powierzchnia ciała
Powierzchnia ciała (BSA – Body Surface Area) to parametr anatomiczny określający całkowitą powierzchnię zewnętrznej powłoki ciała człowieka. Jest istotnym wskaźnikiem wykorzystywanym w medycynie do wielu zastosowań klinicznych, zwłaszcza przy dawkowaniu leków, ocenie funkcji narządów oraz leczeniu oparzeń.
Najczęściej stosowanymi metodami obliczania powierzchni ciała są wzory DuBois i DuBois, Mosteller, Haycock oraz Gehan i George. W praktyce klinicznej BSA oblicza się na podstawie wzrostu i masy ciała pacjenta. Wartość ta wyrażana jest w metrach kwadratowych (m²), a u przeciętnego dorosłego człowieka wynosi około 1,7-2,0 m².
Powierzchnia ciała stanowi ważny parametr w onkologii przy ustalaniu dawek chemioterapeutyków, w intensywnej terapii do określania wielkości przepływów i dawek leków, w nefrologii do oceny funkcji nerek (eGFR) oraz w leczeniu oparzeń do szacowania utraty płynów i zapotrzebowania na ich uzupełnienie. Jest także wykorzystywana w kardiologii do indeksowania parametrów hemodynamicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Sandoz 100 mg
Terapia Imatinibem Sandoz wymaga specjalistycznego nadzoru lekarza doświadczonego w leczeniu hematologicznych nowotworów złośliwych i mięsaków. Lek podaje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie u dorosłych zależy od wskazania klinicznego: w fazie przewlekłej przewlekłej białaczki szpikowej (CML) stosuje się 400 mg/dobę, w fazie przyspieszonej i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, a w przypadku GIST 400 mg/dobę. Dawkę 800 mg dzieli się na dwie dawki po 400 mg. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała, np. 340 mg/m²/dobę w CML, nie przekraczając 800 mg. W przypadku Ph+ ALL u dorosłych zalecana dawka to 600 mg/dobę, a u dzieci 340 mg/m²/dobę (max 600 mg). Leczenie kontynuuje się do progresji choroby, a w razie braku odpowiedzi lub progresji możliwe jest zwiększenie dawki do 800 mg/dobę.
aminotransferaza wątrobowa, bezwzględna liczba neutrofili, chromosom Philadelphia, ciężka neutropenia, dermatofibrosarcoma protuberans, działanie niepożądane pozahematologiczne, faza akceleracji CML, faza indukcji, faza przewlekła CML, GIST nieoperacyjny, hematologiczny nowotwór złośliwy, leczenie adjuwantowe, mięsak złośliwy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, podanie doustne, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, tabletka powlekana, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Navelbine 30 mg
Winorelbina, dostępna w postaci kapsułek miękkich 20 mg i 30 mg, jest cytostatykiem stosowanym u dorosłych pacjentów w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) oraz zaawansowanego raka piersi. W NDRP lek może być stosowany zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami, w zależności od stopnia zaawansowania choroby i stanu pacjenta. Ponadto, winorelbina jest wykorzystywana w leczeniu uzupełniającym po zabiegu chirurgicznym, w połączeniu z pochodnymi platyny, w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu. W terapii zaawansowanego raka piersi stosuje się ją zarówno jako monoterapię, szczególnie u pacjentek z wcześniejszą ekspozycją na chemioterapię lub przeciwwskazaniami do agresywnych schematów, jak i w terapii skojarzonej, co pozwala na synergistyczne działanie leków o różnych mechanizmach.
działanie synergistyczne, indywidualizacja dawkowania, kapsułka miękka, leczenie adjuwantowe, lek cytostatyczny, monoterapia, niedrobnokomórkowy rak płuca, parametr hematologiczny, pochodne platyny, powierzchnia ciała, schemat chemioterapii, schemat wielolekowy, środek przeciwnowotworowy, stan sprawności, terapia skojarzona, winorelbina winian, wskazanie onkologiczne, zaawansowane stadium choroby, zaawansowanie choroby nowotworowej, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml
Przedawkowanie azacytydyny, szczególnie w dawce około 290 mg/m² powierzchni ciała podanej dożylnie, co stanowi niemal czterokrotność standardowej dawki początkowej (25 mg/ml), wiąże się z istotnym ryzykiem toksycznym. W opisywanym przypadku klinicznym dominowały objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności oraz wymioty, które mogą prowadzić do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz kwasowo-zasadowych. Objawy te są bezpośrednim efektem toksycznego działania leku na błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz ośrodek wymiotny, co wymaga szybkiej oceny i interwencji medycznej.
antidotum, azacytydyna, badanie krwi, dawka dożylna, dawka początkowa, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, lek cytotoksyczny, morfologia krwi, ośrodek wymiotny, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, powierzchnia ciała, toksyczne działanie na przewód pokarmowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Permetryna – Dawkowanie i sposób podawania
Permetryna, stosowana w leczeniu świerzbu i wszawicy głowowej, dostępna jest w formie kremu (5%, 50 mg/g) oraz żelu (40 mg/g i 50 mg/g), a także jako szampon leczniczy (10 mg/ml). Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wieku pacjenta i powierzchni ciała, np. u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zaleca się stosowanie do 30 g kremu Infectoscab 5% lub do 40 g żelu Permetryna Scabinol, z maksymalną dawką 80 g. U dzieci dawki są proporcjonalnie mniejsze, a u niemowląt poniżej 2 miesięcy brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Preparaty należy aplikować na całe ciało, z uwzględnieniem miejsc szczególnie narażonych na infestację, takich jak przestrzenie między palcami, pod paznokciami, okolice narządów płciowych i pośladki. Czas ekspozycji preparatu na skórze powinien wynosić co najmniej 8 godzin, zwykle na noc, a po tym czasie pozostałości należy dokładnie zmyć. W przypadku leczenia wszawicy głowowej stosuje się szampon Sora Forte, nakładany w ilości około 50 ml na włosy średniej długości, pozostawiany na 10 minut, a następnie spłukiwany i wyczesywany grzebieniem do usuwania gnid.
