Właściwości farmakokinetyczne
Adadox 2 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Adadox

Właściwości farmakokinetyczne doksazosyny, substancji czynnej leku Adadox (2 mg, tabletki), obejmują szereg procesów biologicznych determinujących losy leku w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę parametrów farmakokinetycznych doksazosyny ze szczególnym uwzględnieniem procesów absorpcji, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹

Wchłanianie

Doksazosyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Badania wskazują, że lek jest skutecznie absorbowany zarówno u młodych dorosłych mężczyzn, jak i u osób starszych obu płci. Biodostępność doksazosyny wynosi około 2/3 (około 67%) podanej dawki, co świadczy o stosunkowo wysokim stopniu wykorzystania leku przez organizm.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu doksazosyna ulega znacznemu wiązaniu z białkami osocza. Badania wykazały, że około 98% substancji czynnej wiąże się z białkami osocza, co wskazuje na bardzo wysoki stopień wiązania z białkami i ograniczoną ilość wolnej frakcji leku dostępnej do działania farmakologicznego i eliminacji.³

Metabolizm

Doksazosyna podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Główne szlaki metaboliczne obejmują:

• O-demetylację – podstawowy proces biotransformacji doksazosyny⁴
• Hydroksylację – drugi istotny proces metaboliczny⁵

Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie. Badania in vitro wykazały, że dominującym szlakiem eliminacji jest metabolizm z udziałem izoenzymu CYP 3A4 cytochromu P450. W mniejszym stopniu w procesy metaboliczne zaangażowane są również izoenzymy CYP 2D6 i CYP 2C9.⁶

W wyniku metabolizmu powstają liczne metabolity doksazosyny, spośród których najbardziej aktywny jest metabolit 6′-hydroksylowy. Jego stężenie w osoczu osiąga jednak tylko około jednej czwartej stężenia związku macierzystego, co sugeruje, że działanie przeciwnadciśnieniowe jest głównie wynikiem aktywności samej doksazosyny, a nie jej metabolitów.⁷

Eliminacja

Eliminacja doksazosyny z osocza przebiega dwufazowo. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 22 godziny, co uzasadnia stosowanie leku raz na dobę.⁸

Dominującą drogą wydalania doksazosyny i jej metabolitów jest wydalanie z kałem. Mniej niż 5% podanej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej doksazosyny, co potwierdza intensywny metabolizm substancji czynnej przed eliminacją z organizmu.⁹

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dostępne są ograniczone dane dotyczące farmakokinetyki doksazosyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W badaniu klinicznym z udziałem 12 pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, którym podano pojedynczą dawkę doustną doksazosyny, zaobserwowano:

• wzrost pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) o 43%¹⁰
• spadek klirensu doksazosyny o 40%¹¹

Ze względu na fakt, że doksazosyna jest w całości metabolizowana przez wątrobę, zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności tego narządu.¹²

Pacjenci w podeszłym wieku i z niewydolnością nerek

Przeprowadzone badania farmakokinetyczne u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek nie wykazały istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych w porównaniu z parametrami uzyskanymi u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Oznacza to, że w tych grupach pacjentów nie ma konieczności modyfikacji dawkowania wynikającej ze zmian w farmakokinetyce leku.¹³

Interakcje farmakokinetyczne

Biorąc pod uwagę znaczący udział izoenzymu CYP 3A4 w metabolizmie doksazosyny, należy zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Dostępne są ograniczone dane dotyczące wpływu leków modyfikujących metabolizm wątrobowy (np. cymetydyny) na farmakokinetykę doksazosyny.¹⁴