biologiczny okres półtrwania
Biologiczny okres półtrwania to czas potrzebny do zmniejszenia stężenia substancji biologicznie czynnej w organizmie o połowę. Jest to kluczowy parametr farmakokinetyczny, wykorzystywany w praktyce klinicznej do określania schematu dawkowania leków, przewidywania czasu utrzymywania się substancji w organizmie oraz oceny ryzyka kumulacji leku podczas terapii.
Okres półtrwania zależy od wielu czynników, takich jak metabolizm wątrobowy, filtracja nerkowa, wiązanie z białkami osocza czy dystrybucja tkankowa. Może być różny dla różnych substancji – od kilku minut (np. adenozyna) do kilkudziesięciu dni (np. amiodaron). Parametr ten ma szczególne znaczenie przy dostosowywaniu dawek u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdzie fizjologiczne mechanizmy eliminacji są zaburzone.
W praktyce klinicznej przyjmuje się, że lek osiąga stan stacjonarny po upływie 4-5 okresów półtrwania przy regularnym dawkowaniu, a jest w większości eliminowany z organizmu po upływie podobnego czasu od zakończenia terapii. To pozwala lekarzom na precyzyjne planowanie terapii, przewidywanie interakcji lekowych oraz ustalanie bezpiecznych odstępów czasowych między stosowaniem różnych substancji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen – Dawkowanie i sposób podawania
Fibrynogen, jako kluczowy czynnik krzepnięcia, wymaga indywidualnego dawkowania opartego na aktualnym stężeniu fibrynogenu w osoczu oraz stanie klinicznym pacjenta. W przypadku wrodzonych niedoborów, profilaktycznie należy podać preparat celem osiągnięcia stężenia 1 g/l, utrzymując je powyżej 0,5 g/l do zagojenia ran. Dawkowanie fibrynogenu ludzkiego (Fibryga) wylicza się według wzoru: dla dorosłych i młodzieży dawka (mg/kg) = [stężenie docelowe (g/l) – stężenie oznaczone (g/l)] ÷ 0,018, a dla dzieci <12 lat ÷ 0,014. Biologiczny okres półtrwania fibrynogenu wynosi 3-4 dni, co wpływa na częstotliwość podawania. W nabytym niedoborze u dorosłych stosuje się początkowo 1-2 g, a w ciężkich krwotokach 4-8 g, natomiast u dzieci i młodzieży dawka wynosi 20-30 mg/kg. Preparat podaje się dożylnie z maksymalną szybkością 5 ml/min (wrodzona afibrynogenemia) lub 10 ml/min (nabyty niedobór).
afibrynogenemia, aplikacja natryskowa, białko krzepnięcia krwi, biologiczny okres półtrwania, chirurgia małoinwazyjna, ciężki krwotok, dwutlenek węgla, hemostaza, hipofibrynogenemia, infuzja, klej tkankowy, koncentrat fibrynogenu, nabyty niedobór fibrynogenu, podanie podskórne, polimeryzacja kleju, przeszczep skóry, stężenie fibrynogenu w osoczu, terapia zastępcza, wrodzony niedobór fibrynogenu, wstrzyknięcie dożylne, zabieg laparoskopowy, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – NanoSPECT 0,5 mg
Preparat NanoSPECT, zawierający nanokoloidalną albuminę ludzką znakowaną technetem-99m (99mTc), charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, kluczową dla diagnostyki obrazowej. Po podaniu dożylnym ponad 95% preparatu jest usuwane z osocza w ciągu 15 minut, z dystrybucją głównie do wątroby (około 70% podanej aktywności), szpiku kostnego (15-20%) oraz śledziony (około 10%). Efektywny okres półtrwania w osoczu wynosi 2 minuty, natomiast biologiczny okres półtrwania, związany z powolnym rozkładem nanokoloidu, to około 32 godziny. Po podaniu podskórnym 30-40% cząstek jest transportowanych do regionalnych węzłów chłonnych przez układ limfatyczny, a pozostała część ulega fagocytozie lub dystrybucji układowej. Eliminacja preparatu odbywa się głównie przez układ siateczkowo-śródbłonkowy (RES) z następczym wydalaniem produktów rozkładu przez nerki, przy niewielkiej ilości 99mTc wydalanej bezpośrednio z moczem.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoposid Ebewe 50 mg/2,5 ml
Etopozyd, dostępny w postaci koncentratu 20 mg/ml do infuzji, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą liniowe właściwości w zakresie dawek terapeutycznych 100-600 mg/m² powierzchni ciała (pc). Po podaniu dożylnym model dwukompartmentowy opisuje farmakokinetykę leku, z okresem półtrwania fazy dystrybucji około 1,5 godziny oraz fazy eliminacji od 4 do 11 godzin. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18-29 litrów, a całkowity klirens mieści się w zakresie 33-48 ml/min (lub 16-36 ml/min/m² pc), pozostając niezależnym od dawki. Etopozyd wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza, zależne od stężenia albumin, a jego wolna frakcja koreluje ze stężeniem bilirubiny u pacjentów onkologicznych. Metabolizm obejmuje m.in. przerwanie pierścienia laktonowego, tworzenie glukuronidów, koniugatów siarkowych oraz O-demetylację przez CYP3A4. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (45% dawki w formie niezmienionej u dorosłych) oraz z kałem (44% dawki w ciągu 120 godzin). U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu i wzrost AUC, co wymaga modyfikacji dawkowania, natomiast niewydolność wątroby nie wpływa istotnie na klirens etopozydu.