działanie niepożądane, Infectoscab, infestacja, narząd płciowy, owłosiona skóra głowy, pacjent geriatryczny, permetryna, Permetryna Scabinol, Permetryna Scabinol Forte, postać farmaceutyczna, powierzchnia ciała, reinfekcja, Sora Forte, świąd, świerzb, szampon leczniczy, wszawica głowowa, wysypka, zakażenie bezobjawowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Curatoderm 4,17 mg/g
Curatoderm, zawierający takalcytol jednowodny w stężeniu 4,17 µg/g, jest stosowany miejscowo w postaci maści, aplikowanej raz na dobę, najlepiej wieczorem, jako cienka warstwa na zmiany skórne. Dawkowanie i czas terapii zależą od powierzchni leczonej skóry oraz ilości stosowanego preparatu. W terapii krótkoterminowej (do 8 tygodni) maksymalna dawka wynosi 10 g/dobę, a powierzchnia leczenia nie powinna przekraczać 15% całkowitej powierzchni ciała. W przypadku terapii długoterminowej (do 18 miesięcy) zaleca się stosowanie 2–3,5 g/dobę na maksymalnie 10% powierzchni ciała. Szczególną ostrożność należy zachować przy aplikacji na twarz, unikając kontaktu z oczami, aby zmniejszyć ryzyko podrażnień.
bezpieczeństwo terapii, białko w moczu, czas terapii, dane kliniczne, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, maść do oczu, miejscowe podrażnienie, pochodna witaminy D3, powierzchnia aplikacji, powierzchnia ciała, skuteczność preparatu, takalcytol jednowodny, terapia długoterminowa, terapia krótkoterminowa, zmiany chorobowe skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levetiracetam NeuroPharma 500 mg
Lewetyracetam wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wieku, masy ciała, wskazań klinicznych oraz funkcji nerek i wątroby. U dorosłych i młodzieży powyżej 16 lat w monoterapii dawka początkowa wynosi 250 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, następnie zwiększana do 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2 tygodnie do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę. W terapii wspomagającej u pacjentów ≥18 lat i młodzieży 12-17 lat o masie ciała ≥50 kg dawka początkowa to 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 1500 mg dwa razy na dobę, modyfikowana co 2-4 tygodnie o 500 mg. Odstawianie leku powinno być stopniowe, z dawką zmniejszaną o 500 mg dwa razy na dobę co 2-4 tygodnie u dorosłych i młodzieży >50 kg, a u dzieci i niemowląt odpowiednio mniejszymi dawkami zależnie od masy ciała i wieku. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie ustala się na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), z podziałem na grupy czynności nerek, gdzie np. przy CLkr <30 ml/min zaleca się dawki 250-500 mg dwa razy na dobę u dorosłych, a u pacjentów dializowanych 500-1000 mg raz na dobę z dawką uzupełniającą po dializie 250-500 mg.
ciężkie zaburzenie, dawka dobowa, dawka maksymalna, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, dawka uzupełniająca, dializa, klirens kreatyniny, lewetyracetam, monoterapia, napad padaczkowy, niewydolność nerek, odpowiedź kliniczna, odstawianie leku, padaczka, postać farmaceutyczna, powierzchnia ciała, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vesanoid 10 mg
Przedawkowanie tretynoiny (kwas all-trans-retinowy, ATRA) prowadzi do objawów hiperwitaminozy A, które są odwracalne po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. Typowe symptomy obejmują uporczywe bóle głowy, nudności, wymioty oraz zmiany śluzówkowo-skórne takie jak suchość, złuszczanie naskórka i zapalenie czerwieni wargowej. W leczeniu ostrej białaczki promielocytowej stosowana dawka wynosi około 48,75 mg/m² powierzchni ciała na dobę, co stanowi jedną czwartą maksymalnej dawki tolerowanej u pacjentów z guzami litymi (195 mg/m²/dobę). U dzieci maksymalna dawka tolerowana wynosi 60 mg/m²/dobę. Brak jest swoistego antidotum, dlatego kluczowe jest monitorowanie stanu pacjenta i wdrożenie leczenia objawowego.
analgetyk, ból głowy, funkcja wątroby, guz lity, hiperwitaminoza A, konsultacja hematologiczna, leczenie objawowe, leczenie przeciwwymiotne, maksymalna dawka tolerowana, nudności, objawy śluzówkowo-skórne, oddział hematologiczny, ostra białaczka promielocytowa, parametry hematologiczne, powierzchnia ciała, powikłania hematologiczne, równowaga elektrolitowa, rumień, tretynoina, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalenie czerwieni wargowej, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nifuroksazyd Aflofarm 200 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne nifuroksazydu, substancji czynnej preparatu Nifuroksazyd Aflofarm, wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej i przewlekłej. Wartości LD50 po podaniu doustnym u myszy przekraczały 4000 mg/kg mc. (ponad 350-krotność dawki terapeutycznej u ludzi), a u szczurów były wyższe niż 8 g/kg mc. W badaniach przewlekłych na małpach i szczurach, przy dawkach do 1000 mg/kg mc. (100-krotność dawki ludzkiej) nie zaobserwowano objawów toksyczności klinicznej, zmian biochemicznych ani histopatologicznych, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa stosowania leku w terapii długoterminowej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sewelameru węglan Synthon 800 mg
Produkt leczniczy Sewelameru węglan Synthon w postaci tabletek powlekanych (800 mg substancji czynnej) stosowany jest w celu obniżenia stężenia fosforanów w surowicy u pacjentów z hiperfosfatemią. Zalecana dawka początkowa wynosi 2,4 g/dobę (3 tabletki po 800 mg) przy stężeniu fosforanów 1,78–2,42 mmol/l (5,5–7,5 mg/dl) lub 4,8 g/dobę (6 tabletek) przy stężeniu > 2,42 mmol/l (> 7,5 mg/dl). Tabletki należy podawać trzy razy dziennie podczas posiłków, nie krusząc ani nie żując ich. Dawkę należy dostosowywać co 2–4 tygodnie, zwiększając o 0,8 g (1 tabletka) trzy razy na dobę, aż do osiągnięcia docelowego stężenia fosforanów, przy czym średnia dawka dobowa wynosi około 6 g. U pacjentów wcześniej leczonych innymi preparatami wiążącymi fosforany dawkę należy przeliczyć gram za gram. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i indywidualne dostosowanie terapii.
chlorowodorek sewelameru, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, hiperfosfatemia, podawanie doustne, powierzchnia ciała, preparat wapniowy, preparat wiążący fosforany, stężenie fosforanów w surowicy, tabletka powlekana, węglan sewelameru, wywiad medyczny, zaburzenie czynności wątroby, zalecenie dietetyczne, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levetiracetam NeuroPharma 1000 mg
Levetiracetam NeuroPharma dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, z możliwością podziału na mniejsze dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W monoterapii u dorosłych i młodzieży od 16 lat leczenie rozpoczyna się od 250 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki co 2 tygodnie do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę. W terapii wspomagającej u pacjentów ≥18 lat oraz młodzieży 12-17 lat o masie ciała ≥50 kg dawka początkowa wynosi 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 1500 mg dwa razy na dobę, modyfikacje dawkowania w odstępach 2-4 tygodni. Odstawianie leku powinno być stopniowe, zmniejszając dawkę o 500 mg dwa razy na dobę co 2-4 tygodnie u pacjentów powyżej 50 kg, a u młodszych i niemowląt odpowiednio o 10 mg/kg mc. i 7 mg/kg mc. dwa razy na dobę co 2 tygodnie, aby zminimalizować ryzyko napadów z odstawienia.
dawka terapeutyczna, dawka uzupełniająca, dializa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwpadaczkowe, levetiracetam, lewetyracetam, monoterapia, napad padaczkowy, napad z odstawienia, niewydolność nerek, podanie doustne, powierzchnia ciała, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stopień niewydolności, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sirdalud 4 mg
Tyzanidyna, substancja czynna preparatu Sirdalud (4 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Ze względu na ograniczone dane kliniczne, Sirdalud nie jest zalecany w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Badania przedkliniczne na szczurach i królikach wykazały brak działania teratogennego przy dawkach 3 mg/kg m.c./dobę (szczury) i 30 mg/kg m.c./dobę (króliki), jednak wyższe dawki (10 i 30 mg/kg m.c./dobę u szczurów) powodowały przedłużenie ciąży, zwiększoną utratę potomstwa oraz opóźnienie rozwoju młodych. Dawkowanie to odpowiada 2,2- i 6,7-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (0,72 mg/kg m.c./dobę). Tyzanidyna przenika do mleka szczurów w niewielkim stopniu, brak jest jednak danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet karmiących piersią.
antykoncepcja, ataksja, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, działanie uspokajające, karmienie piersią, kobieta ciężarna, kobieta w wieku rozrodczym, opóźnienie rozwoju, powierzchnia ciała, przedłużenie ciąży, przenikanie do mleka, rozluźnienie mięśni, Sirdalud, test ciążowy, tyzanidyna, wskaźnik poczęć, zaburzenie płodności, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Krka 20 mg
Dasatinib Krka jest inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym w leczeniu białaczek z chromosomem Philadelphia (Ph+), w tym przewlekłej białaczki szpikowej (CML) w fazie przewlekłej, akceleracji i przełomu blastycznego oraz ostrej białaczki limfoblastycznej (Ph+ ALL) u dorosłych i dzieci. Lek jest wskazany zarówno jako terapia pierwszego rzutu w nowo rozpoznanej Ph+ CML CP, jak i w przypadkach oporności lub nietolerancji na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem. U dzieci z Ph+ ALL dazatynib stosuje się w skojarzeniu z chemioterapią, dostosowując protokół do indywidualnego stanu klinicznego. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie obecności chromosomu Philadelphia w badaniach cytogenetycznych lub molekularnych.
ALL Ph+, badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chemioterapia, chromosom Philadelphia, CML-CP, dazatynib, działanie niepożądane, faza akceleracji, faza przewlekła, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie drugiego rzutu, leczenie pierwszego rzutu, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, nietolerancja laktozy, nowo rozpoznana CML, ostra białaczka limfoblastyczna, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 400 mg
Preparat Meaxin (imatynib) jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych oraz mięsaków złośliwych i powinien być stosowany przez lekarzy z doświadczeniem w tych dziedzinach. Dostępny jest w dawkach 100 mg i 400 mg, podawany doustnie podczas posiłku, co zmniejsza ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie jest zależne od fazy choroby: w fazie przewlekłej CML zaleca się 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, a w Ph+ ALL 600 mg/dobę. U dzieci dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała, zwykle 340 mg/m²/dobę, z maksymalną dawką 800 mg. W przypadku braku odpowiedzi lub progresji choroby możliwe jest zwiększenie dawki do 800 mg/dobę, z koniecznością ścisłego monitorowania działań niepożądanych. W leczeniu GIST zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, a w DFSP 800 mg/dobę. Terapia powinna być kontynuowana do progresji choroby, a zaprzestanie leczenia po osiągnięciu pełnej odpowiedzi cytogenetycznej nie jest dobrze udokumentowane.
aminotransferaza, aspiracja szpiku, bezwzględna liczba neutrofili, biopsja, chromosom Philadelphia, ciężka neutropenia, faza akceleracji, faza indukcji, faza konsolidacji, faza przewlekła, górna granica normy, hematologiczny nowotwór złośliwy, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, mięsak złośliwy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vetira 250 mg
Lek Vetira (lewetyracetam) dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała oraz funkcji nerek i wątroby pacjenta. U dorosłych i młodzieży ≥12 lat o masie ciała ≥50 kg, dawka początkowa wynosi 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 250 mg dwa razy na dobę i stopniowego zwiększania do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę. Dawkowanie u dzieci poniżej 50 kg oraz niemowląt wymaga indywidualnego doboru postaci farmaceutycznej i dawki, często z zastosowaniem roztworu doustnego. Odstawianie leku powinno być stopniowe, z redukcją dawki co 2-4 tygodnie, dostosowaną do masy ciała i wieku pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy modyfikować na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), z podziałem na grupy czynności nerek i odpowiednimi zakresami dawek, np. przy CLkr ≥80 ml/min/1,73 m² dawka wynosi 500-1500 mg dwa razy na dobę, a przy ciężkim zaburzeniu (<30 ml/min/1,73 m²) 250-500 mg dwa razy na dobę. W przypadku pacjentów dializowanych stosuje się dawkę 500-1000 mg raz na dobę z dawką uzupełniającą po dializie.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, częściowy napad padaczkowy, dawka dobowa, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka uzupełniająca, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, leczenie lewetyracetamem, lewetyracetam, masa ciała, monoterapia, pacjent dializowany, powierzchnia ciała, przeciwwskazanie, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, Vetira, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml
Metotreksat (Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml) powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem, z uwzględnieniem ryzyka toksyczności. Podawany jest domięśniowo, dożylnie (bolus lub wlew), dokanałowo (max. dawka 15 mg, stężenie max. 5 mg/ml) lub dotętniczo. Dawkowanie zależy od masy ciała lub powierzchni ciała pacjenta, z koniecznością redukcji dawki przy zaburzeniach hematologicznych, wątrobowych lub nerkowych. Wysokie dawki (>100 mg) podaje się dożylnie w ciągu 24 godzin, z możliwym szybkim wstrzyknięciem wstępnym. Przy dawkach >150 mg/m² konieczne jest podanie folinianu wapnia (do 150 mg w dawkach podzielonych w ciągu 12-24 h, następnie 12-25 mg co 6 h przez 48 h), a przy dawkach <100 mg – 15 mg co 6 h przez 48-72 h, rozpoczynając leczenie osłonowe 8-24 h po rozpoczęciu wlewu metotreksatu.
białaczka, choroba nowotworowa, dysfagia, folinian wapnia, kwas folinowy, kwas foliowy, leczenie osłonowe, lek cytotoksyczny, łuszczyca, masa ciała, metotreksat, nabłoniak kosmówkowy złośliwy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw toksyczności, oporność na leczenie, parametry hematologiczne, podanie dokanałowe, powierzchnia ciała, próba czynnościowa wątroby, radioterapia, rak piersi, środek cytostatyczny, toksyczność szpiku kostnego, toksyczność wątrobowa, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydrocortisonum Jelfa 20 mg
Dawkowanie hydrokortyzonu powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz jego odpowiedzi na terapię. Standardowo terapia rozpoczyna się od wyższych dawek, które następnie stopniowo się zmniejsza, aby ustalić najmniejszą skuteczną dawkę podtrzymującą. Ważne jest zachowanie fizjologicznego rytmu dobowego wydzielania kortyzolu, dlatego dawkę podtrzymującą podaje się rano, między 6:00 a 8:00. W sytuacjach stresowych, takich jak uraz, zabieg chirurgiczny czy ciężka infekcja, dawkę hydrokortyzonu należy czasowo zwiększyć, symulując naturalną odpowiedź organizmu na stres. Po długotrwałej terapii lek należy odstawiać stopniowo, według indywidualnego schematu uwzględniającego wskazanie, czas leczenia, wielkość dawki oraz reakcję pacjenta.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml
Azacitidine Zentiva jest dostępny jako liofilizowany proszek do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml, zawierający 100 mg azacytydyny na fiolkę. Po rekonstytucji 4 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się jednorodną, nieklarowną zawiesinę, w której każdy mililitr zawiera 25 mg substancji czynnej. Stabilność preparatu po przygotowaniu zależy od temperatury wody użytej do rekonstytucji: 60 minut w 25°C i 8 godzin w 2-8°C przy użyciu nieschłodzonej wody oraz do 22 godzin w 2-8°C przy użyciu schłodzonej wody. Produkt należy podawać podskórnie, stosując igłę 25G, w dawkach obliczanych na podstawie powierzchni ciała pacjenta (mg/m²), z zaleceniem dzielenia dawek powyżej 4 ml na dwa miejsca podania. Preparat nie powinien być mieszany z innymi lekami poza wodą do wstrzykiwań, a podczas przygotowania i podawania należy zachować szczególną ostrożność ze względu na cytotoksyczność azacytydyny.
azacytydyna, fiolka z proszkiem, fiolka ze szkła, gazik nasączony alkoholem, guma bromobutylowa, guma chlorobutylowa, igła do wstrzyknięć podskórnych, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie podskórne, powierzchnia ciała, produkt cytotoksyczny, produkt przeciwnowotworowy, reakcja w miejscu podania, rękawiczki chirurgiczne, stabilność chemiczna, substancja cytotoksyczna, woda do wstrzykiwań, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bendamustine Glenmark 2,5 mg/ml
Bendamustine Glenmark, dostępny jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji o stężeniu 2,5 mg/ml, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych. W monoterapii przewlekłej białaczki limfocytowej stosuje się dawkę 100 mg/m² w dniach 1. i 2. co 4 tygodnie do 6 cykli, natomiast w chłoniaku nieziarniczym opornym na rytuksymab dawka wynosi 120 mg/m² w dniach 1. i 2. co 3 tygodnie przez co najmniej 6 cykli. W leczeniu szpiczaka mnogiego zaleca się 120-150 mg/m² w dniach 1. i 2. wraz z prednizonem 60 mg/m² w dniach 1-4 co 4 tygodnie przez minimum 3 cykle. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawkowanie należy modyfikować w zależności od stężenia bilirubiny: brak zmiany przy bilirubinie <1,2 mg/dl, redukcja o 30% przy 1,2-3,0 mg/dl, a stosowanie jest przeciwwskazane przy >3,0 mg/dl. U chorych z klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak zaleca się ostrożność przy ciężkiej niewydolności nerek. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży, a u osób starszych nie ma konieczności zmiany dawkowania.
bilirubina, chłoniak nieziarniczy, chlorowodorek bendamustyny, klirens kreatyniny, lek cytostatyczny, leukocyty, mielosupresja, morfologia krwi, morfologia krwi obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, płytki krwi, powierzchnia ciała, przewlekła białaczka limfocytowa, regeneracja szpiku, rozmaz krwi, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nifuroksazyd Gedeon Richter 220 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa nifuroksazydu wykazały możliwy potencjał mutagenny, co stanowi istotny czynnik do rozważenia przy długotrwałym stosowaniu leku, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami genetycznymi. Jednakże, długoterminowe badania na modelach zwierzęcych (myszy i szczury, po 50-52 osobników każdej płci w grupie) z podawaniem leku w dawkach 0, 200, 600 oraz 1800 mg/kg mc./dobę przez 2 lata nie wykazały działania rakotwórczego. Pomimo mutagenności, brak potwierdzonego efektu kancerogennego sugeruje, że ryzyko nowotworowe związane z nifuroksazydem jest niskie.
badania na gryzoniach, badania przedkliniczne, czynnik ryzyka, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, efekt niepożądany, ekstrapolacja dawek, margines bezpieczeństwa, nifuroksazyd, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powierzchnia ciała, predyspozycja genetyczna, profil bezpieczeństwa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie azacytydyną powinno być prowadzone przez doświadczonego lekarza, z zastosowaniem premedykacji przeciwwymiotnej. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg/m² powierzchni ciała, podawana podskórnie codziennie przez 7 dni, w 28-dniowych cyklach (7 dni leczenia, 21 dni przerwy), zalecane jest minimum 6 cykli terapii. Monitorowanie obejmuje pełną morfologię krwi, próby czynnościowe wątroby, stężenie kreatyniny i dwuwęglanów przed każdym cyklem. Toksyczność hematologiczna definiowana jest jako nadir ANC ≤ 1,0 x 10⁹/L i/lub płytek ≤ 50,0 x 10⁹/L. W przypadku toksyczności należy opóźnić kolejny cykl do regeneracji parametrów hematologicznych, a jeśli regeneracja nie nastąpi w ciągu 14 dni, konieczna jest redukcja dawki do 50% lub 33% w zależności od stopnia toksyczności i komórkowości szpiku kostnego.
azacytydyna, azacytydyna doustna, azot mocznikowy, chemioterapeutyk, dwuwęglany, dysfagia, komórkowość szpiku, kreatynina, lek przeciwwymiotny, morfologia krwi, nadir, neutrofile, nowotwór złośliwy wątroby, płytki krwi, podeszły wiek, powierzchnia ciała, próba wątrobowa, redukcja dawki, regeneracja płytek krwi, rekonstytucja leku, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cezarius 250 mg
Lewetyracetam (Cezarius) dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, z możliwością podziału na pół. Dawkowanie zależy od trybu terapii (monoterapia lub terapia wspomagająca), wieku, masy ciała oraz funkcji nerek i wątroby. U dorosłych i młodzieży ≥12 lat o masie ≥50 kg dawka początkowa wynosi 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę, przy stopniowym zwiększaniu dawki co 2-4 tygodnie o 500 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę dostosowuje się na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), obliczanego według wzoru Cockcrofta-Gaulta i skorygowanego do powierzchni ciała, z zaleceniami dawkowania od 250 mg do 1500 mg dwa razy na dobę w zależności od stopnia niewydolności nerek. W przypadku dializowanych pacjentów dawka wynosi 500-1000 mg raz na dobę, z dawką uzupełniającą po dializie 250-500 mg. U dzieci i młodzieży o masie <50 kg stosuje się roztwór doustny, z dawką początkową 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę i maksymalną do 30 mg/kg mc. dwa razy na dobę, dostosowaną do klirensu kreatyniny obliczanego wzorem Schwarza. Tabletki nie są zalecane dla dzieci poniżej 6 lat oraz pacjentów niezdolnych do połykania tabletek lub wymagających dawek <250 mg.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawka uzupełniająca, dializa, funkcja nerek i wątroby, klirens kreatyniny, lewetyracetam, monoterapia, niewydolność nerek, odpowiedź kliniczna, powierzchnia ciała, rowek dzielący, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Sodu mleczan – Dawkowanie i sposób podawania
Mleczan sodu jest kluczowym składnikiem roztworów do dializy otrzewnowej, pełniącym funkcję buforu poprzez metabolizm do wodorowęglanu, co wspomaga utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej u pacjentów dializowanych. W terapii ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO) u dorosłych stosuje się typowo 2000 ml roztworu na wymianę (zakres 500-3000 ml), cztery wymiany na dobę oraz czas zalegania roztworu od 2 do 10 godzin. W automatycznej dializie otrzewnowej (ADO) objętość zalegania wynosi 1500-3000 ml, z 3-10 cyklami nocnymi i łączną objętością płynu 10-18 litrów. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do powierzchni ciała, z objętościami od 600 do 1400 ml/m², zależnie od wieku i funkcji nerek. Stężenia mleczanu sodu w preparatach różnią się: Balance zawiera 35 mmol/l, PHYSIONEAL 35 – 10 mmol/l, a PHYSIONEAL 40 – 15 mmol/l mleczanu sodu, co wpływa na dobór roztworu w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, bufor, CADO, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler, dializa otrzewnowa, jon mleczanowy, mleczan sodu, objętość napełniania, PHYSIONEAL 40, płyn infuzyjny, płyn Ringera z mleczanami, podanie dootrzewnowe, powierzchnia ciała, resztkowa funkcja nerek, Ringer Lactate, równowaga kwasowo-zasadowa, równoważenie otrzewnowe, roztwór do dializy otrzewnowej, system stay•safe, system trójkomorowy, worek dwukomorowy, zapotrzebowanie na płyny, zbilansowany roztwór elektrolitowy - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Dawkowanie i sposób podawania
Idarubicyna jest stosowana głównie w leczeniu ostrych białaczek, zarówno szpikowej (AML), jak i limfoblastycznej (ALL), z dawkowaniem dostosowanym do powierzchni ciała pacjenta (mg/m²). U dorosłych z AML zaleca się 12 mg/m² dożylnie przez 3 dni w skojarzeniu z cytarabiną 8 mg/m² przez 5 dni, natomiast u dzieci dawka idarubicyny wynosi 10-12 mg/m² przez 3 dni. W monoterapii ALL u dorosłych stosuje się 12 mg/m² przez 3 dni, a u dzieci 10 mg/m² przez 3 dni. Dawkowanie wymaga indywidualizacji, uwzględniając stan kliniczny, hematologiczny oraz jednoczesne stosowanie innych leków cytotoksycznych. W przypadku niewydolności wątroby lub nerek, szczególnie gdy stężenie bilirubiny lub kreatyniny przekracza 2 mg%, konieczna jest redukcja dawki lub rezygnacja z terapii w ciężkich przypadkach.
bilirubina, cytarabina, kreatynina, lek cytotoksyczny, martwica tkanki, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra białaczka, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, podanie dożylne, powierzchnia ciała, stwardnienie żył, technika podania leku, wstrzyknięcie bolus, wynaczynienie, zakrzepica, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clofarabine Accord 1 mg/ml
Clofarabine Accord to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 1 mg/ml, dostępny w fiolkach po 20 ml zawierających 20 mg klofarabiny. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 4,5-7,5 oraz osmolarnością 270-310 mOsm/kg. Przed podaniem wymaga filtracji przez jałowy filtr strzykawkowy 0,2 μm oraz rozcieńczenia roztworem chlorku sodu 0,9% w workach lub butelkach nie-PVC. Dawkowanie zależy od powierzchni ciała pacjenta, przy dawce 52 mg/m²/dobę objętość rozcieńczonego roztworu wynosi od 100 do 200 ml, a ilość koncentratu od 74,9 do 130 ml dla powierzchni ciała ≤ 2,5 m². W przypadku powierzchni ciała ≤ 0,38 m² stosuje się część fiolki, natomiast powyżej tej wartości – od 1 do 7 fiolek. Po rozcieńczeniu roztwór powinien pozostać klarowny i bezbarwny, a przed podaniem należy wykluczyć obecność cząstek stałych i zmiany zabarwienia.
2 mikrona, chlorek sodu, filtr 0, filtr strzykawkowy, klofarabina, koncentrat do sporządzania roztworu, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, powierzchnia ciała, rozcieńczenie koncentratu, roztwór chlorku sodu, stabilność roztworu, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, zestaw infuzyjny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Navelbine 10 mg/ml
Produkt leczniczy Navelbine (winorelbina) w postaci koncentratu 10 mg/ml jest przeznaczony wyłącznie do dożylnego podawania po odpowiednim rozcieńczeniu w 20-50 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Podanie dordzeniowe jest bezwzględnie przeciwwskazane. Infuzję należy prowadzić przez 6-10 minut, a po jej zakończeniu żyłę należy przepłukać co najmniej 250 ml izotonicznego roztworu, aby zapewnić odpowiednie oczyszczenie naczynia. Preparat dostępny jest w fiolkach 1 ml (10 mg winorelbiny) oraz 5 ml (50 mg winorelbiny), zawierających odpowiednio 13,85 mg i 69,25 mg winianu winorelbiny, o pH 3,3-3,8.
farmakokinetyka, koncentrat do sporządzania roztworu, monoterapia, Navelbine, niedrobnokomórkowy rak płuca, parametry farmakokinetyczne, podanie dordzeniowe, podanie dożylne, powierzchnia ciała, przepłukanie żyły, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór izotoniczny, terapia wielolekowa, winian winorelbiny, winorelbina, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ephedrinum hydrochloricum WZF 25 mg/ml
Preparat Ephedrinum Hydrochloricum WZF w stężeniu 25 mg/ml stosowany jest w różnych wskazaniach klinicznych z dostosowaniem dawkowania do wieku pacjenta oraz drogi podania. W stanach skurczowych dróg oddechowych u dorosłych zaleca się podanie domięśniowe lub podskórne w dawce jednorazowej 12,5-25 mg, z maksymalną dawką dobową 150 mg w dawkach podzielonych. U dzieci dawka dobowa wynosi 3 mg/kg masy ciała lub 25-100 mg/m² powierzchni ciała, podawana podskórnie w 4-6 dawkach. W leczeniu hipotensji u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat efedryna podawana jest dożylnie po rozcieńczeniu, w dawkach 2,5-5 mg (max. 10 mg jednorazowo), powtarzanych co 3-4 minuty do łącznej dawki 30 mg, z maksymalną dawką dobową 150 mg. U dzieci poniżej 12 lat dawka dożylna wynosi 0,5-0,75 mg/kg mc. lub 17-25 mg/m² pc., również powtarzana co 3-4 minuty w zależności od efektu terapeutycznego. U osób w podeszłym wieku dawkowanie nie wymaga modyfikacji.
blokada centralna, ChPL, dawka jednorazowa, dawka pediatryczna, dawkowanie pediatryczne, droga dożylna, drogi oddechowe, efekt terapeutyczny, hipotensja, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, podanie domięśniowe, podanie domięśniowe i podskórne, podanie dożylne, podanie podskórne, powierzchnia ciała, roztwór do wstrzykiwań, skurcz dróg oddechowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – 5-Fluorouracil-Ebewe 50 mg/ml
5-Fluorouracil-Ebewe w postaci roztworu do wstrzykiwań i infuzji o stężeniu 50 mg/ml jest stosowany w leczeniu nowotworów złośliwych, w tym raka piersi, raka okrężnicy i odbytnicy, raka żołądka oraz raka trzustki. Preparat może być podawany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, dostosowując dawkowanie do powierzchni ciała pacjenta oraz protokołu leczenia. Dostępne opakowania zawierają od 250 mg do 5000 mg fluorouracylu, co umożliwia elastyczne stosowanie w różnych schematach terapeutycznych. Należy zwrócić uwagę, że 1 ml roztworu zawiera 8,4 mg sodu, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu.
choroba miejscowo zaawansowana, choroba współistniejąca, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, fluorouracyl, leczenie adjuwantowe, leczenie przeciwnowotworowe, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, nowotwór układu pokarmowego, nowotwór złośliwy, powierzchnia ciała, protokół leczenia, protokół terapeutyczny, przerzuty nowotworowe, rak okrężnicy i odbytnicy, rak piersi, rak trzustki, rak żołądka, roztwór do wstrzykiwań i infuzji, substancja cytotoksyczna, typ histologiczny, zaawansowanie kliniczne - Leksykon substancji czynnych
Tazaroten – Dawkowanie i sposób podawania
Tazaroten, dostępny w preparacie Zorac w stężeniach 0,5 mg/g (0,05%) oraz 1 mg/g (0,1%) w formie żelu, jest stosowany miejscowo w leczeniu łuszczycy. Zaleca się aplikację raz na dobę, najlepiej wieczorem, w cienkiej warstwie około 2 mg/cm² bezpośrednio na zmiany łuszczycowe, nie przekraczając 10% powierzchni ciała. Preparat nie powinien być stosowany na skórę niezmienioną chorobowo ani w okolicach fałdów skórnych. Standardowy czas terapii wynosi do 12 tygodni, choć w badaniach klinicznych stosowano go do 12 miesięcy. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
- Leksykon substancji czynnych
Ortofosforan sodu – Dawkowanie i sposób podawania
Ortofosforan sodu (Na₂H³²PO₄) w formie roztworu do wstrzykiwań podawany jest wyłącznie dożylnie, a dawkowanie zależy od wskazania klinicznego oraz powierzchni ciała pacjenta. W terapii czerwienicy prawdziwej stosuje się dawki 74-111 MBq/m² powierzchni ciała, z maksymalną pojedynczą dawką 185 MBq i absolutnym limitem 250 MBq; alternatywnie stosuje się schemat dwuetapowy z dawką początkową 111 MBq i ewentualną drugą dawką zwiększoną o 25% po 3 miesiącach, jeśli objawy utrzymują się. W leczeniu leukemii dawka wynosi 37-74 MBq tygodniowo, kontynuowana do uzyskania pożądanego obniżenia liczby leukocytów. W terapii przerzutów do kości stosuje się dawki 370-555 MBq co 3-4 miesiące, głównie u pacjentów opornych na inne metody leczenia, z efektem przeciwbólowym pojawiającym się po kilku tygodniach od podania.
chemioterapia, czerwienica prawdziwa, efekt przeciwbólowy, hormonoterapia, lek przeciwbólowy, leukemia, liczba białych krwinek, morfologia krwi, ochrona radiologiczna, ortofosforan sodu, podanie dożylne, powierzchnia ciała, przerzuty nowotworowe do kości, radiofarmaceutyk, radioterapia, roztwór do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Linomag 200 mg/g
Linomag 200 mg/g krem zawiera 200 mg oleju lnianego pierwszego tłoczenia z nasion lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum L.) na gram preparatu. W okresie ciąży jego stosowanie jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Lekarz powinien indywidualnie ocenić wskazania, powierzchnię aplikacji, czas terapii, trymestr ciąży oraz dostępność alternatywnych metod leczenia. W trakcie laktacji preparat może być stosowany jedynie przy podobnej ocenie korzyści i ryzyka, z zaleceniem unikania aplikacji na okolice piersi bezpośrednio przed karmieniem oraz dokładnego zmycia kremu z brodawek sutkowych, jeśli aplikacja w tej okolicy jest konieczna. Należy monitorować ewentualne działania niepożądane u dziecka karmionego piersią.
alternatywne metody leczenia, brodawka sutkowa, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, czas terapii, działanie niepożądane, karmienie piersią, korzyść terapeutyczna, laktacja, lanolina, len zwyczajny, Linum usitatissimum, olej lniany, płód, płodność, powierzchnia ciała, reakcja skórna, trymestr ciąży, wskazania do stosowania, wywiad alergiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cymevene 500 mg
Cymevene (gancyklowir) jest wskazany do leczenia i profilaktyki zakażeń wirusem cytomegalii (CMV), z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, wskazania klinicznego oraz funkcji nerek. U dorosłych i młodzieży ≥12 lat z prawidłową czynnością nerek dawka początkowa wynosi 5 mg/kg mc. podawane dożylnie co 12 godzin przez 14-21 dni (lub 7-14 dni w zależności od wskazania), a leczenie podtrzymujące to 5 mg/kg mc. raz na dobę przez 7 dni w tygodniu lub 6 mg/kg mc. raz na dobę przez 5 dni w tygodniu. Dla dzieci <12 lat brak jest jednoznacznych zaleceń dawkowania, natomiast u dzieci i młodzieży do 16 lat dawka jest obliczana na podstawie powierzchni ciała (BSA) i klirensu kreatyniny (CrCl) wg wzorów Mostellera i Schwartza, z uwzględnieniem korekty CrCl do maksymalnie 150 ml/min/1,73 m². U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka gancyklowiru jest modyfikowana zgodnie z wartościami CrCl, np. dla CrCl 25-49 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5 mg/kg mc. na dobę, a dawka podtrzymująca 1,25 mg/kg mc. na dobę.
działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gancyklowir, gancyklowir sodowy, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, leczenie wyprzedzające, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, powierzchnia ciała, profilaktyka uniwersalna, progresja choroby, rekonstytucja, toksyczność leku, wirus cytomegalii, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sewelameru węglan Synthon 800 mg
Sewelamer węglan, stosowany w terapii hiperfosfatemii, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ wysokich dawek na reprodukcję. Istotnym aspektem jest zdolność sewelameru do obniżania wchłaniania kwasu foliowego, co może zwiększać ryzyko wad cewy nerwowej u płodu. W związku z tym lek powinien być stosowany w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, z zapewnieniem suplementacji kwasu foliowego i monitorowaniem parametrów biochemicznych matki i płodu. Brak jest danych potwierdzających przenikanie sewelameru do mleka kobiecego, jednak ze względu na brak wchłaniania z przewodu pokarmowego ryzyko jest niskie; decyzja o kontynuacji terapii podczas laktacji powinna uwzględniać korzyści dla matki i dziecka oraz wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego dziecka i parametrów biochemicznych matki.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clofarabine Accord 1 mg/ml
Klofarabina wykazuje dużą objętość dystrybucji (172 l/m² pc.) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (47,1%, w tym 27,0% z albuminą), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Okres półtrwania leku w fazie beta wynosi 5,2 godziny, natomiast aktywnego metabolitu – trifosforanu klofarabiny – przekracza 24 godziny. Klirens układowy wynosi 28,8 l/godz./m² pc., a klirens nerkowy 10,8 l/godz./m² pc., przy czym około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka jest silnie zależna od masy ciała, co wpływa na maksymalne stężenie leku (Cmax), które jest wyższe u mniejszych dzieci, dlatego u pacjentów <20 kg zaleca się wydłużenie infuzji, aby ograniczyć ryzyko toksyczności. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową, jak i pozanerkową, bez istotnego metabolizmu przez układ CYP450.
białaczka oporna na leczenie, białe krwinki, bilirubina w surowicy, choroba wątroby, cytochrom P450, działania niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, filtracja kłębuszkowa, infuzja dożylna, kanaliki nerkowe, klirens kreatyniny, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, parametry farmakokinetyczne, powierzchnia ciała, stężenie leku, transaminazy wątrobowe, trifosforan klofarabiny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml
Lek Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml zawiera somatropinę w stężeniu 6,7 mg/ml, produkowaną metodą rekombinacji DNA E. coli, gdzie 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. Hormonu wzrostu. Dawkowanie jest indywidualizowane i zależy od wskazań klinicznych oraz odpowiedzi biochemicznej pacjenta. W populacji pediatrycznej zalecane dawki wahają się od 0,025 do 0,067 mg/kg mc./dobę lub 0,7-2,0 mg/m² pc./dobę, w zależności od schorzenia (np. niedobór hormonu wzrostu, zespół Turnera, przewlekła niewydolność nerek). U dorosłych dawkowanie różni się w zależności od momentu wystąpienia niedoboru: 0,2-0,5 mg/dobę dla niedoboru nabytego w dzieciństwie oraz 0,1-0,3 mg/dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki u niedoboru nabytego w wieku dorosłym, z monitorowaniem stężenia IGF-1 i odpowiedzi klinicznej.
IGF-1, insulinopodobny czynnik wzrostu, jednostka międzynarodowa, lipoatrofia, niedobór długości ciała, niedobór hormonu wzrostu, parametry biochemiczne, powierzchnia ciała, przewlekła niewydolność nerek, rekombinacja DNA, roztwór do wstrzykiwań, somatropina, terapia somatropiną, wstrzyknięcie podskórne, zanik tkanki tłuszczowej, zespół Noonan, zespół Turnera