dystrybucja tkankowa
Dystrybucja tkankowa (ang. tissue distribution) to proces, w którym leki lub substancje chemiczne rozprzestrzeniają się z krwiobiegu do różnych tkanek i narządów ciała. Jest to kluczowy element farmakokinetyki, wpływający na skuteczność terapeutyczną i potencjalną toksyczność substancji leczniczych.
Na dystrybucję tkankową wpływa wiele czynników, w tym lipofilność leku, stopień wiązania z białkami osocza, przepływ krwi przez tkanki oraz pH środowiska. Substancje o wysokiej lipofilności łatwiej przenikają przez błony komórkowe i mogą kumulować się w tkance tłuszczowej, podczas gdy leki hydrofilowe pozostają głównie w przestrzeni pozakomórkowej.
Zrozumienie profilu dystrybucji tkankowej ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście doboru dawkowania, przewidywania działań niepożądanych oraz projektowania nowych leków. W niektórych przypadkach selektywna dystrybucja tkankowa może być korzystna, np. gdy lek koncentruje się w narządzie docelowym, minimalizując jednocześnie ekspozycję innych tkanek.
W diagnostyce i badaniach naukowych ocena dystrybucji tkankowej substancji często wymaga zastosowania zaawansowanych technik obrazowania, takich jak PET, SPECT czy autoradiografia, które pozwalają na nieinwazyjne śledzenie rozmieszczenia badanych związków w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sód tetradecylu siarczan – Właściwości farmakokinetyczne
Sodu tetradecylu siarczan (STS), aktywny składnik preparatu Fibrovein dostępnego w stężeniach 0,2%, 0,5%, 1% oraz 3%, jest stosowany w skleroterapii poprzez bezpośrednie podanie do światła naczynia. Po iniekcji 3% roztworu STS około 75% dawki szybko przemieszcza się z miejsca wstrzyknięcia do naczyń łączących i żył głębokich łydki. Badania na modelach zwierzęcych wykazały niską kumulację substancji w tkankach (wątroba, nerki, tkanka tłuszczowa, mięśnie) po 72 godzinach, co wskazuje na ograniczoną retencję. Metabolizm STS u ludzi pozostaje nie do końca poznany, natomiast eliminacja u szczurów odbywa się głównie przez nerki – około 70% dawki jest wydalane z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin, a po 72 godzinach odzysk radioaktywności wynosi 73,5% w moczu i 18,2% w kale. Preparat charakteryzuje się fizjologicznym pH 7,5-7,9 oraz osmolalnością 247-273 mOsm/kg, co sprzyja dobrej tolerancji miejscowej podczas podania dożylnego.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dabigatran etexilate Orion 75 mg
Dabigatran eteksylan jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego dabigatranu, charakteryzującego się bezwzględną dostępnością biologiczną około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych osób, jednak w okresie pooperacyjnym czas ten wydłuża się do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia ogólnego i porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego. Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 60-70 L) i wiąże się z białkami osocza w 34-35%. Metabolizm obejmuje sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (około 85% w postaci niezmienionej), z klirensem około 100 mL/min, co koreluje z przesączaniem kłębuszkowym. Okres półtrwania wynosi u osób starszych około 11-14 godzin i jest wydłużony u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie AUC może wzrosnąć nawet 6-krotnie przy CrCL 10-30 mL/min.
acyloglukuronid, białko transportowe P-gp, biodostępność leku, dabigatran, dabigatran eteksylan, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, prolek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ritonavir Aurovitas 100 mg
Rytonawir, podawany w formie tabletek powlekanych 100 mg, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym z Tmax około 4 godzin i klirensem nerkowym poniżej 0,1 l/h. Po podaniu wielokrotnym obserwuje się indukcję enzymatyczną prowadzącą do zmniejszenia minimalnych stężeń leku, stabilizujących się po około 2 tygodniach terapii. Wartości Cmax wahają się od 0,84 ± 0,39 µg/ml przy dawce 100 mg raz na dobę do 11,2 ± 3,6 µg/ml przy dawce 600 mg dwa razy na dobę, a AUC od 6,2 do 77,5 µg·h/ml. Rytonawir wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99%) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A, z eliminacją głównie przez układ wątrobowo-żółciowy (około 86% wydalane z kałem). Pokarm o umiarkowanej i wysokiej zawartości tłuszczu zmniejsza AUC i Cmax o 20-23%. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, a także w zależności od masy ciała czy wieku (50-70 lat). Klirens rytonawiru u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (Child-Pugh A i B) nie różni się istotnie od zdrowych osób.
albumina surowicy, alfa1-glikoproteina, AUC, biodostępność leku, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, dawka wielokrotna, dysfagia, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka rytonawiru, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy, izopropylotiazol, kapsułka elastyczna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, parametry AUC, parametry farmakokinetyczne, rytonawir, stan stacjonarny, Tmax, układ wątrobowo-żółciowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – LutaPol 0,925 – 37 GBq/fiolkę
LutaPol to radiofarmaceutyczny prekursor zawierający izotop lutetu (177Lu), stosowany do znakowania radioaktywnego innych preparatów leczniczych. Lutet (177Lu) emituje promieniowanie beta o maksymalnej energii 498 keV (średnia 149,2 keV) oraz promieniowanie gamma o energiach 208 keV (10,4%) i 113 keV (6,2%), a jego okres półtrwania wynosi 6,65 dni, co umożliwia efektywne przygotowanie i podanie radiofarmaceutyku. Izotop jest produkowany metodą reaktorową przez napromienianie neutronami wzbogaconego (176Lu), uzyskując aktywność właściwą >500 GBq/mg, co jest kluczowe dla skuteczności znakowania biologicznych cząsteczek terapeutycznych. Preparat dostępny jest w fiolkach o aktywności od 0,925 do 37 GBq (1,86–74 µg lutetu) w objętości 0,010–2 ml, w formie przezroczystego roztworu chlorku lutetu w kwasie solnym, zapewniając wysoką czystość radiochemiczną i jakość produktu.
Farmakodynamika produktów leczniczych znakowanych 177Lu zależy od specyfiki nośnika biologicznego, co determinuje mechanizm działania, dystrybucję tkankową i efekty terapeutyczne. EMA zniosła obowiązek badań klinicznych chlorku lutetu (177Lu) w populacji pediatrycznej ze względu na potencjalne ryzyko i brak przewagi terapeutycznej nad istniejącymi metodami, jednak wyłączenie to nie dotyczy zastosowań diagnostycznych i terapeutycznych z określonymi molekułami nośnikowymi, gdzie stosowanie u dzieci jest możliwe przy zachowaniu środków ostrożności. Szczegółowe informacje dotyczące zastosowań i bezpieczeństwa należy odnosić do Charakterystyki Produktu Leczniczego danego preparatu znakowanego 177Lu.
aktywność właściwa, chlorek lutetu, czystość radiochemiczna, dystrybucja tkankowa, izotop promieniotwórczy, lutet 177Lu, molekuła nośnikowa, napromienianie neutronami, okres półtrwania, populacja pediatryczna, prekursor radiofarmaceutyczny, preparat radiofarmaceutyczny, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, właściwości farmakodynamiczne, zastosowanie diagnostyczne, znakowanie cząsteczek biologicznych, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hascosept Forte 3 mg/ml
Benzydaminy chlorowodorek, substancja czynna leku Hascosept Forte, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym miejscowo w jamie ustnej (kod ATC: A01AD02). Charakteryzuje się złożonym mechanizmem działania obejmującym hamowanie syntezy prostaglandyn, stabilizację błon komórkowych i lizosomalnych, redukcję przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz działanie przeciwbólowe i antyagregacyjne. Dzięki temu benzydamina skutecznie zmniejsza stan zapalny, obrzęk oraz ból, a także poprawia ukrwienie tkanek i przyspiesza eliminację mediatorów zapalnych. Substancja ta wykazuje wysoką biodostępność miejscową, osiągając znaczne stężenia w zmienionych chorobowo tkankach, co potęguje jej efekt terapeutyczny.
aerozol leczniczy, błona lizosomalna, chlorowodorek benzydaminy, dystrybucja tkankowa, działanie odkażające, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, enzym lizosomalny, lek do stosowania miejscowego, mediator prozapalny, mediator stanu zapalnego, miejscowe znieczulenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk tkanek, przepuszczalność naczyń krwionośnych, synteza prostaglandyn, warunki hemodynamiczne, wchłanianie miejscowe, właściwości antyagregacyjne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Triplixam 10 mg + 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triplixam zawiera peryndopryl, indapamid oraz amlodypinę, których farmakokinetyka nie ulega zmianie przy jednoczesnym podaniu. Peryndopryl jest prolekiem, szybko wchłanialnym (Cmax po 1 h), z aktywnym metabolitem peryndoprylatem osiągającym maksymalne stężenie po 3-4 h i okresem półtrwania 17 h. Biodostępność peryndoprylu zmniejsza się po posiłku, dlatego zaleca się podawanie na czczo. Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem (Cmax po 1 h), wysokim wiązaniem z białkami osocza (79%) oraz okresem półtrwania 14-24 h, eliminowany głównie przez nerki (70%) i kał (22%). Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 h, ma wysoką biodostępność (64-80%) niezależną od pokarmu, silne wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
amlodypina, AUC, biodostępność amlodypiny, dystrybucja tkankowa, enzym konwertujący angiotensynę, farmakokinetyka, faza eliminacji, indapamid, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjenci dializowani, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, pole pod krzywą stężenia leku, prekursor leku, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Tlenek bizmutu – Właściwości farmakokinetyczne
Tlenek bizmutu w preparacie Ulcamed, występujący jako bizmut potasu amonowy cytrynian, wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, wynoszące mniej niż 0,2% podanej dawki. Substancja działa głównie miejscowo w przewodzie pokarmowym, gdzie ulega miejscowemu metabolizmowi w żołądku, tworząc nierozpuszczalne związki, takie jak tlenochlorek bizmutu i cytrynian bizmutu. Bizmut kumuluje się przede wszystkim w nerkach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem, przy klirensie nerkowym około 50 ml/min dla frakcji wchłoniętej. Kinetyka eliminacji wymaga zastosowania co najmniej 3-kompartmentowego modelu farmakokinetycznego, a biologiczny okres półtrwania wynosi od 5 do 11 dni.
absorpcja ogólnoustrojowa, bilans elektrolitowy, biologiczny okres półtrwania, bizmut potasu amonowego cytrynian, cytrynian bizmutu, dystrybucja tkankowa, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, model farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, tabletka powlekana, tlenek bizmutu, tlenochlorek bizmutu, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tuxanuva 75 mg
Dabigatran eteksylan, prolek podawany doustnie, ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego dabigatranu, którego biodostępność wynosi około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych osób, natomiast po zabiegach chirurgicznych wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co jest związane z działaniem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Integralność kapsułek HPMC jest kluczowa, gdyż uszkodzenie otoczki zwiększa biodostępność leku nawet o 75%. Pokarm wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o 2 godziny, nie wpływając jednak na całkowitą ekspozycję (AUC). Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%). Metabolizm obejmuje sprzęganie do aktywnych acyloglukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% niezmienionego leku w moczu) z klirensem około 100 mL/min i okresem półtrwania 11-14 godzin u osób zdrowych.
acyloglukuronid, dabigatran, dabigatran eteksylan, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Baldivian Noc 441,35 mg
Baldivian Noc to lek roślinny zawierający suchy wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L., s.l. radix) w dawce 441,35 mg w postaci tabletek drażowanych, stosowany w zaburzeniach snu. Pomimo potwierdzonej skuteczności klinicznej, dostępne dane dotyczące farmakokinetyki tego preparatu są ograniczone. Parametry takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz wydalanie składników aktywnych nie zostały dotychczas w pełni scharakteryzowane, co wynika m.in. z złożoności mieszaniny substancji biologicznie czynnych zawartych w wyciągu oraz braku jednoznacznej identyfikacji głównych składników odpowiedzialnych za efekt terapeutyczny.
biodostępność, dystrybucja tkankowa, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, etanol, farmakokinetyka, korzeń kozłka lekarskiego, kozłek lekarski, parametry farmakokinetyczne, preparat roślinny, skuteczność kliniczna, substancja biologicznie czynna, tabletka drażowana, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia snu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax 850 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Metformax 850, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z Tmax około 2,5 godziny i biodostępnością 50-60% po podaniu doustnym dawek 500-850 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) rzadko przekracza 4 μg/ml, a stężenie w stanie stacjonarnym utrzymuje się poniżej 1 μg/ml po 24-48 godzinach terapii. Spożycie pokarmu obniża Cmax o około 40%, AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o około 35 minut, co należy uwzględnić przy planowaniu dawkowania. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak metabolizmu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych i wskazuje na penetrację do tkanek, zwłaszcza wątroby i mięśni.
absorpcja z przewodu pokarmowego, AUC, biodostępność, chlorowodorek metforminy, Cmax, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwasica mleczanowa, Metformax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w stanie stacjonarnym, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Siofor 500 500 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Siofor 500, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z Tmax około 2,5 godziny po podaniu doustnym oraz biodostępnością na poziomie 50-60% u zdrowych osób. Niewchłonięta frakcja leku wynosi 20-30% i jest wydalana z kałem. Metformina nie wiąże się z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji (Vd) jest szeroka i wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) nie przekracza 4 μg/ml, a typowe stężenie stacjonarne utrzymuje się poniżej 1 μg/ml. Pokarm wpływa na farmakokinetykę leku, zmniejszając stężenie w surowicy o około 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieustalone.
AUC, chlorowodorek metforminy, cukrzyca, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, Siofor, stężenie glukozy, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wychwyt ogólnoustrojowy, wydalanie z moczem, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dabigatran Eteksylan Stada 75 mg
Dabigatran eteksylan jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego dabigatranu, charakteryzującego się bezwzględną biodostępnością około 6,5%. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników, natomiast w warunkach pooperacyjnych czas ten wydłuża się do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia ogólnego, porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego oraz samego zabiegu chirurgicznego. Wchłanianie jest proporcjonalne do dawki, a integralność kapsułek HPMC jest kluczowa dla uniknięcia niezamierzonego wzrostu biodostępności (do 75% po podaniu pojedynczej dawki). Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (34-35%). Metabolizowany jest głównie do farmakologicznie aktywnych acyloglukuronidów, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (ok. 85% w moczu), z klirensem około 100 ml/min, odpowiadającym przesączaniu kłębuszkowemu. Okres półtrwania u osób starszych wynosi około 11-14 godzin i ulega wydłużeniu w niewydolności nerek.
acyloglukuronid, biodostępność biologiczna, dabigatran eteksylan, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja na dabigatran, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, hydroliza esterazowa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens dabigatranu, krzywa dwuwykładnicza, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rupatadine Bluefish 10 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne i toksykologiczne rupatadyny, obejmujące różne gatunki zwierząt, nie wykazały istotnego ryzyka kardiotoksycznego przy dawkach przekraczających ponad 100-krotnie dawkę terapeutyczną 10 mg. Nie zaobserwowano wydłużenia odstępów QTc i QRS ani zaburzeń rytmu serca. Zarówno rupatadyna, jak i jej aktywny metabolit 3-hydroksydesloratadyna nie wpływały na potencjały czynnościowe włókien Purkiniego przy stężeniach do 2000-krotnie wyższych niż maksymalne stężenie (Cmax) u ludzi. W badaniu kanału potasowego HERG rupatadyna blokowała kanał jedynie przy stężeniu 1685-krotnie przewyższającym Cmax po dawce terapeutycznej, natomiast desloratadyna nie wykazywała takiego działania przy stężeniu 10 μmol. Badania dystrybucji tkankowej wykazały brak kumulacji rupatadyny w tkance serca.
dawka terapeutyczna, dystrybucja tkankowa, gen HERG, genotoksyczność, hydroksydesloratadyna, kanał potasowy, niecałkowite kostnienie, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu płodu, potencjał rakotwórczy, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, włókna Purkiniego, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG, znakowanie radioaktywne - Leksykon substancji czynnych
Apiksaban – Właściwości farmakokinetyczne
Apiksaban jest doustnym, bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa o biodostępności około 50% dla dawek do 10 mg, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach. Farmakokinetyka apiksabanu jest liniowa do dawki 10 mg, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na AUC ani Cmax, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 87%, a objętość dystrybucji (Vss) to około 21 litrów. Całkowity klirens apiksabanu wynosi około 3,3 L/h, a okres półtrwania około 12 godzin. Eliminacja odbywa się wielotorowo, z około 27% klirensu nerkowego i około 25% dawki wydalanej w postaci metabolitów, głównie z kałem. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5 oraz w mniejszym stopniu przez CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19 i 2J2, a lek występuje w osoczu głównie w formie niezmienionej. Apiksaban jest substratem dla transporterów P-gp i BCRP.
białko oporności raka sutka, białko transportowe, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, CYP3A4/5, droga eliminacji, dystrybucja tkankowa, działanie anty-Xa, hemodializa, hydroksylacja, inhibitor czynnika Xa, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie apiksabanu w osoczu, szlak biotransformacji, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza