nadczynność tarczycy
Nadczynność tarczycy (hipertyreoza) to stan chorobowy, w którym tarczyca produkuje nadmierne ilości hormonów tarczycowych: tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3). Prowadzi to do przyspieszenia metabolizmu i nadmiernego pobudzenia wielu układów organizmu.
Najczęstszą przyczyną nadczynności tarczycy jest choroba Gravesa-Basedowa (choroba autoimmunologiczna), wole guzkowe nadczynne, zapalenie tarczycy oraz przedawkowanie preparatów hormonów tarczycowych. Charakterystyczne objawy to: utrata masy ciała mimo zwiększonego apetytu, tachykardia, nadmierna potliwość, drżenie rąk, niepokój, bezsenność, nietolerancja ciepła i wytrzeszcz oczu (w chorobie Gravesa-Basedowa).
Rozpoznanie opiera się na badaniach laboratoryjnych: obniżone stężenie TSH przy podwyższonych poziomach fT3 i fT4. Diagnostyka obejmuje również USG tarczycy, scyntygrafię oraz badania przeciwciał (anty-TPO, anty-TG, przeciwciała przeciwko receptorowi TSH). Leczenie może obejmować farmakoterapię (tiamazol, propylotiouracyl), leczenie jodem radioaktywnym lub zabieg chirurgiczny w zależności od przyczyny i nasilenia choroby.
Nieleczona nadczynność tarczycy może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak migotanie przedsionków, osteoporoza, zaburzenia płodności czy przełom tarczycowy stanowiący bezpośrednie zagrożenie życia. Regularne monitorowanie parametrów hormonalnych i dostosowywanie leczenia jest kluczowe dla osiągnięcia i utrzymania eutyreozy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Otrivin Allergy
Produkt Otrivin Allergy zawiera fenylefrynę (2,5 mg/ml) oraz dimetynden maleinian (0,25 mg/ml) i wymaga ostrożności w stosowaniu u pacjentów z nadwrażliwością na substancje adrenergiczne, chorobami układu sercowo-naczyniowego (choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), nadczynnością tarczycy, cukrzycą, niedrożnością szyi pęcherza moczowego oraz padaczką. Fenylefryna może nasilać objawy nadciśnienia, choroby wieńcowej i nadczynności tarczycy, a dimetynden maleinian obniża próg drgawkowy. Lek nie powinien być stosowany dłużej niż 7 dni ze względu na ryzyko tachyfilaksji i rhinitis medicamentosa. Dawkowanie musi być ściśle przestrzegane, szczególnie u dzieci poniżej 6 lat (przeciwwskazanie) oraz osób powyżej 65 lat, ze względu na zwiększone ryzyko działań ogólnoustrojowych.
arytmia serca, bezsenność, chlorek benzalkoniowy, choroba wieńcowa, cukrzyca, dimetyndenu maleinian, działanie antycholinergiczne, działanie ogólnoustrojowe, działanie sympatykomimetyczne, fenylefryna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedrożność pęcherza moczowego, obkurczenie naczyń krwionośnych, obrzęk błony śluzowej nosa, padaczka, parametr hormonalny, polekowe zapalenie błony śluzowej nosa, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, receptor H1, rhinitis medicamentosa, rozrost gruczołu krokowego, substancja adrenergiczna, tachyfilaksja, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie mikcji, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Eferox 200 mcg
Eferox, zawierający lewotyroksynę sodową bezwodną w dawkach od 25 do 200 µg, jest wskazany w leczeniu niedoczynności tarczycy, łagodnego wola w stanie eutyreozy, profilaktyce nawrotów wola po resekcji oraz w terapii substytucyjnej i supresyjnej raka tarczycy po tyreoidektomii. Lek umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki dzięki 11 różnym mocom tabletek (25, 50, 75, 88, 100, 112, 125, 137, 150, 175, 200 µg) oraz rowkowi dzielącemu, co pozwala na elastyczne dawkowanie. W niedoczynności tarczycy Eferox uzupełnia niedobór hormonów, przywracając eutyreozę, natomiast w łagodnym wolu zmniejsza objętość gruczołu poprzez supresję TSH. Po resekcji wola zapobiega nawrotom, a w raku tarczycy pełni podwójną funkcję: substytucyjną i supresyjną, ograniczając ryzyko wznowy nowotworu.
eutyreoza, łagodne wole, lek przeciwtarczycowy, lek tyreostatyczny, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nawrót wola, niedoczynność tarczycy, objaw uciskowy, rak tarczycy, resekcja wola, sprzężenie zwrotne, substytucja hormonów tarczycy, terapia skojarzona, terapia supresyjna, test hamowania tarczycy, tkanka tarczycowa, TSH, tyreoidektomia, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie funkcji tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Amitryptylina wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiologicznych, takich jak zaburzenia rytmu serca, zespół długiego QT oraz ciężkie niedociśnienie, które mogą wystąpić zarówno po dużych dawkach, jak i u pacjentów z chorobą serca przy standardowych dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z bradykardią, niewyrównaną niewydolnością serca, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. Przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi zaleca się odstawienie amitryptyliny na kilka dni, a w przypadku nagłych operacji konieczne jest poinformowanie anestezjologa o stosowaniu leku. U pacjentów z nadczynnością tarczycy, cukrzycą, zaburzeniami drgawkowymi, chorobami wątroby i układu krążenia, a także u osób starszych, należy monitorować stan kliniczny ze względu na zwiększone ryzyko powikłań, w tym niedociśnienia ortostatycznego i zaburzeń glikemii.
amitryptylina, arytmia, bradykardia, choroba układu krążenia, choroba wątroby, ciężkie niedociśnienie, cukrzyca, działanie przeciwcholinergiczne, epizod maniakalny, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, moczenie nocne, nadczynność tarczycy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelita, niewydolność serca, ostra jaskra, paranoja, powikłanie kardiologiczne, przerost gruczołu krokowego, środek znieczulający, SSRI, tyroksyna, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zatrzymanie moczu, zespół długiego QT, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zwężenie odźwiernika - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Euthyrox N 175 175 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Euthyrox N, jest syntetycznym odpowiednikiem naturalnego hormonu tarczycy T4 i stosowana jest w dawkach 25, 50, 75, 125 oraz 175 mikrogramów. Przy prawidłowym stosowaniu i monitorowaniu stężeń hormonów tarczycy, lek nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Brak jest specjalistycznych badań klinicznych oceniających bezpośredni wpływ leku na zdolności psychomotoryczne, jednak na podstawie farmakologii leku można stwierdzić, że jego działanie jest tożsame z naturalnym hormonem tarczycy, co minimalizuje ryzyko upośledzenia funkcji psychomotorycznych u pacjentów stosujących Euthyrox N zgodnie z zaleceniami.
drżenie rąk, hormon tarczycy T4, kołatanie serca, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek sedatywny, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niepokój psychoruchowy, polipragmazja, stężenie hormonów tarczycy, tachykardia, tyreotoksykoza jatrogenna, tyroksyna, wahania ciśnienia tętniczego, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia koncentracji - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Thyrozol 20 mg
Tiamazol, substancja czynna leku Thyrozol (kod ATC: H03BB02), jest pochodną imidazolu zawierającą siarkę i działa jako inhibitor syntezy hormonów tarczycy poprzez hamowanie wbudowywania jodu do tyrozyny. Jego działanie jest dawkozależne, co umożliwia skuteczne leczenie nadczynności tarczycy różnego pochodzenia, jednak nie wpływa na uwalnianie hormonów już zmagazynowanych w tyreocytach. W praktyce klinicznej oznacza to, że czas do normalizacji stężeń tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3) w surowicy może być zróżnicowany, co należy uwzględnić podczas monitorowania terapii. Nie jest również potwierdzone, czy tiamazol modyfikuje immunologiczne mechanizmy choroby Gravesa-Basedowa, czy jedynie blokuje syntezę hormonów tarczycy.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Polcortolon 4 mg
Triamcynolon wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny, indandionu, heparyna, streptokinaza, urokinaza), amfoterycyną B, inhibitorami anhydrazy węglanowej, glikozydami nasercowymi oraz szczepionkami zawierającymi żywe wirusy. Interakcje te zwiększają ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak wrzody trawienne, krwawienia z przewodu pokarmowego, hipokaliemia prowadząca do przerostu mięśnia sercowego i zastoinowej niewydolności krążenia, zaburzenia rytmu serca, a także zmniejszenie skuteczności szczepień i wzrost ryzyka zakażeń oraz chorób limfoproliferacyjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność monitorowania parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących triamcynolon z lekami przeciwzakrzepowymi, a także na ryzyko hipokaliemii nasilanej przez leki moczopędne i amfoterycynę B.
amfoterycyna B, chłoniak, choroba limfoproliferacyjna, ciśnienie śródgałkowe, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, gospodarka węglowodanowa, hipokaliemia, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoniazyd, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas foliowy, lek cholinolityczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, meksyletyna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, steroid anaboliczny, szczepionka, triamcynolon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wrzód trawienny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clemastinum Hasco 1 mg/10 ml
Lek Clemastinum Hasco w postaci syropu (1 mg/10 ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na klemastynę, jej fumaran, oraz na substancje pomocnicze takie jak maltitol ciekły (7200 mg/10 ml), glikol propylenowy (ok. 369 mg/10 ml), metylu parahydroksybenzoesan (21,6 mg/10 ml) i propylu parahydroksybenzoesan (1,8 mg/10 ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych, w tym opóźnionych, związanych z parahydroksybenzoesanami. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) oraz wiek poniżej 1 roku życia ze względu na ryzyko paradoksalnego pobudzenia OUN i innych działań niepożądanych. Ponadto, należy unikać stosowania u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, przerostem gruczołu krokowego, obstrukcją szyi pęcherza moczowego, chorobami sercowo-naczyniowymi, nadczynnością tarczycy oraz padaczką lub skłonnością do drgawek, ze względu na potencjalne nasilenie objawów przez działanie antycholinergiczne i sedatywne klemastyny.
chlorfeniramina, choroba sercowo-naczyniowa, difenhydramina, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, efekt przeczyszczający, fumaran klemastyny, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, klemastyna, lek depresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parahydroksybenzoesan, pochodna etanoloaminy, przerost gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, skłonność do drgawek, substancja pomocnicza, test alergiczny, zatrzymanie moczu - Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Zapobieganie i profilaktyka
Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięków bez zewnętrznego źródła, obejmująca m.in. dzwonienie, szumienie czy pulsowanie. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest ekspozycja na hałas powyżej 85 dB, prowadząca do uszkodzenia słuchu i utrwalenia objawów. Profilaktyka obejmuje stosowanie ochronników słuchu podczas pracy z głośnymi maszynami, koncertów czy używania broni palnej, a także ograniczenie głośności urządzeń audio i unikanie długotrwałego używania słuchawek dousznych. Istotne jest także utrzymanie zdrowego stylu życia: regularna aktywność fizyczna poprawiająca krążenie, kontrola ciśnienia tętniczego i poziomu cholesterolu, ograniczenie używek takich jak alkohol, kofeina i nikotyna oraz odpowiednia dieta bogata w antyoksydanty (witamina E, C, magnez), błonnik i produkty mleczne. Stres i zaburzenia snu nasilają objawy, dlatego zaleca się techniki relaksacyjne, mindfulness, jogę oraz higienę snu (np. spanie z lekko uniesioną głową).
aparaty słuchowe, choroba Ménière’a, ekspozycja na hałas, hipercholesterolemia, infekcja ucha, leki ototoksyczne, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nagromadzenie woskowiny, nerw słuchowy, neuromodulacja bimodalna, niedoczynność tarczycy, otolaryngologia, przewód słuchowy, szumy uszne, ubytek słuchu, układ sercowo-naczyniowy, utrata słuchu, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eferox
Podczas terapii lewotyroksyną sodową (Eferox) kluczowe jest ścisłe monitorowanie stanu pacjenta oraz przestrzeganie wytycznych dotyczących dawkowania i kwalifikacji do leczenia. Lewotyroksyny nie należy stosować w celu redukcji masy ciała, gdyż u osób z prawidłową czynnością tarczycy nie powoduje ona utraty wagi, a jej nadmierne dawki mogą wywołać objawy nadczynności tarczycy, zagrażające życiu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (choroba wieńcowa, dławica piersiowa, niewydolność serca, tachyarytmie), cukrzycą, moczówką prostą, a także u kobiet w ciąży, osób starszych, z niedoczynnością przysadki lub kory nadnerczy oraz u pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych czy padaczką. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć lub odpowiednio leczyć choroby takie jak nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, autonomiczna czynność tarczycy oraz niedoczynność kory nadnerczy, aby uniknąć powikłań, w tym przełomu nadnerczowego. W przypadku zmiany preparatu zawierającego lewotyroksynę konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i biochemicznych, a dawkę należy dostosować indywidualnie.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, biotyna, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, choroba wieńcowa serca, cukrzyca, czynność tarczycy, dławica piersiowa, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, miażdżyca, mineralna gęstość kości, moczówka prosta, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk śluzowaty, ośrodkowa niedoczynność tarczycy, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, padaczka, przełom nadnerczowy, rak tarczycy, tachyarytmia, test TRH, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Euthyrox N 200 200 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Euthyrox N, dostępna jest w dawkach 100, 150 i 200 µg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii w chorobach tarczycy. Zalecane dawkowanie różni się w zależności od wskazania klinicznego: w leczeniu wola obojętnego oraz zapobieganiu nawrotom po jego usunięciu stosuje się dawki 75–200 µg/dobę; w niedoczynności tarczycy u dorosłych dawka początkowa wynosi 25–50 µg/dobę, a dawka podtrzymująca 100–200 µg/dobę; u dzieci i młodzieży dawka podtrzymująca wynosi 100–150 µg/m² powierzchni ciała. W terapii supresyjnej raka tarczycy stosuje się dawki 150–300 µg/dobę, natomiast w suplementacji podczas leczenia nadczynności tarczycy dawki wynoszą 50–100 µg/dobę. Monitorowanie terapii opiera się głównie na oznaczeniu stężenia TSH, ze względu na częste podwyższenie T4 i fT4 u pacjentów.
badanie laboratoryjne, choroba tarczycy, choroba układu sercowo-naczyniowego, dawka dobowa, hormon tarczycy, hormon tyreotropowy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, powierzchnia ciała, rak tarczycy, stężenie hormonu, terapia substytucyjna, terapia supresyjna, usunięcie wola, wole obojętne, zapobieganie nawrotom - Leksykon substancji czynnych
Oksybutynina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Oksybutynina, lek o działaniu przeciwcholinergicznym, stosowany jest w terapii zaburzeń czynności pęcherza moczowego, jednak wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z chorobą Parkinsona, zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego, niewydolnością nerek lub wątroby oraz dzieci i młodzież. Lek może nasilać tachykardię, nadczynność tarczycy, zastoinową niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, chorobę wieńcową i nadciśnienie tętnicze, dlatego konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego tych pacjentów. Oksybutynina może wywoływać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak omamy, pobudzenie, splątanie, senność, zaburzenia funkcji poznawczych i snu, szczególnie u osób starszych, co wymaga uważnej obserwacji i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, lek może powodować jaskrę z wąskim kątem przesączania, suchość jamy ustnej prowadzącą do próchnicy, parodontozy i kandydozy, a także zwiększać ryzyko udaru cieplnego w warunkach podwyższonej temperatury otoczenia.
atonia jelit, bakteriomocz, bezsenność, choroba Parkinsona, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie przeciwcholinergiczne, jaskra z wąskim kątem przesączania, kandydoza jamy ustnej, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcholinergiczny, monosymptomatyczne moczenie nocne, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadreaktywność wypieracza, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, omam, ośrodkowy układ nerwowy, parodontoza, pobudzenie, porfiria, próchnica zębów, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowo-przełykowy, splątanie, tachykardia, udar cieplny, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności pęcherza moczowego, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca, zakażenie dolnych dróg moczowych, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amiodaron hameln 50 mg/ml
Amiodaron Hameln w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (50 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas dożylnego podawania to zapalenie żył w miejscu infuzji, bradykardia zależna od dawki oraz niedociśnienie, które może być umiarkowane lub, w przypadku przedawkowania lub zbyt szybkiego podania, ciężkie i prowadzić do wstrząsu. Reakcje miejscowe obejmują ból, rumień, obrzęk, martwicę, zakrzepowe zapalenie żył oraz zakażenia. Amiodaron może indukować poważne zaburzenia rytmu serca, w tym blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy, a także zaostrzenie istniejących arytmii, które mogą skutkować zatrzymaniem akcji serca. Ponadto, lek może powodować zaburzenia funkcji tarczycy (nadczynność i niedoczynność), zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH), a także poważne powikłania płucne, takie jak śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłóknienie i ostry zespół zaburzeń oddechowych dorosłych, które mogą zakończyć się zgonem.
agranulocytoza, aminotransferaza, amiodaron chlorowodorek, ARDS, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężka bradykardia, DRESS, drżenie pozapiramidowe, guz rzekomy mózgu, mikrozłogi rogówki, nadciśnienie śródczaszkowe, nadczynność tarczycy, neuropatia czuciowo-ruchowa, neuropatia nerwu wzrokowego, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, SIADH, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie funkcji tarczycy, zahamowanie zatokowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elvanse 60 mg
Elvanse (lisdeksamfetaminy dimezylan) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na aminy sympatykomimetyczne lub składniki preparatu, a także u osób stosujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) – zarówno jednocześnie, jak i w ciągu 14 dni od zakończenia terapii IMAO, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z nadczynnością tarczycy, jaskrą, stanami przebiegającymi z pobudzeniem oraz u osób z jawnie klinicznymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaawansowaną miażdżycą naczyń i umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym, ze względu na potencjalne nasilenie objawów i ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. Warto podkreślić, że lisdeksamfetamina może zwiększać ciśnienie tętnicze i ciśnienie wewnątrzgałkowe, co stanowi istotne zagrożenie w wymienionych stanach klinicznych.
aminy sympatykomimetyczne, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie presyjne, inhibitory monoaminooksydazy, interakcje lekowe, jaskra, łagodne nadciśnienie tętnicze, leki sympatykomimetyczne, lisdeksamfetamina, mania, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, pobudzenie psychoruchowe, przełom nadciśnieniowy, tyreotoksykoza, zaburzenia lękowe, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Visine Comfort 0,5 mg/ml
Lek Visine Comfort zawiera 0,5 mg/ml tetryzoliny chlorowodorku (21 µg/kroplę) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym fosforan (7,5 µg/kroplę). Absolutnym przeciwwskazaniem jest jaskra z wąskim kątem przesączania, ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby i ostrego ataku jaskry. Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 2. roku życia bez konsultacji specjalistycznej. Ponadto, stosowanie Visine Comfort jest niewskazane w przypadku długotrwałego zaczerwienienia oczu, bólu oka, zaburzeń widzenia, nawracających stanów zapalnych oraz podejrzenia infekcji oka, gdyż może maskować objawy poważniejszych schorzeń okulistycznych i opóźniać właściwą diagnostykę i leczenie.
choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, działanie niepożądane, efekt z odbicia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, obrzęk powiek, okulista, ostry atak jaskry, przekrwienie spojówek, reakcja alergiczna, stan zapalny oka, światłowstręt, sympatykomimetyk, tachyfilaksja, tetryzolina chlorowodorek, zaczerwienienie oczu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Krople żołądkowe Aflofarm –
Krople żołądkowe Aflofarm, zawierające nalewki z korzenia kozłka lekarskiego, liści mięty pieprzowej z olejkiem miętowym, intrakt z ziela dziurawca oraz nalewkę gorzką, mają szereg przeciwwskazań, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Preparatu nie należy stosować u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, gdyż składniki mogą nasilać stan zapalny i opóźniać gojenie owrzodzeń. Produkt jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na wysoką zawartość etanolu (65-72% V/V) oraz brak potwierdzonego bezpieczeństwa stosowania w tej grupie wiekowej. Wysoka zawartość etanolu stanowi także istotne ograniczenie u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu, padaczką, uszkodzeniami mózgu oraz w przypadku stosowania leków działających na ośrodkowy układ nerwowy.
choroba wątroby, choroba wrzodowa, cyklosporyna, doustna antykoncepcja, inhibitor MAO, kamica żółciowa, korzeń kozłka lekarskiego, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, mięta pieprzowa, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na składniki aktywne, nalewka gorzka, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, reakcja alergiczna, reakcja fototoksyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, schorzenie przewodu pokarmowego, SSRI, uszkodzenie mózgu, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie funkcji wątroby, zapalenie błony śluzowej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół jelita drażliwego, ziele dziurawca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symbicort Turbuhaler
Symbicort Turbuhaler, zawierający budezonid (kortykosteroid) i formoterol fumaran dwuwodny (długo działający agonista receptorów β2), wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki zapewniającej kontrolę astmy, z regularną oceną stanu pacjenta i stopniowym zmniejszaniem dawki po uzyskaniu kontroli objawów. Zaleca się, aby pacjenci zawsze mieli przy sobie inhalator doraźny; w terapii podtrzymującej i doraźnej jest to ten sam inhalator, natomiast w leczeniu wyłącznie podtrzymującym konieczny jest oddzielny lek rozszerzający oskrzela. Po inhalacji dawki podtrzymującej należy płukać jamę ustną, aby zmniejszyć ryzyko drożdżakowego zakażenia. Nagłe odstawienie leku jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzeń i konieczność stopniowego zmniejszania dawki, a w przypadku pogorszenia kontroli astmy lub POChP należy pilnie skonsultować się z lekarzem i rozważyć zwiększenie dawki kortykosteroidów lub antybiotykoterapię.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, budezonid, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba niedokrwienna serca, drożdżyca jamy ustnej, duszność, formoterol, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotensja, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, jadłowstręt, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid wziewny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadpobudliwość psychoruchowa, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, pleśniawki, pochodne ksantyny, przełom nadnerczowy, rytonawir, skurcz oskrzeli, świsty oskrzelowe, tachyarytmia, tętniak, zaćma, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zespół wydłużonego QT, zwężenie aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Euthyrox N 100 100 mcg
Lewotyroksyna sodowa zawarta w leku Euthyrox N jest dostępna w dawkach 100 μg, 150 μg oraz 200 μg, z możliwością podziału tabletek na równe części, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Dawki terapeutyczne wahają się od 25 μg do 200 μg na dobę, a indywidualne dawkowanie powinno być ustalane na podstawie badań laboratoryjnych, ze szczególnym uwzględnieniem stężenia tyreotropiny (TSH) jako głównego wskaźnika monitorowania terapii. Terapia powinna być rozpoczynana od niskich dawek, zwiększanych stopniowo co 2-4 tygodnie, aby osiągnąć dawkę podtrzymującą odpowiednią do wskazań klinicznych, takich jak leczenie wola obojętnego (75–200 μg/dobę), niedoczynności tarczycy u dorosłych (początkowo 25–50 μg, docelowo 100–200 μg/dobę) oraz u dzieci i młodzieży (12,5–50 μg/dobę, dawka podtrzymująca 100–150 μg/m² powierzchni ciała). W terapii supresyjnej raka tarczycy stosuje się dawki wyższe, od 150 do 300 μg na dobę.
badania laboratoryjne, chirurgiczne usunięcie wola, choroba wieńcowa, dawka dobowa, dysfagia, Euthyrox N, leki przeciwtarczycowe, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy u dzieci, rak tarczycy, terapia skojarzona, terapia substytucyjna, tyreotropina, wole obojętne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tirosint Sol 200 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej leku Tirosint Sol, prowadzi do nadmiernej stymulacji metabolizmu organizmu, manifestującej się objawami nadczynności tarczycy. Kluczowym wskaźnikiem diagnostycznym jest podwyższony poziom trójjodotyroniny (T3), który jest bardziej wiarygodny niż wartości tyroksyny (T4) lub wolnej tyroksyny (fT4). Klinicznie obserwuje się tachykardię (>100 uderzeń/min), stany lękowe, pobudzenie psychoruchowe, hiperkinezję, a u pacjentów predysponowanych – napady drgawkowe oraz ostrą psychozę. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, w tym zaburzeń rytmu serca, niewydolności krążenia i nagłej śmierci sercowej, zwłaszcza przy długotrwałym niewłaściwym stosowaniu lewotyroksyny.
badanie kontrolne, hiperkineza, hormon tarczycy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, niewydolność krążenia, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, pobudzenie psychoruchowe, poziom T3, próg drgawkowy, psychoza, receptory beta-adrenergiczne, stan lękowy, stężenie hormonu we krwi, tachykardia, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Buscopan forte
Buscopan Forte zawiera 20 mg hioscyny butylobromku i wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z ostrym bólem brzucha o niewyjaśnionej etiologii. W przypadku utrzymujących się lub nasilających dolegliwości bólowych, zwłaszcza gdy towarzyszą im objawy alarmowe takie jak gorączka, nudności, wymioty, zmiany rytmu wypróżnień, tkliwość brzucha, spadek ciśnienia krwi, omdlenia czy obecność krwi w stolcu, konieczna jest pilna diagnostyka w celu wykluczenia poważnych stanów zapalnych, niedrożności czy krwawienia z przewodu pokarmowego. Kontynuacja leczenia Buscopanem powinna nastąpić dopiero po wykluczeniu tych stanów.
brak laktazy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie przeciwcholinergiczne, hioscyna butylobromek, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, nadczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, objawy otrzewnowe, ostry ból brzucha, proces zapalny, przerost gruczołu krokowego, tachyarytmia, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenie pasażu jelitowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie dróg moczowych, zwężenie jelit - Leksykon substancji czynnych
Linezolid – Przeciwwskazania stosowania
Linezolid, antybiotyk z grupy oksazolidynonów, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki preparatu oraz u osób stosujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) typu A i B, w tym fenelzynę, selegilinę czy moklobemid, a także w ciągu 2 tygodni od zakończenia ich stosowania. Przeciwwskazania obejmują również nieleczone nadciśnienie tętnicze, guza chromochłonnego nadnerczy, rakowiaka, nadczynność tarczycy, depresję w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzenia schizoafektywne oraz ostre stany dezorientacji. Linezolid wykazuje nieselektywne, odwracalne hamowanie MAO, co może prowadzić do poważnych interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami serotoninergicznymi (SSRI, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, tryptany, petydyna, buspiron) oraz sympatykomimetykami i aminami presyjnymi (adrenalina, noradrenalina, dopamina, dobutamina, pseudoefedryna), zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego.
adrenalina, agoniści receptorów serotoninowych, aminy presyjne, bakterie Gram-dodatnie, buspiron, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie tętnicze, dezorientacja, dobutamina, dopamina, epinefryna, fenelzyna, fenylopropanolamina, guz chromochłonny nadnerczy, hiperpireksja, hiperrefleksja, inhibitory monoaminooksydazy, izokarboksazyd, leki dopaminergiczne, leki rozszerzające oskrzela, leki sympatykomimetyczne, linezolid, mioklonus, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, noradrenalina, norepinefryna, oksazolidynony, petydyna, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, rakowiak, selegilina, SSRI, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, tryptany, zaburzenia schizoafektywne, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność tarczycy – Etiologia i przyczyny
Nadczynność tarczycy (hipertyreoza) charakteryzuje się nadmierną produkcją hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3) – prowadzącą do przyspieszonego metabolizmu i typowych objawów klinicznych. Najczęstszą przyczyną jest choroba Gravesa-Basedowa, odpowiadająca za 60-80% przypadków, będąca autoimmunologicznym schorzeniem z obecnością przeciwciał stymulujących receptor TSH (TSI). Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (około 80% ryzyka), płeć żeńską (5-10-krotnie wyższe ryzyko), wiek 20-50 lat, palenie tytoniu, stres, ciążę i okres poporodowy oraz infekcje. Drugą co do częstości przyczyną jest toksyczne wole guzkowe (15-20% przypadków), gdzie autonomiczne guzki tarczycy produkują hormony niezależnie od regulacji TSH. Inne etiologie to zapalenia tarczycy (np. podostre, bezobjawowe, poporodowe), jatrogenne przyczyny (nadmierne dawki hormonów, leki takie jak amiodaron, lit, interferon alfa, inhibitory PD-1, alemtuzumab) oraz nadmierna podaż jodu z suplementów, leków lub środków kontrastowych.
amiodaron, antygen leukocytarny, choroba de Quervaina, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Plummera, ciąża zaśniadowa, gonadotropina kosmówkowa, gruczolak przysadki, gruczolak tarczycy, hormon tyreotropowy, limfocytarne zapalenie tarczycy, mutacje somatyczne, nadczynność tarczycy, nadmiar jodu, oftalmopatia tarczycowa, podostre zapalenie tarczycy, poporodowe zapalenie tarczycy, przeciwciała stymulujące receptor TSH, przysadka mózgowa, struma ovarii, trijodotyronina, tyroksyna, wole guzkowe nadczynne, wole wieloguzkowe, zapalenie tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Warfin
Warfaryna sodowa wymaga starannego monitorowania terapii, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia, gdzie zaleca się równoległe stosowanie heparyny przez 5-7 dni do uzyskania stabilnych wartości INR utrzymujących się przez co najmniej dwa dni. Dawki warfaryny muszą być dostosowane indywidualnie, uwzględniając polimorfizmy genów CYP2C9 i VKORC1 oraz cechy kliniczne pacjenta, takie jak wiek, masa ciała i wzrost. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonym niedoborem białka C lub S, u których dawki nasycające nie powinny przekraczać 5 mg, oraz u osób w podeszłym wieku, u których metabolizm warfaryny i produkcja czynników krzepnięcia są spowolnione. W trakcie terapii należy unikać drastycznych zmian w diecie, zwłaszcza dotyczących spożycia witaminy K, oraz monitorować potencjalne interakcje z lekami, suplementami i preparatami ziołowymi. W przypadku krwawień, niezależnie od wartości INR, konieczne jest poszukiwanie lokalnych przyczyn, takich jak wrzody, guzy czy zakażenia.
biegunka tłuszczowa, CYP2C9, dysfagia, ekstrakcja zęba, heparyna, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipoalbuminemia, kalcyfilaksja, krwawienie, martwica kumarynowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporność na warfarynę, ostre uszkodzenie nerek, pacjent w podeszłym wieku, terapia warfaryną, VKORC1, witamina K, wrodzony niedobór białka C, wskaźnik INR, zespół nerczycowy, zmienność genetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Drżenie rąk – Patofizjologia i mechanizm
Drżenie rąk (tremor) to najczęstsze zaburzenie ruchowe, wynikające z patologicznych oscylacji w układzie móżdżkowo-wzgórzowo-korowym oraz jądrach podstawy. Wyróżnia się różne typy drżenia, m.in. drżenie samoistne (ET), parkinsonowskie, móżdżkowe, dystoniczne oraz pourazowe. ET dotyka około 4% populacji powyżej 65. roku życia i wiąże się z łagodną degeneracją móżdżku, utratą komórek Purkinjego oraz zaburzeniami GABA-ergicznego hamowania, co prowadzi do nadaktywności neuronów móżdżku i wzrostu rytmicznej aktywności we wzgórzu. Drżenie parkinsonowskie, o częstotliwości 3-6 Hz, występuje głównie w spoczynku i jest spowodowane niedoborem dopaminy w jądrach podstawy, szczególnie w istocie czarnej. Drżenie móżdżkowe to drżenie intencyjne o wysokiej amplitudzie nasilające się pod koniec ruchu, związane z uszkodzeniem móżdżku lub jego połączeń. Drżenia mogą także wynikać z chorób metabolicznych (np. hipertyreoza, hipoglikemia), toksycznych (encefalopatia wątrobowa), leków oraz urazów mózgu.
choroba Parkinsona, ciała Lewy’ego, demielinizacja włókien nerwowych, drżenie dystoniczne, drżenie fizjologiczne, drżenie Holmesa, drżenie indukowane lekami, drżenie móżdżkowe, drżenie psychogenne, drżenie rąk, drżenie samoistne, drżenie spoczynkowe, dystonia, elektromiografia, encefalopatia wątrobowa, GABA, hipoglikemia, istota czarna, jądra podstawy, klonus, komórki Purkinjego, koordynacja ruchowa, kwas gamma-aminomasłowy, nadczynność tarczycy, niedobór dopaminy, osłonka mielinowa, pozytronowa tomografia emisyjna, rdzeń przedłużony, stwardnienie rozsiane, trójkąt Guillain-Mollaret, udar mózgu, uraz mózgowo-czaszkowy, wzgórze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levothyroxine Accord 112 mcg
Levothyroxine Accord, zawierający lewotyroksynę sodową, dostępny jest w dawkach od 12,5 do 200 µg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Terapia powinna być monitorowana głównie na podstawie stężenia TSH, gdyż T4 i fT4 często są podwyższone. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od małych dawek, stopniowo zwiększanych co 2-4 tygodnie. U noworodków z wrodzoną niedoczynnością tarczycy dawka początkowa wynosi 10-15 µg/kg mc./dobę, natomiast u dzieci z nabytą niedoczynnością 12,5-50 µg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, z chorobą niedokrwienną serca oraz ciężką niedoczynnością tarczycy, stosując dawki początkowe nawet 12,5 µg/dobę i powolne zwiększanie dawki co 2 tygodnie, z częstym monitorowaniem hormonów tarczycy.
choroba niedokrwienna serca, długotrwała niedoczynność tarczycy, eutyreoza, hormony tarczycy, jod radioaktywny, leczenie substytucyjne, leki przeciwtarczycowe, lewotyroksyna sodowa, nabyta niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nowotwór tarczycy, poziom T4, strumektomia, test supresyjny, TSH, tyroidektomia, wole guzkowe, wole obojętne, wrodzona niedoczynność tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperkalcemia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hiperkalcemia definiowana jest jako stężenie wapnia w surowicy powyżej 10,5 mg/dl (2,60 mmol/l) lub zjonizowanego wapnia powyżej 5,2 mg/dl (1,30 mmol/l). Najczęstszymi przyczynami są nadczynność przytarczyc oraz choroby nowotworowe, stanowiące około 90% przypadków. Hiperkalcemię klasyfikuje się jako łagodną (<11,5 mg/dl), umiarkowaną (11,5-18 mg/dl) oraz ciężką (>18 mg/dl lub z ciężkimi objawami). Objawy kliniczne zależą od stopnia hiperkalcemii i obejmują m.in. wielomocz, polidypsję, zaburzenia rytmu serca, nudności, osłabienie mięśniowe oraz zaburzenia świadomości. Diagnostyka opiera się na pomiarze stężenia zjonizowanego wapnia i parathormonu, a także wykluczeniu leków i innych przyczyn. W EKG mogą wystąpić bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy oraz arytmie, co zwiększa ryzyko zatrzymania akcji serca.
arytmia, bisfosfoniany, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, choroba nerek, choroba nowotworowa, ciężka hiperkalcemia, denosumab, diuretyk pętlowy, diureza, drgawki, glikokortykosteroid, gruczoł przytarczyczny, hemodializa, hiperkalcemia nowotworowa, homeostaza wapnia, inhibitor RANKL, kalcymimetyk, kalcytonina, kamień nerkowy, kwas zoledronowy, łagodna hiperkalcemia, letarg, mięsień sercowy, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, nawodnienie dożylne, niewydolność nerek, osteoklast, osteoporoza, pamidronian, parathormon, paratyroidektomia, parestezja, polidypsja, prednizon, przełom hiperkalcemiczny, resorpcja kości, stężenie wapnia we krwi, tachykardia zatokowa, umiarkowana hiperkalcemia, wielomocz, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Eferox 200 mcg
Lewotyroksyna sodowa bezwodna, substancja czynna leku Eferox, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub substancje pomocnicze, a także u osób z nieleczoną nadczynnością tarczycy, tyreotoksykozą (jawna lub subkliniczna), nieleczoną niedoczynnością nadnerczy oraz niedoczynnością przysadki. Wymaga to uprzedniego wyrównania funkcji nadnerczy i przysadki przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, Eferox nie powinien być stosowany w ostrych stanach kardiologicznych, takich jak ostry zawał mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego oraz pancarditis, ze względu na ryzyko nasilenia objawów niewydolności serca i zaburzeń rytmu. Leczenie skojarzone lewotyroksyną i lekami przeciwtarczycowymi jest przeciwwskazane w ciąży z uwagi na ryzyko niedoczynności tarczycy u płodu.
arytmia, choroba tarczycy, hormony tarczycy, lek przeciwtarczycowy, Levothyroxinum natricum, lewotyroksyna sodowa bezwodna, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, pancarditis, powikłanie sercowo-naczyniowe, przełom nadnerczowy, reakcja alergiczna, stężenie TSH, substytucja hormonów tarczycy, terapia substytucyjna, tyreotoksykoza, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego