wielomocz
Wielomocz (poliuria) to stan zwiększonego wydalania moczu, przekraczający 3 litry na dobę u osoby dorosłej. Jest to objaw, a nie schorzenie samo w sobie, i może wskazywać na różne zaburzenia zdrowotne.
Najczęstszą przyczyną wielomoczu jest cukrzyca, zarówno typu 1, jak i typu 2. Hiperglikemia powoduje diurezę osmotyczną, gdy nadmiar glukozy w nerkach prowadzi do zwiększonego wydalania wody. Inne istotne przyczyny obejmują moczówkę prostą (zarówno centralną, jak i nefrogenna), choroby nerek, nadmierne spożycie płynów, niektóre leki (diuretyki, lit), alkohol oraz zaburzenia elektrolitowe.
Diagnostyka wielomoczu obejmuje badanie ogólne moczu, poziom glukozy we krwi, testy funkcji nerek, oznaczenie elektrolitów oraz, w razie potrzeby, testy specyficzne jak badanie stężenia wazopresyny. Leczenie zależy od przyczyny podstawowej – może obejmować kontrolę cukrzycy, odstawienie leków wywołujących objawy, suplementację hormonalną przy moczówce prostej centralnej lub leczenie chorób nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Detriol 0,25 mcg
Kalcytriol, aktywna forma witaminy D dostępna w preparacie Detriol (0,25 lub 0,5 µg), w przypadku przedawkowania wywołuje hiperkalcemię i powikłania z nią związane, wynikające z zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. Objawy ostrego zatrucia obejmują anoreksję, ból głowy, wymioty i zaparcia, natomiast przewlekłe zatrucie manifestuje się dystrofią, parestezjami, gorączką z pragnieniem, wielomoczem, odwodnieniem, apatią, zahamowaniem wzrostu u dzieci oraz zakażeniami dróg moczowych. Szczególnie niebezpieczne jest przekroczenie iloczynu wapnia i fosforanów (Ca × P) powyżej 70 mg²/dL² oraz stężenia wapnia w surowicy powyżej 3,2 mmol/L, co może prowadzić do niewydolności nerek i zwapnień przerzutowych w narządach takich jak nerki, mięsień sercowy, płuca i trzustka, skutkujących poważnymi zaburzeniami funkcji tych narządów.
anoreksja, dializat, diureza, dysfagia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hiperkalcemia, iloczyn wapniowo-fosforanowy, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, parestezja, przerywana hemodializa, wielomocz, witamina D, zaburzenia czucia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zwapnienie przerzutowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitresan 20 mg 20 mg
Nitresan (nitrendypina) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujący liczne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się działania ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca (często), obrzęki kończyn dolnych (często), rozszerzenie naczyń krwionośnych z rumieniem twarzy (często) oraz reakcje lękowe (często). Niezbyt często występują niedociśnienie tętnicze, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa, a także zaburzenia czynności wątroby manifestujące się wzrostem aktywności transaminaz. Istotne są również reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, który może zagrażać życiu, zwłaszcza gdy dotyczy dróg oddechowych. Występują także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, migrena, zawroty głowy), przewodu pokarmowego (wzdęcia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), a także zaburzenia widzenia i szum uszny. Zgłaszano również przypadki zawału mięśnia sercowego o nieznanej częstości występowania.
ból głowy, dławica piersiowa, duszność, kołatanie serca, krwotok z nosa, migrena, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nitrendypina, obrzęk alergiczny, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy zawrót głowy, reakcja alergiczna, reakcja lękowa, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, suchość błony śluzowej jamy ustnej, szum uszny, tachykardia, transaminaza, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxar 2 mg
Doksazosyna, stosowana w preparacie Doxar, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu krążenia (niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki), układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, senność), układu oddechowego (zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność), układu pokarmowego (ból brzucha, niestrawność, nudności) oraz układu moczowego (zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu, częstomocz). Rzadziej obserwuje się poważniejsze objawy, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, czy zaburzenia czynności wątroby, w tym zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych. Działania niepożądane o bardzo rzadkiej częstości obejmują m.in. bradykardię, arytmie serca, skurcz oskrzeli, zapalenie wątroby oraz śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów poddawanych operacjom zaćmy. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby oraz obserwacja objawów niedociśnienia ortostatycznego, zwłaszcza na początku leczenia, ze względu na ryzyko omdleń.
arytmia serca, bezsenność, bradykardia, częstomocz, depresja, dławica piersiowa, doksazosyna, DOXAR, drogi żółciowe, duszność, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mezylan doksazosyny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, nieżyt nosa, obrzęk, obrzęk krtani, parestezja, priapizm, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, układ nerwowy, układ pokarmowy, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół wiotkiej tęczówki, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Isoprinosine 50 mg/ml
Produkt leczniczy Isoprinosine (50 mg/ml, syrop) wykazuje profil działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości występowania, z najczęstszym efektem ubocznym w postaci przemijającego zwiększenia stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które zazwyczaj pozostają w granicach normy i powracają do wartości wyjściowych kilka dni po zakończeniu terapii. Inne często obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, nudności, dyskomfort w nadbrzuszu – często; biegunka, zaparcie – niezbyt często), zmęczenie i złe samopoczucie (często), a także zmiany w parametrach biochemicznych krwi, takie jak zwiększone stężenie mocznika oraz aktywność aminotransferaz i fosfatazy zasadowej (często), co może wskazywać na wpływ leku na funkcje wątroby i nerek. Reakcje skórne, takie jak świąd i wysypka, występują często, natomiast rumień i pokrzywka mają częstość nieznaną. Dolegliwości neurologiczne, w tym ból głowy i zawroty głowy, są zgłaszane z różną częstością, podobnie jak zaburzenia snu i bóle stawów.
aminotransferazy, bezpieczeństwo farmakoterapii, ból nadbrzusza, charakterystyka produktu leczniczego, dyskomfort w nadbrzuszu, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, Isoprinosine, klasyfikacja MedDRA, kwas moczowy, kwas moczowy w moczu, kwas moczowy w surowicy, mocznik we krwi, monitorowanie działań niepożądanych, obrzęk naczynioruchowy, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, wielomocz, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kamiren 4 mg
Lek Kamiren zawiera doksazosynę w dawkach 2 mg lub 4 mg i wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą niedociśnienie ortostatyczne i tętnicze oraz obrzęki, które mogą prowadzić do omdleń i upadków, zwłaszcza u osób starszych. W układzie nerwowym często obserwuje się senność, zawroty głowy i ból głowy, a rzadziej incydenty naczyniowo-mózgowe, niedoczulicę czy omdlenia. Wśród działań niepożądanych sercowo-naczyniowych odnotowano dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego oraz rzadko bradykardię i zaburzenia rytmu serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, który może komplikować zabiegi okulistyczne. Ponadto, u pacjentów poddawanych terapii mogą wystąpić zaburzenia wątroby, takie jak cholestaza, zapalenie wątroby i żółtaczka, choć są one bardzo rzadkie.
bradykardia, cholestaza, dławica piersiowa, dna moczanowa, doksazosyna mezylan, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieprawidłowe wyniki badań wątroby, nietrzymanie moczu, obrzęk krtani, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, priapizm, reakcja alergiczna na lek, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wielomocz, wytrysk wsteczny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Wapnia laktoglukonian – Przedawkowanie
Przedawkowanie wapnia laktoglukonianu, składnika preparatu Calcium Sandoz + Vitamin C (1,0 g wapnia laktoglukonianu odpowiadającego 260 mg lub 6,5 mmol wapnia zjonizowanego oraz 1,0 g kwasu askorbowego), może prowadzić do hiperkalcemii i hiperkalciurii, stanów wymagających natychmiastowej interwencji medycznej. Suplementacja wapnia powyżej 2000 mg/dobę przez kilka miesięcy stanowi próg toksyczności, a pojedyncze dawki ≥3 g mogą wywołać objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka osmotyczna. Przewlekła hiperkalcemia niesie ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia nerek, zwapnienia tkanek miękkich, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do śpiączki i zgonu. Dodatkowo, współistniejące przedawkowanie wapnia i związków zasadowych może wywołać zespół mleczno-alkaliczny, poważne zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej. Witamina C w preparacie może nasilać obciążenie żelazem u pacjentów z niedokrwistością syderoblastyczną lub hemochromatozą oraz wywoływać hemolizę u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.
biegunka osmotyczna, diuretyk pętlowy, hemochromatoza, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperwitaminoza A, hiperwitaminoza D, jadłowstręt, kamica nerkowa, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, pierwotna nadczynność przytarczyc, roztwór soli fizjologicznej, tiazydowy lek moczopędny, wapń laktoglukonian, wielomocz, zaburzenia rytmu serca, zespół mleczno-alkaliczny, zwapnienie nerek, zwapnienie tkanek miękkich - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacydyna 4 mg
Lacydypina w dawce 4 mg, będąca antagonistą kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, jest stosowana głównie w terapii nadciśnienia tętniczego. Lek charakteryzuje się dobrym profilem tolerancji, choć może wywoływać działania niepożądane, najczęściej związane z rozszerzeniem naczyń obwodowych, takie jak zawroty głowy, bóle głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz obrzęki, które zwykle są przemijające. Często obserwuje się kołatanie serca i tachykardię, a niezbyt często omdlenia i dławicę piersiową, z ryzykiem nasilenia istniejącej choroby niedokrwiennej serca, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania. W zakresie układu pokarmowego często występują dyskomfort w jamie brzusznej i nudności, a niezbyt często rozrost dziąseł. Reakcje skórne, takie jak wysypka, rumień i świąd, pojawiają się często, natomiast poważniejsze reakcje nadwrażliwości, jak obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, są rzadkie, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
antagonista kanału wapniowego, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, ciężka reakcja skórna, depresja, dławica piersiowa, drżenie, dyskomfort w jamie brzusznej, fosfataza alkaliczna, kołatanie serca, kurcz mięśni, lacydypina, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pochodna dihydropirydyny, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń obwodowych, rumień, świąd, tachykardia, wielomocz, wysypka, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Doxan 2 2 mg
Terapia doksazosyną (Apo-Doxan w dawkach 1 mg, 2 mg, 4 mg) wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować klinicznie. Często obserwuje się zakażenia dróg oddechowych i moczowych, senność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia akomodacji oka, kołatanie serca, tachykardię, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne oraz obrzęki. Niezbyt często występują reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność, depresja), incydenty naczyniowe (udar mózgu), zaburzenia metaboliczne (anoreksja, skaza moczanowa), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka), a także zaburzenia układu moczowego (nietrzymanie moczu, krwiomocz). Bardzo rzadko notuje się poważne powikłania hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość), zaburzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka), arytmie, bradykardię, obrzęk krtani oraz priapizm. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
anoreksja, arytmia serca, bradykardia, dławica piersiowa, doksazosyna, dyzuria, ginekomastia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nykturia, parestezja, priapizm, przeczulica, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie wątroby, zastój żółci, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Działania niepożądane
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, jest stosowana w wielu preparatach leczniczych (np. Akvir, Groprinosin). Najczęstszym działaniem niepożądanym jest istotne, ale zazwyczaj przemijające, zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu (≥1/10), które powraca do normy po zakończeniu terapii. Inne często obserwowane działania obejmują bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, dyskomfort i bóle w nadbrzuszu, świąd i wysypkę, bóle stawów oraz zmęczenie i złe samopoczucie (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują nerwowość, senność, bezsenność, biegunka i zaparcia (≥1/1000 do <1/100). W badaniach laboratoryjnych często obserwuje się podwyższone stężenie mocznika, aminotransferaz i fosfatazy zasadowej we krwi, co może wskazywać na umiarkowany wpływ na funkcję wątroby.
aminotransferazy, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból stawów, dna moczanowa, dyskomfort w nadbrzuszu, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, kwas moczowy, mocznik, nadwrażliwość, nerwowość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, senność, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaparcia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Sertralina – Działania niepożądane
Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest szeroko stosowana w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego, PTSD oraz zespołu lęku społecznego. Profil działań niepożądanych sertraliny obejmuje bardzo częste objawy takie jak nudności (24%), bóle głowy (21%), bezsenność (19%), senność (13%), suchość w ustach (14%) oraz zaburzenia wytrysku (14%). Częstość i nasilenie działań niepożądanych jest dawkozależna, a większość z nich ma charakter przemijający. Wśród działań niepożądanych o mniejszej częstości występowania znajdują się m.in. myśli samobójcze, zaburzenia psychotyczne, zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QTc, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), małopłytkowość, leukopenia oraz poważne zaburzenia wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii u osób starszych oraz zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia stosujących SSRI.
akatyzja, anizokoria, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, dysfagia, dyskineza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiponatremia, jaskra, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, lęk napadowy, leukopenia, makulopatia, małopłytkowość, mania, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niepamięć, nieżyt nosa, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, omam, parestezja, plamica, pokrzywka, przeczulica, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, światłowstręt, szczękościsk, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, ułożeniowe zawroty głowy, wielomocz, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie gardła, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie żołądka i jelit, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Primacor 20 mg
Lerkanidypina, będąca antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, stosowana w dawkach 10 mg i 20 mg (produkt leczniczy Primacor), wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany w badaniach klinicznych obejmujących 1200 pacjentów leczonych lerkanidypiną oraz 603 pacjentów otrzymujących placebo, a także w długoterminowych badaniach z udziałem 3676 chorych z nadciśnieniem tętniczym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (częstość do 2% w badaniach długoterminowych), ból głowy (często), nagłe zaczerwienienie skóry, tachykardia i kołatanie serca (niezbyt często). Działania niepożądane klasyfikowane są według systemu MedDRA i częstości występowania, gdzie najczęstsze objawy to reakcje naczyniowe i neurologiczne, a rzadziej występują reakcje alergiczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, żołądkowo-jelitowe oraz skórne. Warto podkreślić, że lerkanidypina nie wykazuje negatywnego wpływu na metabolizm glukozy i lipidów, co jest istotne u pacjentów z współistniejącymi zaburzeniami metabolicznymi.
aminotransferaza wątrobowa, antagonista wapnia, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból nadbrzusza, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, częste oddawanie moczu, dławica piersiowa, klasyfikacja układowo-narządowa, kołatanie serca, lerkanidypina, mialgia, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, pochodna dihydropirydyny, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, reakcja wazowagalna, rozszerzenie naczyń obwodowych, system MedDRA, tachykardia, wielomocz, wysypka, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Groprinosin 500 mg
Groprinosin (inozyna pranobeks) wykazuje dobrze udokumentowany profil działań niepożądanych, z najczęstszym efektem w postaci zwiększonego stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, obserwowanym u dorosłych oraz dzieci, jednak zwykle mieszczącym się w granicach normy i ustępującym kilka dni po odstawieniu leku. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz o nieznanej częstości, zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje nadwrażliwości układu immunologicznego, takie jak obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Ponadto, często obserwuje się bóle i zawroty głowy (>1%), nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu, świąd, wysypkę, bóle stawów, zmęczenie oraz podwyższone parametry biochemiczne (mocznik, aminotransferazy, fosfataza zasadowa).
aminotransferazy, bezsenność, biegunka, ból nadbrzusza, ból stawów, dnawe zapalenie stawów, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, kwas moczowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, tkanka podskórna, układ nerwowy, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 25 mg
Empagliflozyna została poddana szerokim badaniom przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek Empelic. W długoterminowych testach toksyczności na gryzoniach i psach objawy toksyczne pojawiały się przy ekspozycji ≥10-krotnej względem klinicznej dawki 25 mg, obejmując zmniejszenie masy ciała, glukozurię, wielomocz oraz mineralizację nerek i tkanek miękkich. Zmiany mikroskopowe w nerkach, takie jak poszerzenie kanalików i mineralizacja, obserwowano przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a badania kancerogenne u szczurów i myszy wykazały brak istotnego ryzyka nowotworowego u samic nawet przy dawkach do 700 mg/kg mc./dobę (72-krotność ekspozycji klinicznej), natomiast u samców zaobserwowano zmiany proliferacyjne i nowotwory jąder lub nerek przy dawkach ≥300 mg/kg mc./dobę, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi ze względu na specyficzne mechanizmy gatunkowe.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, empagliflozyna, glukoneogeneza, glukozuria, miedniczka nerkowa, mineralizacja nerek, nowotwór z komórek śródmiąższowych, organogeneza, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowy, test farmakologiczny, toksyczność pourodzeniowa, utrata zarodka, wielomocz, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertraline Zentiva 25 mg
Sertralina, lek z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest stosowana w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego, PTSD oraz zespołu lęku społecznego. Najczęstszym działaniem niepożądanym są nudności, występujące u ≥10% pacjentów, a u dzieci i młodzieży dodatkowo bóle głowy (22%), bezsenność (21%) i biegunka (11%). Zaburzenia seksualne, zwłaszcza niezdolność do ejakulacji, dotyczą około 14% mężczyzn z zespołem lęku społecznego. Działania niepożądane wykazują zależność od dawki i często zmniejszają się w trakcie terapii. W badaniach klinicznych (2542 pacjentów leczonych sertraliną vs. 2145 placebo) oraz obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu, większość działań nie wymaga odstawienia leku. Wśród rzadkich działań (0,1-1%) u dzieci i młodzieży odnotowano m.in. wydłużenie QT, próby samobójcze, drgawki i zaburzenia czynności wątroby.
albuminuria, bezsenność, bruksizm, częstomocz, depresja, drgawki, hiperkinezja, hiperwentylacja, hiponatremia, koszmary senne, krwiomocz, labilność emocjonalna, lęk napadowy, łysienie, migrena, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudności, omamy, opryszczka, parestezja, plamica, pokrzywka, rozszerzenie źrenicy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, sertralina, suchość jamy ustnej, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wielomocz, wydłużenie odcinka QT, wysypka krostkowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie seksualne, zaburzenie uwagi, zaburzenie widzenia, zapalenie pęcherza, zapalenie skóry, zapalenie ucha zewnętrznego, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół odstawienny, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Captopril Jelfa 25 mg
Kaptopryl, inhibitor ACE, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz nefropatii cukrzycowej, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia i agranulocytoza, szczególnie u pacjentów z dysfunkcją nerek. Inne rzadkie, ale istotne działania obejmują hiperkaliemię (szczególnie u chorych z niewydolnością nerek), zaburzenia neurologiczne (np. zawroty głowy, incydenty naczyniowo-mózgowe), kardiologiczne (tachykardia, tachyarytmia, rzadko zatrzymanie serca), oraz charakterystyczny suchy kaszel. Często obserwuje się także objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha) oraz reakcje skórne (świąd, wysypka, łysienie), z rzadkimi przypadkami obrzęku naczynioruchowego i ciężkich reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona). Występują również rzadkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, a także zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak białkomocz, hiperkaliemia, podwyższone enzymy wątrobowe, leukopenia i trombocytopenia.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, anoreksja, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból mięśni, ból stawu, dławica piersiowa, duszność, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudność, OB, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie aftowe, pancytopenia, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, splątanie, suchy kaszel, świąd, tachyarytmia, tachykardia, wielomocz, wrzód trawienny, wstrząs kardiogenny, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastój żółci, zawrót głowy, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Injectio Glucosi 5% Baxter 50 mg/ml
Injectio Glucosi 5% Baxter to roztwór do infuzji zawierający glukozę w stężeniu 50 mg/ml (glukoza jednowodna), dostarczający około 840 kJ/l (200 kcal/l). Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, lek może wywoływać działania niepożądane o częstości głównie nieznanej, co wynika z charakteru danych po wprowadzeniu do obrotu. Najistotniejsze z klinicznego punktu widzenia powikłania to zaburzenia równowagi elektrolitowej (w tym hiponatremia, hipokalemia, hipomagnezemia, hipofosfatemia), hiperglikemia, reakcje anafilaktyczne u pacjentów uczulonych na kukurydzę, zakrzepica żylna oraz zapalenie żył. Szczególną uwagę należy zwrócić na hiponatremię związaną z leczeniem szpitalnym, która może prowadzić do ostrej encefalopatii hiponatremicznej, nieodwracalnego uszkodzenia mózgu i zgonu.
encefalopatia hiponatremiczna, glukoza, hiperglikemia, hiperwolemia, hipofosfatemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotensja, infuzja, obrzęk, odwodnienie, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roztwór glukozy, skurcz oskrzeli, wielomocz, wynaczynienie, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żylna, zapalenie żył, zatorowość płucna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolmiles 2,5 mg
Zolmitryptan w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (2,5 mg i 5 mg) wykazuje działania niepożądane o charakterze przemijającym, pojawiające się zwykle w ciągu pierwszych 4 godzin po podaniu i ustępujące samoistnie. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego, takie jak zaburzenia czucia, zawroty głowy, ból głowy, przeczulica, parestezje, senność oraz uczucie gorąca (częstość ≥1/100 do <1/10). Ze strony układu sercowo-naczyniowego występują kołatanie serca (często), tachykardia (≥1/1 000 do <1/100) oraz bardzo rzadko poważne powikłania, w tym zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa i skurcz tętnicy wieńcowej (<1/10 000). Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Ponadto, niezbyt często obserwuje się przejściowy wzrost ciśnienia tętniczego (≥1/1 000 do <1/100), co wymaga ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zwłaszcza niekontrolowanym lub ciężkim.
astenia, ból brzucha, ból głowy, częstomocz, dławica piersiowa, dysfagia, kołatanie serca, krwawa biegunka, mialgia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie jelita cienkiego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśniowe, parcie na mocz, parestezja, pokrzywka, przeczulica, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz tętnicy wieńcowej, suchość jamy ustnej, sztywność mięśniowa, tachykardia, uczucie gorąca, wielomocz, wymioty, zaburzenie czucia, zawał jelita, zawał mięśnia sercowego, zawał śledziony, zawroty głowy ośrodkowe, zolmitryptan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopixol 25 mg
Clopixol (zuklopentyksol) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z największą częstością i nasileniem w początkowej fazie terapii, które zwykle ulegają zmniejszeniu podczas kontynuacji leczenia. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia układu nerwowego, takie jak senność, akatyzja, hiperkinezja i hipokinezja, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym bardzo częsta suchość błony śluzowej jamy ustnej. Inne często występujące działania to zwiększenie łaknienia i masy ciała, zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja, lęk), tachykardia, zawroty głowy oraz zaburzenia oddawania moczu. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania hematologiczne (trombocytopenia, agranulocytoza), endokrynologiczne (hiperprolaktynemia), kardiologiczne (wydłużenie QT, komorowe zaburzenia rytmu) oraz neurologiczne (dyskinezy późne, złośliwy zespół neuroleptyczny). W przypadku wystąpienia dyskinez późnych zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku, a w akatyzji – zastosowanie benzodiazepin lub propranololu. Profilaktyczne stosowanie leków przeciwparkinsonowskich nie jest rekomendowane.
agranulocytoza, akatyzja, częstoskurcz komorowy, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezja, hiperlipidemia, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipokinezja, kręcz szyi, krew obwodowa, lek przeciw parkinsonizmowi, migotanie komór, mlekotok, parkinsonizm, pochodna benzodiazepiny, priapizm, propranolol, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, szczękościsk, tachykardia, torsade de pointes, upośledzona tolerancja glukozy, wielomocz, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie ruchowe, zaburzenie rytmu komorowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, zuklopentyksol, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lernidum 10 mg
Lerkanidypina, substancja czynna leku Lernidum, wykazuje profil działań niepożądanych u około 1,8% pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy, występujące u mniej niż 1% pacjentów, to ból głowy, zawroty głowy, obrzęki obwodowe, tachykardia, kołatanie serca oraz nagłe zaczerwienienie skóry, zwłaszcza w obrębie twarzy i szyi. Działania niepożądane sklasyfikowano zgodnie z systematyką MedDRA i częstością występowania, obejmującą kategorie od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000). Istotne jest, że lerkanidypina nie wpływa negatywnie na stężenie glukozy ani lipidów, co jest korzystne w długotrwałej terapii nadciśnienia tętniczego. Wśród działań niepożądanych szczególną uwagę zwraca możliwość wystąpienia dławicy piersiowej, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą chorobą wieńcową, gdzie rzadko mogą pojawić się napady o większym nasileniu, a nawet zawał mięśnia sercowego.
ból głowy, dihydropirydyna, dławica piersiowa, działanie niepożądane leku, klasyfikacja układów i narządów, kołatanie serca, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, świąd, tachykardia, wielomocz, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie nerek, zaburzenie serca, zaburzenie skóry, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zaburzenie żołądka i jelit, zaczerwienienie skóry, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pranosin 50 mg/ml
Pranosin w formie syropu (50 mg/ml) zawiera inozynę pranobeksu, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Podczas terapii obserwuje się liczne działania niepożądane, z których najczęściej występującym jest bardzo częste (≥1/10) zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi i moczu, które ustępuje w ciągu kilku dni po odstawieniu leku. Często (≥1/100 do <1/10) pojawiają się bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, dyskomfort w nadbrzuszu, świąd, wysypka, bóle stawów, zmęczenie, złe samopoczucie oraz podwyższone stężenie mocznika i aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej we krwi. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) zgłaszane są nerwowość, senność, bezsenność, biegunka, zaparcia oraz wielomocz. Działania niepożądane o nieznanej częstości obejmują ból w nadbrzuszu, rumień, obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, pokrzywkę i reakcje anafilaktyczne.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aminotransferaza, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, dyskomfort w nadbrzuszu, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kwas moczowy, mocznik, nadwrażliwość, nerwowość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, senność, świąd, wielomocz, wymioty, wysypka, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vitamin D3 Krka 30 000 j.m.
Przedawkowanie witaminy D, zwłaszcza cholekalcyferolu w dawkach przekraczających fizjologiczne zapotrzebowanie, prowadzi do hiperkalcemii o szerokim spektrum objawów klinicznych, od zmęczenia i osłabienia mięśni po zaburzenia rytmu serca i śpiączkę hiperkalcemiczną. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się hiperkalcemię, hiperkalciurię oraz podwyższone stężenie 25-hydroksywitaminy D. Długotrwała hiperkalcemia może skutkować powikłaniami takimi jak kamica nerkowa, nefrocalcinosis, pogorszenie funkcji nerek oraz wapnienie tkanek miękkich. Szczególnie wrażliwe na toksyczne działanie witaminy D są niemowlęta i dzieci. W przypadku preparatów o wysokiej dawce, np. Vitamin D3 Krka 30 000 j.m., konieczne jest edukowanie pacjentów o symptomach przedawkowania i szybkim zgłaszaniu ich lekarzowi.
25-hydroksywitamina D, bisfosfonian, cholekalcyferol, diuretyk pętlowy, glikokortykosteroid, gospodarka wodno-elektrolitowa, hamowanie zwrotne, hiperkalcemia, hiperkalciuria, jadłowstręt, kalcytonina, kamica nerkowa, nefrocalcinosis, nokturia, śpiączka hiperkalcemiczna, wapnica nerek, wapnienie tkanek miękkich, wielomocz, zaburzenia rytmu serca, zespół hiperkalcemii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dagrafors 5 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, była szeroko badana pod kątem bezpieczeństwa u ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. W badaniach klinicznych, w tym DECLARE (8574 pacjentów na dapagliflozynie 10 mg vs. 8569 na placebo przez medianę 48 miesięcy, 30 623 pacjento-lat ekspozycji), DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD, profil bezpieczeństwa był spójny i dobrze poznany. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%), hipoglikemia (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny), zawroty głowy oraz ból pleców. Ciężkie zdarzenia, takie jak zgorzel Fourniera, były rzadkie i występowały z podobną częstością w grupach leczonych i placebo. Hipoglikemia była rzadka w monoterapii (<5%), ale wzrastała do 6-8% przy glimepirydzie i do 40-53% przy insulinie, przy czym ciężka hipoglikemia pozostawała niska (0,5-1%).
cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, EGFR, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, niedobór płynów, niewydolność serca, obniżenie klirensu kreatyniny, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zawrót głowy, zgorzel Fourniera, zmniejszona frakcja wyrzutowa, zwiększony hematokryt - Leksykon leków
Przedawkowanie – Thorens 25 000 IU/2,5 ml
Przedawkowanie produktu leczniczego Thorens, zawierającego 25 000 IU (0,25 mg) cholekalcyferolu w dawce jednodawkowej, prowadzi do hiperkalcemii (stężenie wapnia >10,6 mg/dl, tj. >2,65 mmol/l) oraz hiperkalciurii (>300 mg/24h u dorosłych lub 4–6 mg/kg mc/dobę u dzieci). Objawy kliniczne obejmują nudności, wymioty, polidypsję, zaparcia, wielomocz oraz odwodnienie, będące konsekwencją zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. Przewlekłe przedawkowanie może skutkować wapnieniem naczyń i narządów, prowadząc do ich nieodwracalnego uszkodzenia i upośledzenia funkcji. Wskazane jest natychmiastowe przerwanie podawania leku po rozpoznaniu hiperkalcemii lub hiperkalciurii.
cholekalcyferol, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kalcytonina, kortykosteroidy, leki moczopędne pętlowe, ośrodek wymiotny, perystaltyka jelit, polidypsja, przedawkowanie witaminy D3, przewlekłe przedawkowanie, stężenie wapnia w surowicy, THORENS, wapnienie naczyń, wielomocz, witamina D3 - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adadox 4 mg
Adadox, zawierający 4,84 mg doksazosyny mezylanu (odpowiadające 4 mg doksazosyny), wykazuje profil bezpieczeństwa podobny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz łagodnym przerostem gruczołu krokowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, tachykardia, kołatanie serca), układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy) oraz układu oddechowego (kaszel, duszność, zapalenie oskrzeli). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000), z wieloma objawami występującymi w kategorii często lub niezbyt często. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń i upadków, zwłaszcza u osób starszych, oraz na poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego.
cholestaza, częstomocz, dławica piersiowa, dna moczanowa, doksazosyny mezylan, enzym wątrobowy, ginekomastia, hematuria, hipoestezja, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, łagodny przerost gruczołu krokowego, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, parestezja, priapizm, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, trombocytopenia, wielomocz, wytrysk wsteczny, zaburzenie krążenia mózgowego, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitrendypina Egis 10 mg
Profil bezpieczeństwa nitrendypiny opiera się na danych z badań klinicznych oraz monitoringu po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane (częstość ≥1/100 do <1/10) to ból głowy (4,7%), obrzęki obwodowe (6,2%), rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), kołatanie serca, wzdęcie, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Objawy te są zwykle łagodne i przemijające, a większość z nich wynika z mechanizmu działania leku jako antagonisty kanałów wapniowych. Działania niepożądane klasyfikowane jako ciężkie nie zostały odnotowane w tej grupie częstości. Wśród rzadziej występujących (≥1/1000 do <1/100) poważnych działań niepożądanych wymienia się niedociśnienie tętnicze, napady dusznicy bolesnej oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać pilnej interwencji medycznej.
agranulocytoza, antagonista wapnia, ból głowy, dusznica bolesna, duszność, ginekomastia, kołatanie serca, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, nieżyt żołądka, nitrendypina, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, tachykardia, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzwodu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Detriol 0,5 mcg
Kalcytriol, aktywna forma witaminy D stosowana w preparacie Detriol, może wywoływać objawy zatrucia podobne do przedawkowania witaminy D, zwłaszcza przy jednoczesnym podawaniu dużych dawek wapnia i fosforanów. W terapii należy monitorować iloczyn stężeń wapnia i fosforanów (Ca × P), który nie powinien przekraczać 70 mg²/dL². U pacjentów dializowanych wysoki poziom wapnia w dializacie zwiększa ryzyko hiperkalcemii. Ostre zatrucie objawia się anoreksją, bólem głowy, wymiotami i zaparciami, natomiast przewlekłe zatrucie prowadzi do dystrofii, zaburzeń czucia, gorączki z pragnieniem, wielomoczu, odwodnienia, apatii, zahamowania wzrostu u dzieci oraz zakażeń dróg moczowych. Hiperkalcemia powyżej 3,2 mmol/L jest szczególnie niebezpieczna i może skutkować niewydolnością nerek, zwłaszcza przy prawidłowym lub podwyższonym stężeniu fosforanów.
anoreksja, apatia, arytmia, ból głowy, fosforany, gorączka, hemodializa przerywana, hiperkalcemia, iloczyn wapnia i fosforanu, kalcytriol, kortykosteroidy, nadciśnienie, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, parestezje, płynna parafina, pochodna witaminy D, przewlekłe zatrucie, stężenie wapnia w osoczu, wielomocz, wymioty, zaburzenia czucia, zaburzenia propriocepcji, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie wzrostu, zakażenie dróg moczowych, zaparcia, zwapnienia przerzutowe - Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Działania niepożądane
Imipenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, stosowany dożylnie z cylastatyną w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. W badaniach klinicznych na 1723 pacjentach najczęściej obserwowano nudności (2,0%), biegunkę (1,8%), wymioty (1,5%), wysypkę (0,9%) oraz zapalenie żył (3,1%). Częstość występowania innych działań niepożądanych obejmuje eozynofilię (często), pancytopenię, neutropenię, leukopenię, trombocytopenię (niezbyt często), a także rzadkie przypadki agranulocytozy i niedokrwistości hemolitycznej. Neurotoksyczność manifestuje się drgawkami (0,4%), encefalopatią, parestezjami i miokloniami, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami neurologicznymi. Wśród poważnych powikłań wymienia się reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (TEN, zespół Stevensa-Johnsona), piorunujące zapalenie wątroby oraz ostra niewydolność nerek, co podkreśla konieczność intensywnej obserwacji klinicznej i laboratoryjnej podczas terapii.
agranulocytoza, aminotransferazy, azotemia przednerkowa, bezmocz, biegunka, Clostridioides difficile, czas protrombinowy, drgawki, duszność, dyskineza, działania niepożądane, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocytopenia, hiperwentylacja, imipenem z cylastatyną, kandydoza, karbapenemy, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, megacolon toxicum, miastenia, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skąpomocz, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xifaxan 400 mg 400 mg
Ryfaksymina, substancja czynna leku Xifaxan 400 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najpoważniejsze to ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, głównie u pacjentów z chorobami wątroby (marskość, zapalenie wątroby). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z podwójnie zaślepionych badań klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują wzdęcie, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, nudności i wymioty. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma zdarzeniami o częstości nieznanej.
aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból ucha, drożdżakowe zakażenie pochwy, duszność, glikozuria, jadłowstręt, kandydoza, kołatanie serca, krwiomocz, limfocytoza, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migrena, monocytoza, neutropenia, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotowrażliwości, reakcja skórna ciężka, ryfaksymina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wielomocz, wodobrzusze, wybroczyna, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zakażenie Clostridium, zakażenie Herpes simplex, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen AFL 200 mg
Ibuprofen AFL zawiera 200 mg ibuprofenu w tabletce drażowanej i jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować ze względu na bezpieczeństwo terapii. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak niestrawność, ból brzucha, nudności (częstość niezbyt często, tj. 1-10/1000 pacjentów), a także poważniejsze powikłania, w tym chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforację oraz krwawienia, które mogą być śmiertelne, zwłaszcza u osób starszych. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują bóle głowy (1-10/1000), zawroty głowy, bezsenność i drażliwość (rzadko, 1-10/10 000), a także bardzo rzadkie poważne powikłania neurologiczne, takie jak jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ponadto, ibuprofen może powodować zaburzenia psychiczne (depresja), zaburzenia słuchu i wzroku oraz poważne zaburzenia nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i martwicę brodawek nerkowych (bardzo rzadko). Wpływ na wątrobę i morfologię krwi, w tym niedokrwistość, leukopenię i agranulocytozę, również został odnotowany.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azotemia, choroba Crohna, choroba wrzodowa, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wielomocz, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Captopril Jelfa 12,5 mg
Produkt leczniczy Captopril Jelfa (12,5 mg, 25 mg, 50 mg), jako inhibitor konwertazy angiotensyny, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zaburzenia snu, dysgeuzja, zawroty głowy, suchy kaszel oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka i suchość błony śluzowej jamy ustnej. Rzadziej obserwuje się tachykardię, dławicę piersiową, niedociśnienie tętnicze, a także zaburzenia hematologiczne, w tym bardzo rzadkie, ale poważne neutropenię i agranulocytozę, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Monitorowanie parametrów hematologicznych, elektrolitów (zwłaszcza potasu) oraz glikemii jest kluczowe, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek lub cukrzycą. Bardzo rzadkie, ale istotne klinicznie działania obejmują incydenty naczyniowo-mózgowe, skurcz oskrzeli, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona oraz obrzęk naczynioruchowy.
agranulocytoza, białkomocz, dławica piersiowa, dysgeuzja, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie aftowe, pancytopenia, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachyarytmia, tachykardia, wielomocz, wrzód trawienny, wstrząs kardiogenny, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Indapamide SR Genoptim 1,5 mg
Przedawkowanie indapamidu, szczególnie powyżej dawki terapeutycznej 1,5 mg, może prowadzić do poważnych zaburzeń wodno-elektrolitowych, takich jak hiponatremia (<135 mmol/l) i hipokaliemia (<3,5 mmol/l), obserwowanych przy dawkach przekraczających 10-15 mg. Objawy kliniczne obejmują nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze, kurcze mięśni, zawroty głowy, senność, splątanie (szczególnie przy dawkach >27 mg), a także zmiany w diurezie – od wielomoczu do skąpomoczu i bezmoczu w ciężkich przypadkach. Mechanizm toksyczności wiąże się z działaniem diuretycznym indapamidu, prowadzącym do hipowolemii i zaburzeń funkcji nerek, co może skutkować wstrząsem hipowolemicznym i niewydolnością nerek przednerkową.
bezmocz, diuretyk tiazydopodobny, efekt diuretyczny, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, indapamid, kurcze mięśni, niedociśnienie, nudności i wymioty, płukanie żołądka, skąpomocz, splątanie, węgiel aktywowany, wielomocz, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Melatonina Biofarm 3 mg
Melatonina Biofarm, dostępna w dawkach 2 mg, 3 mg i 5 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które w badaniach klinicznych występowały z częstością równą lub wyższą niż w grupie placebo. Działania te obejmują zaburzenia neuropsychiatryczne (np. bezsenność paradoksalna, drażliwość, dezorientacja, nasilenie napadów padaczkowych u dzieci z uszkodzeniami OUN), kardiologiczne (dławica piersiowa, kołatanie serca, tachykardia >100/min), immunologiczne (reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy twarzy i języka), hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość) oraz zaburzenia gospodarki elektrolitowej (hiponatremia, hipokalcemia). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z większością objawów występujących niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Wśród objawów zgłaszano także zmiany skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz objawy ze strony układu moczowego i rozrodczego.
astenia, bezsenność, białkomocz, choroba refluksowa przełyku, cukromocz, dławica piersiowa, ginekomastia, hematuria, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, hipokalcemia, hiponatremia, kołatanie serca, koszmary senne, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, melatonina, menopauza, migrena, mlekotok, moczenie nocne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad padaczkowy, nastrój depresyjny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, półpasiec, priapizm, tachykardia, wielomocz, zapalenie prostaty, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zapalenie żołądka, zespół niespokojnych nóg - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neosine forte 500 mg/5 ml
Neosine forte, zawierający inozynę pranobeks (500 mg/5 ml syropu), jest związkiem immunomodulującym, który może powodować różnorodne działania niepożądane. Najczęściej obserwowanym i charakterystycznym efektem jest odwracalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, które normalizuje się w ciągu kilku dni po zakończeniu terapii. W trakcie długotrwałego stosowania (≥3 miesiące) najczęstsze działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują nudności, bóle w nadbrzuszu, podwyższenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej oraz azotu mocznikowego (BUN), co wskazuje na potencjalny wpływ na funkcję wątroby. Ponadto mogą wystąpić objawy skórne (świąd, wysypka), bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie oraz bóle stawów, które mogą być związane z hiperurykemią.
aminotransferazy, azot mocznikowy, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, dna moczanowa, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, inozyna pranobeks, kwas moczowy, Neosine forte, nerwowość, nietolerancja fruktozy, nudności, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, reakcja alergiczna, senność, świąd skóry, wielomocz, wysypka skórna, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory komórek rozrodczych – Objawy
Nowotwory komórek rozrodczych (GCT) to heterogenna grupa nowotworów wywodzących się z pierwotnych komórek rozrodczych, lokalizujących się zarówno w gonadach (jajnikach, jądrach), jak i pozagonadalnie (śródpiersie, przestrzeń zaotrzewnowa, OUN). Kliniczna manifestacja zależy od lokalizacji, wielkości guza, typu histologicznego oraz wydzielania hormonów. Typowe objawy obejmują ból, masę palpacyjną, objawy uciskowe oraz podwyższone markery nowotworowe: alfa-fetoproteinę (AFP), beta-hCG i dehydrogenazę mleczanową (LDH). W przypadku jajników objawy pojawiają się zwykle przy dużych guzach i mogą obejmować ból miednicy, nieregularne krwawienia i nudności, natomiast w jądrze dominują bezbolesne lub bolesne guzki i objawy związane z niepłodnością. Pozagonadalne GCT manifestują się objawami zależnymi od lokalizacji, np. w śródpiersiu – ból w klatce piersiowej, duszność, zespół żyły głównej górnej, a w OUN – objawy neurologiczne, takie jak ból głowy, zaburzenia chodu czy zaburzenia hormonalne. Przerzuty najczęściej dotyczą płuc, węzłów chłonnych, kości, wątroby i OUN, a ich obecność pogarsza rokowanie.
alfa-fetoproteina, ataksja, ciśnienie śródczaszkowe, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, germ cell tumor, ginekomastia, gonadotropina kosmówkowa, guz szyszynki, krwioplucie, limfadenopatia, marker nowotworowy, masa jajnikowa, nowotwór jajnika, nowotwór komórek rozrodczych, orchidektomia, pierwotna komórka rozrodcza, porażenie strun głosowych, rak jądra, rak zarodkowy, wielomocz, wycięcie zaotrzewnowych węzłów chłonnych, zespół Parinaud, zespół żyły głównej górnej - Leksykon substancji czynnych
Fosfor – Przedawkowanie
Fosfor, obecny w preparatach takich jak Elevit PRONATAL (zawierający wapnia wodorofosforan bezwodny i magnezu wodorofosforan trójwodny) oraz Osteogenon (82 mg fosforu/tabletka), jest niezbędnym pierwiastkiem, jednak jego przedawkowanie może prowadzić do zaburzeń homeostazy, w tym hiperfosfatemii i hiperkalcemii. Objawy toksyczności obejmują m.in. bóle głowy, dezorientację, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, pragnienie, wielomocz, odwodnienie oraz zmiany naczynioruchowe i sercowo-naczyniowe. Przedawkowanie fosforu jest zwykle związane z nadmiernym spożyciem wapnia (>2000 mg/dobę) i potęgowane przez witaminę D, co wymaga monitorowania poziomów elektrolitów, zwłaszcza wapnia i fosforu, oraz funkcji nerek. W przypadku preparatu Osteogenon konieczne jest przerwanie suplementacji i wdrożenie leczenia obejmującego nawodnienie, korekcję elektrolitów, a w ciężkich przypadkach stosowanie leków moczopędnych, bisfosfonianów, kalcytoniny lub dializy.
anemia hemolityczna, arytmia, bisfosfonian, dializa otrzewnowa, hemodializa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hydroksyapatyt, kalcytonina, kamica nerkowa, kortykosteroid, lek moczopędny, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, odwodnienie, wapnica nerek, wielomocz, zaburzenia homeostazy, zaburzenia naczynioruchowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe