zaburzenie czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby to szeroki termin obejmujący różnorodne nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego kluczowego narządu. Wątroba pełni liczne funkcje metaboliczne, w tym detoksykację, syntezę białek osocza, magazynowanie glikogenu oraz produkcję żółci. Dysfunkcja wątroby może objawiać się zmianami biochemicznymi, klinicznymi lub histopatologicznymi.
Etiologia zaburzeń wątrobowych jest zróżnicowana i obejmuje infekcje wirusowe (WZW typu A, B, C, D, E), choroby autoimmunologiczne, zaburzenia metaboliczne, uszkodzenia toksyczne (w tym polekowe), alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD), oraz choroby dziedziczne (np. hemochromatoza, choroba Wilsona).
Diagnostyka zaburzeń czynności wątroby opiera się na badaniach laboratoryjnych (enzymy wątrobowe, bilirubina, albuminy, wskaźniki krzepnięcia), obrazowych (USG, CT, MRI, elastografia) oraz inwazyjnych (biopsja wątroby). Podwyższone poziomy aminotransferaz (ALT, AST) wskazują na uszkodzenie hepatocytów, podczas gdy wzrost fosfatazy alkalicznej i GGTP sugeruje cholestazę.
Postępowanie kliniczne zależy od etiologii i stopnia zaawansowania choroby. Obejmuje leczenie przyczynowe, eliminację czynników uszkadzających, farmakoterapię objawową oraz w zaawansowanych przypadkach kwalifikację do przeszczepienia wątroby. Wczesna identyfikacja zaburzeń czynności wątroby ma kluczowe znaczenie dla skutecznego leczenia i zapobiegania progresji do niewydolności wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprom Ultramax Sprint 600 mg
Ibuprom Ultramax Sprint zawiera 600 mg ibuprofenu w kapsułce miękkiej i jest przeznaczony do doraźnego, krótkotrwałego stosowania u dorosłych. Zalecana dawka jednorazowa to 600 mg, którą można powtórzyć co 6-8 godzin, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg bez konsultacji lekarskiej. Dawka 600 mg jest wskazana wyłącznie, gdy dawka 400 mg ibuprofenu (maksymalnie 1200 mg/dobę) okazuje się nieskuteczna. Lek należy podawać doustnie, najlepiej podczas posiłku u pacjentów z wrażliwym żołądkiem, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat jest przeciwwskazane.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dawka jednorazowa, dolegliwość żołądkowa, działanie niepożądane, ibuprofen, Ibuprom, kapsułka miękka, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwbólowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, owrzodzenie, perforacja, stosowanie doraźne, wrażliwy żołądek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cabazitaxel MSN
Leczenie kabazytakselem wymaga rygorystycznego monitorowania pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka ciężkich reakcji nadwrażliwości, które mogą wystąpić w trakcie pierwszych infuzji i objawiać się uogólnioną wysypką, niedociśnieniem oraz skurczem oskrzeli. Konieczne jest stosowanie premedykacji oraz zapewnienie natychmiastowego dostępu do leczenia anafilaksji. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest neutropenia, dlatego zaleca się cotygodniową kontrolę morfologii krwi podczas pierwszego cyklu oraz przed każdym kolejnym, a także rozważenie profilaktyki G-CSF u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >65 lat, zły stan czynnościowy, wcześniejsze epizody gorączki neutropenicznej). W przypadku gorączki neutropenicznej lub przedłużającej się neutropenii konieczne jest zmniejszenie dawki i odroczenie podania do uzyskania neutrofili ≥1500/mm³.
bilirubina całkowita, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, gorączka neutropeniczna, hematokryt, induktor CYP3A, infuzja kabazytakselu, inhibitor CYP3A, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzapalny, migotanie przedsionków, morfologia krwi, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, niedożywienie, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, radioterapia miednicy, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe nieinfekcyjne zapalenie płuc, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwzakrzepowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jelita grubego, zaporowa uropatia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Levosimendan Accord jest lekiem inotropowym stosowanym wyłącznie w warunkach szpitalnych, dostępny w postaci koncentratu 2,5 mg/ml do infuzji dożylnej. Standardowa terapia obejmuje fazę nasycającą (6-12 µg/kg mc. przez 10 minut) oraz fazę podtrzymującą (0,1 µg/kg mc./min). U pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki rozszerzające naczynia lub inotropowe zaleca się niższą dawkę nasycającą 6 µg/kg mc. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych (EKG, ciśnienie tętnicze, częstość tętna, diureza) jest obligatoryjne podczas i co najmniej 3 dni po infuzji, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby – do 5 dni. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i wątroby oraz u osób poniżej 18 roku życia.
ciśnienie krwi, częstość tętna, dostęp centralny, dostęp obwodowy, działanie hemodynamiczne, EKG, faza nasycająca, faza podtrzymująca, infuzja ciągła, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek inotropowy, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, nasilenie objawów, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odpowiedź hemodynamiczna, tachykardia, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tlenek gadolinu – Dawkowanie i sposób podawania
Clariscan to roztwór do wstrzykiwań zawierający tlenek gadolinu (90,62 mg/ml) w postaci kompleksu gadolinu i kwasu gadoterowego (279,32 mg/ml, 0,5 mmol/ml). Preparat jest przeznaczony do stosowania dożylnego wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w diagnostyce MRI z użyciem środków kontrastowych zawierających gadolin. Dawkowanie u dorosłych wynosi standardowo 0,1 mmol/kg mc. (0,2 ml/kg mc.) dla MRI mózgu, kręgosłupa, całego ciała oraz angiografii, z możliwością podania dodatkowej dawki 0,2 mmol/kg mc. u pacjentów z guzem mózgu lub drugiej dawki 0,1 mmol/kg mc. w angiografii w wyjątkowych przypadkach. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 ml/min/1,73 m²) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (GFR < 30 ml/min/1,73 m²) dawka nie powinna przekraczać 0,1 mmol/kg mc., a podanie preparatu wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka oraz nie należy powtarzać wstrzyknięć częściej niż co 7 dni.
angiografia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, diagnostyka MRI, działanie niepożądane, funkcja nerek, infuzja, kwas gadoterowy, MRI całego ciała, MRI mózgu i kręgosłupa, niemowlę, noworodek, obraz T1-zależny, pacjent w podeszłym wieku, podanie dożylne, pozycja leżąca, przeszczepienie wątroby, sól megluminowa, środek kontrastowy z gadolinem, tlenek gadolinu, układ mięśniowo-szkieletowy, wzmocnienie kontrastowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Medazepam – Dawkowanie i sposób podawania
Medazepam, będący benzodiazepiną, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od pacjenta, rodzaju i nasilenia zaburzenia oraz odpowiedzi na terapię. Standardowo stosuje się dawki 10-30 mg/dobę, podzielone na 2-3 dawki, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę w przypadku braku efektu terapeutycznego. Preferowane jest podawanie leku wieczorem, szczególnie przy jednokrotnym dawkowaniu. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby dawka powinna być zmniejszona i dostosowana indywidualnie. W grupie osób starszych oraz pacjentów z ciężkimi schorzeniami ogólnymi zaleca się stosowanie możliwie najmniejszej skutecznej dawki. Medazepam nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
benzodiazepina, czynność wątroby, dysfunkcja nerek, hipotensja, lęk, medazepam, morfologia krwi, napięcie emocjonalne, niewydolność narządu, niewydolność serca, pacjent w podeszłym wieku, schorzenie organiczne mózgu, stan lękowy, wzmożone napięcie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koncentracji, zaburzenie percepcji, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydrochlorothiazide Orion 12,5 mg
Hydrochlorothiazide Orion jest dostępny w postaci tabletek o dawkach 12,5 mg i 25 mg, stosowanych doustnie, z zaleceniem przyjmowania dawki dobowej rano w celu ograniczenia nocnej diurezy. W terapii nadciśnienia tętniczego u dorosłych dawka początkowa wynosi 12,5-50 mg/dobę, z koniecznością stosowania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej, gdyż efekt hipotensyjny nie jest dawkozależny. W leczeniu obrzęków dawka początkowa to 25-50 mg/dobę, a w ciężkich przypadkach 75-100 mg/dobę, z możliwością stosowania dawkowania przerywanego co 2-3 dni w fazie podtrzymującej. U osób w podeszłym wieku dawki są takie same jak u dorosłych, jednak ze względu na zwiększoną wrażliwość na hydrochlorotiazyd może być konieczne ich zmniejszenie. Leku nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych klinicznych.
choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, częste oddawanie moczu, dawkowanie przerywane, elektrolity w surowicy, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk, postać farmaceutyczna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml
Deksmedetomidyna Kalceks jest wskazana do sedacji pacjentów na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) z poziomem sedacji nie głębszym niż pobudzenie w reakcji na głos (RASS 0 do -3). U pacjentów zaintubowanych i znieczulonych dawka początkowa wynosi 0,7 μg/kg m.c./h, z możliwością dostosowania w zakresie 0,2-1,4 μg/kg m.c./h, przy czym maksymalna dawka nie powinna przekraczać 1,4 μg/kg m.c./h. Nie zaleca się stosowania dawki nasycającej w sedacji OIOM ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Stabilny poziom sedacji może być osiągnięty do 1 godziny od dostosowania dawki. U pacjentów osłabionych wskazane jest rozważenie mniejszej dawki początkowej. Stosowanie leku powyżej 14 dni wymaga regularnej oceny klinicznej. Deksmedetomidyna jest metabolizowana w wątrobie, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki podtrzymującej. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku, choć u tych ostatnich istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia.
bezdech, bradykardia, chlorowodorek deksmedetomidyny, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, desaturacja krwi tlenem, duszność, farmakokinetyczny okres półtrwania, faza dystrybucji, infuzja dożylna, infuzja nasycająca, infuzja podtrzymująca, intubacja pacjenta, lek przeciwbólowy, lek sedatywny, midazolam, nadciśnienie, niedociśnienie, niedrożność dróg oddechowych, opioid, propofol, pulsoksymetria, sedacja proceduralna, skala Richmond Agitation-Sedation, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranozek 375 mg
Ranozek jest dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 375 mg, 500 mg i 750 mg, stosowanych dwukrotnie na dobę. Terapia rozpoczyna się od dawki 375 mg 2×/dobę, z możliwością zwiększenia do 500 mg 2×/dobę po 2-4 tygodniach, a następnie do maksymalnej dawki 750 mg 2×/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. W przypadku działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, nudności czy wymioty, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki do 500 mg lub 375 mg 2×/dobę, a jeśli objawy utrzymują się, rozważyć odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących umiarkowane inhibitory CYP3A4 lub inhibitory P-gp, u których konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki, natomiast stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 jest bezwzględnie przeciwwskazane.
działanie niepożądane, ekspozycja na ranolazynę, glikoproteina p, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, nudności, odpowiedź terapeutyczna, P-gp, Ranozek, silny inhibitor CYP3A4, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Senes Apteo Med 28 mg sennozydów/sasz.
Preparat Senes Apteo Med wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, głównie poprzez indukcję hipokalemii, co ma szczególne znaczenie kliniczne u pacjentów stosujących glikozydy nasercowe oraz leki antyarytmiczne. Hipokalemia, zwłaszcza w przypadku przedawkowania senesu, może nasilać toksyczność glikozydów oraz obniżać skuteczność leków antyarytmicznych, zwiększając ryzyko zaburzeń rytmu serca. Dodatkowo, preparat może potęgować hipokalemię w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, kortykosteroidami oraz preparatami zawierającymi korzeń lukrecji, co wymaga monitorowania elektrolitów i ewentualnej suplementacji potasu. Zaleca się unikanie długotrwałego stosowania Senes Apteo Med oraz ostrożność u pacjentów geriatrycznych i z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, ze względu na zwiększoną wrażliwość na zaburzenia elektrolitowe.
arytmia, ból brzucha, diuretyk tiazydowy, działanie przeczyszczające, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, kortykosteryd, korzeń lukrecji, lek antyarytmiczny, przewodzenie w mięśniu sercowym, skurcz mięśni, suplementacja potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duracef 250 mg/5 ml
Cefadroksyl, substancja czynna preparatu Duracef, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla cefalosporyn. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, niestrawność, nudności i wymioty, występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Podanie leku podczas posiłku może zmniejszyć nasilenie nudności bez wpływu na wchłanianie. Szczególnie istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, o nieznanej częstości występowania, mogące pojawić się w trakcie lub po zakończeniu terapii. Reakcje alergiczne, w tym gorączka (często), świąd, wysypka i pokrzywka (rzadko), zwykle ustępują po odstawieniu leku. Poważniejsze reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, choroba posurowicza, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczno-rozpływna martwica naskórka, mają nieznaną częstość i mogą zagrażać życiu.
agranulocytoza, biegunka, ból stawów, cefadroksyl, cefalosporyna, cholestaza, choroba posurowicza, dysfagia, działanie niepożądane, gorączka, idiosynkrazja, kandydoza narządów płciowych, neutropenia, niestrawność, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, świąd, świąd narządów płciowych, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nurofen dla dzieci
Stosowanie ibuprofenu (Nurofen dla dzieci) wymaga podawania najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu krążenia. U pacjentów z astmą, alergiami, toczniem rumieniowatym układowym, chorobami przewodu pokarmowego czy niewydolnością serca i nerek należy zachować szczególną ostrożność. Ibuprofen może powodować skurcz oskrzeli, zaburzenia czynności nerek (zwłaszcza u odwodnionych dzieci), ryzyko krwawień i perforacji przewodu pokarmowego oraz ciężkie reakcje skórne (SCAR). Dawkowanie powyżej 2400 mg/dobę wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń zakrzepowych, natomiast dawki poniżej 1200 mg/dobę nie wykazują takiego ryzyka. Należy unikać łączenia ibuprofenu z innymi NLPZ oraz lekami zwiększającymi ryzyko krwawień (np. warfaryna, leki przeciwpłytkowe, kortykosteroidy, SSRI).
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba Crohna, ciężkie skórne działanie niepożądane, cyklooksygenaza, doustny kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, maskowanie objawów zakażenia, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, polipy nosa, powikłania bakteryjne ospy wietrznej, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekły nieżyt nosa, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzodziejące zapalenie dwunastnicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie płodności, zapalenie zatok, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fingolimod SUN 0,5 mg
Leczenie produktem Fingolimod SUN powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarzy doświadczonych w terapii stwardnienia rozsianego. U dorosłych zalecana dawka wynosi 0,5 mg (jedna kapsułka) doustnie raz na dobę, bez konieczności modyfikacji dawki. W populacji pediatrycznej dawkowanie jest zależne od masy ciała: dzieci i młodzież ≤ 40 kg otrzymują 0,25 mg raz na dobę (należy stosować kapsułki o mniejszej mocy niż 0,5 mg), natomiast pacjenci > 40 kg przyjmują dawkę 0,5 mg. Po przekroczeniu masy ciała 40 kg u pacjentów pediatrycznych, możliwa jest zmiana dawki na 0,5 mg z koniecznością powtórnego monitorowania po pierwszej dawce. Kapsułki Fingolimod SUN należy przyjmować w całości, doustnie, z posiłkiem lub między posiłkami. W przypadku przerwania terapii, monitorowanie pacjenta powinno być dostosowane do długości przerwy, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność terapii.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, farmakologia kliniczna, fingolimod, kapsułka twarda, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monitorowanie pacjenta, ograniczone dane kliniczne, podeszły wiek, populacja pediatryczna, skala Child-Pugh, stosowanie doustne, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Instillido 20 mg/ml
Instillido to żel zawierający lidokainę chlorowodorek w stężeniu 20 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach o pojemności 6 ml (120,6 mg lidokainy) lub 11 ml (221,1 mg lidokainy). Produkt charakteryzuje się pH 6,5 i jest stosowany miejscowo. Działania niepożądane są rzadkie przy prawidłowym stosowaniu, jednak ryzyko ich wystąpienia wzrasta przy przekroczeniu zalecanego dawkowania lub aplikacji na uszkodzone błony śluzowe bądź obszary z zaburzonym krążeniem, co może prowadzić do zwiększonego wchłaniania i toksyczności ogólnoustrojowej. Objawy toksyczności lidokainy obejmują parestezje, zawroty głowy, senność, drgawki (układ nerwowy), niedociśnienie, bradykardię, zaburzenia rytmu serca (układ sercowo-naczyniowy) oraz depresję oddechową (układ oddechowy).
amidowy lek znieczulający, bradykardia, depresja oddechowa, drgawka, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, kontaktowe zapalenie skóry, lidokaina, lidokaina chlorowodorek, nadwrażliwość, niedociśnienie, niewydolność serca, ostra toksyczność, parestezja, podrażnienie miejsca podania, przedawkowanie, reakcja anafilaktyczna, splątanie, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zypsila 60 mg
Lek Zypsila (zyprazydon) dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 20 mg, 40 mg, 60 mg i 80 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz jego stanu zdrowia, z koniecznością przestrzegania zaleceń ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym wydłużenia odstępu QT. W leczeniu zaostrzeń schizofrenii i epizodów manii w zaburzeniu dwubiegunowym zaleca się dawkę początkową 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg dwa razy na dobę od trzeciego dnia terapii. W leczeniu podtrzymującym schizofrenii stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę, często 20 mg dwa razy na dobę. U pacjentów powyżej 65 roku życia dawkę początkową można rozważyć zmniejszyć, natomiast u osób z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, zaś u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wskazane jest jej zmniejszenie.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka dobowa, dawka docelowa, dawka podzielona, działanie niepożądane, epizod manii, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące schizofrenii, schizofrenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie rytmu serca, zaostrzenie schizofrenii, zyprazydon, Zypsila - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg
Preparat Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, zawierający losartan potasowy (45,76 mg lub 91,52 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidów. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy (59,98 mg w tabletce 50 mg+12,5 mg oraz 119,95 mg w tabletce 100 mg+25 mg), co wyklucza stosowanie u osób z nietolerancją tego cukru. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z oporną na leczenie hipokaliemią, hiperkalcemią, hiponatremią, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zastojem żółci, obturacją dróg żółciowych, objawową hiperurykemią, dną moczanową, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz bezmoczem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne.
bezmocz, dna moczanowa, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia oporna na leczenie, hipotonia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, losartan potasowy, nadwrażliwość na składniki, nietolerancja laktozy, obturacja dróg żółciowych, pochodna sulfonamidu, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Przeciwwskazania – NanoSPECT 0,5 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do badania z użyciem nanokoloidalnej albuminy ludzkiej znakowanej technetem (99mTc) preparatem NanoSPECT, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym na ludzką albuminę. Szczególnie istotne jest unikanie podania u pacjentów z historią reakcji alergicznych na produkty zawierające albuminę ludzką, ze względu na ryzyko poważnych reakcji anafilaktycznych. Przeciwwskazaniem bezwzględnym jest całkowita niedrożność limfatyczna, gdyż podanie radiofarmaceutyku może prowadzić do martwicy popromiennej w miejscu iniekcji z powodu lokalnej ekspozycji na promieniowanie. Ponadto, limfoscyntygrafia w obrębie miednicy jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży ze względu na potencjalne ryzyko promieniowania dla płodu. Preparat zawiera 0,24 mg/ml sodu, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej, oraz albuminę surowicy ludzkiej, co wymaga uwagi u osób z alergią na preparaty krwiopochodne.
albumina surowicy ludzkiej, całkowita niedrożność limfatyczna, dieta niskosodowa, dystrybucja radiofarmaceutyku, farmakokinetyka preparatu, izotop technetu, limfoscyntygrafia, ludzka albumina, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, NanoSPECT, promieniowanie jonizujące, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, scyntygrafia węzłów chłonnych, stosunek korzyści do ryzyka, węzeł chłonny, węzeł limfatyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kora dębu – Interakcje
Kora dębu (Quercus robur L. i inne gatunki) zawiera garbniki o właściwościach ściągających, które mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę jednocześnie stosowanych leków. Mechanizm interakcji opiera się na tworzeniu kompleksów garbników z białkami i alkaloidami, co prowadzi do zmniejszenia powierzchni wchłaniania, opóźnienia opróżniania żołądka oraz modyfikacji pH przewodu pokarmowego. Szczególnie istotne jest opóźnienie lub blokada wchłaniania leków o charakterze zasadowym (alkaloidów), a także potencjalne nasilenie działania przeciwzakrzepowego pochodnych kumaryny w preparatach złożonych zawierających korę dębu i korę wierzby (np. Gastrovit TraviComplex). Zaleca się zachowanie co najmniej 1-godzinnego odstępu czasowego między podaniem preparatów z korą dębu a innymi lekami, aby zminimalizować ryzyko interakcji.
absorpcja leku, alkaloid, biegunka łagodna, biodostępność, błona śluzowa przewodu pokarmowego, dąb bezszypułkowy, dąb omszony, dąb szypułkowy, działanie ściągające, garbnik, Gastrovit TraviComplex, Imupret, interakcja farmakologiczna, kompleks z białkami, kora dębu, kora wierzby, lek przeciwzakrzepowy, perystaltyka jelit, pH przewodu pokarmowego, pochodna kumaryny, preparat z korą dębu, preparat złożony, Vagosan, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biprolast 2 mg/ml
Produkt leczniczy Biprolast (brymonidyna 2 mg/ml, krople do oczu) stosuje się u dorosłych i osób w podeszłym wieku w dawce 1 kropli do chorego oka dwa razy na dobę, w odstępach około 12 godzin. Po aplikacji każdej kropli zaleca się ucisk punktu łzowego przez 1 minutę w celu ograniczenia ogólnoustrojowej absorpcji substancji czynnej. W przypadku stosowania kilku leków okulistycznych miejscowo, należy zachować przerwę 5-15 minut między kolejnymi aplikacjami. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u osób starszych, jednak u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek brak jest danych klinicznych, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności.
absorpcja ogólnoustrojowa, bezpieczeństwo stosowania leku, Biprolast, brymonidyna, choroba okulistyczna, działanie niepożądane, krople do oczu, lek okulistyczny, niewydolność nerek i wątroby, pacjent pediatryczny, punkt łzowy, ucisk woreczka łzowego, wchłanianie leku, wchłanianie systemiczne, woreczek łzowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Leczenie pazopanibem, stosowanym w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, powinno być inicjowane wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w terapii przeciwnowotworowej. Zalecana dawka w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) wynosi 800 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji dawki o 200 mg w zależności od tolerancji pacjenta, nie przekraczając maksymalnej dawki 800 mg. Przed i w trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, a dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę przy łagodnych zaburzeniach, 200 mg/dobę przy umiarkowanych, natomiast stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina > 3 x GGN). U pacjentów z klirensem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagane dostosowanie dawki, jednak brak danych klinicznych u osób z klirensem < 30 ml/min wymaga ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynność wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka, górna granica normy, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Dawkowanie i sposób podawania
Eprosartan jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, z zalecaną dawką standardową 600 mg podawaną raz na dobę u dorosłych, w tym u pacjentów w podeszłym wieku. Maksymalny efekt hipotensyjny osiąga się po 2-3 tygodniach regularnej terapii. Lek może być podawany niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort stosowania i compliance. W przypadku niewystarczającej skuteczności monoterapii, eprosartan można łączyć z tiazydowymi lekami moczopędnymi lub antagonistami wapnia o przedłużonym uwalnianiu, co daje efekt addytywny i lepszą kontrolę ciśnienia tętniczego. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 600 mg na dobę, a u osób z niewydolnością wątroby konieczna jest indywidualizacja terapii i zachowanie ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne. Eprosartan nie jest zalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, compliance, działanie addytywne, efekt hipotensyjny, eprosartan, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek przeciwnadciśnieniowy, maksymalna dawka dobowa, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, nifedypina, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zahron 5 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną (produkt leczniczy Zahron) konieczne jest wdrożenie i kontynuacja diety obniżającej stężenie cholesterolu. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania, z zalecaną dawką początkową 5 mg lub 10 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Po 4 tygodniach możliwe jest zwiększenie dawki, jednak dawka maksymalna 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W badaniach klinicznych dawka 20 mg/dobę była stosowana w celu redukcji ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 10 mg (6-9 lat) i 20 mg (10-17 lat). W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci dawka maksymalna to 20 mg/dobę, a tabletki 40 mg są przeciwwskazane. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Ziele werbeny – Dawkowanie i sposób podawania
Ziele werbeny (Verbena officinalis L., herba) jest składnikiem preparatów złożonych, takich jak Sinupret, stosowanych w leczeniu zapaleń zatok przynosowych. W preparacie Sinupret krople doustne dawkowanie dla dorosłych wynosi 50 kropli (3,1 ml) 3 razy na dobę, z możliwością dwukrotnego zwiększenia dawki w szczególnych przypadkach, natomiast u dzieci i młodzieży (6-17 lat) 25 kropli (1,55 ml) 3 razy na dobę. Sinupret extract w postaci tabletek drażowanych zawiera 160 mg wyciągu suchego, w tym 18 mg ziela werbeny na tabletkę, a dawkowanie dla dorosłych to 1 tabletka 3 razy na dobę (maksymalnie 3 tabletki). Preparatu Sinupret extract nie należy stosować u osób poniżej 18 roku życia, a Sinupret krople doustne są przeciwwskazane u dzieci poniżej 6 lat ze względu na zawartość 19% (V/V) etanolu i brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Czas stosowania obu form wynosi 7-14 dni, a brak poprawy lub pogorszenie stanu wymaga konsultacji lekarskiej.
alkoholizm, choroba mózgu, choroba wątroby, korzeń goryczki, krople doustne, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, padaczka, podanie doustne, preparat złożony, Sinupret extract, tabletka drażowana, wyciąg suchy, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie zatok przynosowych, ziele szczawiu, ziele werbeny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Recreol 50 mg/g
Lek Recreol w postaci kremu zawiera 50 mg deksopantenolu na 1 g preparatu i jest przeznaczony do miejscowego stosowania na zmienioną chorobowo skórę. Standardowe dawkowanie polega na aplikacji cienkiej warstwy kremu raz lub kilka razy na dobę, w zależności od nasilenia zmian i rodzaju schorzenia, z możliwością indywidualnej modyfikacji przez lekarza. Terapia powinna trwać zgodnie z przebiegiem choroby, a pacjent musi być poinformowany o konieczności konsultacji lekarskiej, jeśli po 14 dniach stosowania nie nastąpi poprawa lub dojdzie do pogorszenia stanu klinicznego. W trakcie wywiadu należy również zwrócić uwagę na obecność substancji pomocniczych, takich jak glikol propylenowy, lanolina, alkohol cetylowy i stearylowy, które mogą wywołać reakcje alergiczne u osób wrażliwych.
alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, deksopantenol, działanie miejscowe deksopantenolu, glikol propylenowy, krem leczniczy, lanolina, nasilenie zmian chorobowych, pacjent w podeszłym wieku, reakcja skórna miejscowa, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmiana chorobowa skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Aristo 10 mg
Tadalafil Aristo jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg, stosowanych głównie w leczeniu zaburzeń erekcji. Standardowa dawka wynosi 10 mg, przyjmowana doraźnie, co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Lek można stosować z posiłkiem lub bez. Maksymalna częstość podawania to raz na dobę. W przypadku częstszego stosowania (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat dawkowania 5 mg raz dziennie, a w razie słabej tolerancji dawkę można zmniejszyć do 2,5 mg. Tabletki są owalne, żółte, z linią podziału, co umożliwia dostosowanie dawki przez podział tabletki.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, efekt terapeutyczny, leczenie zaburzeń erekcji, lekarz prowadzący, podeszły wiek, produkt leczniczy, schemat dawkowania, stosowanie doraźne, sytuacja kliniczna, tabletka powlekana, tadalafil, tolerancja leku, wskazanie, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – PHINGROUM 50 mg
PHINGROUM, zawierający sytagliptynę, stosowany jest w terapii cukrzycy typu 2 w dawce standardowej 100 mg raz na dobę, dostępnej także w formach 25 mg i 50 mg, co umożliwia dostosowanie leczenia do stanu klinicznego pacjenta. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast w przypadku pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki PHINGROUM pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając jednak podwójnej dawki w ciągu doby.
agonista receptora PPARγ, compliance pacjenta, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, eliminacja sytagliptyny, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, podwójna dawka, redukcja dawki, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nimesil 100 mg
Przedawkowanie nimesulidu, NLPZ zawartego w preparacie Nimesil 100 mg, może prowadzić do poważnych powikłań obejmujących zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu), krwawienia z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, ostrą niewydolność nerek (oliguria, anuria, wzrost kreatyniny), zaburzenia oddychania oraz reakcje anafilaktyczne. Wzrost aktywności enzymów wątrobowych i ryzyko ostrej niewydolności wątroby wymagają ścisłego monitorowania funkcji wątroby i nerek. Objawy te mogą wystąpić z różną częstością, od bardzo często (objawy żołądkowo-jelitowe) do rzadko (np. zatrzymanie oddechu, wstrząs).
alkalizacja moczu, anuria, białko osocza, ból nadbrzusza, czynność wątroby, dolegliwość przewodu pokarmowego, enzym wątrobowy, hemodializa, hemoperfuzja, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeczyszczający osmotyczny, monitorowanie parametrów życiowych, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, Nimesil, nimesulid, nudność, objaw wstrząsu, objawy przedawkowania, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, śpiączka, stężenie kreatyniny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrząs, wymioty, wymioty z krwią, wymuszona diureza, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie oddychania, zaburzenie świadomości, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mensinorm Set 75 j.m.
Mensinorm Set zawiera menotropinę, będącą mieszaniną ludzkich hormonów gonadotropowych FSH i LH, pozyskiwanych z moczu kobiet po menopauzie oraz hCG z moczu kobiet w ciąży. Kluczowym składnikiem odpowiedzialnym za efekty terapeutyczne jest FSH. Po podaniu jednorazowej dawki 300 j.m. menotropiny, maksymalne stężenie FSH w surowicy osiągane jest około 19 godzin po podaniu domięśniowym (Cmax 6,5 ± 2,1 j.m./l, AUC0-t 438,0 ± 124,0 j.m.×h/l) oraz około 22 godzin po podaniu podskórnym (Cmax 7,5 ± 2,8 j.m./l, AUC0-t 485,0 ± 93,5 j.m.×h/l), co wskazuje na porównywalną biodostępność obu dróg podania z nieco wyższą ekspozycją przy podaniu podskórnym. Okres półtrwania menotropiny wynosi około 45 godzin po podaniu domięśniowym i 40 godzin po podaniu podskórnym. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, co ma istotne znaczenie w kontekście stosowania u pacjentek z zaburzeniami czynności nerek.
biodostępność, farmakokinetyka leku, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, menotropina, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebivor 5 mg
Nebivor zawiera nebiwolol chlorowodorek w dawce 5 mg nebiwololu na tabletkę, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej przewlekłej niewydolności serca. W nadciśnieniu tętniczym u dorosłych zalecana dawka początkowa to 5 mg raz na dobę, z efektem terapeutycznym pojawiającym się zwykle po 1-2 tygodniach, a maksymalnie po 4 tygodniach. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu, np. z hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg), co wykazuje addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe. U pacjentów z niewydolnością serca dawkę nebiwololu należy stopniowo zwiększać od 1,25 mg do maksymalnej dawki 10 mg raz na dobę, z monitorowaniem parametrów hemodynamicznych i klinicznych przez co najmniej 2 godziny po każdej zmianie dawki. W przypadku działań niepożądanych lub nasilenia niewydolności serca dawkę należy indywidualnie dostosować, a w ciężkich powikłaniach rozważyć przerwanie leczenia. Nagłe odstawienie leku jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia niewydolności serca; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki o połowę co tydzień.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, digoksyna, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, leki przeciwnadciśnieniowe, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obniżanie ciśnienia tętniczego, obrzęk płuc, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Simratio 20 20 mg
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA i substrat cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) oraz transportera OATP1B1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol czy erytromycyna, powodują ponad 10-krotne zwiększenie stężenia aktywnego metabolitu kwasu symwastatyny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna, danazol i gemfibrozyl znacząco podnoszą stężenia symwastatyny, również stanowiąc przeciwwskazanie. Inne leki, takie jak amiodaron, werapamil, diltiazem i amlodypina, zwiększają ekspozycję na kwas symwastatyny 1,6-2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do maksymalnie 20 mg/dobę. Sok grejpfrutowy w ilości powyżej 1 litra dziennie może zwiększyć narażenie na kwas symwastatyny 7-krotnie, co również jest wskazaniem do unikania tego połączenia.
amiodaron, amlodypina, BCRP, cyklosporyna, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lomitapid, miopatia, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tikagrelor, werapamil, zaburzenie czynności wątroby