inhibitor konwertazy angiotensyny
Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) to grupa leków, która hamuje działanie enzymu konwertującego angiotensynę, kluczowego elementu układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Mechanizm ich działania polega na blokowaniu przekształcania angiotensyny I w angiotensynę II, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego, spadku ciśnienia tętniczego oraz redukcji obciążenia wstępnego i następczego serca.
W praktyce klinicznej ACE-I są stosowane przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, po zawale mięśnia sercowego oraz w nefropatii cukrzycowej. Wykazują działanie nefroprotekcyjne, zmniejszając białkomocz i spowalniając progresję chorób nerek. Dodatkowo udowodniono ich korzystny wpływ na przebudowę mięśnia sercowego i poprawę rokowania u pacjentów z dysfunkcją lewej komory.
Wśród najczęstszych działań niepożądanych ACE-I wymienia się suchy kaszel (związany z akumulacją bradykininy), hiperkaliemię oraz ryzyko ostrego uszkodzenia nerek u predysponowanych pacjentów. Przeciwwskazania obejmują obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, ciążę (szczególnie II i III trymestr), obustronnie zwężenie tętnic nerkowych oraz znaczną hiperkaliemię. ACE-I wchodzą w istotne interakcje z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Captopril Polfarmex 25 mg
Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do najpoważniejszych powikłań hematologicznych należą bardzo rzadko występujące neutropenia/agranulocytoza, pancytopenia, anemia aplastyczna i hemolityczna oraz trombocytopenia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia metaboliczne obejmują rzadką anoreksję oraz bardzo rzadką hiperkaliemię i hipoglikemię, które mogą stanowić zagrożenie, zwłaszcza u chorych z niewydolnością nerek lub cukrzycą. Często obserwuje się zaburzenia snu, a rzadziej dezorientację i depresję. Neurologicznie dominują zaburzenia smaku i zawroty głowy, z bardzo rzadkimi incydentami naczyniowo-mózgowymi, takimi jak udar czy omdlenia. W zakresie układu sercowo-naczyniowego występują tachykardia, dławica piersiowa i palpitacje, a bardzo rzadko zatrzymanie akcji serca i wstrząs sercowy. Częstym objawem jest suchy kaszel i duszność, z bardzo rzadkimi przypadkami skurczu oskrzeli i eozynofilowego zapalenia płuc.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, anemia aplastyczna, białkomocz, dławica piersiowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kolagenoza, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, obniżona hemoglobina, obniżony hematokryt, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenia aftowe, pancytopenia, parestezje, pemfigoid, podwyższony poziom BUN, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stenoza tętnicy nerkowej, tachykardia, trombocytopenia, wielomocz, wstrząs sercowy, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivipril 5 mg
Ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) z grupy C09AA05, działa poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II i zahamowania rozpadu bradykininy, skutkując rozszerzeniem naczyń krwionośnych oraz obniżeniem wydzielania aldosteronu. Lek wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z początkiem działania po 1-2 godzinach, maksymalnym efektem po 3-6 godzinach i działaniem utrzymującym się do 24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Ramipryl jest skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez kompensacyjnego wzrostu częstości rytmu serca. W terapii niewydolności serca (klasy II-IV NYHA) poprawia parametry hemodynamiczne, zmniejszając ciśnienie napełniania komór, całkowity opór obwodowy oraz zwiększając pojemność minutową serca i wskaźnik sercowy. W badaniu HOPE (n=9297) ramipryl istotnie redukował ryzyko pierwotnego złożonego punktu końcowego (14,0% vs 17,8%, RR 0,78, p<0,001), zawału mięśnia sercowego (9,9% vs 12,3%, p<0,001), zgonu sercowo-naczyniowego (6,1% vs 8,1%, p<0,001) oraz udaru mózgu (3,4% vs 4,9%, p<0,001).
aktywacja neuroendokrynna, aldosteron, angiotensyna, białkomocz, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie napełniania, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, enzym konwertujący angiotensynę, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, klasyfikacja NYHA, mikroalbuminuria, naczynia tętnicze obwodowe, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie, niestabilna dusznica, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń krwionośnych, schorzenie sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sumilar HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Sumilar HCT to lek hipotensyjny zawierający trzy substancje czynne: ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (bloker kanału wapniowego) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy). Preparat dostępny jest w czterech kombinacjach dawek: 5 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 5 mg + 5 mg + 25 mg, 10 mg + 5 mg + 25 mg oraz 10 mg + 10 mg + 25 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Lek jest wskazany wyłącznie do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których wcześniej uzyskano stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego stosując te trzy substancje w oddzielnych preparatach, w dawkach odpowiadających tym w Sumilar HCT. Produkt ma na celu uproszczenie schematu leczenia poprzez zmniejszenie liczby przyjmowanych tabletek, co może poprawić adherence i skuteczność terapii.
adherence, amlodypina, bloker kanału wapniowego, ciśnienie tętnicze krwi, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, kardiolog, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie nadciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze, nadciśnienie tętnicze, przeciwwskazanie, ramipryl, terapia skojarzona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Perindopril 2 mg
Peryndopryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) dostępny w dawkach 2 mg i 4 mg, nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn, co potwierdza brak zaburzeń psychomotorycznych w charakterystyce produktu leczniczego. Niemniej jednak, u niektórych pacjentów może wystąpić obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie w początkowym okresie terapii oraz podczas stosowania leków przeciwnadciśnieniowych w terapii skojarzonej. Objawy takie jak zawroty głowy, osłabienie, zaburzenia widzenia czy omdlenia mogą pośrednio upośledzać zdolności psychofizyczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
charakterystyka produktu leczniczego, efekt hipotensyjny, farmakoterapia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie, niskie ciśnienie tętnicze, obniżone ciśnienie tętnicze, omdlenie, oszołomienie, peryndopryl, początkowy okres leczenia, stan przedomdleniowy, terapia skojarzona, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Zofenopryl – Właściwości farmakokinetyczne
Zofenopryl, będący pro-lekiem, po podaniu doustnym ulega niemal całkowitej konwersji do aktywnego metabolitu zofenoprylatu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1,5 godziny. Farmakokinetyka zofenoprylu cechuje się liniowością w zakresie dawek 10-80 mg soli wapniowej, bez kumulacji przy dawkach 15-60 mg przez 3 tygodnie. Wchłanianie jest szybkie i efektywne, a obecność pokarmu spowalnia jedynie szybkość, nie wpływając na całkowitą absorpcję (AUC). Zofenopryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~88%) i dużą objętość dystrybucji (96 l). Metabolizm jest wieloetapowy, z głównym metabolitem zofenoprylatem (22%), który ulega dalszym przemianom, m.in. sprzężeniu z glukuronidem (17%) i S-metylacji (8%). Okres półtrwania zofenoprylatu wynosi 5,5 godziny, a klirens całkowity 1300 ml/min. Eliminacja odbywa się drogą nerkową (69-76%) i wątrobową (16-26%), co umożliwia stosowanie leku u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek przy odpowiedniej modyfikacji dawkowania.
AUC, dializa otrzewnowa, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, grupa sulfhydrylowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroliza tioestrowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens całkowity, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, prolek, schyłkowa niewydolność nerek, sól wapniowa zofenoprylu, sprzężenie z glukuronidem, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne, zofenoprylat - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramizek Combi 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramizek Combi jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej stosowali jednocześnie ramipryl i amlodypinę w dawkach odpowiadających zawartości w produkcie. Ramipryl, jako inhibitor ACE, oraz amlodypina, antagonista kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, występują w pięciu kombinacjach dawek: 2,5 mg + 5 mg, 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Produkt dostępny jest w formie twardych kapsułek żelatynowych o długości około 19 mm, co umożliwia indywidualizację terapii i zapewnia przewidywalny efekt terapeutyczny u pacjentów dobrze tolerujących oba składniki.
adherencja do leczenia, amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista kanałów wapniowych, efekt hipotensyjny, indywidualizacja terapii, inhibitor konwertazy angiotensyny, kapsułka żelatynowa, kontrola ciśnienia tętniczego, mechanizm działania leku, nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, preparat złożony, ramipryl, schemat leczenia, terapia nadciśnienia tętniczego, terapia substytucyjna - Leksykon substancji czynnych
Potas – Interakcje
Potas odgrywa kluczową rolę w prawidłowym funkcjonowaniu komórek mięśniowych i nerwowych, a jego gospodarka elektrolitowa jest ściśle regulowana i podatna na interakcje farmakologiczne. Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon), inhibitory ACE (kaptopryl, enalapryl, lizynopryl), antagoniści receptora angiotensyny II (losartan, walsartan, irbesartan), NLPZ (indometacyna, ibuprofen, diklofenak), β-adrenolityki, heparyna, cyklosporyna, takrolimus, inhibitory reniny (aliskiren) oraz inhibitory pompy protonowej mogą znacząco zwiększać ryzyko hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Hiperkaliemia może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza w połączeniu z glikozydami nasercowymi (np. digoksyną), które dodatkowo mogą mieć osłabione działanie. Warto podkreślić, że preparaty potasu stosowane w żywieniu pozajelitowym (np. Nutriflex, Olimel) oraz roztwory do hemodializy (np. Biphozyl) wymagają szczególnej ostrożności u pacjentów przyjmujących wymienione leki ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i interakcji farmakokinetycznych.
amfoterycyna B, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, bezpośredni inhibitor reniny, cisplatyna, cyklosporyna, digoksyna, eplerenon, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, gospodarka potasowa, hemodializa, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, lek cholinolityczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek moczopędny pętlowy, lek przeciwzakrzepowy, lek β-adrenolityczny, mineralokortykosteroid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, spironolakton, takrolimus, tetracyklina, triamteren, warfaryna, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej peryndoprylu wykazały nefrotoksyczność objawiającą się odwracalnym uszkodzeniem nerek u szczurów i małp przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Substancja nie wykazała potencjału mutagennego ani rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. W zakresie wpływu na reprodukcję, peryndopryl nie wykazywał embriotoksyczności ani teratogenności u różnych gatunków zwierząt, jednak jako inhibitor ACE może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zmiany nerkowe u płodów i zwiększona umieralność okołoporodowa. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów obu płci.
