Właściwości farmakokinetyczne
Profitadal 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Tadalafil, substancja czynna leku Profitadal, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny determinujący jego skuteczność kliniczną i wygodne dawkowanie. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, oraz odmienności obserwowanych w szczególnych populacjach pacjentów.¹

Proces wchłaniania

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Należy jednak zaznaczyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona.²

Istotną właściwością tadalafilu jest brak wpływu pokarmu na parametry farmakokinetyczne leku. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania tadalafilu nie ulegają zmianie pod wpływem spożywanych posiłków, co pozwala na przyjmowanie leku niezależnie od czasu posiłku. Ponadto, badania potwierdziły, że pora dnia (rano czy wieczorem), w której lek jest przyjmowany, nie wpływa w istotny klinicznie sposób na proces absorpcji tadalafilu.³

Dystrybucja w organizmie

Średnia objętość dystrybucji tadalafilu wynosi około 63 litry, co wskazuje na rozległe rozmieszczanie substancji czynnej w tkankach. W stężeniach terapeutycznych tadalafil wiąże się w 94% z białkami osocza, przy czym zaburzenia czynności nerek nie wpływają na stopień wiązania z białkami.⁴

Badania wykazały również, że w nasieniu zdrowych osób pojawia się mniej niż 0,0005% podanej dawki leku, co jest istotną informacją w kontekście bezpieczeństwa stosowania.⁵

Metabolizm leku

Tadalafil jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzym (CYP) 3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem występującym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Należy podkreślić, że aktywność tego metabolitu wobec fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) jest co najmniej 13 000 razy słabsza niż aktywność tadalafilu. W związku z tym, przy obserwowanych stężeniach tego metabolitu w osoczu, przyjmuje się, że nie wykazuje on istotnej aktywności klinicznej.⁶

Eliminacja leku

U zdrowych osób średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę, natomiast średni okres półtrwania to 17,5 godziny. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przede wszystkim z kałem (około 61% dawki), a w mniejszym stopniu z moczem (około 36% dawki).⁷

Liniowość parametrów farmakokinetycznych

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość zarówno względem dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja (AUC) zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przy dawkowaniu raz na dobę.⁸

Istotną informacją kliniczną jest fakt, że profil farmakokinetyczny tadalafilu określony w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest zbliżony do profilu obserwowanego u osób nie wykazujących takich zaburzeń.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na lek (AUC) o 25% w porównaniu z grupą zdrowych osób w wieku od 19 do 45 lat. Niemniej, efekt ten nie jest istotny klinicznie i nie wymaga modyfikacji dawkowania produktu leczniczego.¹⁰

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka tadalafilu ulega istotnym zmianom u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W farmakologicznych badaniach klinicznych po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazano, że:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) ekspozycja (AUC) na tadalafil była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób¹¹
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31 do 50 ml/min) ekspozycja (AUC) również była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób¹²
• U osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja (AUC) również była dwukrotnie większa, a dodatkowo stężenie maksymalne (Cmax) było o 41% większe niż u zdrowych osób¹³

Należy podkreślić, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu.¹⁴

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę tadalafilu zależy od stopnia ich nasilenia:

• U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) po podaniu dawki 10 mg ekspozycja na tadalafil (AUC) jest porównywalna z ekspozycją u zdrowych osób¹⁵
• W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) istnieją ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego. W takiej sytuacji lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed zastosowaniem leku¹⁶

Warto zaznaczyć, że brak jest danych dotyczących podawania tadalafilu w dawkach większych niż 10 mg u osób z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁷

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu ze zdrowymi osobami. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle istotna, aby wymagała modyfikacji dawki leku.¹⁸