tachykardia
Tachykardia to stan, w którym częstość akcji serca przekracza 100 uderzeń na minutę w spoczynku. Jest to zaburzenie rytmu serca, które może mieć charakter fizjologiczny (np. podczas wysiłku fizycznego, stresu) lub patologiczny. Tachykardia patologiczna może być objawem różnych chorób, takich jak niewydolność serca, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, czy też być skutkiem działania niektórych leków lub substancji (np. kofeiny, nikotyny).
Wyróżnia się kilka rodzajów tachykardii, w tym tachykardię zatokową, nadkomorową (np. migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy) oraz komorową. Diagnostyka tachykardii obejmuje badanie EKG, badanie holterowskie, próbę wysiłkową, a w niektórych przypadkach badanie elektrofizjologiczne serca.
Leczenie tachykardii zależy od jej przyczyny, rodzaju i nasilenia. Może obejmować modyfikację stylu życia, farmakoterapię (m.in. beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne), kardiowersję elektryczną lub ablację przezskórną. W ciężkich przypadkach tachykardii komorowej może być konieczne wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwas L-asparaginowy – Działania niepożądane
Kwas L-asparaginowy, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego Aminomel 10E (1,91 g/l) oraz Aminomel 12,5E (2,39 g/l), może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym poważne reakcje immunologiczne takie jak anafilaksja, reakcje rzekomoanafilaktyczne oraz nadwrażliwość. Preparaty te zawierają także znaczące stężenia potasu (odpowiednio 45 mmol/l i 56,25 mmol/l), co predysponuje do hiperkaliemii. Ponadto obserwuje się zaburzenia oddychania, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego, oraz szeroki zakres dysfunkcji wątroby (hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego) i nerek (azotemia). Miejscowe reakcje w miejscu podania infuzji obejmują zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. W badaniach laboratoryjnych mogą wystąpić podwyższone wartości bilirubiny oraz enzymów wątrobowych (ALT, AST), wskazujące na uszkodzenie hepatocytów.
aminotransferaza, azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hipoksja, hipotensja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, kwas L-asparaginowy, marskość wątroby, nadciśnienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, stridor, świąd, świszczący oddech, tachykardia, ucisk w gardle, wstrząs, wysypka, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zator żylny, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, zwłaszcza w dawkach przekraczających około 3 g u dorosłych, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, tachykardia komorowa, wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), nerwowego (drgawki, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic) oraz innych objawów, takich jak wymioty, niedociśnienie, hipoglikemia i zawroty głowy. Ryzyko zgonu znacząco wzrasta przy dawkach >3 g oraz w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu lub innych leków. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko śmiertelności po przedawkowaniu wenlafaksyny w porównaniu do SSRI, choć mniejsze niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Charakterystyka pacjentów leczonych wenlafaksyną, często obciążonych czynnikami ryzyka samobójstwa, komplikuje interpretację tych danych.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, chlorowodorek wenlafaksyny, drgawki, hemoperfuzja, hipoglikemia, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, niedociśnienie, odstęp QT, płukanie żołądka, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zatrucie wenlafaksyną, zawroty głowy, zespół QRS, zmiany w EKG - Leksykon leków
Przedawkowanie – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Velaxin ER, stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g i wyższych. Objawy zatrucia obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic, drgawki, wymioty oraz zmiany w EKG takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa i poszerzenie zespołu QRS. Występują również groźne zaburzenia rytmu serca, w tym tachykardia komorowa, a także bradykardia, niedociśnienie i hipoglikemia. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko zgonu po przedawkowaniu wenlafaksyny w porównaniu do SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Pacjenci leczeni wenlafaksyną wykazują większe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa, co komplikuje ocenę toksyczności leku.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, intoksykacja, mydriasis, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niedociśnienie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawrót głowy, zmiany w EKG - Leksykon substancji czynnych
Disulfiram – Przedawkowanie
Disulfiram, stosowany w leczeniu uzależnienia od alkoholu (Anticol 500 mg, Disulfiram WZF 100 mg implanty), charakteryzuje się relatywnie niską toksycznością, choć przedawkowanie może prowadzić do poważnych objawów klinicznych. Opisywano przypadki przyjęcia dawek nawet do 25 g, skutkujące objawami ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, które jednak ustępowały całkowicie. Objawy przedawkowania pojawiają się zwykle w ciągu 12 godzin, ale możliwe jest opóźnione pogorszenie stanu klinicznego, nawet kilka dni po ekspozycji, co może skutkować długotrwałymi następstwami. Spektrum objawów obejmuje nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunkę, senność, majaczenie, omamy, letarg, tachykardię, przyspieszony oddech, hipertermię, niedociśnienie (szczególnie u dzieci), hiperglikemię, leukocytozę, ketozę oraz methemoglobinemię. W ciężkich przypadkach obserwuje się zapaść krążeniową, śpiączkę i drgawki.
akineza, ataksja, biegunka, ból brzucha, disulfiram, drgawki, drgawki kloniczne, dystonia, encefalopatia, hiperglikemia, hipertermia, hipotonia, katatonia, ketoza, letarg, leukocytoza, majaczenie, methemoglobinemia, neuropatia czuciowo-ruchowa, niedociśnienie, nieprawidłowy zapis EEG, niska toksyczność, nudności, obwodowy układ nerwowy, odwodnienie, omamy, płukanie żołądka, psychoza, senność, śpiączka, tachykardia, tachypnoe, uzależnienie od alkoholu, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia mowy, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Elicea Q-Tab 15 mg
Escytalopram, zawarty w leku Elicea Q-Tab, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i wykazuje typowy dla tej grupy leków profil działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu z czasem. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle głowy (>10% pacjentów), nudności (≥10%), zawroty głowy, parestezje, senność, biegunki, zaparcia, suchość w ustach oraz zaburzenia psychiczne takie jak bezsenność, niepokój i zmniejszenie libido (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się drgawki, pobudzenie psychoruchowe, myśli samobójcze, manię oraz zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, szczególnie u kobiet z hipokaliemią lub wcześniejszym wydłużeniem QT. Ryzyko złamań kości jest zwiększone u pacjentów powyżej 50. roku życia stosujących SSRI, a mechanizm tego zjawiska pozostaje nie do końca wyjaśniony.
arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, chwiejność emocjonalna, drgawki, escytalopram, hipokaliemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, mania, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, nudności, obniżenie libido, parestezja, pobudzenie psychoruchowe, SNRI, splątanie, suchość w ustach, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaparcia, zawroty głowy, zespół odstawienia, złamanie kości - Leksykon leków
Interakcje leku – Amoxil 500 mg/5 ml
Amoksycylina, jako antybiotyk beta-laktamowy, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, co prowadzi do zwiększenia i przedłużenia stężenia leku we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Tetracykliny, działając bakteriostatycznie, mogą osłabiać bakteriobójcze działanie amoksycyliny, co obniża skuteczność terapii. Allopurynol zwiększa ryzyko skórnych reakcji alergicznych, a metotreksat, którego wydalanie jest zmniejszone przez amoksycylinę, może osiągać toksyczne stężenia, co wymaga ścisłego monitorowania. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) obserwuje się podwyższenie INR i ryzyko krwawień, co wymaga kontroli i ewentualnej modyfikacji dawki.
acenokumarol, alkohol benzylowy, alkohol etylowy, allopurynol, amoksycylina, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, benzoesan sodu, cefalosporyna, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie bakteriobójcze, fenyloketonuria, INR, lek bakteriostatyczny, metotreksat, metronidazol, probenecyd, reakcja alergiczna skórna, reakcja disulfiramopodobna, tachykardia, tetracykliny, warfaryna, wydzielanie kanalikowe nerkowe, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tizagelan
Tyzanidyna, będąca agonistą receptorów α2-adrenergicznych, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, bradykardii oraz sedacji. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tyzanidyny z silnymi inhibitorami CYP1A2 (np. fluwoksaminą, cyprofloksacyną) z powodu ryzyka znacznego wzrostu stężenia leku w osoczu i poważnych działań niepożądanych. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 25 ml/min) oraz zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym testów czynności wątroby (comiesięcznie przez pierwsze 4 miesiące przy dawkach ≥ 12 mg). Dawkowanie powinno być dostosowywane ostrożnie i stopniowo, a nagłe odstawienie leku może wywołać zespół odstawienia objawiający się nadciśnieniem z odbicia, tachykardią i hipertonią mięśniową, szczególnie u pacjentów przyjmujących dawki 20-28 mg/dobę przez ≥ 9 tygodni lub stosujących leki narkotyczne.
agonista receptorów alfa2-adrenergicznych, anafilaksja, anoreksja, bradykardia, choroba wieńcowa, cyprofloksacyna, fluwoksamina, halucynacja wzrokowa, hepatotoksyczność, hipertonia, inhibitor CYP1A2, klirens kreatyniny, nadciśnienie z odbicia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, psychoza, reakcja nadwrażliwości, sedacja, senność, tachykardia, tyzanidyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rombidux 10 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, substancji czynnej preparatu Rombidux 10 mg, jest rzadko raportowane i charakteryzuje się efektem pułapowym farmakokinetyki, gdzie dawki supraterapeutyczne ≥50 mg nie powodują dalszego wzrostu ekspozycji osoczowej. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki przyjęcia dawek nawet do 600 mg bez powikłań krwotocznych. Postępowanie w przypadku przedawkowania obejmuje ograniczenie wchłaniania leku (np. węgiel aktywowany stosowany w krótkim czasie po zażyciu) oraz monitorowanie i leczenie powikłań krwotocznych. Okres półtrwania rywaroksabanu wynosi około 5-13 godzin, co jest istotne przy planowaniu dalszych działań terapeutycznych.
andeksanet alfa, antagonista witaminy K, aprotynina, dawka supraterapeutyczna, desmopresyna, dysfagia, działanie przeciwzakrzepowe, efekt pułapowy, funkcja płytek krwi, hematemeza, hemostaza chirurgiczna, hipotensja, inhibitor Xa, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, konsultacja hematologiczna, krwawienie śródczaszkowe, krwiak podskórny, krwiomocz, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, melena, niedokrwistość, okres półtrwania, płynoterapia, powikłanie krwotoczne, protaminy siarczan, przedawkowanie rywaroksabanu, rekombinowany czynnik VIIa, świeżo mrożone osocze, tachykardia, ucisk mechaniczny, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Kidofen 125 mg
Produkt leczniczy Kidofen 125 mg (czopki) zawierający ibuprofen nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn przy krótkotrwałym stosowaniu. Niemniej jednak, działania niepożądane takie jak bóle i zawroty głowy, bezsenność, szumy uszne, zmęczenie (częstość ≥1/1000 do <1/100), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, bóle brzucha, nudności, częstość ≥1/100 do <1/10) mogą pośrednio obniżać zdolność koncentracji i komfort prowadzenia pojazdu. Bardzo rzadkie, ale poważne działania niepożądane (<1/10 000) obejmują obrzęk, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk twarzy, języka, krtani, duszność, wstrząs) oraz jałowe zapalenie opon mózgowych, które bezwzględnie wykluczają prowadzenie pojazdów.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba tkanki łącznej, duszność, dyspepsja, hipotensja, hipotonia, ibuprofen, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, oczopląs, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, sztywność karku, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, udar, utrata przytomności, wstrząs, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie opon mózgowych, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycodone Hydrochloride Hameln 10 mg/ml
Oksykodon, jako silny opioid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, leki uspokajające, przeciwdepresyjne, fenotiazyny, miorelaksanty oraz alkohol, co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet zgonu. Również inhibitory monoaminooksydazy (MAO) mogą wywołać poważne zaburzenia neurovegetatywne, a leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego. W przypadku leków o działaniu przeciwcholinergicznym (trójpierścieniowe antydepresanty, leki przeciwhistaminowe, przeciwpsychotyczne, miorelaksanty, leki w chorobie Parkinsona) obserwuje się nasilenie działań niepożądanych, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki oksykodonu.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, AUC, benzodiazepiny, choroba Parkinsona, CYP3A4, depresja oddechowa, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, fenotiazyna, hipertermia, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, klirens leku, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy, miorelaksant, neuroleptyk, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, SNRI, śpiączka, środki uspokajające, SSRI, tachykardia, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lacydyna 6 mg
Przedawkowanie lacydyny, antagonisty kanału wapniowego, prowadzi do nasilenia jej działania farmakologicznego, przede wszystkim poprzez przedłużone rozszerzenie naczyń obwodowych, co skutkuje niedociśnieniem tętniczym i kompensacyjną tachykardią. Dodatkowo mogą wystąpić poważne zaburzenia przewodzenia sercowego, takie jak bradykardia oraz wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W każdej tabletce Lacydyny znajduje się 6 mg substancji czynnej, co jest istotne przy ocenie dawki w przypadku podejrzenia przedawkowania. Objawy kliniczne wymagają monitorowania EKG, ciśnienia tętniczego oraz stanu świadomości pacjenta, a także oceny diurezy w celu wykrycia ewentualnej hipoperfuzji nerkowej.
antagonista kanału wapniowego, atropina, blok AV, blokada kanału wapniowego, bradykardia, czasowa stymulacja serca, diureza, EKG, hipoperfuzja, hipoperfuzja mózgowa, lacydyna, lek obkurczający naczynia, mięśniówka gładka naczyń, monitorowanie czynności serca, niedociśnienie tętnicze, opór naczyń obwodowych, płynoterapia, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, tkanka przewodząca serca, wazopresor, zaburzenie przewodzenia w sercu, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Hasco 10 mg
Hydroksyzyna (Hydroxyzinum Hasco 10 mg) wykazuje działania niepożądane wynikające z depresyjnego lub paradoksalnego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, działania przeciwcholinergicznego oraz reakcji nadwrażliwości. W badaniach klinicznych z udziałem 735 pacjentów przy dawce 50 mg/dobę najczęściej obserwowano senność (13,74% vs 2,7% placebo), ból głowy (1,63% vs 1,9%), zmęczenie (1,36% vs 0,63%) oraz suchość w jamie ustnej (1,22% vs 0,63%). Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano także rzadkie reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zaburzenia neurologiczne (pobudzenie, splątanie, drgawki), kardiologiczne (tachykardia, komorowe zaburzenia rytmu serca, wydłużenie QT), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i skórne. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z MedDRA, z częstością od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstością nieznaną.
astenia, cetyryzyna, dyskineza, dysuria, działanie przeciwcholinergiczne, hydroksyzyna chlorowodorek, komorowe zaburzenia rytmu serca, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, parestezja, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symkinet MR 10 mg
Symkinet MR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, zidentyfikowanych zarówno w badaniach klinicznych, jak i w raportach po wprowadzeniu leku do obrotu. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem różnic między grupami wiekowymi. Najczęstsze działania obejmują zmniejszenie łaknienia (bardzo często), bezsenność i nerwowość (bardzo często), ból głowy (bardzo często), a także zaburzenia rytmu serca i nadciśnienie tętnicze (często). U dzieci długotrwałe stosowanie może prowadzić do opóźnienia wzrostu i umiarkowanego zmniejszenia masy ciała, natomiast u dorosłych częściej obserwuje się zaburzenia snu i objawy wegetatywne. Rzadkie, ale poważne działania obejmują incydenty naczyniowo-mózgowe, nagłą śmierć sercową oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, drgawki, ginekomastia, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nastrój depresyjny, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, pokrzywka, priapizm, psychostymulant, reakcja anafilaktyczna, ruchy choreoatetotyczne, rumień, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, sztywność mięśni, tachykardia, urojenie, wysypka polekowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hemorol –
Hemorol to lek w formie czopków zawierający benzokainę (100 mg), wyciągi roślinne: ziele żarnowca, kora kasztanowca, kłącze pięciornika, ziele krwawnika (80 mg), kwiat rumianku (50 mg) oraz korzeń pokrzyku (11,12-20 mg, odpowiadający 0,20 mg atropiny). Produkt może wywoływać działania niepożądane, w tym methemoglobinemię o nieznanej częstości występowania, związaną z utlenieniem żelaza w hemoglobinie i ograniczeniem transportu tlenu, co manifestuje się sinicą, osłabieniem, zawrotami głowy i tachykardią, a w ciężkich przypadkach stanowi zagrożenie życia. Ponadto, możliwe są reakcje nadwrażliwości, w tym duszność, obrzęk naczynioruchowy (choroba Quinckego), zapaść naczyniowa oraz wstrząs anafilaktyczny, również o nieznanej częstości.
benzokaina, choroba Quinckego, duszność, górne drogi oddechowe, methemoglobinemia, nadwrażliwość, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki podskórnej, perfuzja tkanek, personel medyczny, podmiot odpowiedzialny, reakcja alergiczna, sinica, spadek ciśnienia krwi, tachykardia, transport tlenu, utlenienie hemoglobiny, wstrząs anafilaktyczny, zapaść naczyniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aropilo 2 mg
Przedawkowanie ropinirolu, substancji czynnej leku Aropilo (tabletki powlekane 2 mg), prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów dopaminowych, co manifestuje się nasilonymi objawami dopaminergicznymi, takimi jak nudności, wymioty, hipotensja ortostatyczna, zaburzenia psychotyczne (halucynacje, pobudzenie, dezorientacja), tachykardia oraz dyskinezy. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują nadmierną aktywację układu dopaminergicznego i współczulnego, a także stymulację ośrodka wymiotnego w pniu mózgu. Objawy rozwijają się szybko i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej oraz ścisłego monitorowania parametrów życiowych, w tym EKG, ciśnienia tętniczego i funkcji oddechowych.
antagonista dopaminy, Aropilo, dyskineza, działanie dopaminergiczne, działanie prokinetyczne, działanie przeciwwymiotne, EKG, halucynacja, hipotensja ortostatyczna, lek przeciwpsychotyczny, metoklopramid, neuroleptyk, objaw dopaminergiczny, płynoterapia dożylna, receptor dopaminowy, ropinirol, równowaga elektrolitowa, tachykardia, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tussicom 400 400 mg/5 g
Lek Tussicom zawierający N-acetylo-L-cysteinę jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Reakcje nadwrażliwości, takie jak skurcz oskrzeli, duszność, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i tachykardia występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie (<1/10 000) i stanowią zagrożenie życia. W obrębie układu nerwowego najczęściej zgłaszany jest ból głowy (niezbyt często), a także szumy uszne. Bardzo rzadko obserwuje się krwawienia, co może być związane z mukolitycznym działaniem leku. Ponadto, po dużych dawkach może wystąpić rozszerzenie naczyń krwionośnych i nagłe zaczerwienienie twarzy (częstość nieznana). W początkowym okresie stosowania mogą pojawić się skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu i drażniący kaszel (bardzo rzadko).
acetylocysteina, astma oskrzelowa, duszność, dyspepsja, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, flush syndrome, hipotensja, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parametry hemodynamiczne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, stomatitis, tachykardia, tinnitus, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, Tussicom, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie układu oddechowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Kalceks 2,5 mg/ml
Levosimendan Kalceks w stężeniu 2,5 mg/ml jest lekiem do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem specjalistycznym. Standardowa terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 6-12 μg/kg mc. podawaną przez 10 minut, a następnie infuzją ciągłą w dawce 0,1 μg/kg mc./min przez 24 godziny. Dawkę nasycającą 6 μg/kg zaleca się u pacjentów jednocześnie leczonych dożylnymi lekami rozszerzającymi naczynia lub innymi inotropowymi, natomiast 12 μg/kg zapewnia silniejszą odpowiedź hemodynamiczną, ale zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Infuzję można modyfikować w zakresie 0,05-0,2 μg/kg mc./min w zależności od tolerancji i efektu terapeutycznego. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych, EKG, ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca oraz diurezy jest obowiązkowe przez co najmniej 3 dni po zakończeniu terapii, a u pacjentów z zaburzeniami nerek lub wątroby – do 5 dni.
akcja serca, ciśnienie tętnicze, dawka nasycająca, digoksyna, diureza, dysfunkcja wątroby, działanie hemodynamiczne, działanie inotropowe, EKG, infuzja ciągła, klirens kreatyniny, koncentrat do infuzji, lek dożylny, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, roztwór infuzyjny, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Przedawkowanie
Przedawkowanie lansoprazolu, choć rzadko raportowane i o niskiej ostrej toksyczności, może prowadzić do nasilenia znanych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych tolerowano dawki do 180 mg/dobę doustnie oraz do 90 mg dożylnie bez istotnych objawów toksyczności. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka przy dawkach >180 mg/dobę p.o.), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, senność), zmiany biochemiczne (parametry wątrobowe, zaburzenia elektrolitowe), objawy kardiologiczne (zaburzenia rytmu, tachykardia) oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, które mogą wystąpić niezależnie od dawki.
badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, droga dożylna, działanie niepożądane leku, eliminacja leku, hemodializa, kapsułka dojelitowa, leczenie objawowe, mikrogranulki, nudność, objaw alergiczny, objaw kardiologiczny, oczyszczanie pozaustrojowe, ostra toksyczność, parametr wątrobowy, płukanie żołądka, przedawkowanie lansoprazolu, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, toksyczność, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie biochemiczne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu, zawrót głowy, żółcień chinolinowa - Leksykon substancji czynnych
Desloratadyna – Działania niepożądane
Desloratadyna, lek przeciwhistaminowy II generacji stosowany w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa i przewlekłej pokrzywce idiopatycznej, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa przy dawce 5 mg/dobę. Działania niepożądane występują u około 3% pacjentów częściej niż placebo, najczęściej zmęczenie (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) oraz bóle głowy (0,6%). W populacji pediatrycznej (12-17 lat) ból głowy występuje u 5,9% leczonych, co jest porównywalne z grupą placebo (6,9%). U dzieci poniżej 2 lat najczęstsze działania niepożądane to biegunka (3,7%), gorączka (2,3%) i bezsenność (2,3%). Szczególną uwagę zwraca zwiększone ryzyko napadów drgawkowych u pacjentów pediatrycznych, z bezwzględnym wzrostem częstości odpowiednio o 37,5/100 000 osobolat (0-4 lata) i 11,3/100 000 osobolat (5-19 lat). Ponadto obserwuje się rzadkie zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, senność, pobudzenie psychoruchowe), psychiczne (omamy, agresja, obniżony nastrój) oraz kardiologiczne (tachykardia, kołatanie serca, wydłużenie odstępu QT).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, bradykardia, desloratadyna, duszność, działanie niepożądane, gorączka, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, nadwrażliwość na światło, napad drgawkowy, niestrawność, obniżenie nastroju, obrzęk naczynioruchowy, omam, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, populacja pediatryczna, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symbicort Turbuhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
Przedawkowanie Symbicort Turbuhaler, zawierającego budezonid i formoterol fumaran dwuwodny, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych zależnych od dominującej substancji czynnej. Nadmierna ekspozycja na formoterol, agonistę receptorów β2, manifestuje się drżeniami mięśni, bólami głowy, kołataniem serca, tachykardią (>100 uderzeń/min), hipokaliemią, hiperglikemią, wydłużeniem odstępu QTc oraz arytmiami, co zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca. Dawka 90 µg formoterolu w ciągu 3 godzin, choć przekracza standardową dawkę 9 µg/dawkę w Symbicorcie, nie wykazała dotychczas istotnych problemów bezpieczeństwa. Przedawkowanie budezonidu w ostrej fazie zwykle nie wymaga natychmiastowej interwencji, jednak przewlekłe stosowanie wysokich dawek może skutkować podwyższonym stężeniem kortykosteroidów, supresją osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz innymi działaniami ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidów.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, arytmia komorowa, budezonid, drżenie mięśni, drżenie mięśni szkieletowych, działania ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, formoterol fumaran dwuwodny, glikogenoliza wątrobowa, glikokortykosteroid wziewny, hiperglikemia, hipokaliemia, kołatanie serca, leczenie objawowe, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przedawkowanie budezonidu, rozszerzenie naczyń mózgowych, skurcz oskrzeli, stężenie kortykosteroidów, stymulacja receptorów β2-adrenergicznych, Symbicort Turbuhaler, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie repolaryzacji komór, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności nadnerczy, β2-mimetyk - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enalapril Vitabalans 20 mg
Enalapril Vitabalans w dawce 20 mg, stosowany jako inhibitor ACE, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęściej obserwowanych należą: nieostre widzenie (≥ 1/10), suchy kaszel (≥ 1/10), zawroty głowy (≥ 1/10), osłabienie (≥ 1/10), nudności (≥ 1/10), bóle głowy (≥ 1/100), duszność (≥ 1/100), bóle w klatce piersiowej i zaburzenia rytmu serca (≥ 1/100), a także hiperkaliemia i podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy (≥ 1/100). Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Wśród działań niepożądanych wymagających szczególnej uwagi znajdują się obrzęk naczynioruchowy z ryzykiem obturacji dróg oddechowych, hipotensja, zwłaszcza ortostatyczna, oraz zaburzenia funkcji nerek, które mogą wymagać modyfikacji terapii lub odstawienia leku.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, białkomocz, choroba autoimmunologiczna, depresja szpiku kostnego, dusznica bolesna, enalaprylu maleinian, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, leukocytoza, limfadenopatia, martwica wątroby, naciek w płucach, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wrzód trawienny, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Przedawkowanie
Bromowodorek dekstrometorfanu, stosowany jako lek przeciwkaszlowy w preparatach złożonych, może powodować poważne zatrucia przy przedawkowaniu. Objawy kliniczne obejmują nudności, wymioty, dystonię, ataksję, oczopląs, splątanie, senność, pobudzenie psychoruchowe oraz psychozę toksyczną z omamami wzrokowymi. Szczególnie niebezpieczne są tachykardia i wydłużenie odstępu QTc w EKG, które mogą prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. W ciężkich przypadkach obserwuje się śpiączkę, depresję oddechową oraz drgawki, stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia i wymagające hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii. Objawy pojawiają się w zależności od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta, a dawki przekraczające terapeutyczne znacznie zwiększają ryzyko powikłań neurologicznych i kardiologicznych.
ataksja, benzodiazepina, bromowodorek dekstrometorfanu, chlorfeniramina, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, działanie przeciwkaszlowe, hiperrefleksja, hipertermia, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, kardiotoksyczność, nalokson, napięcie mięśniowe, nudności i wymioty, oczopląs, omamy wzrokowe, osłupienie, paracetamol, pobudzenie psychoruchowe, preparat złożony, pseudoefedryna, psychoza toksyczna, receptor opioidowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz mięśni, śpiączka, splątanie, SSRI, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibum 100 mg/5 ml
Ibuprofen, substancja czynna leku Ibum (100 mg/5 ml), może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, obserwowane głównie podczas krótkotrwałego stosowania w dawkach OTC. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia oraz agranulocytoza, których wczesne objawy to gorączka, ból gardła, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, objawy grypopodobne, zmęczenie i krwawienia. Reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i świąd, występują niezbyt często (1/1000 do <1/100), natomiast ciężkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy są bardzo rzadkie (<1/10 000). Wysokie dawki ibuprofenu (do 2400 mg/dobę) mogą zwiększać ryzyko tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, a także zespołu Kounisa. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują ból głowy (1/1000 do <1/100), zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie i drażliwość (1/10 000 do <1/1000), a także rzadkie przypadki aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, ból głowy, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działanie niepożądane, hipotensja, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pokrzywka, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods to złożony preparat hipotensyjny zawierający amlodypinę (do 10 mg), walsartan (do 320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (do 25 mg). Bezpieczeństwo terapii potwierdzono w 8-tygodniowym badaniu klinicznym na 2271 pacjentach, z czego 582 otrzymywało terapię trójskładnikową. Najczęstsze działania niepożądane o częstości ≥1/100 obejmowały hipokaliemię, hipomagnezemię, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie, niestrawność, obrzęk kostek, częstomocz, zmęczenie, obrzęk oraz zwiększenie stężenia lipidów. Działania niepożądane miały przeważnie łagodny i przemijający charakter, a przerwanie leczenia było rzadkie (0,7% z powodu zawrotów głowy i niedociśnienia). Walsartan łagodził hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu, a zmiany w badaniach laboratoryjnych były zgodne z farmakologicznym profilem składników.
agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamykającego się kąta, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, preparat hipotensyjny, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Luminastil 50 mg
Chlorowodorek difenhydraminy zawarty w leku Luminastil 50 mg wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, sklasyfikowanych według systemów narządowych MedDRA oraz częstości występowania. Do działań bardzo częstych (≥10%) należy zmęczenie, które może upośledzać codzienne funkcjonowanie pacjenta. Często występują również uspokojenie, senność, zaburzenia uwagi, równowagi oraz zawroty głowy, co znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Działania o częstości nieznanej obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, duszność, obrzęk naczynioruchowy), dezorientację, paradoksalne pobudzenie, drgawki, ból głowy, parestezje, dyskinezy, niewyraźne widzenie, tachykardię, kołatanie serca, zgęstnienie wydzieliny oskrzelowej, nudności, wymioty, drżenie mięśni oraz zaburzenia oddawania moczu, w tym zatrzymanie moczu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego.
chlorowodorek difenhydraminy, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, drżenie mięśni, dyskineza, działanie niepożądane, kołatanie serca, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalne pobudzenie, parestezja, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, suchość jamy ustnej, tachykardia, zaburzenie równowagi, zaburzenie uwagi, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu, zawrót błędnikowy, zawroty głowy, zgęstnienie wydzieliny oskrzelowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – KETREL XR 400 mg
Przedawkowanie kwetiapiny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (KETREL XR) może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, w tym senności, uspokojenia polekowego, tachykardii (>100 uderzeń/min), niedociśnienia tętniczego, działania przeciwcholinergicznego (suchość w jamie ustnej, zatrzymanie moczu), wydłużenia odstępu QT, drgawek, rabdomiolizy, depresji oddechowej, zaburzeń świadomości, śpiączki, a nawet zgonu. Charakterystyczne dla form XR jest opóźnione wystąpienie objawów oraz wydłużony czas powrotu do stanu wyjściowego, a także możliwość tworzenia bezoarów w żołądku, co wymaga diagnostyki obrazowej i potencjalnego usunięcia endoskopowego. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi są szczególnie narażeni na ciężkie objawy przedawkowania.
bezoar, blok serca, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dopamina, działanie przeciwcholinergiczne, elektrokardiografia, epinefryna, fizostygmina, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, lek sympatykomimetyczny, majaczenie, mioglobinuria, niedociśnienie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rabdomioliza, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, śpiączka, stan padaczkowy, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, uspokojenie polekowe, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zabieg endoskopowy, zatrzymanie moczu, zespół antycholinergiczny, zespół majaczeniowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daylette 3 mg + 0,02 mg
Daylette, zawierający drospirenon i etynyloestradiol, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, który może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym poważne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żył i tętnic, takie jak zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu. W trakcie terapii obserwuje się również ryzyko nadciśnienia tętniczego oraz rzadkich nowotworów wątroby. Występują także objawy ze strony układu rozrodczego i piersi, takie jak ból piersi, krwotok maciczny, kandydozy pochwy czy zmiany w cyklu miesiączkowym. Warto podkreślić, że rak piersi jest diagnozowany nieznacznie częściej u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest kluczowe, zwłaszcza przy objawach takich jak żółtaczka czy ból w prawym podżebrzu.
atrofia endometrium, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, drospirenon, dysplazja włóknisto-torbielowata piersi, etynyloestradiol, hiperkaliemia, hiponatremia, kandydoza pochwy, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość, nowotwór piersi, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, polip szyjki macicy, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tachykardia, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trombocytemia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe żył, zakrzepica żył i tętnic, zakrzepica żylna, zapalenie spojówek, zapalenie żyły, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylak, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eferox 137 mcg
Stosowanie lewotyroksyny sodowej w postaci tabletek Eferox wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, które najczęściej wynikają z przedawkowania i ustępują po redukcji dawki lub przerwaniu terapii. Działania niepożądane, sklasyfikowane według systemu MedDRA, mają częstość występowania nieznaną, co utrudnia precyzyjną ocenę ryzyka. Objawy obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, obrzęk, duszność), zaburzenia psychiczne (niepokój, pobudzenie, bezsenność), neurologiczne (drżenie, ból głowy, drgawki), sercowo-naczyniowe (dławica piersiowa, tachykardia, arytmie, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze), a także objawy ze strony układu pokarmowego, mięśniowo-szkieletowego (w tym osteoporoza u kobiet pomenopauzalnych przy długotrwałej terapii dawkami supresyjnymi), rozrodczego (nieregularne miesiączki) oraz ogólne (gorączka, zmęczenie, obrzęk). Szczególnie niebezpieczny jest przełom tarczycowy, stan zagrażający życiu, charakteryzujący się wysoką gorączką, tachykardią, arytmią, niedociśnieniem, niewydolnością serca, żółtaczką, splątaniem, drgawkami i śpiączką.
arytmia, ból stawów, dawka supresyjna, dławica piersiowa, drgawki, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedociśnienie tętnicze, nieregularne miesiączki, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, osteoporoza, pokrzywka, przedawkowanie leku, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, splątanie, tachykardia, układ immunologiczny, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nicorette Fruit 4 mg
Lek Nicorette Fruit 4 mg w formie tabletek do ssania zawiera nikotynę i jest stosowany w terapii zastępczej nikotynowej. W trakcie leczenia mogą wystąpić działania niepożądane związane zarówno z farmakologicznym działaniem nikotyny, jak i z objawami odstawienia tytoniu. Typowe objawy odstawienia obejmują zaburzenia emocjonalne (dysforia, bezsenność, drażliwość, niepokój) oraz objawy fizyczne, takie jak obniżona częstość rytmu serca, zwiększone łaknienie, zawroty głowy, kaszel, zaparcia, krwawienie dziąseł i zapalenie jamy nosowo-gardłowej. Głód nikotynowy jest istotnym klinicznie objawem. Działania niepożądane pojawiają się głównie we wczesnej fazie terapii i są zależne od dawki, z częstym podrażnieniem jamy ustnej i gardła, które u większości pacjentów ulega adaptacji. Rzadko mogą wystąpić reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, zwłaszcza u pacjentów wrażliwych na śladowe ilości siarczanów (0,000096 mg/tabletkę).
anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, drażliwość, drgawki, duszność, dysfagia, dysfonia, dysforia, dysgeuzja, głód nikotynowy, kołatanie serca, krwawienie dziąseł, lek przeciwdrgawkowy, łzawienie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, nerwowość, niedoczulica jamy ustnej, niestrawność, niewyraźne widzenie, nikotyna z kationitem, nikotynowa terapia zastępcza, nudności, objawy odstawienne, obrzęk naczynioruchowy, odruch wymiotny, owrzodzenia aftowe, padaczka, parasomnia, parestezja, parestezja jamy ustnej, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna, rumień, skurcz oskrzeli, ślinotok, stan przedomdleniowy, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia koncentracji, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie nosogardła, zawroty głowy, zgaga - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Deksmedetomidyna, będąca selektywnym agonistą receptorów alfa-2 (kod ATC: N05CM18), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, obejmujące efekt sympatolityczny (hamowanie uwalniania noradrenaliny), sedację poprzez zmniejszenie aktywności miejsca sinawego i jądra podstawnego oraz działanie przeciwbólowe. W układzie sercowo-naczyniowym jej efekt jest dawka-zależny: niskie dawki powodują bradykardię i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast wyższe dawki wywołują skurcz naczyń obwodowych, zwiększając opór naczyniowy i ciśnienie tętnicze, przy utrzymującej się bradykardii. Deksmedetomidyna charakteryzuje się minimalnym wpływem na funkcje oddechowe, co potwierdzono u zdrowych ochotników. W badaniach klinicznych u pacjentów pooperacyjnych na OIOM wykazano, że lek znacząco redukuje zapotrzebowanie na midazolam, propofol oraz opioidy podczas sedacji do 24 godzin, umożliwiając skuteczną ekstubację bez konieczności przerwania infuzji. U dzieci w wieku od 1 miesiąca do 17 lat potwierdzono skuteczność i bezpieczeństwo stosowania, choć dane dla noworodków są ograniczone i dotyczą niskich dawek (≤0,2 mcg/kg m.c./h).
agonista receptorów alfa-2, bradykardia, deksmedetomidyna, działanie sedacyjne, efekt przeciwbólowy, ekstubacja, infuzja deksmedetomidyny, laryngoskop światłowodowy, majaczenie, mechaniczna wentylacja, midazolam, miejsce sinawe, niedociśnienie, obniżenie ciśnienia tętniczego, opioidy, propofol, rurka dotchawicza, sedacja proceduralna, skala CAM-ICU, skala Observer’s Assessment of Alertness/Sedation, skala Ramsay Sedation, tachykardia, zahamowanie wydzielania kortyzolu, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sumamigren
Sumamigren (sumatryptan) jest wskazany wyłącznie po precyzyjnym rozpoznaniu migreny i jest przeciwwskazany w migrenie hemiplegicznej, podstawnej oraz okoporaźnej. U pacjentów z bólami głowy typu migrenowego bez potwierdzonej diagnozy lub z nietypowymi objawami należy rozważyć inne przyczyny neurologiczne, zwłaszcza z uwagi na ryzyko naczyniopochodnych powikłań mózgowych. Sumatryptan może wywołać przemijające bóle i uczucie ucisku w klatce piersiowej, które mogą wskazywać na chorobę niedokrwienną serca, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku i diagnostyki. Leku nie należy stosować u pacjentów z podwyższonym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca (np. palacze, kobiety po menopauzie, mężczyźni >40 lat) bez uprzedniej oceny układu krążenia. U osób z łagodnym, kontrolowanym nadciśnieniem obserwowano przejściowe wzrosty ciśnienia tętniczego i oporu naczyniowego.
ból głowy polekowy, buprenorfina, bursztynian sumatryptanu, choroba niedokrwienna serca, dziurawiec zwyczajny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, migrena hemiplegiczna, migrena okoporaźna, migrena podstawna, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niestabilność układu autonomicznego, przemijający napad niedokrwienny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfonamid, tachykardia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Karnidin 10 mg
Przedawkowanie lerkanidypiny, substancji czynnej Karnidinu (dostępnego w dawkach 10 mg i 20 mg), może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego niedociśnienia tętniczego i odruchowej tachykardii. Dawki przedawkowania zgłaszane w praktyce klinicznej wahają się od 30-40 mg do nawet 800 mg, w tym przypadki prób samobójczych. W wyniku utraty selektywności obwodowej przy bardzo dużych dawkach może wystąpić bradykardia oraz ujemne działanie inotropowe na mięsień sercowy. Objawy kliniczne obejmują niedociśnienie, zawroty głowy, ból głowy oraz kołatanie serca, które są konsekwencją nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych i zaburzeń perfuzji mózgowej.
bloker kanału wapniowego, ból głowy, bradykardia, działanie farmakologiczne przedłużone, działanie inotropowe ujemne, działanie wazodylatacyjne, elektrokardiografia, hemodializa, kołatanie serca, lerkanidypina, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, parametr hemodynamiczny, perfuzja mózgowa, pochodna dihydropirydyny, powrót żylny, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, tachykardia odruchowa, wiązanie z białkami osocza, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Doxan 2 2 mg
Terapia doksazosyną (Apo-Doxan w dawkach 1 mg, 2 mg, 4 mg) wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować klinicznie. Często obserwuje się zakażenia dróg oddechowych i moczowych, senność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia akomodacji oka, kołatanie serca, tachykardię, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne oraz obrzęki. Niezbyt często występują reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność, depresja), incydenty naczyniowe (udar mózgu), zaburzenia metaboliczne (anoreksja, skaza moczanowa), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka), a także zaburzenia układu moczowego (nietrzymanie moczu, krwiomocz). Bardzo rzadko notuje się poważne powikłania hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość), zaburzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka), arytmie, bradykardię, obrzęk krtani oraz priapizm. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
anoreksja, arytmia serca, bradykardia, dławica piersiowa, doksazosyna, dyzuria, ginekomastia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nykturia, parestezja, priapizm, przeczulica, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie wątroby, zastój żółci, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Letrox 150 150 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej (Letrox 150) prowadzi do istotnego wzrostu metabolizmu organizmu, co manifestuje się objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, arytmie, niewydolność serca, nagła śmierć), nerwowego (niepokój, pobudzenie, drgawki, śpiączka) oraz endokrynnego (przełom tarczycowy). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia T3, które jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem przedawkowania niż T4 czy fT4. Objawy mogą pojawić się z opóźnieniem do 6 dni, co wynika z konwersji lewotyroksyny do aktywnej liotyroniny. Dawki do 10 mg były tolerowane bez poważnych powikłań, jednak u pacjentów z chorobą wieńcową ryzyko ciężkich powikłań jest znacznie wyższe.
arytmia serca, choroba wieńcowa serca, lek beta-adrenolityczny, lek tyreostatyczny, lewotyroksyna sodowa, liotyronina, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, niewydolność serca, plazmafereza, przełom tarczycowy, śpiączka, tachykardia, trijodotyronina, tyreotoksykoza, tyroksyna, układ współczulny, węgiel aktywny, wolna tyroksyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kventiax 100 mg tabletki powlekane 100 mg
Przedawkowanie kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Kventiax dostępnego w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, prowadzi do nasilenia jej farmakologicznych efektów, manifestujących się sennością, uspokojeniem, tachykardią, niedociśnieniem oraz objawami przeciwcholinergicznymi. W ciężkich przypadkach obserwuje się poważne powikłania, takie jak wydłużenie odstępu QT, drgawki, stan padaczkowy, rabdomiolizę, niewydolność oddechową, zatrzymanie moczu, splątanie, zespół majaczeniowy, pobudzenie psychiczne, śpiączkę, a nawet zgon. Szczególnie narażeni są pacjenci z uprzednimi chorobami układu krążenia. Mechanizmy toksyczne obejmują blokadę receptorów alfa i cholinergicznych oraz wpływ na ośrodkowy układ nerwowy i kanały jonowe mięśnia sercowego.
antidotum, blok serca, blokada receptorów alfa, depresja ośrodka oddechowego, dopamina, drgawka, działanie przeciwcholinergiczne, epinefryna, fizostygmina, hipoksja, Kventiax, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, objaw przeciwcholinergiczny, oddział intensywnej opieki medycznej, płukanie żołądka, pobudzenie psychiczne, przedawkowanie kwetiapiny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, senność, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, tachykardia, tlenoterapia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie neurotransmisji, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zespół majaczeniowy, zespół QRS - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vendal retard 200 mg
Podczas terapii morfiną w postaci tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu (Vendal retard) najczęściej obserwuje się działania niepożądane takie jak nudności, wymioty, zaparcia, zwężenie źrenic (mioza) oraz senność. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana od bardzo częstych (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz nieznanych. W zakresie układu nerwowego i psychicznego mogą pojawić się omamy (niezbyt często), bezsenność (rzadko), a także uzależnienie (częstość nieznana). Morfina może powodować zaburzenia poznawcze, mioklonie, allodynię i hiperalgezję, a także poważne zaburzenia oddechowe, w tym zahamowanie oddychania i zespół ośrodkowego bezdechu sennego. W układzie sercowo-naczyniowym odnotowano kołatanie serca, tachykardię lub bradykardię oraz zmiany ciśnienia krwi. W obrębie układu pokarmowego najczęstsze są nudności, wymioty i zaparcia, a rzadziej zapalenie trzustki i skurcze dróg żółciowych.
AGEP, allodynia, bezsenność, biegunka, bradykardia, depresja ośrodka oddechowego, hiperalgezja, kołatanie serca, kolka brzuszna, kolka nerkowa, kolka żółciowa, mioklonia, morfina chlorowodorek, nadmierna potliwość, nastrój dysforyczny, objawy grypopodobne, obrzęk płuc, oczopląs, omam, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, rozszerzenie źrenic, rumień, skurcz dróg żółciowych, skurcz moczowodu, skurcz oskrzeli, skurcz zwieracza Oddiego, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, uzależnienie, Vendal retard, zaburzenie oddechowe, zaburzenie poznawcze, zapalenie trzustki, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół abstynencyjny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół ośrodkowego bezdechu sennego, zwężenie źrenic - Leksykon substancji czynnych
Fenylefryna – Działania niepożądane
Fenylefryna, sympatykomimetyk o działaniu obkurczającym naczynia krwionośne, jest szeroko stosowana w preparatach przeciw przeziębieniu i zapaleniu zatok w celu zmniejszenia przekrwienia błony śluzowej nosa. Jej profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, w tym często występujące objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, zaburzenia trawienia i jadłowstręt. Rzadziej obserwuje się reakcje skórne (świąd, pokrzywka, bladość powłok) oraz poważniejsze reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny i skurcz oskrzeli. Ze względu na właściwości sympatykomimetyczne, fenylefryna może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego, tachykardię, zaburzenia rytmu serca i kołatanie, a w rzadkich przypadkach bradykardię i arytmię. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego (drżenia, zawroty głowy, bóle głowy) oraz psychiczne (lęk, niepokój, nerwowość, bezsenność, omamy) występują bardzo rzadko. Ponadto, fenylefryna może wywoływać zatrzymanie moczu, szczególnie u mężczyzn z przerostem gruczołu krokowego, oraz objawy oczne, takie jak rozszerzenie źrenic i zaostrzenie jaskry z zamkniętym kątem.
arytmia, astma oskrzelowa, bladość powłok, ból głowy, bradykardia, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dławica piersiowa, duszność, fenylefryna, ibuprofen, jadłowstręt, jaskra z zamkniętym kątem, kołatanie serca, krwawienie domózgowe, morfologia krwi, mydriaza, nadciśnienie, napad astmy oskrzelowej, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, paracetamol, pieczenie w nadbrzuszu, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrost gruczołu krokowego, rozszerzenie źrenic, skurcz oskrzeli, suchość w jamie ustnej, sympatykomimetyk, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie trawienia, zatrzymanie moczu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Catalet T stężenie 1-25 JS/ml, stężenie 2-250 JS/ml, stężenie 3-2500 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie 4-10000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Przedawkowanie leku Catalet T, zawierającego alergoidy pyłku traw, może prowadzić do szerokiego spektrum reakcji niepożądanych, od miejscowych (zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból w miejscu podania) po ciężkie reakcje ogólnoustrojowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Stężenia preparatu stosowane w terapii to 25 JS/ml, 250 JS/ml, 2500 JS/ml (leczenie podstawowe) oraz 10000 JS/ml (leczenie podtrzymujące), a błędy w dawkowaniu lub technice podania mogą zwiększać ryzyko powikłań. Reakcje ogólne umiarkowane (duszność, skurcz oskrzeli, obrzęk twarzy) wymagają natychmiastowej interwencji, natomiast ciężkie objawy (spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, zaburzenia świadomości) wskazują na wstrząs anafilaktyczny, stanowiący bezpośrednie zagrożenie życia.
adrenalina, alergoid, duszność, glikokortykosteroid, immunoterapia alergenowa, lek przeciwhistaminowy, łzawienie, nadwrażliwość, niewydolność krążeniowo-oddechowa, nieżyt nosa, obrzęk, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, pokrzywka, pyłek traw, reakcja miejscowa, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, świąd skóry, świszczący oddech, tachykardia, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie świadomości, zaczerwienienie