amlodypina, amlodypiny bezylan, bezpieczeństwo genetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, nefrotoksyczność, opóźnienie porodu, peryndopryl, płodność, potencjał rakotwórczy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Piramil Biso 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta1-adrenolityk), jest przeciwwskazany do stosowania w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a w pierwszym trymestrze nie jest zalecany. Bisoprolol może powodować zmniejszenie przepływu krwi przez łożysko, co skutkuje opóźnieniem wzrostu płodu, poronieniem, przedwczesnym porodem oraz powikłaniami u noworodka, takimi jak hipoglikemia i bradykardia. Ramipryl natomiast niesie ryzyko toksycznego działania na płód i noworodka, w tym niewydolności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz hiperkaliemii i niedociśnienia u noworodka. W przypadku konieczności stosowania bisoprololu w ciąży, wskazane jest monitorowanie przepływu przez łożysko i wzrostu płodu, a po porodzie obserwacja noworodka przez pierwsze 3 dni życia. Ekspozycja na ramipryl w II i III trymestrze wymaga ultrasonograficznej oceny nerek i czaszki płodu oraz monitorowania noworodka pod kątem niedociśnienia.
badanie ultrasonograficzne, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, czynność nerek płodu, działanie farmakologiczne, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, małowodzie, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, płodność, poronienie, przedwczesny poród, przepływ krwi przez łożysko, ramipryl, ryzyko teratogenne, selektywny beta1-adrenolityk, śmierć wewnątrzmaciczna, terapia przeciwnadciśnieniowa, toksyczne działanie na płód, trymestr ciąży - Leksykon leków
Skład i postać leku – Piramil 2,5 mg 2,5 mg
Piramil to preparat zawierający ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), dostępny w tabletkach o dawkach 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg. Każda dawka charakteryzuje się specyficznym wyglądem i możliwością podziału (z wyjątkiem dawki 1,25 mg, której linia podziału nie jest przeznaczona do dzielenia). Tabletki zawierają substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, skrobia żelowana kukurydziana, krzemu dwutlenek, glicyny chlorowodorek oraz glicerolu dibehenian, które wpływają na stabilność, strukturę i właściwości farmaceutyczne leku. Dodatkowo, tabletki o dawkach 2,5 mg i 5 mg zawierają barwniki: żółty (E 172) i czerwony (E 172), odpowiednio, co ułatwia identyfikację preparatu.
blister aluminiowy, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek glicyny, dibehenian glicerolu, dwutlenek krzemu, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, obrót farmaceutyczny, produkt leczniczy, ramipryl, skrobia żelowana kukurydziana, tabletka, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, utylizacja produktów farmaceutycznych - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Ultramax Sprint 600 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o dawce 600 mg (Ibuprom Ultramax Sprint), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego, co osłabia jego efekt kardioprotekcyjny. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną) i przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko krwawień, a z inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami i antagonistami receptora angiotensyny II może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Konieczne jest monitorowanie parametrów takich jak stężenie digoksyny, potasu, metotreksatu, a także funkcji nerek podczas terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antagonista kanałów wapniowych, biodostępność ibuprofenu, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chinolon, diuretyk oszczędzający potas, działanie antyagregacyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie toksyczne, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krwawienie do stawu, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądkowo-jelitowe, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramidilan HCT, zawierający ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonista wapnia) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i toksyczne na płód. Ramipryl może powodować pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a u noworodków niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemię i skąpomocz. Hydrochlorotiazyd może prowadzić do niedokrwienia płodu i łożyska oraz opóźnienia rozwoju, a także rzadkich przypadków hipoglikemii i małopłytkowości u noworodków. Amlodypina nie ma jednoznacznie ustalonego bezpieczeństwa w ciąży i powinna być stosowana tylko, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw. Produkt nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży, a w przypadku stwierdzenia ciąży podczas terapii należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć alternatywną terapię.
antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niedokrwienie płodu, niewydolność nerek, objętość osocza, pochodna sulfonamidowa, przepływ maciczno-łożyskowy, skąpomocz, terapia przeciwnadciśnieniowa, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramlolan 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla obu składników. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: uporczywy, suchy kaszel i niedociśnienie tętnicze (ramipryl), a także zaczerwienienie twarzy, obrzęki obwodowe i kołatanie serca (amlodypina). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród poważnych powikłań wymienia się m.in. obrzęk naczynioruchowy, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza), hiperkaliemię, incydenty sercowo-naczyniowe (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu), niewydolność nerek i wątroby oraz zapalenie trzustki. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym krwi, immunologicznego, nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, wątroby, skóry, mięśniowo-szkieletowego i nerek.
agranulocytoza, antagonista wapnia, arytmia, białkomocz, bradykardia, częstomocz, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, łuszczycopodobne zapalenie skóry, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, pemfigoid, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Ramipryl – Przedawkowanie
Przedawkowanie ramiprylu, inhibitora ACE, prowadzi do ciężkich zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych, w tym znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych skutkującego ciężkim niedociśnieniem tętniczym i ryzykiem wstrząsu hipowolemicznego. Charakterystyczne objawy to bradykardia, zaburzenia rytmu serca, niewydolność nerek wynikająca z hipoperfuzji i dysregulacji układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hiperkaliemia i hiponatremia. W ciężkich przypadkach obserwuje się także objawy neurologiczne, takie jak zaburzenia świadomości, drgawki i niedowłady, będące konsekwencją niedokrwienia OUN. Przedawkowanie preparatów złożonych zawierających ramipryl i inne leki (np. bisoprolol, amlodypina, hydrochlorotiazyd) komplikuje obraz kliniczny, nasilając bradykardię, hipotensję, zaburzenia elektrolitowe oraz ryzyko obrzęku płuc i hipoglikemii.
agonista receptorów alfa-1-adrenergicznych, angiotensyna II, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, ciśnienie tętnicze, drgawki pochodzenia mózgowego, glukonian wapnia, hemodializa, hiperkaliemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipoperfuzja nerek, hipotensja, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, niedowład, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność serca, odruchowa tachykardia, płukanie żołądka, pojemność minutowa serca, porażenna niedrożność jelit, powikłanie sercowo-naczyniowe, ramiprylat, retencja moczu, rozrost gruczołu krokowego, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, śpiączka, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramipril Genoptim 5 mg
Profil bezpieczeństwa ramiprylu obejmuje typowe działania niepożądane, takie jak uporczywy suchy kaszel oraz reakcje niedociśnieniowe, które są istotne w kontekście monitorowania terapii inhibitorami konwertazy angiotensyny. Do poważnych działań niepożądanych należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest według standardowej skali: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz częstość nieznana. W zakresie zaburzeń hematologicznych najczęściej obserwowano eozynofilię (często), a rzadziej poważniejsze zmiany, takie jak neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej.
eozynofilia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, przeciwciała przeciwjądrowe, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, suchy kaszel, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lotensin 5 mg
Stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny, takich jak chlorowodorek benazeprylu (substancja czynna produktu Lotensin w dawce 5 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez mechanizmy obniżenia ciśnienia tętniczego, wywołujące zawroty głowy i oszołomienie, a także poprzez zmęczenie i senność, szczególnie w początkowym okresie terapii. Dodatkowo, interakcje z innymi lekami mogą nasilać te działania niepożądane, co może obniżać szybkość reakcji, koncentrację oraz sprawność psychomotoryczną pacjenta. Lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, zwłaszcza po rozpoczęciu leczenia lub zwiększeniu dawki, oraz zalecić powstrzymanie się od tych czynności w przypadku wystąpienia objawów takich jak zawroty głowy czy senność.
chlorowodorek benazeprylu, choroba współistniejąca, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, funkcja poznawcza, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, Lotensin, ośrodkowy układ nerwowy, oszołomienie, polipragmazja, sprawność psychomotoryczna, zaburzenie koncentracji, zaburzenie układu nerwowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Perindopril/Amlodipine Krka zawiera peryndopryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista wapnia, które wykazują odrębne profile bezpieczeństwa w kontekście ciąży i laktacji. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, takich jak zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka: niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W pierwszym trymestrze stosowanie inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Amlodypina, choć nie wykazuje jednoznacznej toksyczności u ludzi, może wiązać się z ryzykiem przedłużonego porodu i jest zalecana jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw. Po potwierdzeniu ciąży leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać, a w przypadku ekspozycji płodu w II i III trymestrze wskazane jest monitorowanie ultrasonograficzne czynności nerek i budowy czaszki płodu oraz obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia kości czaszki, peryndopryl, płyn owodniowy, toksyczność, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Acarizax 12 SQ-HDM
Produkt leczniczy ACARIZAX, zawierający 12 SQ-HDM standaryzowanego wyciągu alergenowego roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae, nie posiada dotychczas szczegółowych badań klinicznych dotyczących interakcji lekowych u ludzi. Dostępne dane nie wskazują na istotne interakcje farmakokinetyczne, jednak leczenie skojarzone z lekami przeciwalergicznymi (przeciwhistaminowymi, kortykosteroidami donosowymi, lekami przeciwleukotrienowymi, kromonami) może zwiększać tolerancję pacjenta na immunoterapię, co wymaga ostrożności przy odstawianiu tych leków. Kortykosteroidy systemowe mogą wpływać na odpowiedź immunologiczną i skuteczność terapii, dlatego ich stosowanie powinno być krótkotrwałe i ostrożne. Ponadto, leki immunosupresyjne, beta-adrenolityki oraz inhibitory ACE mogą potencjalnie osłabiać skuteczność immunoterapii lub zwiększać ryzyko reakcji anafilaktycznych, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
adrenalina, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, komórka tuczna, kortykosteroid donosowy, kromon, leczenie skojarzone, lek beta-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwleukotrienowy, miejscowy stan zapalny, odpowiedź immunologiczna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz dróg oddechowych, wyciąg alergenowy roztoczy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Gopten 4,0 4 mg
Trandolapryl, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny stosowanym w dawce 4 mg (Gopten 4,0), z farmakodynamicznego punktu widzenia nie wykazuje istotnego negatywnego wpływu na sprawność psychofizyczną pacjentów. Niemniej jednak, w praktyce klinicznej obserwuje się, że niektórzy pacjenci mogą doświadczać działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, zmęczenie czy zaburzenia koncentracji, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Szczególnie istotne są okresy: początkowej terapii, zmiany leczenia, modyfikacji dawkowania oraz jednoczesnego spożycia alkoholu, które mogą nasilać ryzyko wystąpienia tych objawów. Zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn przez kilka godzin po pierwszej dawce oraz po każdorazowym zwiększeniu dawki, a także całkowite unikanie alkoholu podczas terapii.