aktywność SGPT, aminotransferaza alaninowa, białko osocza, biologiczny okres półtrwania, cisplatyna, eliminacja leku, izoenzym CYP450, klirens całkowity, klirens nerkowy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, koniugat siarkowy, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania dystrybucji, pierścień laktonowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne w osoczu, wolna frakcja leku, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Andepin 20 mg
Lek Andepin (fluoksetyna) w dawce 20 mg w postaci kapsułek twardych posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na fluoksetynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę bezwodną (120 mg) oraz żółcień chinolinową (0,0937 mg), które mogą wywołać reakcje alergiczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie fluoksetyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zarówno selektywnymi (np. selegilina), jak i odwracalnymi (RIMA, np. moklobemid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Objawy tego zespołu obejmują hipertermię, sztywność mięśniową, zaburzenia układu autonomicznego (wahania ciśnienia, tachykardia, pocenie się), mioklonie, ataksję, dyzartrię oraz rozchwianie emocjonalne, które w skrajnych przypadkach mogą prowadzić do delirium lub śpiączki, stanowiąc zagrożenie życia.
antagonista receptorów serotoninowych, ataksja, biologiczny okres półtrwania, cyproheptadyna, dantrolen, delirium, dyzartria, fluoksetyna, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, laktoza bezwodna, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, mioklonie, moklobemid, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, norfluoksetyna, odwracalny inhibitor MAO, politerapia, reakcja alergiczna, rozchwianie emocjonalne, selegilina, selektywny inhibitor MAO, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, SSRI, sztywność mięśniowa, tachykardia, układ serotoninergiczny, wahania ciśnienia tętniczego, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia układu autonomicznego, zespół serotoninowy, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketonal forte 100 mg
Ketoprofen, podawany doustnie w dawce 100 mg (Ketonal forte), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 10,4 µg/ml po 1 godz. 22 min). Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%, głównie albuminy) i niewielką objętość dystrybucji (0,1-0,2 l/kg). Farmakokinetyka ketoprofenu cechuje się szybkim metabolizmem wątrobowym (klirens osoczowy 1,16 ml/min/kg) oraz krótkim okresem półtrwania wynoszącym 2 godziny. Po podaniu dawki 100 mg, stężenia ketoprofenu w płynie stawowym są niższe niż w osoczu, ale utrzymują się dłużej (1,5 µg/ml po 3 godz., 0,8 µg/ml po 9 godz.), co wskazuje na powolne przenikanie i eliminację z przestrzeni stawowych. Stan równowagi stężenia leku osiągany jest po 24 godzinach regularnego podawania, a u osób starszych stężenie w stanie równowagi wynosi 6,3 µg/ml po 8,7 godziny.
