Właściwości farmakokinetyczne
Mensinorm Set 75 j.m.

Mensinorm Set zawiera menotropinę, będącą mieszaniną ludzkich hormonów gonadotropowych FSH i LH, pozyskiwanych z moczu kobiet po menopauzie oraz hCG z moczu kobiet w ciąży. Kluczowym składnikiem odpowiedzialnym za efekty terapeutyczne jest FSH. Po podaniu jednorazowej dawki 300 j.m. menotropiny, maksymalne stężenie FSH w surowicy osiągane jest około 19 godzin po podaniu domięśniowym (Cmax 6,5 ± 2,1 j.m./l, AUC0-t 438,0 ± 124,0 j.m.×h/l) oraz około 22 godzin po podaniu podskórnym (Cmax 7,5 ± 2,8 j.m./l, AUC0-t 485,0 ± 93,5 j.m.×h/l), co wskazuje na porównywalną biodostępność obu dróg podania z nieco wyższą ekspozycją przy podaniu podskórnym. Okres półtrwania menotropiny wynosi około 45 godzin po podaniu domięśniowym i 40 godzin po podaniu podskórnym. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, co ma istotne znaczenie w kontekście stosowania u pacjentek z zaburzeniami czynności nerek.

Właściwości farmakokinetyczne leku Mensinorm Set

Mensinorm Set (75 j.m. i 150 j.m.) zawiera ludzki hormon folikulotropowy (FSH) i luteinizujący (LH), uzyskiwane z moczu kobiet po menopauzie, z dodatkiem ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG) pozyskiwanej z moczu kobiet w ciąży. Właściwości farmakokinetyczne tego preparatu charakteryzują się określonymi parametrami, które determinują jego działanie w organizmie.1

Aktywność biologiczna

Biologiczna skuteczność menotropiny, zawartej w produkcie Mensinorm Set, wynika przede wszystkim z obecności w jej składzie hormonu folikulotropowego (FSH). Jest to kluczowy składnik aktywny, odpowiedzialny za główne efekty terapeutyczne leku.2

Zmienność farmakokinetyki

Istotną cechą farmakokinetyki menotropiny jest znacząca zmienność osobnicza po podaniu zarówno domięśniowym, jak i podskórnym. Oznacza to, że poszczególni pacjenci mogą wykazywać różne profile wchłaniania, dystrybucji i eliminacji leku, co może wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną.3

Podstawowe parametry farmakokinetyczne

Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego

Na podstawie danych z badań przeprowadzonych z zastosowaniem menotropiny w dawce 300 j.m., maksymalne stężenie FSH w surowicy krwi zostaje osiągnięte po:

  • Wstrzyknięcie domięśniowe – około 19 godzin po podaniu4
  • Wstrzyknięcie podskórne – około 22 godziny po podaniu5

Stężenie maksymalne i ekspozycja

Po jednokrotnym podaniu menotropiny w dawce 300 j.m. obserwuje się następujące parametry farmakokinetyczne:

Droga podania Stężenie maksymalne (Cmax) FSH Pole pod krzywą (AUC0-t) FSH
Domięśniowa 6,5 ± 2,1 j.m./l 438,0 ± 124,0 j.m. × h/l
Podskórna 7,5 ± 2,8 j.m./l 485,0 ± 93,5 j.m. × h/l

Powyższe dane wskazują na porównywalną biodostępność FSH przy obu drogach podania, z nieco wyższym stężeniem maksymalnym i ekspozycją całkowitą przy podaniu podskórnym.6

Różnice w parametrach farmakokinetycznych LH

W przeciwieństwie do FSH, parametry farmakokinetyczne dla hormonu luteinizującego (LH) wykazują istotne różnice w zależności od drogi podania. Wartości AUC i stężenia maksymalnego (Cmax) dla LH w grupie otrzymującej podania podskórne były znacząco niższe niż w grupie otrzymującej podania domięśniowe. Obserwacja ta może wynikać z wykrytych bardzo niskich stężeń LH (bliskich lub poniżej granic wykrywalności stosowanych metod analitycznych) oraz z dużej zmienności między- i wewnątrzosobniczej.7

Eliminacja leku

Okres półtrwania

Po osiągnięciu stężenia maksymalnego, poziom FSH w surowicy stopniowo się zmniejsza. Okres półtrwania menotropiny różni się w zależności od drogi podania i wynosi:

  • Około 45 godzin po podaniu domięśniowym8
  • Około 40 godzin po podaniu podskórnym9

Droga wydalania

Główną drogą eliminacji menotropiny z organizmu są nerki. Po podaniu lek jest wydalany przede wszystkim przez układ moczowy, co jest istotną informacją przy rozważaniu stosowania leku u pacjentek z zaburzeniami czynności nerek.10

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetyki produktu leczniczego Mensinorm Set u pacjentek z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Brak jest zatem danych dotyczących potencjalnych modyfikacji parametrów farmakokinetycznych w tych grupach pacjentek, co może mieć znaczenie kliniczne przy stosowaniu leku u osób z upośledzoną funkcją tych narządów.11

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl