diazepam
Diazepam jest lekiem z grupy benzodiazepin o długim czasie działania, stosowanym w leczeniu zaburzeń lękowych, bezsenności, napadów drgawkowych, objawów odstawienia alkoholu oraz jako środek zwiotczający mięśnie szkieletowe. Mechanizm działania polega na wzmocnieniu hamującego działania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym poprzez zwiększenie powinowactwa receptorów GABA-A do neurotransmitera.
Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania (20-100 godzin) oraz obecnością aktywnych metabolitów, co zwiększa ryzyko kumulacji przy długotrwałym stosowaniu. Diazepam jest dostępny w różnych postaciach farmaceutycznych: tabletek, roztworu do iniekcji, wlewek doodbytniczych oraz preparatów doustnych.
W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie ryzyka rozwoju tolerancji i uzależnienia przy długotrwałym stosowaniu diazepamu. Zaleca się krótkotrwałe leczenie (2-4 tygodnie), z uwzględnieniem stopniowego odstawiania leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby, niewydolnością oddechową oraz w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków działających depresyjnie na OUN.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Agastin 20 mg 20 mg
Omeprazol, składnik preparatu Agastin 20 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz hamowanie enzymów cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19 i CYP3A4. Szczególnie istotne są interakcje z lekami stosowanymi w terapii HIV, gdzie omeprazol znacząco obniża ekspozycję na nelfinawir (o około 40%) i jego aktywny metabolit M8 (o 75-90%), a także na atazanawir (zmniejszenie ekspozycji o 30-75%), co może prowadzić do obniżenia skuteczności leczenia przeciwwirusowego. Ponadto, omeprazol zmniejsza konwersję klopidogrelu do aktywnego metabolitu o 46%, co skutkuje redukcją efektu przeciwpłytkowego o około 16% i zwiększa ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych. Wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (pozakonazol, ketokonazol, itrakonazol) oraz erlotynibu jest również istotnie obniżone, co może ograniczać ich skuteczność kliniczną. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost biodostępności o około 10%, co wymaga monitorowania stężenia u osób starszych, zwłaszcza przy dużych dawkach omeprazolu.
antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność digoksyny, choroba wrzodowa, cylostazol, cytochrom P450, diazepam, dysfagia, dziurawiec, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, erlotynib, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, incydent sercowo-naczyniowy, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądka, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, stężenie fenytoiny, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzin 10 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z lekami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej olanzapiny. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, biodostępność leku, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakodynamika leku, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek zobojętniający kwas solny, lit, odstęp QTc, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Interakcje leku – Zopridoxin 5 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Fluoksetyna, leki zobojętniające oraz cymetydyna nie wpływają istotnie na farmakokinetykę olanzapiny. Olanzapina nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 i nie wykazuje istotnych interakcji z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, warfaryną, teofiliną, diazepamem, litem czy walproinianem.
antagonizm dopaminergiczny, arytmia komorowa, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie depresyjne, działanie sedatywne, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lit farmakologiczny, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, sedacja, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine APC 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z substancjami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wymaga zmniejszenia dawki olanzapiny. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, antagonizm dopaminergiczny, biodostępność olanzapiny, choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja OUN, diazepam, efekt sedatywny, farmakokinetyka olanzapiny, fluorochinolon, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcje z OUN, izoenzym wątrobowy, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, odstęp QTc, otępienie, repolaryzacja komór, SSRI, stężenie terapeutyczne walproinianu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, upośledzenie funkcji poznawczych, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 20 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak karbamazepina i palenie tytoniu, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna), leki zobojętniające zawierające glin lub magnez oraz cymetydyna nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, działanie depresyjne, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający, lit, makrolidy, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Midazolam Sandoz 1 mg/ml
Midazolam Sandoz, dostępny w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na midazolam, inne benzodiazepiny lub substancje pomocnicze preparatu. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych objawów skórnych do zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed podaniem leku. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują również stosowanie midazolamu do sedacji płytkiej u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub ostrą depresją oddechową, ze względu na ryzyko pogłębienia niewydolności oddechowej i zatrzymania oddychania.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Neorelium 5 mg
Neorelium to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 5 mg diazepamu jako substancji czynnej. Tabletki mają żółty kolor, okrągły kształt i dwustronnie wypukłą powierzchnię. Substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki obejmują m.in. skrobię ziemniaczaną, karboksymetyloskrobię sodową, żelatynę, polisorbat 80, laktozę jednowodną (59,65 mg na tabletkę), talk, magnezu stearynian oraz żółcień chinolinową (E104). Otoczka zawiera hypromelozę i makrogol 6000. Obecność laktozy jest istotna dla pacjentów z jej nietolerancją. Postać powlekana chroni substancję czynną i maskuje smak, co ułatwia podawanie doustne.
blister, dawka terapeutyczna, diazepam, emulgator, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, podanie doustne, polisorbat, rdzeń tabletki, skrobia ziemniaczana, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, tabletka powlekana, żelatyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eltroxin 50 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej (Eltroxin) prowadzi do objawów nadczynności tarczycy, które mogą ujawnić się z opóźnieniem do 5 dni po przyjęciu nadmiernej dawki. Klinicznie obserwuje się pobudzenie, splątanie, drażliwość, drgawki oraz tachykardię, arytmie i niewydolność serca. Dodatkowo występują tachypnoe, duszność, bóle głowy, nadmierne pocenie się, gorączka, biegunka oraz mydriaza. Najpoważniejszym powikłaniem jest przełom tyreotoksyczny, stan zagrożenia życia charakteryzujący się nasileniem objawów tyreotoksykozy, prowadzący do zaburzeń rytmu serca, niewydolności serca i śpiączki. Wystąpienie tego stanu wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, biegunka, ból głowy, chloropromazyna, ciśnienie tętnicze, diazepam, drgawki, duszność, działania niepożądane, EKG, eutyreoza, fT3, fT4, funkcja tarczycy, gorączka, hormony tarczycy, mydriaza, nadczynność tarczycy, nadmierna potliwość, nadmierna ruchliwość, niewydolność serca, oddział ratunkowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, propranolol, przełom tyreotoksyczny, śpiączka, splątanie, stężenie hormonów tarczycy, tachykardia, tachypnoe, toksyczność, TSH, tyreotoksykoza, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relsed 4 mg/ml (10 mg/2,5 ml)
Relsed to preparat zawierający diazepam w postaci mikrowlewki doodbytniczej o stężeniu 4 mg/ml, gdzie każda mikrowlewka zawiera 10 mg diazepamu w 2,5 ml roztworu. Lek jest wskazany u dzieci powyżej 15 kg masy ciała oraz dorosłych w leczeniu drgawek gorączkowych, stanu padaczkowego, napadów lęku, stanów ze zwiększonym napięciem mięśniowym, tężca, a także jako premedykacja i sedacja pooperacyjna. Dawkowanie u dzieci to standardowo 10 mg (1 mikrowlewka), z możliwością powtórzenia dawki po 10-15 minutach, a u dorosłych dawka początkowa wynosi 5-10 mg, z maksymalną dawką do 30 mg. W premedykacji i sedacji pooperacyjnej stosuje się dawki od 5 do 20 mg w zależności od fazy zabiegu. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek, wątroby, krążenia lub oddechową zaleca się rozpoczęcie terapii od 5 mg/dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki po potwierdzeniu dobrej tolerancji.
alkohol benzylowy, benzoesan sodu, diazepam, drgawki gorączkowe, etanol, glikol propylenowy, napad lęku, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, premedykacja, rzucawka ciężarnych, sedacja pooperacyjna, stan padaczkowy, tężec, znieczulenie ogólne, zwiększone napięcie mięśniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Ristidic 4,5 mg
Rywastygmina, jako inhibitor cholinoesterazy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania rywastygminy z innymi substancjami cholinomimetycznymi ze względu na ryzyko nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego. Rywastygmina może nasilać działanie zwiotczających mięśnie środków, takich jak sukcynylocholina, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji terapii. Ponadto, rywastygmina zwiększa ryzyko bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy III, antagonistami kanału wapniowego, glikozydami naparstnicy oraz pilokarpiną, co może prowadzić do omdleń i wymaga monitorowania czynności serca oraz EKG. Warto podkreślić, że bradykardia jest czynnikiem ryzyka torsade de pointes, dlatego stosowanie rywastygminy z lekami wywołującymi to zaburzenie rytmu (np. fenotiazyny, haloperydol, erytromycyna IV) wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania elektrokardiograficznego.
alkohol etylowy, antagonista kanału wapniowego, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, częstoskurcz torsade de pointes, diazepam, digoksyna, działanie addycyjne, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyarytmiczny klasy III, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, oksybutynina, pilokarpina, rywastygmina, środek zwiotczający mięśnie, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, tolterodyna, warfaryna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symtrend 6,25 mg
Przedawkowanie karwedylolu, substancji czynnej leku Symtrend (dawki 6,25 mg, 12,5 mg, 25 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Charakterystyczne objawy to ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardia (<60 uderzeń/min), niewydolność serca, wstrząs kardiogenny oraz zatrzymanie akcji serca. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia oddychania, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości i uogólnione drgawki. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji, w tym monitorowania parametrów życiowych i leczenia w warunkach oddziału intensywnej terapii.
aminofilina, atropina, beta-sympatykomimetyk, białko osocza, bradykardia, diazepam, dobutamina, drgawki uogólnione, glukagon, inhibitor fosfodiesterazy, izoprenalina, karwedylol, klonazepam, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, noradrenalina, norfenefryna, oczyszczanie krwi, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, parametry życiowe, skurcz oskrzeli, stymulator serca, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie oddychania, zaburzenie świadomości, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline AptaPharma 50 mg
Tigecycline AptaPharma jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 50 mg tygecykliny w 10 ml fiolce. Po rekonstytucji w 5,3 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami, uzyskuje się roztwór o stężeniu 10 mg/ml i pH 5,0–6,5. Do infuzji dożylnej należy podać 5 ml roztworu (50 mg tygecykliny), a w przypadku dawki 100 mg – roztwory z dwóch fiolek rozcieńczone w 100 ml. Roztwór powinien być klarowny, pomarańczowy, bez widocznych cząstek stałych. Tygecyklinę podaje się dożylnie, stosując odrębny przewód lub łącznik typu Y, który należy przepłukać 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy przed i po infuzji. Nie zaleca się jednoczesnego podawania przez ten sam łącznik amfoterycyny B, diazepamu, inhibitorów pompy protonowej (esomeprazol, omeprazol) oraz roztworów o pH >7.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, haloperydol, infuzja dożylna, kompleks lipidowy amfoterycyny, łącznik typu Y, metoklopramid, morfina, noradrenalina, omeprazol, piperacylina z tazobaktamem, płyn Ringera z mleczanami, propofol, proszek liofilizowany, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, teofilina, tobramycyna, tygecyklina - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa 5 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, mogą zwiększać stężenie olanzapiny w osoczu o 54-77% (Cmax) oraz 52-108% (AUC), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej leku. Z kolei induktory CYP1A2, np. karbamazepina i palenie tytoniu, obniżają stężenie olanzapiny, co może wymagać zwiększenia dawki. Węgiel aktywny zmniejsza dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
antagonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, diazepam, działanie sedatywne, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek zobojętniający kwas solny, lit, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja serca, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Beto 25 ZK 23,75 mg
Przedawkowanie metoprololu bursztynianu, substancji czynnej preparatu Beto ZK, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie ciężkim niedociśnieniem tętniczym, bradykardią (<50 uderzeń/min), blokiem przedsionkowo-komorowym, niewydolnością serca, wstrząsem kardiogennym oraz zatrzymaniem czynności serca. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 20 minut do 2 godzin od zażycia leku i mogą utrzymywać się przez kilka dni. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia oddychania, takie jak skurcz oskrzeli, sinicę i niewydolność oddechową, a także objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym zaburzenia świadomości, drgawki i splątanie. Wystąpienie objawów może być nasilone przez jednoczesne spożycie alkoholu lub innych leków, np. przeciwnadciśnieniowych, chinidyny czy barbituranów.
aminofilina, antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, atropina, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, choroba niedokrwienna serca, diazepam, dobutamina, drgawki, duszność, glukagon, hemodializa, lek sympatykomimetyczny, metoprolol w osoczu, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkopodobny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, oddział intensywnej opieki medycznej, płukanie żołądka, przedawkowanie metoprololu, przewlekła niewydolność serca, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, splątanie, stymulator serca, tachykardia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia świadomości, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienia beta-adrenolityku