Właściwości farmakokinetyczne metronidazolu w postaci tabletek dopochwowych

Metronidazol to substancja czynna o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwpierwotniakowym, stosowana w terapii zakażeń. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną metronidazolu w postaci tabletek dopochwowych zawierających 500 mg substancji czynnej.¹

Wchłanianie

Metronidazol po podaniu dopochwowym charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem systemowym. Około 20% dawki podanej dopochwowo (500 mg) wchłania się do krwiobiegu. Stężenie osiągane w osoczu po podaniu dopochwowym stanowi około 12% stężenia uzyskiwanego po podaniu pojedynczej dawki 500 mg drogą doustną. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynosi 1,89 mg/l i występuje po czasie (Tmax) 20 godzin od aplikacji.²

Dystrybucja

Metronidazol charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza – mniej niż 20% leku występuje w formie związanej. Lek cechuje się dobrą dystrybucją tkankową, przenikając do większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym do:

• żółci
• tkanki kostnej
• śliny
• płynu otrzewnowego
• wydzieliny pochwy
• płynu nasiennego
• płynu mózgowo-rdzeniowego
• tkanki mózgowej
• tkanki wątrobowej

Metronidazol przekracza również barierę łożyska, a także przenika do mleka matki, osiągając stężenie zbliżone do stężenia występującego w osoczu. Biologiczny okres półtrwania (T0,5) metronidazolu u dorosłych z prawidłową czynnością nerek i wątroby wynosi 8 godzin. Należy zwrócić uwagę, że u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może dojść do wydłużenia okresu półtrwania metronidazolu.³

Metabolizm

Metronidazol podlega intensywnym przemianom metabolicznym w wątrobie. Od 30% do 60% doustnie podanej dawki metronidazolu ulega biotransformacji wątrobowej na drodze następujących procesów:

• hydroksylacji
• utleniania
• sprzęgania z kwasem glukuronowym

Głównym metabolitem jest 2-hydroksymetronidazol, który również wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwpierwotniakowe, przyczyniając się do efektu terapeutycznego leku.⁴

Eliminacja

Metronidazol i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, co stanowi 60-80% podanej dawki. Tylko niewielka część leku (6-15% podanej dawki) ulega wydaleniu z kałem. Klirens nerkowy metronidazolu wynosi 70-100 ml/min. Charakterystycznym objawem towarzyszącym wydalaniu metronidazolu może być ciemne lub czerwono-brązowe zabarwienie moczu, spowodowane obecnością rozpuszczalnych w wodzie barwników będących produktami metabolizmu leku.⁵

Eliminacja w szczególnych populacjach pacjentów

Dostępne dane sugerują, że wydalanie nerkowe metronidazolu może być zmniejszone u pacjentów w podeszłym wieku, co może wpływać na farmakokinetykę leku w tej grupie pacjentów. W przypadku konieczności usunięcia metronidazolu z organizmu, można zastosować hemodializę, która skutecznie eliminuje lek. Należy jednak zaznaczyć, że dializa otrzewnowa nie jest skuteczną metodą usuwania metronidazolu.⁶