ACE-I, charakterystyka produktu leczniczego, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, farmakoterapia, funkcja poznawcza i motoryczna, Gopten, inhibitor konwertazy angiotensyny, kapsułka twarda, sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, trandolapryl, wahanie ciśnienia tętniczego, właściwość farmakodynamiczna, zaburzenie koncentracji, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Etiologia i przyczyny
Polimiozyt jest rzadką, autoimmunologiczną miopatią charakteryzującą się zapaleniem i osłabieniem mięśni szkieletowych, najczęściej u dorosłych w wieku 31-60 lat, z przewagą kobiet (stosunek 2:1) i wyższą częstością u Afroamerykanów. Patomechanizm obejmuje nieprawidłową aktywację limfocytów T cytotoksycznych (CD8) oraz makrofagów, prowadzącą do uszkodzenia endomysium i zapalenia mięśni. W etiologii istotną rolę odgrywają predyspozycje genetyczne związane z haplotypami HLA A1, B8 i DR3 oraz czynniki środowiskowe, w tym infekcje wirusowe (m.in. HIV, HTLV-1, HCV, CMV, SARS-CoV-2). Ponadto, polimiozyt może być indukowany przez niektóre leki, takie jak statyny, D-penicylamina czy hydralazyna, a także współistnieć z innymi chorobami autoimmunologicznymi (np. SLE, twardzina układowa) i nowotworami (np. rak płuc, chłoniaki), co wymaga kompleksowej diagnostyki i monitorowania pacjentów.
antygen leukocytarny, biopsja mięśnia, choroba autoimmunologiczna, choroba Hashimoto, cytomegalowirus, haplotyp HLA, infekcja wirusowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, kompleks zgodności tkankowej, limfocyt T cytotoksyczny, makroglobulinemia Waldenströma, miastenia gravis, miopatia, niewydolność serca, polimiozyt, rabdomioliza, retrowirus, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, wirus Coxsackie B, wirus limfotropowy komórek T, wirus zapalenia wątroby typu C, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśni szkieletowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie skórno-mięśniowe, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Interakcje leku – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Telmisartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), składniki produktu Zanacodar Combi, wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu ze względu na ryzyko zwiększenia jego stężenia i toksyczności. Hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami powodującymi utratę potasu (np. inne diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy), co wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Z kolei inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas oraz suplementy potasu mogą prowadzić do hiperkaliemii, co również wymaga kontroli elektrolitów. Istotne jest monitorowanie EKG i stężenia potasu u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne, ze względu na ryzyko arytmii serca. Ponadto, telmisartan może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu (wzrost Cmax o 49%, Cmin o 20%), co wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii.
allopurynol, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, digoksyna, dna moczanowa, działanie mielosupresyjne, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwasica mleczanowa, lek kaliuretyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, niedepolaryzujący lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sulfinpyrazon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica wymieniająca aniony - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Eplerenon Medreg 50 mg
Eplerenon Medreg jest antagonistą receptora mineralokortykoidowego dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, stosowanym jako terapia uzupełniająca u pacjentów z niewydolnością serca. Wskazania obejmują pacjentów po niedawno przebytym zawale serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF ≤ 40%) oraz obecnością objawów niewydolności serca, a także dorosłych z przewlekłą niewydolnością serca w klasie II wg NYHA i LVEF ≤ 30%. Eplerenon, poprzez blokadę receptorów aldosteronu, hamuje retencję sodu i wody oraz korzystnie wpływa na przebudowę mięśnia sercowego, co przekłada się na redukcję śmiertelności i chorobowości sercowo-naczyniowej. Terapia jest stosowana jako dodatek do standardowego leczenia, które obejmuje beta-adrenolityki, inhibitory ACE lub ARB oraz diuretyki.
ACE-I, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, ARB, beta-adrenolityk, diuretyk, dysfunkcja lewej komory, eplerenon, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, LVEF, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, Nowojorskie Towarzystwo Kardiologiczne, NYHA, objawy niewydolności serca, przebudowa mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, przyczyny sercowo-naczyniowe, retencja sodu i wody, śmiertelność i chorobowość, terapia dodana, zaburzenie czynności lewej komory, zawał serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Karnidin 20 mg
Lek Karnidin zawiera lerkanidypinę chlorowodorek i jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg doustnie raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego, przy czym pełny efekt terapeutyczny obserwuje się po około 2 tygodniach. Dawkowanie powyżej 20 mg nie przynosi dodatkowych korzyści klinicznych, a może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Lek można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z beta-adrenolitykami, diuretykami (np. hydrochlorotiazyd) oraz inhibitorami ACE (np. kaptopryl, enalapryl), co pozwala na synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Preparat należy przyjmować rano, co najmniej 15 minut przed posiłkiem, unikając jednoczesnego spożywania soku grejpfrutowego ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia leku i nasilenia działań niepożądanych.
atenolol, beta-adrenolityk, dane farmakokinetyczne, dializoterapia, diuretyk, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt przeciwnadciśnieniowy, efekt wazodylatacyjny, enalapryl, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lerkanidypina chlorowodorek, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, sok grejpfrutowy, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Dorzoma Mono 20 mg/ml
Dorzolamid, miejscowy inhibitor anhydrazy węglanowej stosowany w postaci kropli do oczu, ulega wchłanianiu do krążenia ogólnego, co wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji lekowych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z beta-adrenolitykami okulistycznymi (tymolol, betaksolol), inhibitorami ACE, antagonistami kanału wapniowego, diuretykami, NLPZ (w tym kwasem acetylosalicylowym w niskich dawkach) oraz środkami hormonalnymi (estrogeny, insulina, tyroksyna). Jednakże, ze względu na mechanizm działania podobny do doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej, istnieje potencjalne ryzyko zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej oraz toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu dużych dawek salicylanów. W przypadku pojawienia się objawów sugerujących takie zaburzenia, wskazane jest monitorowanie parametrów biochemicznych.
antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, doustny inhibitor anhydrazy węglanowej, działanie niepożądane, działanie przeciwjaskrowe, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, jaskra, krążenie ogólne, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw toksyczny, parametr biochemiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylan, środek hormonalny, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Tlenek gadolinu – Interakcje
Tlenek gadolinu, zawarty w produkcie Clariscan w stężeniu 0,5 mmol/ml, jest środkiem kontrastowym, dla którego nie udokumentowano bezpośrednich interakcji z innymi lekami, choć brak jest formalnych badań potwierdzających ten fakt. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje z lekami wpływającymi na układ krążenia, takimi jak beta-adrenolityki, substancje wazoaktywne, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) oraz antagoniści receptora angiotensyny (ARB). Beta-adrenolityki mogą osłabiać mechanizmy kompensacyjne układu krążenia i zwiększać ryzyko reakcji nadwrażliwości, co jest istotne klinicznie, zwłaszcza w kontekście powszechnego stosowania tych leków w nadciśnieniu tętniczym, chorobie wieńcowej i zaburzeniach rytmu serca. Zaleca się monitorowanie parametrów życiowych oraz przygotowanie do terapii reakcji nadwrażliwości, uwzględniając możliwą oporność na standardowe dawki adrenaliny.
alkohol etylowy, anafilaksja, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, blokada receptora beta-adrenergicznego, choroba wieńcowa, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, efekt wazodylatacyjny, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina endogenna, kwas gadoterowy, nadciśnienie tętnicze, reakcja hemodynamiczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, środek kontrastowy, substancja wazoaktywna, tlenek gadolinu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co wymaga monitorowania podczas terapii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego u szczurów i psów. Zmiany te, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) były obserwowane u szczurów i psów, jednak można im zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się brakiem toksyczności ostrej u psów i gryzoni oraz wykazuje farmakodynamiczne efekty przy długotrwałym podawaniu, takie jak zmiany elektrolitowe i przerost aparatu przykłębuszkowego przy dawkach do 250 mg/kg/dobę. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: szczury 2 mg/kg m.c./dobę, psy 2,5 mg/kg m.c./dobę, małpy 8 mg/kg m.c./dobę. Istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce oraz u potomstwa szczurów po podaniu 50 mg/kg m.c. lub więcej w ciąży i laktacji. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego, mutagennego ani genotoksycznego. Amlodypina w badaniach reprodukcyjnych u szczurów i myszy powodowała zaburzenia porodu przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalne dawki kliniczne, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na płodność. Jednakże podawanie bezylanu amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do ludzkiej skutkowało obniżeniem stężeń folikulotropiny i testosteronu oraz zmniejszeniem parametrów spermatogenezy.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, Egiramlon, elektrolity w osoczu, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, nadciśnienie tętnicze, płodność, ramipryl, rozdęcie miedniczki nerkowej, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Irprestan 300 mg
Irbesartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowany toksyczny wpływ na rozwój płodu, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie irbesartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia u pacjentki przyjmującej Irprestan, konieczna jest zmiana terapii na leki przeciwnadciśnieniowe o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży. Po ekspozycji na AIIRAs w II/III trymestrze zaleca się systematyczne badania ultrasonograficzne w celu monitorowania czynności nerek i rozwoju czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodków pod kątem niedociśnienia tętniczego, niewydolności nerek i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, dysfagia, działanie niepożądane, działanie teratogenne, filtracja kłębuszkowa, funkcja rozrodcza, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, irbesartan, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lotensin 20 mg
Benazepryl chlorowodorek, substancja czynna leku Lotensin, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), który po przekształceniu do benazeprylatu hamuje enzym ACE, blokując konwersję angiotensyny I do angiotensyny II. Mechanizm ten prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, zmniejszenia wydzielania aldosteronu oraz obniżenia pojemności minutowej serca, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego. Działanie hipotensyjne pojawia się około 1 godziny po podaniu, osiągając maksimum w 2-4 godziny i utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Efekt ten jest niezależny od wieku, rasy, aktywności reninowej oraz diety. W badaniach klinicznych u dzieci (7-16 lat) z nadciśnieniem stwierdzono istotne obniżenie ciśnienia skurczowego o średnio 10,8 mmHg i rozkurczowego o 9,3 mmHg przy dawkach od 0,1 do 0,6 mg/kg masy ciała, maksymalnie 40 mg/dobę. Lotensin wykazuje także korzystne efekty hemodynamiczne u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, poprawiając pojemność minutową serca, tolerancję wysiłku oraz obniżając opór naczyniowy i ciśnienie zaklinowania w płucach.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, benazeprylat, benazeprylu chlorowodorek, bradykinina, cukrzyca typu 2, glikozyd nasercowy, hamowanie konwertazy angiotensyny, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinaza, klasyfikacja NYHA, lek beta-adrenolityczny, lek tiazydopodobny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, płucne ciśnienie zaklinowania, pojemność minutowa serca, przewlekła choroba nerek, skurcz naczyń krwionośnych, układ renina-angiotensyna, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w badaniach przedklinicznych wykazuje wpływ na parametry hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych u psów, przerost aparatu przykłębuszkowego) oraz równowagę elektrolitową (hiperkaliemia). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) obserwowane u zwierząt można ograniczyć przez doustną suplementację soli. W zakresie teratogenności brak jednoznacznych dowodów, jednak toksyczne dawki telmisartanu wpływają negatywnie na rozwój pourodzeniowy potomstwa (zmniejszenie masy ciała, opóźnione otwarcie oczu, zwiększona śmiertelność noworodków), co wskazuje na przeciwwskazania do stosowania w ciąży. Ocena genotoksyczności potwierdza niski potencjał mutagenny i klastogenny, a badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, co przemawia za bezpieczeństwem długoterminowego stosowania substancji.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, gęstość nasienia, hematokryt, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, równowaga elektrolitowa, spermatyda, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, telmisartan, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Perindopril 2 mg
Perindopril, dostępny w tabletkach o dawkach 2 mg i 4 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz w profilaktyce wtórnej u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową. W terapii nadciśnienia perindopril może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, chorobą nerek lub po zawale mięśnia sercowego. W niewydolności serca lek poprawia rokowanie, zmniejsza objawy kliniczne i zwiększa wydolność wysiłkową, zwłaszcza przy obniżonej frakcji wyrzutowej lewej komory, i jest stosowany w połączeniu z beta-adrenolitykami, diuretykami oraz antagonistami aldosteronu. W stabilnej chorobie wieńcowej perindopril wykazuje działanie kardioprotekcyjne, poprawiając funkcję śródbłonka i redukując ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, co jest szczególnie istotne u pacjentów po zawale serca lub rewaskularyzacji, zwłaszcza z towarzyszącym nadciśnieniem, cukrzycą lub dysfunkcją lewej komory.
angioplastyka wieńcowa, antagonista aldosteronu, beta-adrenolityk, choroba nerek, cukrzyca, diuretyk, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, pomostowanie aortalno-wieńcowe, rewaskularyzacja, śródbłonek naczyniowy, stabilna choroba wieńcowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Doppelsil Max 50 mg
Syldenafil, główny składnik DoppelSil MAX, jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), powodują znaczący wzrost stężenia syldenafilu (Cmax wzrasta o 300%, AUC o 1000%), co wymusza ograniczenie dawki syldenafilu do 25 mg na 48 godzin. Podobne, choć mniej nasilone efekty obserwuje się przy stosowaniu sakwinawiru, erytromycyny czy ketokonazolu, gdzie zaleca się rozważenie redukcji dawki syldenafilu do 25 mg. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, znacząco obniżają ekspozycję na syldenafil (AUC spada o 62,6%, Cmax o 55,4%), co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem cytochromu P450 i nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez te enzymy.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista endoteliny, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk, azotan, azytromycyna, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, doksazosyna, działanie farmakodynamiczne, działanie hipotensyjne, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek zobojętniający kwas solny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xartan 50 mg
Losartan potasu, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazuje skuteczne działanie przeciwnadciśnieniowe poprzez blokadę efektów angiotensyny II, takich jak zwężanie naczyń i uwalnianie aldosteronu, bez wpływu na receptor AT2 czy enzym kininazę II, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa w porównaniu do inhibitorów ACE. W badaniach klinicznych u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym losartan w dawce 50-100 mg/dobę obniżał skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi, utrzymując efekt przez 24 godziny, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca i bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE u pacjentów z przerostem lewej komory serca losartan zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021), głównie dzięki redukcji udarów mózgu o 25% (p=0,001). W badaniu RENAAL u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem losartan (50-100 mg/dobę) zmniejszył ryzyko progresji niewydolności nerek i podwojenia stężenia kreatyniny o 16,1% (p=0,022), a w badaniu HEAAL u chorych z niewydolnością serca wyższa dawka 150 mg/dobę obniżyła ryzyko zgonu lub hospitalizacji o 10,1% (p=0,027).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykinina, cukrzyca typu 2, dializoterapia, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, klasa NYHA, kwas karboksylowy, losartan potasu, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja leczenia, niewydolność serca, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębkowe, przesączanie kłębuszkowe, receptor AT1, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril Genoptim 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu przeprowadzone na szczurach, psach i małpach wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym, co potwierdza bezpieczeństwo krótkotrwałej ekspozycji na wysokie dawki. Długotrwałe podawanie leku ujawniło zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi u wszystkich gatunków, a u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę zaobserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, będące efektem farmakodynamicznym inhibitora konwertazy angiotensyny. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak podawanie ramiprylu ciężarnym i karmiącym samicom szczurów przy dawkach ≥50 mg/kg/dobę powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, badania kliniczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutacja genetyczna, potencjał mutagenny, ramipryl, teratogenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA, uszkodzenie nerek, wady rozwojowe płodu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramlolan 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych wynikający z działania obu substancji. Ramipryl może powodować często występujący suchy, nieproduktywny kaszel oraz niedociśnienie, a także rzadkie, ale poważne powikłania takie jak obrzęk naczynioruchowy, neutropenia/agranulocytoza, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, hiperkaliemia, niewydolność nerek i wątroby czy zapalenie trzustki. Amlodypina najczęściej wywołuje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, obrzęki obwodowe (szczególnie okolicy kostek) oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjną ocenę ryzyka u pacjentów leczonych preparatem.