absorpcja z przewodu pokarmowego, albuminy, białka osoczowe, biodostępność ketoprofenu, biologiczny okres półtrwania, enancjomer, enzymy mikrosomalne wątroby, Ketonal forte, ketoprofen, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, maziówka, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, proces ADME, przestrzeń stawowa, stan równowagi stężenia, torebka stawowa, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Galu chlorek – Właściwości farmakokinetyczne
Chlorek (⁶⁸Ga)-galu, będący składnikiem prekursora radiofarmaceutyku V-Ga68 o aktywności 500 MBq/mL na dzień i godzinę odniesienia, charakteryzuje się fizycznym okresem półtrwania około 68 minut. Prekursor ten nie jest przeznaczony do bezpośredniego podawania pacjentom, a jego zastosowanie polega na znakowaniu innych substancji czynnych w zestawach radiofarmaceutycznych. Po dożylnym podaniu u zwierząt (szczury) chlorek (⁶⁸Ga)-galu szybko wiąże się z białkami krwi, z biologicznym okresem półtrwania związanym z białkami wynoszącym 188-254 godzin. Dystrybucja tkankowa wykazuje tropizm do wątroby, śledziony, płuc oraz kości, gdzie stężenie aktywności wynosi od 0,5 do 1,5% wstrzykniętej dawki na gram tkanki.
anihilacja, biologiczny okres półtrwania, chlorek galu-68, cynk-68, droga eliminacji, dystrybucja tkankowa, emisja pozytonów, energia promieniowania, fizyczny okres półtrwania, gal-68, izotop galu-68, okres półtrwania, prekursor radiofarmaceutyku, promieniowanie gamma, radioznakowanie in vitro, stężenie aktywności, wiązanie z białkami krwi, właściwości farmakokinetyczne, wychwyt elektronów, zestaw radiofarmaceutyczny - Leksykon substancji czynnych
Gal – Właściwości farmakokinetyczne
Gal-68 (⁶⁸Ga) jest radioizotopem pozyskiwanym z generatora ⁶⁸Ge/⁶⁸Ga, charakteryzującym się fizycznym okresem półtrwania 67,71 minuty i rozpadem beta plus z emisją promieniowania gamma o energii 511 keV (178,28%). Roztwór galu (⁶⁸Ga) chlorku uzyskiwany z generatora GalliaPharm służy wyłącznie do radioznakowania in vitro i nie jest przeznaczony do bezpośredniego podawania pacjentom. Farmakokinetyka wolnego ⁶⁸Ga została zbadana na modelu zwierzęcym, gdzie wykazano powolną eliminację z krwi z biologicznym okresem półtrwania wynoszącym 188 godzin u samców i 254 godziny u samic, co jest znacznie dłuższe niż okres fizycznego rozpadu izotopu. Po 6 godzinach około 97% ⁶⁸Ga ulega przekształceniu w stabilny ⁶⁸Zn, a główną drogą eliminacji jest wydalanie z moczem. Aktywność radioizotopu koncentruje się w wątrobie, płucach, śledzionie i kościach, z dodatkową istotną akumulacją w narządach płciowych żeńskich u samic szczurów.
biologiczny okres półtrwania, czas połowicznego rozpadu, cząsteczka nośnikowa, dawka skuteczna, droga wydalania, dystrybucja tkankowa, eluent, gal-68, generator radionuklidu, german-68, model zwierzęcy, nuklid macierzysty, nuklid pochodny, parametr farmakokinetyczny, preparat radiofarmaceutyczny, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk znakowany, radioizotop, radioznakowanie, rozpad beta plus, roztwór galu chlorku, wstrzyknięcie dożylne, wydajność elucji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Accord 1000 mg
Meropenem Accord, będący karbapenemem beta-laktamowym w postaci trójwodnej, charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 1 godziny u osób zdrowych oraz objętością dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l), co zapewnia dobrą penetrację do tkanek, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci i tkanek miękkich. Klirens leku jest zależny od dawki i wynosi od 287 ml/min (250 mg) do 205 ml/min (2 g). Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) po 30-minutowym wlewie dożylnym wynoszą odpowiednio 23 μg/ml (500 mg), 49 μg/ml (1000 mg) i 115 μg/ml (2000 mg), a pole pod krzywą (AUC) 39,3; 62,3 i 153 μg·h/ml. Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i jest metabolizowany przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego do nieaktywnego metabolitu, z eliminacją głównie przez nerki (70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin). U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się istotne zwiększenie AUC (2,4- do 10-krotne w zależności od stopnia niewydolności), co wymaga modyfikacji dawkowania. Hemodializa skutecznie usuwa meropenem, a choroby wątroby nie wpływają znacząco na farmakokinetykę leku.
AUC, biologiczny okres półtrwania, ciężka niewydolność nerek, czas półtrwania, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka meropenemu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, karbapenemy, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens meropenemu, klirens pozanerkowy, marskość wątroby poalkoholowa, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, płyn mózgowo-rdzeniowy, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wcześniak, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Czynnik IX – Właściwości farmakokinetyczne
Czynnik IX, glikoproteina o masie około 68 kDa, jest kluczowym elementem układu krzepnięcia i stosowanym w terapii hemofilii B. Farmakokinetyka preparatu BETAFACT u 11 pacjentów powyżej 12 lat po dożylnym podaniu dawki 60 j.m./kg wykazała maksymalne stężenie czynnika IX w osoczu po 15-30 minutach, średni odzysk przyrostowy 1,08 ± 0,21 j.m./dl na j.m./kg, AUC 1888 ± 387 j.m.h/dl, czas pozostawania 44,2 ± 4,9 h oraz okres półtrwania 33 ± 4 h. Preparat Immunine 600 IU charakteryzuje się klirensem 8,89 ml/h/kg (SD 2,91), czasem zalegania 23,86 h (SD 5,09) i biologicznym okresem półtrwania około 17 godzin. Odzysk przyrostowy (IR) różni się w zależności od wieku i preparatu, z niższymi wartościami u dzieci poniżej 6 lat (BETAFACT: 0,72 ± 0,17 j.m./dl na j.m./kg; Immunine: 0,9 ± 0,12 j.m./dl na j.m./kg). Wartości IR u starszych pacjentów (≥12 lat) są wyższe (BETAFACT: 1,08 ± 0,21; Immunine: 1,1 ± 0,27 j.m./dl na j.m./kg). W przypadku preparatów złożonych, takich jak FEIBA NF, farmakokinetyka jest trudna do określenia ze względu na różnorodność czynników krzepnięcia i ich różne okresy półtrwania.
aktywowany czynnik VII, biologiczny okres półtrwania, czynnik IX, Farmakopea Europejska, glikoproteina jednołańcuchowa, hemofilia B, inhibitor czynnika VIII, jednostka międzynarodowa, jednostopniowy test krzepnięcia, klirens, kompleks czynników krzepnięcia, końcowy okres półtrwania, odzysk przyrostowy, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, populacja pediatryczna, profilaktyka krwawień, przyrostowy stopień poprawy, średni czas zalegania, układ krzepnięcia, współczynnik oczyszczania osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rhesonativ 750 IU/ml
Immunoglobulina ludzka anty-D (Rhesonativ) to preparat biologiczny zawierający przeciwciała IgG skierowane przeciw antygenowi D układu Rh, dostępny w stężeniu 750 j.m./ml (150 µg/ml). Po podaniu pozajelitowym charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 dniach, co umożliwia długotrwałe utrzymanie stężenia terapeutycznego. Preparat zawiera ≥95% IgG, z dominującą podklasą IgG1 (70,5%), a jego biologiczny okres półtrwania wynosi 3-4 tygodnie, typowy dla przeciwciał klasy IgG. Katabolizm zachodzi głównie w wątrobie i śledzionie, gdzie przeciwciała i kompleksy immunologiczne są degradowane przez komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego.
antygen D układu Rh, biologiczny okres półtrwania, immunoglobulina ludzka anty-D, komórka fagocytująca, kompleks immunologiczny, konflikt serologiczny, krążenie ogólnoustrojowe, podanie pozajelitowe, podklasy IgG, przeciwciała klasy IgG, Rhesonativ, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w osoczu, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zmienność międzyosobnicza, zmienność osobnicza - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia IX – Dawkowanie i sposób podawania
Czynnik krzepnięcia IX jest kluczowy w leczeniu i profilaktyce krwawień u pacjentów z hemofilią B, a dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do masy ciała, stopnia niedoboru, lokalizacji i nasilenia krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta. Aktywność czynnika IX w osoczu powinna być monitorowana, aby optymalizować dawkę i częstotliwość podawania, zwłaszcza podczas poważnych zabiegów chirurgicznych. Dawka obliczana jest według wzoru: masa ciała (kg) × pożądany wzrost aktywności (%) × współczynnik (0,8–0,93 w zależności od preparatu), gdzie 1 j.m. czynnika IX na kg masy ciała podnosi aktywność o około 1%. Zalecane stężenia czynnika IX w osoczu różnią się w zależności od nasilenia krwawienia lub rodzaju zabiegu, np. 20-40% przy wczesnych krwawieniach, 60-100% przy krwotokach zagrażających życiu oraz 80-100% przed i po większych zabiegach chirurgicznych, z odpowiednią częstotliwością podawania co 8-24 godziny.
aktywność czynnika IX, białko C, biologiczny okres półtrwania, ciężka postać hemofilii, czynnik krzepnięcia, czynnik krzepnięcia IX, ekstrakcja zęba, epizod krwotoczny, hemofilia B, hemostaza, jednostka międzynarodowa, koncentrat czynnika IX, krwawienie do mięśni, krwawienie do stawów, krwotok zagrażający życiu, leczenie substytucyjne, pacjent wcześniej nieleczony, preparat czynnika IX, produkt leczniczy, profilaktyka krwawień, profilaktyka przeciwkrwotoczna, rekonstytucja proszku, stężenie czynnika IX, wlew, zabieg chirurgiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kalipoz prolongatum 391 mg jonów potasu
Produkt Kalipoz Prolongatum zawiera 750 mg chlorku potasu, co odpowiada 391 mg jonów potasu lub 10 mEq K+, w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Substancja czynna jest zawieszona w nierozpuszczalnym nośniku, który umożliwia stopniowe uwalnianie potasu podczas pasażu przez przewód pokarmowy, minimalizując ryzyko owrzodzeń jelitowych. Tabletka może być wydalana w niezmienionej formie, co jest zjawiskiem fizjologicznym i nie świadczy o braku skuteczności. Wchłanianie potasu jest szybkie, a około 90% potasu z diety jest absorbowane w przewodzie pokarmowym. Brak jest szczegółowych danych dotyczących dystrybucji i metabolizmu potasu po podaniu tego preparatu.
biologiczny okres półtrwania, chlorek potasu, faza eliminacji, jon potasu, jon sodowy, jon wodorowy, kał, klirens, nefron, owrzodzenie jelitowe, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie leku, stała szybkości eliminacji, stężenie maksymalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna – Właściwości farmakokinetyczne
Bacytracyna, będąca polipeptydowym antybiotykiem stosowanym miejscowo, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co ogranicza jej zastosowanie do preparatów do stosowania miejscowego, takich jak Altabactin, Multibiotic czy Tribiotic. Wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę i błony śluzowe jest praktycznie nieobecne, natomiast przez otwarte rany może dochodzić do przenikania do krwioobiegu, choć dystrybucja do tkanek i narządów pozostaje klinicznie nieistotna. Po podaniu doustnym wchłanianie jest minimalne, z około 95% dawki wydalanej z kałem, a po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 2 godzinach. Metabolizm zachodzi głównie przez rozpad do aminokwasów i peptydów, z dezamidobacytracyną jako głównym nieaktywnym metabolitem. Okres półtrwania w surowicy wynosi około 1,3-3 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez filtrację kłębuszkową (stała eliminacji kel = 0,5331 h⁻¹).
antybiotyk polipeptydowy, biologiczny okres półtrwania, dezamidobacytracyna, dystrybucja leku, działanie drażniące, farmakokinetyka bacytracyny, filtracja kłębuszkowa, kinetyka eliminacji, krwioobieg, nadwrażliwość kontaktowa, odczyn immunologiczny, okres półtrwania, podanie miejscowe, polimyksyna B, profil farmakokinetyczny, regeneracja tkanek, rozkład hydrolityczny, stała eliminacji, warstwa keratynowa, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mucopect 50 mg/ml
Karbocysteina, substancja czynna syropu Mucopect (50 mg/ml), wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, co potwierdzają badania farmakokinetyczne przeprowadzone na zdrowych ochotnikach. Po podaniu dawki 375 mg (2 kapsułki 3 razy dziennie przez 7 dni) osiągnięto średni czas Tmax wynoszący 2,0 godziny (zakres 1,0-3,0 godz.), a biologiczny okres półtrwania (T½) wyniósł średnio 1,87 godziny (zakres 1,4-2,5 godz.). Stała eliminacji (KEL) wyniosła 0,387 godz.^-1 (zakres 0,28-0,50 godz.^-1), a pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC0-7,5) średnio 39,26 µg*godz./mL (zakres 26,0-62,4 µg*godz./mL). Parametry te wskazują na szybkie osiągnięcie maksymalnego stężenia oraz stosunkowo krótką obecność leku w organizmie.
absorpcja doustna, badanie farmakokinetyczne, biologiczny okres półtrwania, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, karbocysteina, klirens osoczowy, Mucopect, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stała eliminacji, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu