mg tramadolu chlorowodorku i 325 mg paracetamolu w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się odmienną farmakokinetyką obu składników. Tramadol, występujący w formie racemicznej, osiąga maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) 64,3 ng/ml dla (+)-tramadolu i 55,5 ng/ml dla (-)-tramadolu po około 1,8 h (Tmax), z okresem półtrwania (t1/2) odpowiednio 5,1 h i 4,7 h. Paracetamol natomiast osiąga Cmax 4,2 µg/ml po 0,9 h, z krótszym okresem półtrwania 2,5 h. Wchłanianie tramadolu jest wolniejsze i wykazuje większą objętość dystrybucji (Vd,β=203 ± 40 l) oraz wiązanie z białkami osocza na poziomie około 20%. Paracetamol dystrybuuje się szeroko do tkanek z objętością dystrybucji około 0,9 l/kg i podobnym stopniem wiązania z białkami. Podanie leku z posiłkiem nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu substancji, co umożliwia stosowanie preparatu niezależnie od jedzenia.
białka osocza, biodostępność, CYP2D6, CYP3A, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka, forma racemiczna, glutation, maksymalne stężenie w surowicy krwi, marskość wątroby, metabolit M1, metabolizm paracetamolu, metabolizm tramadolu, N-acetylo-p-benzochinoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, paracetamol, parametry kinetyczne, sprzęganie z kwasem siarkowym, sprzężenie z kwasem glukuronowym, szlak metaboliczny, Tmax, tramadol, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid Forte 40 mg
Omeprazol w dawce 40 mg (Helicid Forte) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pierwszej dawce i wzrostem do 60% przy kolejnych dawkach, co wynika z nasycenia metabolizmu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19, co u osób wolno metabolizujących prowadzi do 5-10-krotnie wyższej wartości AUC i 3-5-krotnie wyższego maksymalnego stężenia leku, jednak bez konieczności zmiany dawkowania. Okres półtrwania eliminacyjnego jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu dobowym; metabolity wydalane są głównie przez nerki (80%) i częściowo z kałem.
biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa, klirens ustrojowy, kumulacja leku, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletki dojelitowe, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, powinowactwo enzymatyczne, proces farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diprobase –
Produkt leczniczy Diprobase w postaci kremu jest preparatem dermatologicznym o działaniu miejscowym, klasyfikowanym jako emolient. Nie zawiera substancji czynnych, a jedynie substancje pomocnicze, co determinuje brak dostępnych danych dotyczących jego właściwości farmakokinetycznych. Nie przeprowadzono badań oceniających wchłanianie, dystrybucję, metabolizm ani wydalanie tego preparatu, co jest zgodne z charakterystyką emolientów stosowanych na skórę.
aplikacja na skórę, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja, działanie miejscowe, emolient, klirens, krem, metabolizm, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat dermatologiczny, substancja czynna, substancja pomocnicza, wchłanianie, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie - Leksykon substancji czynnych
Widłak goździsty – Właściwości farmakokinetyczne
Obecnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących widłaka goździstego (Lycopodium clavatum) w produkcie Limfodrenaż-Pascoe Basic, który zawiera tę substancję w rozcieńczeniu homotoksykologicznym D2 (1:100 powtórzone dwukrotnie) w stężeniu 0,10 g na 10 g produktu. Produkt występuje w formie kropli doustnych zawierających 39% (V/V) etanolu, co może wpływać na rozpuszczalność i potencjalne wchłanianie substancji aktywnych w przewodzie pokarmowym. Standardowa dawka 10 kropli dostarcza niewielką ilość widłaka goździstego, co utrudnia ocenę farmakokinetyki, a obecność 79 mg etanolu na 10 kropli może dodatkowo modulować procesy absorpcji, choć brak jest badań potwierdzających te interakcje.
Acidum arsenicosum, calendula officinalis, Chelidonium majus, dane farmakokinetyczne, dystrybucja, Echinacea, Hydrastis canadensis, krople doustne, Limfodrenaż-Pascoe, Lycopodium clavatum, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, phytolacca americana, rozcieńczenie D2, Sanguinaria canadensis, Taraxacum officinale, wchłanianie, widłak goździsty, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valused 60 mg + 40 mg + 40 mg
Valused to preparat w postaci kapsułek miękkich zawierający ekstrakty roślinne: wyciąg suchy z korzenia kozłka (Valeriana officinalis L.) 60 mg, wyciąg suchy z szyszek chmielu (Humulus lupulus L.) 40 mg oraz wyciąg suchy z ziela męczennicy (Passiflora incarnata L.) 40 mg. Ekstrakty charakteryzują się określonymi współczynnikami DER: kozłek 3-4:1 (etanol 60% V/V), chmiel 4-6:1 (metanol 30% V/V), męczennica 2-3:1 (etanol 90% V/V). Brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji poszczególnych składników, co utrudnia precyzyjne określenie biodostępności i czasu działania leku.
absorpcja, biodostępność, dane farmakokinetyczne, dostępność biologiczna, dystrybucja, efekt terapeutyczny, ekstrahent etanolowy, ekstrahent metanolowy, ekstrakt roślinny, eliminacja, forma farmaceutyczna, interakcja lekowa, kapsułka miękka, metabolizm, schemat dawkowania, substancja pomocnicza, Valused, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik DER, wyciąg z korzenia kozłka, wyciąg z szyszek chmielu, wyciąg z ziela męczennicy, zaburzenie funkcji nerek i wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Profitadal 20 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Profitadal, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie została precyzyjnie określona, jednak farmakokinetyka leku nie jest istotnie modyfikowana przez spożycie pokarmu ani porę dnia podania. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Tadalafil metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do glukuronianu metylokatecholu, którego aktywność wobec PDE5 jest klinicznie nieistotna. Klirens leku u zdrowych osób wynosi 2,5 l/h, a okres półtrwania to około 17,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach dawkowania raz na dobę.
AUC, białko osocza, cytochrom P450 CYP3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu krwi, substancja czynna, tadalafil, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bronchisan fix (1500 mg + 750 mg + 750 mg)/3 g
Produkt leczniczy Bronchisan fix zawiera korzeń prawoślazu (1,50 g), liść babki lancetowatej (0,75 g) oraz kwiat lipy (0,75 g) na saszetkę 3 g, jednakże nie poddano go badaniom klinicznym w zakresie farmakokinetyki. Brak jest danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych zawartych w preparacie. Ze względu na wieloskładnikowy charakter mieszanki ziołowej oraz obecność licznych związków biologicznie czynnych w każdym surowcu roślinnym, analiza farmakokinetyczna jest szczególnie złożona i wymagałaby zastosowania zaawansowanych metod analitycznych w dedykowanych badaniach klinicznych. Pomimo braku szczegółowych danych farmakokinetycznych, stosowanie Bronchisan fix w praktyce klinicznej opiera się na tradycyjnym wykorzystaniu składników roślinnych oraz obserwacjach empirycznych, co nie wpływa negatywnie na jego dotychczasowe zastosowanie. Pełne określenie profilu farmakokinetycznego preparatu wymagałoby dalszych badań, które mogłyby dostarczyć informacji o biodostępności poszczególnych składników aktywnych oraz potencjalnych interakcjach między nimi, co jest istotne z punktu widzenia optymalizacji terapii i bezpieczeństwa stosowania.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, biotransformacja, Bronchisan fix, drogi wydalania, dystrybucja, interakcja lekowa, korzeń prawoślazu, kwiat lipy, liść babki lancetowatej, metabolizm, surowiec roślinny, wchłanianie, wchłanianie składników aktywnych, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie, zastosowanie kliniczne, związek biologicznie czynny - Leksykon substancji czynnych
Szanta – Właściwości farmakokinetyczne
Szanta zwyczajna (Marrubium vulgare L.) jest kluczowym składnikiem syropu Apetiherb, który zawiera wyciąg płynny (1:2) z ziela szanty oraz innych roślinnych komponentów: ziela krwawnika, liścia melisy i owocu kopru włoskiego w proporcjach 3/2/3/2, z wodą oczyszczoną jako ekstrahentem. Pomimo szerokiego zastosowania tego preparatu, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących substancji aktywnych zawartych w szancie ani samego wyciągu z ziela szanty w Apetiherb. W efekcie brak jest danych dotyczących biodostępności, Tmax, Cmax, okresu półtrwania (t1/2), wiązania z białkami osocza, metabolizmu oraz dróg wydalania metabolitów po podaniu doustnym syropu.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dystrybucja, ekstrahent, liść melisy, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, owoc kopru włoskiego, podanie doustne, stężenie w osoczu, syrop Apetiherb, szanta zwyczajna, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, woda oczyszczona, wyciąg płynny, wydalanie, wydalanie metabolitów, ziele krwawnika, ziele szanty, związek czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Systen 50 50 mcg/24 h (3,2 mg)
System transdermalny Systen 50 zawiera 3,2 mg estradiolu (estradiol półwodny) i uwalnia 50 μg estradiolu na dobę z powierzchni 16 cm². Estradiol podany przezskórnie omija efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co skutkuje szybkim wzrostem stężenia estradiolu w surowicy z wartości wyjściowej około 3 pg/ml do ponad 20 pg/ml już po 4 godzinach od aplikacji. Średnie stężenie estradiolu utrzymuje się na poziomie o 44 pg/ml wyższym niż przed leczeniem przez cały czas stosowania plastra. Estradiol wiąże się w surowicy głównie z albuminą (60-65%) oraz globuliną przenoszącą hormony płciowe (SHBG, 35-45%), a ich frakcje nie ulegają zmianie po podaniu przezskórnym. Metabolizm estradiolu prowadzi do powstania estronu i jego sprzężonych pochodnych, które są wydalane z moczem, przy czym przemiany metaboliczne w skórze są minimalne, co zwiększa biodostępność leku.
albumina, białko transportujące, biodostępność, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, estradiol, estron, globulina przenosząca hormony płciowe, glukuronian, metabolizm, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie przezskórne, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, SHBG, siarczan, siarczan estronu, stężenie estradiolu, system transdermalny, wchłanianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ladiva 226 mg
Produkt leczniczy Ladiva zawiera 226 mg wyciągu suchego z liści maliny właściwej (Rubus idaeus L., folium) w kapsułce twardej, z ekstraktem w stosunku 3-5:1, pozyskiwanym przy użyciu wody jako rozpuszczalnika. Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących tego preparatu, co skutkuje brakiem danych na temat wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, eliminacji oraz biodostępności substancji czynnych po podaniu doustnym. Fizyczne parametry kapsułki to długość około 21-22 mm i średnica 7-8 mm, z charakterystycznym beżowym wieczkiem i jasnoróżowym korpusem zawierającym jasnobrązowy proszek.
absorpcja substancji czynnych, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dystrybucja, dystrybucja składników aktywnych, eliminacja, kapsułka twarda, metabolizm, płyny ustrojowe, podanie doustne, postać farmaceutyczna, przemiany biochemiczne, przewód pokarmowy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, Rubus idaeus, wchłanianie, wyciąg z liści maliny, wydalanie substancji czynnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adadox 2 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Adadox (2 mg), charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 67%. Po absorpcji lek wiąże się w 98% z białkami osocza, co ogranicza ilość wolnej frakcji dostępnej do działania farmakologicznego. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym udziałem izoenzymu CYP 3A4, a także w mniejszym stopniu CYP 2D6 i CYP 2C9. Główne szlaki metaboliczne to O-demetylacja i hydroksylacja, prowadzące do powstania aktywnego metabolitu 6′-hydroksylowego, którego stężenie w osoczu stanowi około 25% stężenia związku macierzystego. Okres półtrwania doksazosyny wynosi około 22 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie z kałem, przy mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
absorpcja, biodostępność, biotransformacja, cymetydyna, CYP 2C9, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka doksazosyny, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP 2D6, izoenzym CYP 3A4, klirens, metabolit 6′-hydroksylowy, metabolizm, niewydolność nerek, O-demetylacja, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Merkaptobenzotiazol – Właściwości farmakokinetyczne
Merkaptobenzotiazol jest składnikiem diagnostycznego plastra TRUE Test 36, stosowanego w wykrywaniu alergicznego wyprysku kontaktowego. W produkcie znajduje się w panelu nr 3, na pozycji 32, w stężeniu 75 µg/cm², co odpowiada 61 µg na pojedynczy płatek testowy. Produkt zawiera łącznie 35 substancji testujących, podzielonych na 3 panele po 12 płatków każdy. Merkaptobenzotiazol oraz pochodne merkaptanowe, takie jak morfolinylomerkaptobenzotiazol, obecne w panelu nr 2 (pozycja 22), są stosowane do identyfikacji nadwrażliwości kontaktowej.
alergiczny wyprysk kontaktowy, charakterystyka produktu leczniczego, disiarczek dibenzotiazylu, dystrybucja, eliminacja substancji, merkaptobenzotiazol, metabolizm, morfolinylomerkaptobenzotiazol, N-cykloheksylobenzotiazylosufonamid, nadwrażliwość kontaktowa, parametr farmakokinetyczny, pochodne merkaptanowe, test prowokacyjny, TRUE Test 36, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne