tolerancja miejscowa
Tolerancja miejscowa to zdolność tkanek i narządów do znoszenia działania substancji leczniczej lub wyrobu medycznego bez wywoływania niekorzystnych reakcji w miejscu aplikacji. Jest to kluczowy parametr oceniany w badaniach przedklinicznych i klinicznych leków oraz wyrobów medycznych.
W kontekście farmakoterapii tolerancja miejscowa odnosi się do braku lub minimalnego występowania objawów podrażnienia, takich jak zaczerwienienie, obrzęk, ból, świąd czy stan zapalny w miejscu podania leku. Ocena tolerancji miejscowej jest szczególnie istotna dla preparatów stosowanych miejscowo (maści, kremy, plastry), leków podawanych parenteralnie (iniekcje) oraz implantów medycznych.
Badania tolerancji miejscowej stanowią niezbędny element dokumentacji rejestracyjnej produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Przeprowadza się je zgodnie z wytycznymi międzynarodowymi, takimi jak ICH (International Conference on Harmonisation) czy ISO (International Organization for Standardization), obejmując ocenę histopatologiczną tkanek, badania makroskopowe oraz monitorowanie parametrów klinicznych po zastosowaniu badanego produktu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propofol-Lipuro 10 mg/ml
Produkt leczniczy Propofol-Lipuro 10 mg/ml, stosowany w postaci emulsji do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Wielokrotne podawanie propofolu nie ujawniło istotnych toksycznych efektów biologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego ani genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego. Nie przeprowadzono jednak badań dotyczących karcynogenności, co pozostawia brak danych do oceny ryzyka nowotworowego. W badaniach rozwojowych nie stwierdzono działania teratogennego, co sugeruje niskie ryzyko wad wrodzonych przy stosowaniu leku.
aberracja chromosomowa, deficyt poznawczy, droga podania, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, emulsja do wstrzykiwań, karcynogeneza, miejscowa reakcja niepożądana, nadwrażliwość na soję, neurotoksyczność rozwojowa, obumieranie komórek nerwowych, oczyszczony olej sojowy, organogeneza, podanie domięśniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, propofol, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, środek anestetyczny, środek znieczulający, synaptogeneza, tolerancja miejscowa, wada wrodzona, zmiana neurodegeneracyjna - Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne propranololu obejmowały szeroki zakres oceny bezpieczeństwa, w tym toksyczność ostrą i przewlekłą, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na układ rozrodczy. Doustna LD50 propranololu wyniosła około 600 mg/kg mc., co wskazuje na umiarkowaną toksyczność. W badaniach przewlekłych u szczurów i myszy, przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę przez okres do 18 miesięcy, nie stwierdzono działania rakotwórczego. Dane in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału genotoksycznego leku. Wpływ na układ rozrodczy u dorosłych zwierząt był dawko-zależny i odwracalny: u samic obserwowano działanie antyimplantacyjne przy dawce ≥4 mg/zwierzę podawanej domacicznie lub dopochwowo, natomiast u samców dawki ≥7,5 mg/kg mc. powodowały zmiany histopatologiczne jąder, obniżenie parametrów nasienia i poziomu testosteronu.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek propranololu, działanie antyimplantacyjne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, LD50, NOAEL, potencjał genotoksyczny, propranolol, rozwój neurologiczny, rozwój nowotworów, ruchliwość plemników, stężenie komórek plemników, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Glatiramer octan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Octan glatirameru, poddany szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń genotoksycznych czy rakotwórczych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano działania toksyczne w miejscu wstrzyknięcia oraz sporadyczne reakcje immunologiczne, w tym reakcje anafilaktyczne u zwierząt uprzednio uczulonych. W modelach zwierzęcych stwierdzono obecność złogów kompleksów odpornościowych w kłębuszkach nerkowych po co najmniej 6 miesiącach ekspozycji, jednakże badania 2-letnie na szczurach nie potwierdziły utrzymywania się tego efektu, sugerując jego odwracalny charakter. Brak szczegółowych danych farmakokinetycznych u ludzi ogranicza precyzyjne określenie marginesu bezpieczeństwa między ekspozycją zwierzęcą a ludzką.
badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dawka podskórna, działania toksyczne, genotoksyczność, kłębuszki nerkowe, laktacja, nadwrażliwość, octan glatirameru, potencjał rakotwórczy, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, rozwój behawioralny, tolerancja miejscowa, wpływ na rozrodczość, złogi kompleksów odpornościowych - Leksykon substancji czynnych
Gadoksetynian disodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gadoksetynian disodu, aktywny składnik Primovist, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. Badania toksyczności ostrej, wielokrotnej oraz genotoksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach kardiologicznych u psów przy dawce 0,5 mmol/kg (20-krotność dawki ludzkiej) zaobserwowano przejściowe wydłużenie odstępu QT, co potwierdzono in vitro blokadą kanału potasowego HERG przez Gd-EOB-DTPA w wysokich stężeniach. W badaniach reprodukcyjnych u królików dawka 2,0 mmol/kg (25,9 razy większa względem dawki ludzkiej wg powierzchni ciała) powodowała zwiększoną liczbę poronień. Przenikanie do mleka u szczurów wyniosło poniżej 0,5% dawki dożylnej (0,1 mmol/kg), a biodostępność doustna była niska (0,4%). Młode szczury wykazywały większą wrażliwość na toksyczność niż dorosłe. Nie stwierdzono reakcji nietolerancji przy dożylnym podaniu, a jedynie po domięśniowym. Brak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego.
ampułkostrzykawka, działanie rakotwórcze, gadoksetynian disodu, Gd-EOB-DTPA, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, mięsień brodawkowy, podanie dożylne, potencjał czynnościowy, przedawkowanie produktu leczniczego, przenikanie do mleka, roztwór do wstrzykiwań, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie substancji, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Betaserc ODT 24 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dichlorowodorku betahistyny, substancji czynnej preparatu Betaserc ODT, wykazały korzystny profil toksykologiczny. W badaniach toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym, szczury tolerowały dawkę 500 mg/kg przez 18 miesięcy bez objawów toksyczności, a psy przy dawce 25 mg/kg przez 6 miesięcy również nie wykazały działań niepożądanych. Natomiast podanie dożylne w dawkach ≥120 mg/kg u psów i pawianów wywołało działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały ryzyka mutacji genetycznych ani działania karcynogennego przy dawkach do 500 mg/kg przez 18 miesięcy u szczurów. W zakresie wpływu na reprodukcję, niekorzystne efekty obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co ma ograniczone znaczenie kliniczne.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, dichlorowodorek betahistyny, działanie podrażniające, ośrodkowy układ nerwowy, podanie doustne, podanie dożylne, postać farmaceutyczna, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbamazepina Tillomed 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, obejmujące toksyczność po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów. Badania mutagenności na bakteriach i komórkach ssaków nie wykazały genotoksycznego działania, co sugeruje brak potencjału mutagennego. Jednakże, dwuletnie badanie rakotwórczości u szczurów wykazało zwiększoną częstość guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców, choć brak jest przekonujących dowodów na kliniczne znaczenie tych wyników u ludzi. Należy podkreślić, że badania na zwierzętach nie wykluczyły całkowicie potencjalnego działania teratogennego karbamazepiny.
badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz wątrobowokomórkowy, karbamazepina, komora mózgowa, łagodny guz jądra, mutacja genetyczna, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, śmiertelność zarodków, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie zarodka - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące diazepamu wskazują na dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Toksyczność ostra wykazuje LD50 wynoszącą 720 mg/kg mc. u myszy oraz 1240 mg/kg mc. u szczurów. Badania toksyczności przewlekłej nie wykazały istotnych zmian patologicznych. Tolerancja miejscowa po podaniu do worka spojówkowego i doodbytniczo była dobra, z minimalnym podrażnieniem tkanek i brakiem zmian ogólnoustrojowych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 100 mg/kg mc./dobę wiązała się ze zmniejszeniem płodności samic oraz zwiększoną śmiertelnością potomstwa, podczas gdy niższe dawki nie wykazywały takich efektów. Efekty teratogenne były gatunkowo zróżnicowane – u szczurów dawki do 80 mg/kg mc./dobę nie wywoływały wad rozwojowych, natomiast dawka 100 mg/kg mc. indukowała wady szkieletowe. U myszy obserwowano zwiększone ryzyko rozszczepu wargi i podniebienia oraz nieprawidłowości OUN, a u chomików działanie teratogenne w dawce 280 mg/kg mc./dobę. Ryzyko wad wrodzonych u ludzi przy dawkach terapeutycznych jest prawdopodobnie niskie, choć epidemiologiczne dane sugerują możliwe zwiększenie ryzyka rozszczepu podniebienia.
badanie farmakologiczne, dawka LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, mutageneza, nieprawidłowość rozwojowa, nieprawidłowości OUN, nowotwór wątroby, okres laktacji, płodność samic, podanie doodbytnicze, podrażnienie tkanek, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozszczep wargi i podniebienia, śmiertelność potomstwa, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, twarzoczaszka, wady układu szkieletowego, worek spojówkowy, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Butylohydroksyanizol (E 320) występuje w produkcie leczniczym Voltaren Forte 140 mg w ilości 2,90 mg na plaster. Przedkliniczne badania diklofenaku sodowego, substancji czynnej, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka poza znanymi działaniami niepożądanymi. W badaniach toksyczności przewlekłej u zwierząt obserwowano głównie zmiany i owrzodzenia układu pokarmowego oraz dawkozależne zwiększenie częstości zakrzepów w naczyniach wieńcowych. Badania reprodukcyjne wykazały zahamowanie owulacji u królików, nieprawidłowości implantacji i rozwoju zarodka u szczurów oraz wydłużenie ciąży i porodu. Diklofenak nie wykazał działania teratogennego przy dawkach poniżej progu toksyczności dla matki. Tolerancja miejscowa diklofenaku była dobra, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania plastra leczniczego.
bezpieczeństwo farmakologiczne, butylohydroksyanizol, diklofenak sodowy, dysfagia, genotoksyczność, hamowanie owulacji, plastry lecznicze, przeciwutleniacz syntetyczny, przenikanie przezskórne, rakotwórczość, ryzyko środowiskowe, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, Voltaren Forte, zakrzepica naczyń wieńcowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dysport 300 jednostek kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A/fiolkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej przy domięśniowym podaniu dawek do 12 jednostek na szczura w badaniach przewlekłych. W badaniach reprodukcyjnych u ciężarnych szczurów i królików nie stwierdzono toksycznego wpływu na zarodek i płód przy dawkach do 79 jednostek/kg masy ciała u szczurów oraz 42 jednostek/kg u królików. Wyższe dawki powodowały poronienia, jednak nie zaobserwowano działania teratogennego ani negatywnego wpływu na rozwój przed- i pourodzeniowy potomstwa F1 szczurów. Obniżona płodność u szczurów po dużych dawkach wynikała z porażenia mięśni utrudniającego łączenie się w pary, a nie z bezpośredniego uszkodzenia układu rozrodczego.
Clostridium botulinum, działanie teratogenne, działanie toksyczne, iniekcja domięśniowa, mięsień prążkowany, mięsień wypieracz pęcherza moczowego, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, niewydolność oddechowa, pęcherz moczowy, podanie domięśniowe, porażenie mięśni, poziom dawkowania bez obserwowanych działań niepożądanych, rozwój neurobehawioralny, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, worek spojówkowy - Leksykon substancji czynnych
Octan glatirameru – Właściwości farmakokinetyczne
Octan glatirameru, stosowany w preparacie Copaxone w dawkach 20 mg/ml i 40 mg/ml, charakteryzuje się ograniczoną poznawalnością farmakokinetyczną ze względu na swoją złożoną, heterogenną strukturę polipeptydową o masie cząsteczkowej 5000-9000 daltonów. Po podaniu podskórnym substancja jest szybko wchłaniana do krwiobiegu, jednak znaczna część dawki ulega szybkiemu rozkładowi już w tkance podskórnej na mniejsze fragmenty polipeptydowe. Preparaty różnią się osmolarnością – 265 mOsmol/L dla 20 mg/ml oraz 300 mOsmol/L dla 40 mg/ml – przy zbliżonym pH 5,5-7,0, co sprzyja tolerancji miejscowej. Ze względu na heterogenność mieszaniny polipeptydów, standardowe parametry farmakokinetyczne, takie jak biodostępność, objętość dystrybucji czy klirens, nie są określone i nie mają zastosowania w klasycznej formie.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, Copaxone, dalton, dostępność biologiczna, klirens, kwas L-glutaminowy, L-alanina, L-lizyna, L-tyrozyna, masa cząsteczkowa, mieszanina polipeptydów, miliosmol na litr, objętość dystrybucji, octan glatirameru, osmolarność, podanie podskórne, produkt leczniczy, sekwencja aminokwasowa, skuteczność terapeutyczna, stosunek molowy, syntetyczny polipeptyd, tkanka podskórna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cervidil 10 mg
Przedkliniczne dane bezpieczeństwa systemu terapeutycznego dopochwowego Cervidil, zawierającego 10 mg dinoprostonu (Prostaglandyny E2) w macierzy polimerowej, potwierdzają specyficzny profil bezpieczeństwa charakterystyczny dla tej grupy związków. Dinoproston wykazuje działanie miejscowe z szybkim metabolizmem i inaktywacją, co ogranicza toksyczność ogólnoustrojową. System uwalnia substancję czynną w kontrolowanym tempie około 0,3 mg/godzinę przez 24 godziny, zapewniając przewidywalną ekspozycję i minimalizując ryzyko działań niepożądanych. Polimery hydrożelowe i poliestrowe zastosowane w urządzeniu są biologicznie obojętne i dobrze tolerowane miejscowo po aplikacji dopochwowej.
absorpcja systemowa, aplikacja dopochwowa, badanie przedkliniczne, dinoproston, działanie miejscowe, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, inaktywacja substancji czynnej, kontrolowane uwalnianie leku, macierz polimerowa, narażenie ogólnoustrojowe, ocena bezpieczeństwa, polimer hydrożelowy, system terapeutyczny dopochwowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Tyrotrycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tyrotrycyna, antybiotyk peptydowy, wykazuje w badaniach przedklinicznych ostrą toksyczność po podaniu pozajelitowym u myszy, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa różnych dróg podania. Istotne luki w danych dotyczą toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, gdyż brak jest kompleksowych badań w tych obszarach. Preparaty wieloskładnikowe zawierające tyrotrycynę, takie jak DoriTri, zawierają również benzalkoniowy chlorek i benzokainę, których profile toksykologiczne są lepiej poznane, choć również niekompletne pod kątem długoterminowego bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, antybiotyk peptydowy, benzalkoniowy chlorek, benzokajna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kurczliwość mięśnia sercowego, limfocyty ludzkie, methemoglobinemia, ośrodkowy układ nerwowy, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, utlenienie hemoglobiny, wymiana chromatyd siostrzanych, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Chlorek benzalkoniowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorek benzalkoniowy wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w stężeniach terapeutycznych obecnych w zarejestrowanych produktach leczniczych. W badaniach przedklinicznych dawka letalna (DL50) po podaniu doustnym u myszy wynosiła 467,7 mg/kg u samic oraz 806 mg/kg u samców. Miejscowe podrażnienia skóry i błon śluzowych, zwłaszcza nosa, są możliwe, zwłaszcza przy wyższych dawkach (np. 50 mg u królików powodowało umiarkowane podrażnienie). Szczególnie istotne jest toksyczne działanie na nabłonek rzęskowy błony śluzowej nosa, obejmujące unieruchomienie rzęsek i zmiany histopatologiczne, co wymaga ostrożności przy długotrwałym stosowaniu donosowym. Dane dotyczące genotoksyczności są niespójne – wykazano uszkodzenia DNA w niektórych testach in vitro przy wysokich stężeniach (np. 1 mg/l), jednak test Amesa i badania mutagenności u bakterii nie potwierdziły działania mutagennego.
błona śluzowa nosa, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie przeciwbakteryjne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, mutagenność, nabłonek rzęskowy, podrażnienie błony śluzowej, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, stężenie terapeutyczne, test mikrojądrowy, test wymiany chromatyd siostrzanych, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, tolerancja miejscowa, unieruchomienie rzęsek, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flixonase Nasule 400 mcg/dawkę donosową
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutykazonu propionianu, substancji czynnej preparatu Flixonase Nasule (400 μg/dawkę donosową), wykazały, że działania niepożądane są typowe dla silnie działających kortykosteroidów i pojawiają się wyłącznie przy dawkach przekraczających zalecane terapeutyczne. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek, wpływu na reprodukcję oraz teratogenności potwierdziły, że efekt ten jest związany z farmakologicznym mechanizmem działania kortykosteroidów, a stosowanie w dawkach terapeutycznych zapewnia odpowiedni margines bezpieczeństwa. Ponadto, flutykazon propionian nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo, a także w badaniach na modelach zwierzęcych.
badania in vitro, badania in vivo, badanie przedkliniczne, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie nowotworowe, Flixonase Nasule, flutykazon propionian, kortykosteroid, podanie donosowe, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, reakcja nadwrażliwości, teratogenność, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Act-HiB 10 mcg polisacharydu otoczkowego Haemophilus influenzae typ b skoniugowanego z 18-30 mcg toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Act-HIB, zawierająca 10 µg polisacharydu otoczkowego Haemophilus influenzae typu b skoniugowanego z 18-30 µg toksoidu tężcowego w dawce 0,5 ml, została poddana szczegółowej ocenie przedklinicznej pod kątem bezpieczeństwa. Badania toksyczności ostrej wykazały brak istotnych klinicznie objawów toksyczności po jednorazowym podaniu dawki znacznie przekraczającej dawkę terapeutyczną, co potwierdza odpowiedni margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały odchyleń w parametrach laboratoryjnych, zmian histopatologicznych ani innych istotnych efektów niepożądanych, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania szczepionki w schematach wielodawkowych.
Act-HIB, badanie toksyczności, dawka szczepionki, dawka terapeutyczna, Haemophilus influenzae, miejsce iniekcji, parametry laboratoryjne, polisacharyd otoczkowy, profil bezpieczeństwa, reaktogenność, schemat wielodawkowy, toksoid tężcowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typ A – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne neurotoksyny Clostridium botulinum typu A wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej przy dawkach do 12 j./zwierzę w toksyczności przewlekłej u szczurów po podaniu do mięśni prążkowanych. W badaniach reprodukcyjnych na ciężarnych szczurach i królikach nie stwierdzono toksycznego wpływu na zarodek/płód przy dawkach do 79 j./kg u szczurów i 42 j./kg u królików, natomiast wyższe dawki powodowały poronienia, bez działania teratogennego. Obserwowano obniżoną płodność u szczurów, wynikającą z porażenia mięśni, a nie bezpośredniego działania toksyny. W badaniach na młodocianych szczurach (od 21. dnia życia do 13 tygodni) podawano łącznie do 33 j./kg bez negatywnego wpływu na wzrost, rozwój reprodukcyjny, neurologiczny i neurobehawioralny. Ocena tolerancji miejscowej po podaniu do worka spojówkowego królików nie wykazała podrażnień.
badania toksyczności, działanie teratogenne, mięsień wypieracz pęcherza moczowego, mięśnie prążkowane, neurotoksyna Clostridium botulinum, niewydolność oddechowa, NOAEL, obniżona płodność, rozwój neurobehawioralny, rozwój neurologiczny, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, worek spojówkowy, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lutinus 100 mg
Progesteron, będący aktywnym składnikiem leku Lutinus w dawce 100 mg w postaci dopochwowej, jest naturalnym hormonem steroidowym o kluczowej roli w procesach rozrodczych. Ze względu na jego naturalne pochodzenie oraz dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa, nie stwierdzono działania toksycznego tego związku. Standardowe badania toksyczności dla formulacji dopochwowej nie były przeprowadzane, jednak badania przedkliniczne skoncentrowały się na ocenie tolerancji miejscowej oraz potencjału uczulającego leku.
- Leksykon substancji czynnych
Cynku siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne dane dotyczące siarczanu cynku siedmiowodnego, stosowanego jako składnik produktów żywieniowych pozajelitowych z grupy SmofKabiven, wskazują na brak specyficznej toksyczności tej substancji w stężeniach fizjologicznych. Badania obejmowały farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczność, nie wykazując szczególnego zagrożenia dla pacjenta. Ocena bezpieczeństwa prowadzona była w kontekście całego składu preparatu, co pozwoliło na identyfikację potencjalnych interakcji między siarczanem cynku a innymi składnikami. W badaniach na królikach nie stwierdzono efektów teratogennych ani embriotoksycznych, a także nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność czy zdolności rozrodcze. Zawartość siarczanu cynku w poszczególnych produktach SmofKabiven waha się od 0,0027 g (0,017 mmol) do 0,017 g (0,10 mmol) na porcję, co odpowiada bezpiecznym dawkom stosowanym klinicznie.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, działanie anafilaktyczne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, glicerofosforan sodu, infuzja dożylna, leczenie substytucyjne, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał alergenny, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, siarczan cynku siedmiowodny, SmofKabiven, SmofKabiven extra Nitrogen, SmofKabiven Low Osmo Peripheral, SmofKabiven Nutribase, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne, wpływ teratogenny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relsed 4 mg/ml (10 mg/2,5 ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diazepamu, substancji czynnej produktu Relsed (10 mg/2,5 ml, mikrowlewka doodbytnicza), wykazały brak toksyczności przewlekłej w dawkach terapeutycznych oraz dobrą tolerancję miejscową po podaniu doodbytniczym i do worka spojówkowego u zwierząt. Nie stwierdzono ogólnoustrojowych działań niepożądanych związanych z miejscowym podaniem. Pomimo braku długoterminowych badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, wyniki wskazują na minimalne ryzyko mutagenne przy dawkach klinicznych, choć efekt mutagenny obserwowano przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
benzodiazepina, dawka terapeutyczna, diazepam, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, mikrowlewka doodbytnicza, podanie doodbytnicze, podrażnienie tkanki, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przedawkowanie diazepamu, rozszczep podniebienia, ryzyko karcynogenne, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, upośledzenie umysłowe, wada wrodzona, wpływ na rozwój płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluarix Tetra 1 dawka (0,5 ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa szczepionki Fluarix Tetra, zawierającej po 15 mikrogramów hemaglutyniny z każdego z czterech szczepów wirusa grypy w dawce 0,5 ml, nie wykazały istotnych zagrożeń zdrowotnych. Ocena toksyczności ostrej, tolerancji miejscowej oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziła akceptowalny profil bezpieczeństwa produktu, bez istotnych reakcji niepożądanych w miejscu podania czy efektów kumulatywnych po wielokrotnym stosowaniu. Szczepionka zawiera rozszczepiony, inaktywowany wirus grypy, a także śladowe ilości substancji pomocniczych, takich jak albumina jaja kurzego, formaldehyd, siarczan gentamycyny oraz dezoksycholan sodu, które nie wykazały toksyczności w badaniach przedklinicznych.
albumina jaja kurzego, badanie przedkliniczne, dezoksycholan sodu, efekt uboczny, Fluarix Tetra, formaldehyd, inaktywacja wirusa, inaktywowany wirus grypy, reakcja niepożądana, siarczan gentamycyny, szczepionka czterowalentna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, zarodek kurzy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propranolol Accord 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne propranololu chlorowodorku, substancji czynnej leku Propranolol Accord, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Analizy farmakologiczne potwierdziły brak niekorzystnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych ani patologicznych zmian w narządach docelowych, co wskazuje na bezpieczeństwo długotrwałego stosowania w zalecanych dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy tolerancji miejscowej nie wykazały działania drażniącego na tkanki, co jest istotne w kontekście formy podania leku jako tabletek powlekanych.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania przedkliniczne, badania toksyczności, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, mutacja genowa in vitro, narząd docelowy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, propranolol chlorowodorek, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, ryzyko onkogenne, tabletka powlekana, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Dimeglumina gadopentetanowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dimeglumina gadopentetonianu, substancja czynna Magnevist (469,01 mg/ml, 0,5 mmol/ml), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Badania toksyczności ostrej i wielokrotnego dożylnego podawania potwierdziły bezpieczeństwo stosowania jednorazowego w diagnostyce. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały mutagenności, a badania na szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego. Ponadto, brak jest dowodów na toksyczny wpływ na tkanki szybko proliferujące oraz na ryzyko karcynogenezy u ludzi, co jest istotne w kontekście specyficznej farmakokinetyki i jednorazowego podania Magnevist.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dimeglumina gadopentetonianu, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, farmakokinetyka, Magnevist, mutacja genowa, nietolerancja miejscowa, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie podskórne, podanie pozanaczyniowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, środek kontrastowy, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, uczulenie kontaktowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Luteina 100 mg
Progesteron zawarty w preparacie Luteina (tabletki dopochwowe 100 mg) to naturalny hormon steroidowy o kluczowej roli w procesach rozrodczych, charakteryzujący się szerokim profilem bezpieczeństwa potwierdzonym zarówno danymi przedklinicznymi, jak i długoletnim doświadczeniem klinicznym. W warunkach fizjologicznych progesteron nie wykazuje działania toksycznego, a efekty toksyczne pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne, co podkreśla szeroki margines bezpieczeństwa farmakoterapii.
Badania tolerancji miejscowej na modelu królików, z podawaniem preparatu Luteina 100 mg dopochwowo dwa razy dziennie przez 28 dni, wykazały brak działania drażniącego na błonę śluzową pochwy, potwierdzając wysoką tolerancję miejscową tej formy podania. Ze względu na naturalne występowanie progesteronu w organizmie oraz brak istotnych zagrożeń w badaniach przedklinicznych, preparat Luteina 100 mg w formie tabletek dopochwowych cechuje się dobrze poznanym i korzystnym profilem bezpieczeństwa, co jest istotne przy jego stosowaniu zgodnie z zaleceniami.
aplikacja dopochwowa, błona śluzowa pochwy, dawka terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, działanie drażniące, działanie toksyczne, farmakoterapia, hormon steroidowy, model zwierzęcy, proces rozrodczy, profil bezpieczeństwa, profil toksykologiczny, progesteron, tabletki dopochwowe, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propofol 2% MCT/LCT Fresenius 20 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące propofolu w stężeniu 20 mg/ml (2%) wskazują na brak istotnych zagrożeń toksykologicznych i genotoksycznych w standardowych badaniach farmakologicznych oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym. Nie wykazano działania teratogennego w modelach zwierzęcych, co sugeruje brak potencjału do wywoływania wad rozwojowych potomstwa. Jednakże badania tolerancji miejscowej ujawniły istotne zmiany w tkankach otaczających miejsce podania, takie jak uszkodzenia tkanek po wstrzyknięciu domięśniowym, naciek zapalny po podaniu pozanaczyniowym oraz miejscowe włóknienie tkanek. Brak jest formalnych badań oceniających potencjał rakotwórczy propofolu, co pozostawia niepewność co do długoterminowego wpływu na procesy nowotworowe.
badania niekliniczne, deficyt poznawczy, działanie teratogenne, ekstrapolacja, naciek zapalny, pacjenci pediatryczni, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, propofol, rozwój neurologiczny, środek znieczulający, synaptogeneza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, układ nerwowy, utrata komórek nerwowych, wady rozwojowe, włóknienie tkanek, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron octan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Octan noretysteronu, składnik preparatu Systen Conti, jest dobrze poznanym progestagenem o potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwie klinicznym. Po podaniu ulega szybkie hydrolizie do aktywnego metabolitu – noretysteronu (NET). Badania toksyczności ostrej wykazały bardzo niską toksyczność z wartościami LD50 w zakresie gramów na kilogram masy ciała, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. W badaniach przewlekłych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) nie zaobserwowano toksyczności, jedynie typowe efekty farmakologiczne hormonów steroidowych. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu noretysteronu w połączeniu z etynyloestradiolem (EE) w dawkach do 250-krotnie wyższych niż stosowane u ludzi nie wykazały istotnych uszkodzeń, poza niewielkim rozrostem błony śluzowej macicy przy najwyższych dawkach. W badaniach embriotoksyczności u królików i szczurów dawki 1,4–3,5 mg/kg wykazały działanie embriotoksyczne, jednak bez istotnych efektów teratogennych.
aberracja chromosomowa, aneuploidia, badanie toksykologiczne, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, etynyloestradiol, hormon steroidowy, hydroliza, hydroliza octanu noretysteronu, LD50, mikrojądro, noretysteron, octan noretysteronu, progestagen, rozrost błony śluzowej macicy, system transdermalny, szpik kostny, terapia hormonalna, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, właściwość uczulająca, wymiana chromatyd siostrzanych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octenisept (0,10 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Octenisept (0,10 g oktenidyny dichlorowodorku + 2,00 g fenoksyetanolu/100 g, płyn) wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Oktenidyna dichlorowodorku wykazała LD50 doustną 800 mg/kg oraz dożylną 10 mg/kg u szczurów. Wielokrotne miejscowe stosowanie nie wywołało toksyczności ani reakcji miejscowych, a podawanie doustne w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia gazów. Zaobserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Badania reprodukcyjne i teratologiczne na królikach i szczurach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, a długoterminowe badania na szczurach nie potwierdziły negatywnego wpływu na rozrodczość.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, badanie toksyczności, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa trzustki, mutagenność, objaw negatywny, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, rakotwórczość, rana, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność jednorazowa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca, worek spojówkowy, zaburzenie genetyczne - Leksykon substancji czynnych
Ekonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ekonazol, substancja o działaniu przeciwgrzybiczym, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra u gryzoni wykazała LD50 w zakresie 160-430 mg/kg mc., natomiast toksyczność przewlekła przy dawce 50 mg/kg mc./dobę ujawniła jedynie minimalne uszkodzenia wątroby, które były odwracalne po odstawieniu leku. Badania genotoksyczności wskazują na brak istotnych efektów lub jedynie ograniczone zmiany chromosomalne, które nie mają klinicznego znaczenia przy zalecanym stosowaniu miejscowym. Nie stwierdzono działania karcynogennego, co jest zgodne z krótkim okresem terapii i niską ekspozycją ogólnoustrojową (wchłanianie przez skórę <10%). Preparat Pevisone, zawierający ekonazol i triamcynolon, nie był poddany długotrwałym badaniom karcynogennym, jednak dane przedkliniczne nie wskazują na istotne ryzyko przy prawidłowym stosowaniu.
azotan ekonazolu, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekonazol z triamcynolonem, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, genotoksyczność, LD50, margines terapeutyczny, podrażnienie skóry, przenikanie do mleka, substancja przeciwgrzybicza, toksyczność ekonazolu, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wady rozwojowe, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości kancerogenne, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Chlorotetracyklina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorotetracyklina, antybiotyk z grupy tetracyklin, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony konwencjonalnymi badaniami przedklinicznymi. Testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu chlorotetracykliny, w tym preparatu Chlorocyclinum 3% oraz szczepionki Rabipur zawierającej śladowe ilości tej substancji, nie ujawniły istotnych działań niepożądanych ani toksyczności miejscowej. Ponadto, testy genotoksyczności i ocena potencjału rakotwórczego chlorotetracykliny nie wykazały ryzyka uszkodzenia DNA ani zwiększonego ryzyka nowotworów.
chlorotetracyklina, działanie niepożądane, genotoksyczność, maść Chlorocyclinum, nowotwór, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodka, szczepionka, szczepionka Rabipur, tetracyklina, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Urofolitropina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Urofolitropina, będąca rekombinowanym ludzkim hormonem folikulotropowym (FSH) stosowanym w preparacie Fostimon, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, a test Amesa potwierdził brak działania mutagennego, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Pomimo braku formalnych badań nad potencjałem rakotwórczym, brak mutagenności oraz bioidentyczność substancji sugerują niskie ryzyko karcynogenezy. Dodatkowo, preparat charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową po podaniu podskórnym, co jest istotne z punktu widzenia komfortu pacjentek podczas terapii.
działanie mutagenne, Fostimon, hormon folikulotropowy, mutagenność, narządy płciowe, niepłodność, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rekombinowany FSH, śmiertelność zarodkowo-płodowa, stymulacja jajników, test Amesa, toksyczność, tolerancja miejscowa, urofolitropina, wspomagany rozród, wstrzyknięcie podskórne, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol srebrowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sulfatiazol srebrowy, będący substancją czynną kremu Argosulfan w stężeniu 20 mg/g, nie posiada w dokumentacji produktu leczniczego szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest informacji o standardowych badaniach toksykologicznych, takich jak toksyczność ostra i przewlekła, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, wpływ na rozród i rozwój płodu oraz tolerancja miejscowa. Pomimo tego, Argosulfan posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, co sugeruje spełnienie wymagań bezpieczeństwa na podstawie dostępnych danych klinicznych i doświadczenia w praktyce leczniczej.
alkohol cetostearylowy, Argosulfan, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, genotoksyczność, metylu parahydroksybenzoesan, potencjał rakotwórczy, propylu parahydroksybenzoesan, rozwój płodu, sodu laurylosiarczan, stosunek korzyści do ryzyka, sulfatiazol srebrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketonal Fast 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ketoprofenu z lizyną, składnika aktywnego produktu Ketonal Fast 50 mg, wykazały zróżnicowane wartości LD50 w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. Po podaniu doustnym LD50 wynosiła 102 mg/kg u szczurów oraz 444 mg/kg u myszy, co stanowi odpowiednio 30- i 120-krotność dawki terapeutycznej wykazującej działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Po podaniu dootrzewnowym wartości LD50 wyniosły 104 mg/kg u szczurów oraz 610 mg/kg u myszy, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Długotrwałe podawanie ketoprofenu z lizyną u szczurów, psów i małp nie wywołało istotnych działań toksycznych przy dawkach terapeutycznych, choć wysokie dawki indukowały zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach, typowe dla NLPZ.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, ketoprofen z lizyną, LD50, nerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Alkohol izopropylowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alkohol izopropylowy, stosowany w preparatach antyseptycznych o stężeniach od 8% do 60% (np. Primasept Med 8%, Sensiva 28%, Skinman Soft 60%, Softasept N 10%), wykazuje niską toksyczność ostrą. W badaniach na szczurach LD50 doustne wynosi około 15 ml/kg masy ciała (Primasept Med 8% – 15 ml/kg, Sensiva 28% – 14,72 ml/kg), co klasyfikuje te preparaty jako praktycznie nieszkodliwe. Ostra toksyczność skórna dla Sensiva wynosi również 15 ml/kg, a testy tolerancji miejscowej potwierdzają dobrą tolerancję skóry i brak działania drażniącego. Jednakże preparat Sensiva może wywoływać umiarkowane, odwracalne podrażnienie błon śluzowych oczu, co wymaga zachowania ostrożności podczas aplikacji. Wchłonięcie systemowe alkoholu izopropylowego może skutkować toksycznością podobną do etanolu, choć nie potwierdzono jego właściwości rakotwórczych, mimo teoretycznego ryzyka związanego z klastogennym działaniem etanolu.
alkohol izopropylowy, czynnik rakotwórczy, dezynfekcja skóry, drażliwość oczu, działanie drażniące na błony śluzowe, działanie toksyczne, efekt systemowy, komórka rakowa, LD50, oddziaływanie klastogenne, potencjał drażniący, preparat antyseptyczny, profil toksykologiczny, toksyczność doustna, toksyczność ostra, toksyczność skórna, tolerancja miejscowa, wchłanianie systemowe, właściwość rakotwórcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flarex 1 mg/ml
Fluorometolonu octan w stężeniu 1 mg/ml, będący substancją czynną zawiesiny kropli do oczu Flarex, nie posiada udokumentowanych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest informacji o toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, potencjale kancerogennym, wpływie na rozród oraz tolerancji miejscowej w badaniach na zwierzętach. W związku z tym nie przeprowadzono standardowych badań oceniających te aspekty, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie ryzyka stosowania tego preparatu na poziomie przedklinicznym.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ribuspir 200 mcg/dawkę odmierzoną
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa budezonidu, substancji czynnej produktu Ribuspir, wykazały, że działania toksyczne obserwowane u zwierząt były związane z nasileniem farmakologicznej aktywności kortykosteroidu, a nie z niespecyficzną toksycznością. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania w kontekście ryzyka kancerogenezy. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano potencjalne działanie teratogenne (rozszczep podniebienia, wady kośćca), typowe dla kortykosteroidów, jednak przy dawkach terapeutycznych u ludzi ryzyko to jest uznawane za klinicznie nieistotne. Ponadto, budezonid wykazuje dobrą tolerancję miejscową w połączeniu z gazem nośnym HFA-134a, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa inhalacji.
aerozol inhalacyjny, budezonid, działanie kortykosteroidowe, działanie teratogenne, gaz nośny HFA 134a, genotoksyczność, kancerogeneza, kortykosteroid wziewny, kortykosteroidy wziewne, nebulizacja, rozszczep podniebienia, toksyczność, tolerancja miejscowa, właściwości mutagenne, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Klindamycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Klindamycyna wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z LD50 po podaniu doustnym w zakresie 1800-2620 mg/kg masy ciała oraz po podaniu dożylnym 245-820 mg/kg. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach, dawki do 300 mg/kg/dobę (1,6-5,4-krotność maksymalnej dawki u ludzi) nie wywoływały istotnych działań niepożądanych, natomiast dawki 600 mg/kg/dobę u psów (10,8-krotność dawki ludzkiej) powodowały objawy takie jak wymioty, utrata apetytu, zmniejszenie masy ciała oraz zmiany w błonie śluzowej żołądka i pęcherzyka żółciowego. Klindamycyna w preparatach miejscowych, w tym Acnatac, wykazuje minimalne działanie drażniące i brak działania uczulającego. Badania genotoksyczności (test mikrojądrowy, test Amesa) nie wykazały mutagenności, a badania karcynogenności na myszach i szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego przy stosowaniu miejscowym i doustnym. Fotokokarcynogenność wykazała niewielkie zmniejszenie mediany czasu do powstania guza, jednak znaczenie kliniczne tego wyniku pozostaje niejasne.
aminotransferazy, błona śluzowa żołądka, drgawki, działanie niepożądane, fosforan klindamycyny, fotokokarcynogenność, genotoksyczność, globulki dopochwowe, nadtlenek benzoilu, pęcherzyk żółciowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, podrażnienie miejscowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie słoneczne, stan zapalny, substancja przeciwbakteryjna, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Polisacharyd Haemophilus influenzae typu b, stosowany w szczepionce Pentaxim w dawce 10 mikrogramów na 0,5 ml, jest skoniugowany z toksoidem tężcowym, co zwiększa jego immunogenność. Przeprowadzone badania przedkliniczne obejmujące toksyczność ostrą, toksyczność po podaniu wielokrotnym oraz ocenę tolerancji miejscowej nie wykazały istotnych działań niepożądanych ani zagrożeń dla pacjentów. Wyniki te potwierdzają akceptowalny profil bezpieczeństwa polisacharydu w formie skoniugowanej, co jest kluczowe dla jego stosowania w profilaktyce zakażeń wywołanych przez Haemophilus influenzae typu b.
badania toksykologiczne, Bordetella pertussis, immunogenność, polisacharyd Haemophilus influenzae typu b, profilaktyka zakażeń, reakcja w miejscu podania, stan zapalny, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Canesten 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klotrymazolu, substancji czynnej Canesten 500 mg (kapsułka dopochwowa, miękka), wykazały dobrą tolerancję zarówno przy podaniu dopochwowym, jak i miejscowym u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych. Badania farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie substancji nie wykazało toksyczności ogólnoustrojowej, a testy genotoksyczności i karcynogenności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono zagrożeń dla rozrodu i rozwoju potomstwa przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, choć toksyczność płodowa pojawiła się u szczurów przy wysokich dawkach ogólnoustrojowych (100 mg/kg mc), znacznie przekraczających dawki stosowane dopochwowo u ludzi.
aplikacja dopochwowa, badania toksykologiczne, Canesten, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kapsułka dopochwowa, karcynogeneza, karmienie piersią, klotrymazol, narządy docelowe toksyczności, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie do mleka, reakcje niepożądane, stężenie w mleku, stosowanie dopochwowe, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenia materiału genetycznego - Leksykon substancji czynnych
Formaldehyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Formaldehyd, stosowany w procesie produkcji wielu szczepionek (m.in. przeciw grypie, błonicy, tężcowi, krztuścowi, Haemophilus influenzae typ b) oraz w plastrach diagnostycznych TRUE Test 36, występuje w gotowych produktach leczniczych w śladowych ilościach. Dane przedkliniczne, obejmujące badania toksyczności ostrej, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz tolerancji miejscowej, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Szczegółowe analizy bezpieczeństwa szczepionek takich jak Infanrix-IPV, Boostrix Polio, Fluarix Tetra, VaxigripTetra oraz plastrów TRUE Test 36 potwierdziły brak niekorzystnych reakcji miejscowych oraz toksycznego wpływu na reprodukcję i rozwój zarodkowo-płodowy, nawet przy ekspozycji na formaldehyd w stężeniu do 180 µg/cm² (146 µg/płatek w przypadku TRUE Test 36).
Act-HIB, błonica, Boostrix Polio, działanie rakotwórcze, Fluarix Tetra, formaldehyd, Haemophilus influenzae typ b, Infanrix-IPV, krztusiec, N-hydroksymetylo imid kwasu bursztynowego, plaster diagnostyczny, reakcja w miejscu podania, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, swoista toksyczność, szczepionka przeciw grypie, test prowokacyjny, tężec, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, TRUE Test 36, VaxigripTetra - Leksykon substancji czynnych
Mikonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mikonazol, substancja przeciwgrzybicza, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. Badania toksyczności dermatologicznej na królikach, przy stosowaniu 2% kremu w dawce 2 g/kg mc./dobę przez okres do 6 miesięcy (Mycosolon), nie wykazały istotnych zmian w parametrach hematologicznych, biochemicznych ani w ocenie histopatologicznej. Brak toksyczności układowej i miejscowego podrażnienia potwierdzono również po aplikacji miejscowej i do oka. Konwencjonalne testy genotoksyczności nie wykazały potencjału uszkodzeń DNA, a badania reprodukcyjne nie wskazały na ryzyko dla funkcji rozrodczych. Dane dotyczące toksyczności ostrej i przewlekłej (produkty Daktarin, Daktarin-oral, Miconal) potwierdzają brak istotnych zagrożeń przy stosowaniu klinicznym.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie kliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, działanie drażniące, działanie niepożądane, funkcja rozrodcza, krem mikonazolu, miejscowe podrażnienie, mikonazol, ocena histopatologiczna, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, substancja przeciwgrzybicza, toksyczność dermatologiczna, toksyczność ostrej dawki, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność układowa, tolerancja miejscowa, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, zagrożenie genotoksyczne - Leksykon substancji czynnych
Kamfora racemiczna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kamfora racemiczna, obecna w preparatach takich jak Aromatol Hot żel (10,0 g/100 g), Dernilan (1 g/100 g), Rub-Arom (5,00 g/100 g) oraz Vicks VapoRub (5% w 100 g maści), wykazuje brak toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz nie wykazuje właściwości mutagennych ani rakotwórczych na podstawie dostępnych danych przedklinicznych. W przypadku Vicks VapoRub przeprowadzono kompleksowe badania obejmujące toksyczność, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla pacjenta. Miejscowe stosowanie kamfory może powodować umiarkowane podrażnienia skóry, manifestujące się krótkotrwałym uczuciem pieczenia i mrowienia, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej, zwłaszcza przy stosowaniu preparatów takich jak Dernilan.
alantoina, badania farmakologiczne, działanie drażniące, działanie niepożądane, genotoksyczność, interakcje składników, kamfora racemiczna, kwas salicylowy, lewomentol, mutagenność, nikotynamid, olejek eteryczny, potencjał mutagenny, preparat złożony, rakotwórczość, rozwój potomstwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa, tymol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berotec N 100 100 mcg/dawkę inh.
Fenoterolu bromowodorek, substancja czynna Berotec N 100, wykazuje niską toksyczność ostrą przy podaniu wziewnym, z dawkami LD50 w zakresie 0,58-670 mg/kg masy ciała u szczurów, psów i małp bez odnotowanej śmiertelności. W badaniach wielokrotnego podawania (do 78 tygodni) u myszy, szczurów i psów zaobserwowano typowe dla beta-sympatykomimetyków efekty toksyczne, takie jak hipokaliemia, tachykardia oraz przerost i uszkodzenie mięśnia sercowego, szczególnie u psów przy dawkach wziewnych >0,019 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego przy dawkach doustnych do 40 mg/kg/dobę, choć przy bardzo wysokich dawkach (300 mg/kg/dobę doustnie, 20 mg/kg/dobę dożylnie) odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów i wady rozwojowe. Fenoterol nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo.
aktywność mitotyczna, działanie beta-adrenergiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, fenoterolu bromowodorek, hipokaliemia, LD50, lek beta-adrenergiczny, lek beta-sympatykomimetyczny, mięśniak macicy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost mięśnia sercowego, tachykardia, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Betahistyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania betahistyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony w badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (500 mg/kg m.c. przez 18 miesięcy) oraz psów (25 mg/kg m.c. przez 6 miesięcy), gdzie nie zaobserwowano objawów toksycznych ani zmian biochemicznych i hematologicznych. Działania niepożądane ze strony OUN pojawiały się jedynie po dożylnym podaniu dawek ≥120 mg/kg m.c., a wymioty u psów występowały przy dawce 300 mg/kg m.c. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały działania mutagennego ani potencjału rakotwórczego, co potwierdzono w 18-miesięcznym badaniu u szczurów do dawki 500 mg/kg m.c. Ponadto, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej nie wykazały działania drażniącego w badaniach miejscowych u chomików.
badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie podrażniające, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, genotoksyczność, implantacja zarodka, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał karcynogenny, tabletki ulegające rozpadowi, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, utrata embrionów, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Idarubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy, wykazuje specyficzny profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Ostra toksyczność po podaniu dożylnym charakteryzuje się LD50 wynoszącą 4,4 mg/kg u myszy, 2,9 mg/kg u szczurów oraz 1,0 mg/kg u psów, z głównym celem działania toksycznego na układ krwiotwórczy i limfatyczny oraz przewód pokarmowy (szczególnie u psów). W toksyczności przewlekłej identyfikowano narządy docelowe takie jak hemolimfopoetyczny, przewód pokarmowy, nerki, wątroba oraz narządy rozrodcze obu płci. W porównaniu z innymi antracyklinami, idarubicyna wykazuje relatywnie łagodną kardiotoksyczność, ujawniającą się jedynie w dawkach śmiertelnych, co stanowi istotną przewagę nad doksorubicyną i daunorubicyną.
antracyklina, daunorubicyna, dawka letalna, doksorubicyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, dzielące się komórki, idarubicyna, in vitro, in vivo, kardiotoksyczność, LD50, lek cytotoksyczny, martwica tkanek, narząd docelowy, podanie pozanaczyniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał kardiotoksyczny, przewód pokarmowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ hemolimfopoetyczny, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, uszkodzenie mięśnia sercowego, wynaczynienie - Leksykon substancji czynnych
Imikwimod – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Imikwimod, substancja czynna leku Imikeraderm (50 mg/g krem), wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach stosowanie dawek 0,5 i 2,5 mg/kg masy ciała przez 4 miesiące powodowało zmniejszenie masy ciała oraz zwiększenie masy śledziony, natomiast u myszy takie zmiany nie wystąpiły. Obserwowano miejscowe podrażnienie skóry u obu gatunków, nasilające się przy wyższych dawkach. Dwuletnie badania rakotwórczości na myszach, z aplikacją imikwimodu 3 dni w tygodniu, nie wykazały indukcji nowotworów w miejscu aplikacji, choć zaobserwowano wzrost zapadalności na guzy wątrobowe, którego mechanizm pozostaje niejasny. U ludzi imikwimod charakteryzuje się słabą absorpcją przez skórę i brakiem działania mutagennego, co sugeruje niskie ryzyko ogólnoustrojowe.
absorpcja przez skórę, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, Imikeraderm, imikwimod, indukcja nowotworów, komórki wątrobowe, podrażnienie skóry, potencjał rakotwórczy, promieniowanie słoneczne, promieniowanie ultrafioletowe, rakotwórczość, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, występowanie nowotworów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NanoSPECT 0,5 mg
Produkt leczniczy NanoSPECT, zawierający 0,5 mg nanokoloidalnej albuminy ludzkiej, wykazał bardzo dobry profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Ocena toksyczności ostrej po podaniu dożylnym na myszach (800 mg/kg) i szczurach (950 mg/kg) nie wykazała zgonów ani zmian patomorfologicznych w narządach wewnętrznych. Dodatkowo, tolerancja miejscowa po podaniu podskórnym dawką 1 g/kg (odpowiadającą 50 fiolkom/kg masy ciała, czyli około 3500-krotnie wyższej niż dawka kliniczna) nie wywołała reakcji miejscowych u obu gatunków zwierząt, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu nawet przy bardzo wysokich dawkach.
działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, mutagenność, nanokoloidalna albumina ludzka, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, reakcja miejscowa, roztwór soli fizjologicznej, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność, zastosowanie diagnostyczne, zmiana patomorfologiczna