agranulocytoza, arytmia, bloker kanałów wapniowych, duszność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, leukopenia, monitorowanie działań niepożądanych, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, ramipryl i amlodypina, reakcja alergiczna, reakcja skórna, SIADH, suchy kaszel, szumy uszne, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vanatex 80 mg
Vanatex, zawierający walsartan, jest silnym i selektywnym antagonistą receptora AT1 angiotensyny II, co prowadzi do skutecznej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron bez aktywności agonistycznej. Walsartan charakteryzuje się wysokim powinowactwem do receptora AT1 (około 20 000 razy większym niż do AT2) i nie wpływa na enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co przekłada się na niższe ryzyko wystąpienia kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE (2,6% vs. 7,9%, p<0,05). Farmakodynamicznie lek obniża ciśnienie tętnicze bez wpływu na częstość tętna, z początkiem działania w ciągu 2 godzin, maksymalnym efektem po 4-6 godzinach i działaniem utrzymującym się przez 24 godziny. Efekt terapeutyczny stabilizuje się po 2-4 tygodniach stosowania, a terapia skojarzona z hydrochlorotiazydem zwiększa skuteczność przeciwnadciśnieniową. Walsartan nie wywołuje zjawiska nadciśnienia z odbicia po odstawieniu, co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie MARVAL, bradykinina, ciśnienie tętnicze, działanie nefroprotekcyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, kreatynina, lek tiazydowy, mikroalbuminuria, nadciśnienie z odbicia, powinowactwo do receptora, receptor AT1, substancja P, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydalanie albumin w moczu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bisocard 7,5 mg
Bisocard, zawierający bisoprololu fumaranu w dawkach 1,25 mg, 3,75 mg oraz 7,5 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. Lek ten powinien być stosowany wyłącznie w terapii skojarzonej, nie jako monoterapia, w połączeniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), lekami moczopędnymi oraz opcjonalnie glikozydami nasercowymi. Kluczowym kryterium kwalifikacji do terapii bisoprololem jest potwierdzona dysfunkcja skurczowa lewej komory, co podkreśla specyficzność wskazania Bisocardu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Arterioskleroza / miażdżyca – Leczenie
Arterioskleroza, będąca przewlekłą chorobą zapalną tętnic, charakteryzuje się tworzeniem blaszek miażdżycowych złożonych z lipidów, tkanki łącznej i komórek immunologicznych w błonie wewnętrznej dużych i średnich tętnic. Leczenie opiera się na modyfikacji stylu życia, obejmującej zaprzestanie palenia, stosowanie diety sercowo-naczyniowej, regularną aktywność fizyczną (30-45 minut aerobowej 3-5 razy w tygodniu), kontrolę masy ciała, ograniczenie alkoholu, redukcję stresu oraz zapewnienie 7-9 godzin snu. Farmakoterapia skupia się na kontroli czynników ryzyka i stabilizacji blaszek, z podstawową rolą statyn obniżających LDL-C oraz wykazujących efekty plejotropowe, takie jak poprawa funkcji śródbłonka i działanie przeciwzapalne. Dodatkowo stosuje się fibraty, inhibitory PCSK9 (redukcja LDL o 43-64%), ezetymib (obniżenie LDL-C o 13-20%), kwas bempedoinowy, kwasy omega-3, leki przeciwpłytkowe (np. aspiryna), przeciwzakrzepowe oraz leki obniżające ciśnienie (ACEI, beta-blokery, blokery kanału wapniowego, diuretyki, wazodilatatory). Ranolazyna i leki przeciwzapalne, takie jak kolchicyna, wykazują dodatkowe korzyści w stabilizacji blaszek i redukcji stanu zapalnego.
agonista receptora GLP-1, angiografia tomografii komputerowej tętnic wieńcowych, antagonista receptora angiotensyny II, aterektomia, beta-bloker, blaszka miażdżycowa, bloker kanału wapniowego, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, cukrzyca, czynnik ryzyka, dieta sercowo-naczyniowa, dieta śródziemnomorska, diuretyk, dysfunkcja śródbłonka, dyslipidemia, efekt plejotropowy, endarterektomia, ezetymib, fibrat, hipertriglicerydemia, incydent niedokrwienny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PCSK9, kanakinumab, kolchicyna, kwas omega-3, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mezenchymalna komórka macierzysta, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nanocząsteczka, pomostowanie tętnic wieńcowych, przeciwciało monoklonalne, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, reaktywna forma tlenu, receptor LDL, stabilizacja blaszki miażdżycowej, statyna, stent uwalniający lek, teranostyka, terapia fibrynolityczna, terapia fotodynamiczna, wazodilatator, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 5 mg
Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals, będący kombinacją inhibitora ACE (perindopril) oraz pochodnej dihydropirydyny (amlodypina), posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym na laktozę jednowodną (41,672–83,344 mg w zależności od dawki), a także u osób z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (w tym dziedzicznym i idiopatycznym). Ponadto, stosowanie leku jest zakazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód i noworodka, a także u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale.
aliskiren, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie kostnienia czaszki, ostry zawał serca, pochodna dihydropirydyny, sakubitryl z walsartanem, toksyczny wpływ na płód, trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aorty