Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Rupatadine Bluefish

Dostępne dane przedkliniczne dotyczące rupatadyny, pochodzące z konwencjonalnych badań farmakologicznych, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, oceny genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, nie wskazują na szczególne zagrożenie dla człowieka podczas stosowania leku w dawkach terapeutycznych¹.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

W badaniach przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt (szczury, świnki morskie, psy) rupatadyna podawana w dawkach przekraczających ponad 100-krotnie dawkę kliniczną (10 mg) nie powodowała wydłużenia odstępu QTc ani QRS w zapisie EKG. Nie obserwowano również zaburzeń rytmu serca².

Rupatadyna oraz jej główny aktywny metabolit u człowieka, 3-hydroksydesloratadyna, nie wpływały na potencjały czynnościowe we włóknach Purkiniego izolowanych z serca psa, nawet przy stężeniach co najmniej 2000 razy większych niż maksymalne stężenie (Cmax) występujące u ludzi po podaniu dawki 10 mg³.

W badaniu oceniającym wpływ na sklonowany ludzki kanał potasowy (gen HERG) stwierdzono, że rupatadyna w stężeniu 1685 razy większym niż Cmax występujące po podaniu dawki terapeutycznej blokowała ten kanał. Natomiast desloratadyna, jako metabolit o największej aktywności, w stężeniu 10 mikromoli nie wykazywała takiego działania⁴.

Istotnym jest, że badania dotyczące dystrybucji tkankowej u szczurów, przeprowadzone z zastosowaniem rupatadyny znakowanej radioaktywnie, wykazały, że substancja ta nie kumuluje się w tkance serca⁵.

Wpływ na rozrodczość i rozwój potomstwa

W badaniach na szczurach, po podaniu dużej dawki rupatadyny wynoszącej 120 mg/kg mc. na dobę (dawka zapewniająca Cmax 268 razy większe niż u ludzi po podaniu dawki terapeutycznej), stwierdzono znaczące zmniejszenie płodności zarówno u samców, jak i u samic⁶.

Toksyczność dla płodu u szczurów obserwowano wyłącznie po zastosowaniu dawek toksycznych dla matek (25 i 120 mg/kg mc. na dobę). Objawy toksyczności obejmowały:⁷

• opóźnienie wzrostu płodu
• niecałkowite kostnienie
• niewielkie wady kośćca

W przeciwieństwie do szczurów, u królików nie stwierdzono dowodów na toksyczny wpływ na rozwój potomstwa po podaniu dawek do 100 mg/kg mc.⁸.

Na podstawie badań przedklinicznych ustalono, że dawka nie powodująca szkodliwego wpływu na rozwój potomstwa wynosiła 5 mg/kg mc. na dobę u szczurów oraz 100 mg/kg mc. na dobę u królików. Po zastosowaniu tych dawek maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) było odpowiednio 45 i 116 razy większe niż oznaczane u ludzi przyjmujących dawkę terapeutyczną 10 mg na dobę⁹.