SNRI
SNRI (Selective Norepinephrine Reuptake Inhibitors) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które blokują wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny w ośrodkowym układzie nerwowym. Zwiększa to stężenie obu tych neuroprzekaźników w szczelinie synaptycznej, co prowadzi do poprawy nastroju i redukcji objawów depresji.
W przeciwieństwie do SSRI, które działają selektywnie na serotoninę, leki z grupy SNRI wykazują działanie na dwa układy neuroprzekaźnikowe, co może zwiększać ich skuteczność w leczeniu ciężkich postaci depresji oraz zaburzeń lękowych. Do najczęściej stosowanych preparatów SNRI należą wenlafaksyna, duloksetyna, milnacipran i lewomilnacipran.
SNRI znajdują zastosowanie nie tylko w leczeniu zaburzeń depresyjnych, ale również w terapii zaburzeń lękowych, zespołu lęku uogólnionego, fobii społecznej, zespołu lęku napadowego, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego oraz przewlekłego bólu neuropatycznego i fibromialgii. Skuteczność w leczeniu bólu związana jest z modulacją zstępujących szlaków przeciwbólowych.
Działania niepożądane SNRI obejmują najczęściej nudności, zawroty głowy, suchość w ustach, bezsenność, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia seksualne oraz nadmierne pocenie się. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi ze względu na zwiększone ryzyko krwawień oraz z inhibitorami MAO z powodu ryzyka wystąpienia zespołu serotoninowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Citabax 20
Podczas stosowania cytalopramu (Citabax) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz u osób z historią myśli samobójczych lub nasilonych objawów depresji. Monitorowanie pacjentów jest kluczowe zwłaszcza w początkowym okresie terapii i po zmianie dawki. Cytalopram jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania. W trakcie leczenia mogą wystąpić działania niepożądane takie jak hiponatremia, akatyzja, ryzyko wystąpienia fazy maniakalnej u chorych z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, a także napady drgawkowe, które wymagają przerwania terapii. U pacjentów z cukrzycą może być konieczna korekta dawek leków przeciwcukrzycowych. Cytalopram może powodować rozszerzenie źrenicy i zwiększać ryzyko jaskry z zamkniętym kątem przesączania.
akatyzja, bromowodorek cytalopramu, cukrzyca, cytalopram, dziurawiec zwyczajny, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, napad drgawkowy, psychoza, SNRI, SSRI, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności seksualnej, zachowanie samobójcze, zespół lęku napadowego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Elicea 20 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Elicea, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczne działanie na reprodukcję. Stosowanie w ciąży jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Epidemiologicznie, stosowanie SSRI w późnym okresie ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) – około 5 przypadków na 1000 ciąż w porównaniu do 1-2 przypadków w populacji ogólnej. Ponadto, ekspozycja na SSRI/SNRI w miesiącu przed porodem zwiększa ryzyko krwotoku poporodowego, co należy uwzględnić przy decyzji o kontynuacji terapii w trzecim trymestrze.
drżenie mięśniowe, działanie serotoninergiczne, escytalopram, hiperrefleksja, hipoglikemia, jakość nasienia, krwotok poporodowy, napad drgawkowy, PPHN, przenikanie leków do mleka, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, trudności w karmieniu, wahania ciepłoty ciała, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddechowe, zaburzenia snu, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agomelatine NeuroPharma 25 mg
Agomelatine NeuroPharma to lek przeciwdepresyjny zawierający 25 mg agomelatyny w formie tabletek powlekanych, stosowany doustnie raz na dobę wieczorem. Początkowa dawka wynosi 25 mg, którą można zwiększyć do 50 mg po 2 tygodniach terapii w przypadku braku poprawy klinicznej, z uwzględnieniem ryzyka wzrostu aktywności aminotransferaz. Monitorowanie czynności wątroby jest kluczowe i powinno obejmować badania przed rozpoczęciem leczenia, po 3, 6, 12 i 24 tygodniach oraz w razie potrzeby klinicznej. Leczenie należy przerwać, jeśli aktywność aminotransferaz przekroczy 3-krotnie górną granicę normy (GGN). Terapia powinna trwać minimum 6 miesięcy, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów depresji. Agomelatynę można wprowadzić natychmiast podczas odstawiania leków z grupy SSRI/SNRI, a zakończenie terapii nie wymaga stopniowego zmniejszania dawki.
agomelatyna, aktywność aminotransferaz, aminotransferaza, badanie czynności wątroby, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynność wątroby, duży epizod depresyjny, faza podtrzymująca, górna granica normy, lek przeciwdepresyjny, objawy depresji, objawy odstawienia, ostra faza leczenia, parametry farmakokinetyczne, parametry wątrobowe, SNRI, SSRI, terapia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – ParoGen 20 mg
Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne wskazują na potencjalny, odwracalny wpływ paroksetyny na parametry nasienia, co może sugerować zaburzenia płodności męskiej, jednak dane kliniczne nie potwierdzają jednoznacznie negatywnego wpływu na płodność u ludzi. W ciąży stosowanie paroksetyny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego, takich jak ubytki przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, z ryzykiem poniżej 2% (w populacji ogólnej około 1%). Ponadto, stosowanie SSRI w późnym okresie ciąży zwiększa ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) do około 5/1000 ciąż (w populacji 1-2/1000) oraz nieznacznie podnosi ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na lek w ostatnim miesiącu ciąży.
bezdech, chlorowodorek paroksetyny, drgawki, drżenie, działanie serotoninergiczne, hipoglikemia, hyperrefleksja, krwotok poporodowy, laktacja, objaw odstawienny, paroksetyna, pierwszy trymestr ciąży, PPHN, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sinica, SNRI, trudność ze ssaniem, trzeci trymestr, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie behawioralne, zaburzenie ciśnienia, zaburzenie oddychania, zaburzenie snu, zaburzenie świadomości, zespół odstawienia leku, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Escipram 5 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Badania na modelach zwierzęcych wskazują na toksyczne działanie na zarodek i płód, choć bez zwiększonej częstości wad wrodzonych. Stosowanie leku w ciąży, zwłaszcza w trzecim trymestrze, wiąże się z ryzykiem wystąpienia u noworodków objawów takich jak zaburzenia oddechowe (sinica, bezdech), napady drgawek, hipoglikemia, zaburzenia napięcia mięśniowego oraz objawy behawioralne i żołądkowo-jelitowe, które mogą wynikać z działania serotoninergicznego lub zespołu odstawiennego. Epidemiologicznie, stosowanie SSRI w późnej ciąży zwiększa ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) do 5 przypadków na 1000 ciąż (w populacji ogólnej 1-2/1000). Ponadto, istnieje podwyższone, choć mniej niż dwukrotne, ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na SSRI/SNRI w miesiącu przed porodem.
bezdech, cytalopram, działanie serotoninergiczne, escytalopram, hiperrefleksja, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hipotonia mięśniowa, krwotok poporodowy, napad drgawkowy, objawy odstawienne, parametry nasienia, PPHN, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sinica, SNRI, toksyczność zarodkowo-płodowa, trymestr ciąży, zaburzenie oddechowe, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ApoTiapina
Kwetiapina, substancja czynna leku ApoTiapina, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań klinicznych, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak zwiększone łaknienie, hiperprolaktynemia, wymioty, omdlenia oraz objawy pozapiramidowe. U dorosłych pacjentów obserwuje się ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, a także możliwość wystąpienia ciężkiej neutropenii (neutrofile <0,5 x 10⁹/l), co wymaga monitorowania morfologii krwi. Kwetiapina może powodować zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała, hiperglikemię, zmiany profilu lipidowego (wzrost triglicerydów, LDL i cholesterolu całkowitego, spadek HDL), a także objawy pozapiramidowe, akatyzję i niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów metabolicznych, ciśnienia tętniczego oraz stanu neurologicznego pacjentów.
agranulocytoza, akatyzja, ApoTiapina, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, depresja w chorobie dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, działanie antycholinergiczne, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitory MAO, kardiomiopatia, kwetiapina, mania dwubiegunowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, prolaktyna, receptory muskarynowe, remisja, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, SNRI, SSRI, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół DRESS, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Almotryptan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Almotryptan, agonista receptorów 5-HT1B/1D, jest wskazany wyłącznie w leczeniu jednoznacznie rozpoznanej migreny, z wyłączeniem migreny podstawnej, hemiplegicznej i oftalmoplegicznej. Przed zastosowaniem leku należy wykluczyć inne poważne zaburzenia neurologiczne, zwłaszcza u pacjentów z nietypowymi objawami. Istnieje ryzyko wystąpienia zdarzeń naczyniowo-mózgowych, w tym udaru i przemijającego napadu niedokrwiennego mózgu, szczególnie u osób z migreną. Almotryptan może wywołać skurcz naczyń wieńcowych i zawał mięśnia sercowego, dlatego konieczna jest ocena ryzyka choroby sercowo-naczyniowej u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wiek powyżej 40 lat u mężczyzn, kobiety po menopauzie, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, otyłość, cukrzyca, palenie tytoniu oraz dodatni wywiad rodzinny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek dawka nie powinna przekraczać 12,5 mg na dobę, a u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany.
almotryptan, ból głowy z nadużywania leków, ból w klatce piersiowej, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ergotamina, hipercholesterolemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, migrena hemiplegiczna, migrena oftalmoplegiczna, migrena podstawna, MOH, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, przemijający napad niedokrwienny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, zwiększenie ciśnienia tętniczego - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 4 mg
Ondansetron Accord jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2, co zapewnia kompensację metaboliczną w przypadku zahamowania jednego z nich, minimalizując kliniczne zmiany klirensu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. antracykliny: doksorubicyna, daunorubicyna, trastuzumab), antybiotyków (erytromycyna), leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol), antyarytmicznych (amiodaron) oraz β-adrenolityków (atenolol, tymolol). Współistniejące stosowanie tych leków z ondansetronem wymaga monitorowania EKG ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu ondansetronu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI i SNRI, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
alfentanyl, amiodaron, anestetyk dożylny, antracykliny, apomorfina, arytmia, atenolol, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, enzymy CYP, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczny, lek znieczulający miejscowy, lek β-adrenolityczny, lignokaina, morfina, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, propofol, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie depersonalizacji i derealizacji – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie depersonalizacji-derealizacji (DPDR) to zaburzenie dysocjacyjne charakteryzujące się uporczywymi lub nawracającymi doświadczeniami poczucia oddzielenia od własnego ciała, myśli, uczuć (depersonalizacja) lub otoczenia (derealizacja), przy zachowanym prawidłowym testowaniu rzeczywistości. Występuje u około 1-2% populacji i powoduje istotny dystres oraz upośledzenie funkcjonowania społecznego i zawodowego. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5 i ICD-11, które wymagają wykluczenia innych zaburzeń psychicznych, neurologicznych oraz efektów substancji psychoaktywnych. W diagnostyce stosuje się narzędzia takie jak Cambridge Depersonalization Scale (29-punktowy kwestionariusz), Test Depersonalizacji Steinberga, Multidimensional Inventory of Dissociation oraz ustrukturyzowane wywiady kliniczne (SCID-D, SCID-5). Badania obrazowe (MRI, EEG, CT) oraz badania laboratoryjne są niezbędne do wykluczenia przyczyn organicznych i innych stanów medycznych. Średni czas od pojawienia się objawów do prawidłowej diagnozy wynosi 7-12 lat, co podkreśla trudności diagnostyczne i częste niedodiagnozowanie DPDR.
depersonalizacja, derealizacja, diagnoza różnicowa, DSM-5, elektroencefalografia, EMDR, ICD-11, rezonans magnetyczny, SNRI, SSRI, stabilizator nastroju, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, testowanie rzeczywistości, tomografia komputerowa, zaburzenie depersonalizacji i derealizacji, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniki, zaburzenie psychotyczne, zespół stresu pourazowego - Leksykon substancji czynnych
Zolmitryptan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Zolmitryptan, agonista receptorów 5HT1B/1D, jest wskazany wyłącznie w leczeniu potwierdzonej migreny, z wykluczeniem specyficznych typów, takich jak migrena hemiplegiczna, podstawna i oftalmoplegiczna. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca (palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, predyspozycje rodzinne), zwłaszcza u kobiet po menopauzie i mężczyzn powyżej 40. roku życia, wymagających wcześniejszych badań kardiologicznych. Zolmitryptan może wywołać rzadkie, ale poważne zdarzenia sercowe, takie jak skurcz naczyń wieńcowych, objawy choroby niedokrwiennej serca czy zawał mięśnia sercowego, a także przemijający wzrost ciśnienia tętniczego, dlatego nie należy przekraczać zalecanych dawek. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a i innymi zaburzeniami rytmu serca związanymi z dodatkowymi drogami przewodzenia.
agonista receptora 5HT1B/1D, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, fenyloketonuria, hiperlipidemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny, migrena, migrena hemiplegiczna, migrena oftalmoplegiczna, migrena podstawna, nadciśnienie tętnicze, receptor 5HT₁B/1D, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, tryptan, udar, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, ziele dziurawca, zolmitryptan - Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina 25 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny nawet do 450%, co może obniżać skuteczność terapii i wymaga monitorowania oraz ewentualnej korekty dawki. Leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Ponadto, stosowanie leków antycholinergicznych może nasilać działania niepożądane kwetiapiny, a tiorydazyna zwiększa jej klirens o około 70%, co również może wymagać dostosowania dawki.
cymetydyna, CYP3A4, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, enzym wątrobowy, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit w psychiatrii, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zespół maniakalny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imigran
Imigran w postaci aerozolu do nosa jest wskazany wyłącznie u pacjentów z potwierdzoną migreną, z wykluczeniem typów migreny takich jak hemiplegiczna, podstawna i okoporaźna ze względu na ryzyko powikłań. Przed zastosowaniem sumatryptanu konieczna jest dokładna diagnostyka różnicowa, aby wykluczyć poważne przyczyny bólu głowy, takie jak udar mózgu, TIA czy inne schorzenia neurologiczne. Lek może powodować przemijające dolegliwości w klatce piersiowej i gardle, które należy różnicować z objawami choroby niedokrwiennej serca; w przypadku ich wystąpienia zaleca się natychmiastowe przerwanie terapii i diagnostykę kardiologiczną. Sumatryptan jest przeciwwskazany u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, a u osób z łagodnym, kontrolowanym nadciśnieniem może powodować przejściowy wzrost ciśnienia i obwodowego oporu naczyniowego.
ból głowy polekowy, choroba niedokrwienna serca, hiperrefleksja, klasyfikacja Childa-Pugha, migrena, migrena hemiplegiczna, migrena okoporaźna, migrena podstawna, MOH, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, napad drgawkowy, obwodowy opór naczyniowy, próg drgawkowy, przemijający napad niedokrwienny, SNRI, SSRI, sumatryptan, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Przeciwwskazania stosowania
Lorazepam, będący pochodną 1,4-benzodiazepiny, wykazuje działanie przeciwlękowe, uspokajające, nasenne, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe. Kluczowymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na substancję czynną lub inne benzodiazepiny, ciężka niewydolność oddechowa (w tym zaawansowana POChP), zespół bezdechu sennego, ciężka niewydolność wątroby oraz miastenia gravis. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby dochodzi do kumulacji leku i ryzyka encefalopatii wątrobowej. Dodatkowo, preparaty takie jak Lorafen wskazują na przeciwwskazania obejmujące ciężką niewydolność nerek, jaskrę z wąskim kątem przesączania, ostrą porfirię oraz zatrucie alkoholem lub lekami działającymi depresyjnie na OUN. Wiek poniżej 18 lat (zwłaszcza poniżej 6 lat) jest przeciwwskazaniem do stosowania lorazepamu, z wyjątkiem premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi.
ataksja rdzeniowa i móżdżkowa, benzodiazepina, benzodiazepiny, bezdech senny, biotransformacja lorazepamu, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresyjne działanie benzodiazepiny, działanie miorelaksacyjne, encefalopatia wątrobowa, epizod bezdechu, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, napad porfirii, niedotlenienie organizmu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, porfiria, powikłania sercowo-naczyniowe, premedykacja, przełom miasteniczny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, SNRI, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie transmisji nerwowo-mięśniowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Relpax
Relpax, zawierający 40 mg eletryptanu bromowodorku, jest wskazany wyłącznie do leczenia jednoznacznie rozpoznanej migreny, z wyłączeniem migreny z porażeniem połowiczym, migreny okoporaźnej oraz migreny podstawnej. Lek nie powinien być stosowany w przypadku atypowych bólów głowy, które mogą wskazywać na poważne schorzenia naczyniowe mózgu. Eletryptan jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaną chorobą wieńcową oraz wymaga szczególnej ostrożności u osób z czynnikami ryzyka choroby sercowo-naczyniowej, takimi jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie tytoniu, wiek powyżej 40 lat u mężczyzn, wiek pomenopauzalny u kobiet oraz dodatni wywiad rodzinny. Przed zastosowaniem Relpaxu u pacjentów z podejrzeniem choroby serca konieczne jest wykonanie odpowiednich badań diagnostycznych. Należy monitorować objawy bólu i ucisku w klatce piersiowej, które mogą imitować chorobę niedokrwienną serca, a w przypadku ich wystąpienia odstąpić od dalszego podawania leku do czasu wykluczenia przyczyny.
agonista 5-HT1, ból głowy polekowy, ból w klatce piersiowej, choroba niedokrwienna serca, dziurawiec zwyczajny, eletryptan, inhibitor CYP3A4, lak żółcieni pomarańczowej, migrena okoporaźna, migrena podstawna, migrena z porażeniem połowiczym, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, nikotynowa terapia zastępcza, ostre niedokrwienie serca, reakcja alergiczna, skurcz naczyń mózgowych, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml
Ondansetron jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450, głównie CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację metabolizmu w przypadku zahamowania lub niedoboru jednego z enzymów, nie wpływając istotnie na klirens leku ani zapotrzebowanie na dawkę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, β-adrenolityki takie jak atenolol i timolol), gdyż może to zwiększać ryzyko arytmii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ondansetronu z apomorfiną ze względu na ryzyko głębokiej hipotensji i utraty świadomości. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łącznym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI).
amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, furosemid, głęboka hipotonia, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, lek β-adrenolityczny, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, temazepam, timolol, tramadol, trastuzumab, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Velaxin ER 150 mg 150 mg
Velaxin ER 150 mg (wenlafaksyna) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu zawiera 150 mg wenlafaksyny (169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny) oraz 36 mg sodu na kapsułkę, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy i pocenie się, w tym poty nocne. Wśród poważnych działań niepożądanych odnotowano zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia) o nieznanej częstości, a także reakcje anafilaktyczne (≥1/100 do <1/10), które stanowią zagrożenie życia. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) obserwowano zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) oraz hiperprolaktynemię, natomiast rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) hiponatremię i zmniejszenie apetytu, co wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u osób starszych ze względu na ryzyko powikłań neurologicznych.
agranulocytoza, akatyzja, ataksja, ból głowy, chlorowodorek wenlafaksyny, drgawki, drżenie, dysgeuzja, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, hiperprolaktynemia, hipertermia, hiponatremia, mioklonie, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nudności, omdlenie, pancytopenia, parestezje, reakcja anafilaktyczna, senność, SIADH, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, trombocytopenia, wenlafaksyna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Axyven 37,5 mg
Wenlafaksyna (Axyven) wykazuje ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, choć badania na modelach zwierzęcych wskazują na toksyczny wpływ na reprodukcję. Lekarz powinien informować pacjentki, że lek może być stosowany w ciąży jedynie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Istnieje obserwowane, choć mniej niż dwukrotnie zwiększone, ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na leki z grup SSRI/SNRI w miesiącu poprzedzającym poród. Ponadto, stosowanie wenlafaksyny w trzecim trymestrze może wiązać się z ryzykiem zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) oraz objawami odstawiennymi u noworodków, takimi jak drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz oraz trudności ze ssaniem lub snem, które pojawiają się zwykle w ciągu 24 godzin po porodzie.
działanie niepożądane, działanie serotoninergiczne, ekspozycja na wenlafaksynę, hipotonia mięśniowa, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwotok poporodowy, leczenie wenlafaksyną, O-demetylowenlafaksyna, PPHN, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, trymestr ciąży, wenlafaksyna, zespół odstawienny, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Velaxin ER 150 mg 150 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji oraz profilaktyce nawrotów tej choroby. Dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg (odpowiednio 42,42 mg, 84,84 mg i 169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny), lek jest również skuteczny w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość sodu w dawce 150 mg (36 mg na kapsułkę), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Terapia oparta na SNRI umożliwia skuteczne leczenie współwystępujących zaburzeń depresyjnych i lękowych, a postać o przedłużonym uwalnianiu pozwala na podawanie leku raz na dobę, co zwiększa adherencję do leczenia.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, dieta niskosodowa, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, nawroty depresji, profilaktyka nawrotów, remisja, SNRI, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Duloxetine Medical Valley
Duloksetyna wymaga szczegółowej oceny ryzyka i monitorowania ze względu na potencjalne poważne działania niepożądane. Przeciwwskazania względne obejmują epizody manii, chorobę afektywną dwubiegunową oraz napady padaczkowe, ze względu na ryzyko indukcji epizodów maniakalnych. Istotnym zagrożeniem jest zwiększone ryzyko zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz u osób z historią myśli lub prób samobójczych. Zaleca się ścisłe monitorowanie w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki, a także edukację pacjentów i opiekunów. Potencjalnie zagrażające życiu powikłania to zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub neuroleptyków. Objawy obejmują zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Akatyzja i niepokój psychoruchowy mogą pojawić się w pierwszych tygodniach leczenia i wymagają ostrożności przy zwiększaniu dawki.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duloksetyna, epizod manii, hemodializa, hiponatremia, IMAO, jaskra z wąskim kątem, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, marskość wątroby, mydriaza, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepokój psychoruchowy, nietolerancja fruktozy, przełom nadciśnieniowy, ryzyko samobójcze, SIADH, SNRI, SSRI, uszkodzenie wątroby, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie depresyjne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zotral
Sertralina w dawce 100 mg, stosowana w formie tabletek powlekanych Zotral, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego (SS) oraz złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS), zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, tryptany czy opioidy. Zmiana terapii z innych SSRI, szczególnie z fluoksetyny o długim okresie półtrwania, powinna być przeprowadzana z zachowaniem odpowiedniego odstępu i monitorowania. U pacjentów z historią manii lub hipomanii, a także u osób ze schizofrenią, sertralina może nasilać objawy psychotyczne lub wywołać epizody maniakalne, co wymaga ścisłej obserwacji i ewentualnego przerwania leczenia. Ponadto, sertralina może indukować napady padaczkowe, szczególnie u pacjentów z niestabilną padaczką, a także zwiększać ryzyko zachowań samobójczych, zwłaszcza u osób poniżej 25 roku życia oraz u dzieci i młodzieży (z wyjątkiem OCD w wieku 6-17 lat). W trakcie terapii należy monitorować objawy hiponatremii (stężenie sodu w surowicy może spaść poniżej 110 mmol/l), krwawienia oraz objawy odstawienia, które występują u około 23% pacjentów po nagłym przerwaniu leczenia.
akatyzja, chromatografia gazowa, depresja, dziurawiec zwyczajny, fenfluramina, hipomania, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, krwotok poporodowy, mania, napad padaczkowy, nieprawidłowe krwawienie skórne, nietolerancja galaktozy, schizofrenia, SIADH, SNRI, spektrometria mas, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tryptofan, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia seksualne, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupropion Accord
Bupropion Accord w dawkach do 450 mg/dobę wiąże się z ryzykiem napadów drgawkowych (~0,1%), szczególnie u pacjentów z czynnikami obniżającymi próg drgawkowy, takimi jak stosowanie leków przeciwpsychotycznych, przeciwdepresyjnych, tramadolu, czy uzależnienie od alkoholu. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena ryzyka, a w przypadku wystąpienia napadu drgawkowego leczenie należy przerwać. Bupropion hamuje CYP2D6, co może zmieniać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, np. obniżając poziom endoksyfenu u pacjentów leczonych tamoksyfenem. Istnieje także ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI), wymagające ścisłej obserwacji pacjenta. Ponadto, leczenie bupropionem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u osób poniżej 25. roku życia oraz pacjentów z historią zaburzeń psychicznych, co wymaga intensywnego monitorowania klinicznego.
blok prawej odnogi pęczka Hisa, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, dysfagia, epizod depresji, epizod maniakalny, farmakokinetyka bupropionu, hamowanie CYP2D6, hipertermia, interakcja farmakokinetyczna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadrefleksja, nadwrażliwość, napad drgawkowy, objaw maniakalny, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, próg drgawkowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, steroid ogólnoustrojowy, tachykardia, terapia elektrowstrząsowa, uniesienie odcinka ST, uraz głowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie dwubiegunowe, zachowanie samobójcze, zespół Brugadów, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlafaxine Bluefish XL
Venlafaxine Bluefish XL 150 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych u pacjentów poniżej 18 roku życia oraz u osób do 25 lat. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa w zakresie wzrostu, dojrzewania i rozwoju poznawczego. Podczas terapii należy unikać spożywania alkoholu, który może nasilać depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz zwiększać ryzyko przedawkowania. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, gdyż wenlafaksyna może powodować jego wzrost, a także obserwacja pacjentów z chorobami serca, ryzykiem zaburzeń rytmu oraz drgawek. W trakcie leczenia istnieje ryzyko zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, co wymaga uważnej obserwacji i ewentualnej modyfikacji terapii.
akatyzja, antykoagulant, arytmia, chromatografia gazowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duża depresja, hiponatremia, inhibitor płytek krwi, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, mania, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, remisja, SIADH, SNRI, spektrometria masowa, SSRI, zaburzenia autonomiczne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bulgaplin 50 mg
Bulgaplin, zawierający pregabalinę w dawkach od 25 mg do 300 mg w postaci kapsułek twardych, jest wskazany u dorosłych w leczeniu bólu neuropatycznego (zarówno obwodowego, jak i ośrodkowego), padaczki (jako terapia skojarzona napadów częściowych) oraz uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD). Mechanizm działania pregabaliny opiera się na modulacji podjednostek α2-δ napięciozależnych kanałów wapniowych, co prowadzi do zmniejszenia uwalniania neurotransmiterów pobudzających i efektu przeciwbólowego oraz anksjolitycznego. W bólu neuropatycznym lek znajduje zastosowanie m.in. w neuropatii cukrzycowej, neuralgii popółpaścowej oraz bólu po uszkodzeniu rdzenia kręgowego. W padaczce pregabalina nie jest lekiem pierwszego rzutu, lecz stosowana jest w terapii skojarzonej, zarówno przy napadach wtórnie uogólnionych, jak i bez uogólnienia.
ból neuropatyczny, ból nocyceptywny, działanie anksjolityczne, herpes zoster, kanał wapniowy, lek przeciwpadaczkowy, napady częściowe, neuralgia popółpaścowa, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, padaczka, pregabalina, SNRI, SSRI, układ nerwowy, uogólnione zaburzenie lękowe, uszkodzenie rdzenia kręgowego, wtórne uogólnienie - Leksykon leków
Interakcje leku – Kefrenex 100 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej stężenie w osoczu i potencjalnie zmniejszając skuteczność terapeutyczną. W przypadku stosowania leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) istnieje wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ostrożności. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki kwetiapiny przy jednoczesnym podawaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny.
cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, kwetiapina, lek serotoninergiczny, leukopenia i neutropenia, objawy pozapiramidowe, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dabigatran Etexilate Viatris
Dabigatran eteksylan, stosowany w terapii przeciwzakrzepowej, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych, które mogą wystąpić w dowolnej lokalizacji anatomicznej. W przypadku klinicznie istotnego spadku hemoglobiny i/lub hematokrytu oraz niewyjaśnionego obniżenia ciśnienia tętniczego, konieczna jest szybka diagnostyka źródła krwawienia. W sytuacjach zagrożenia życia lub niekontrolowanego krwawienia wskazane jest zastosowanie idarucyzumabu jako swoistego antidotum, choć jego bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały potwierdzone u pacjentów pediatrycznych. Alternatywnie można rozważyć hemodializę oraz transfuzje świeżej krwi pełnej, osocza świeżo mrożonego, koncentratów czynników krzepnięcia (aktywowanych lub nieaktywowanych), rekombinowanego czynnika VIIa oraz transfuzję płytek krwi, zwłaszcza przy współistniejącej trombocytopenii lub stosowaniu leków przeciwpłytkowych.
amiodaron, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ciśnienie tętnicze krwi, dabigatran eteksylan, działanie przeciwzakrzepowe, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, hemostaza, idarucyzumab, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor P-gp, kaskada krzepnięcia, klopidogrel, koncentrat czynników krzepnięcia, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niekontrolowane krwawienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, osocze świeżo mrożone, powikłanie krwotoczne, refluks żołądkowo-przełykowy, rekombinowany czynnik VIIa, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, terapia przeciwzakrzepowa, transfuzja płytek krwi, trombocytopenia, werapamil, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Interakcje leku – Velafax 37,5 mg
Wenlafaksyna (Velafax) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, złośliwego zespołu neuroleptycznego i drgawek; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne selektywne IMAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) również są przeciwwskazane lub niezalecane. Istotne jest monitorowanie ryzyka zespołu serotoninowego przy łączeniu wenlafaksyny z SSRI, SNRI, tryptanami, litem, opioidami (np. buprenorfina, tramadol) oraz zielem dziurawca. Zaleca się ścisłą obserwację pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać depresję OUN i działania niepożądane, mimo braku farmakokinetycznych interakcji, dlatego zalecana jest abstynencja. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes, i powinno być unikane.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, buprenorfina, cytochrom P450, erytromycyna, haloperydol, IMAO, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, izoenzym CYP2D6, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny selektywny inhibitor IMAO-A, rysperydon, SNRI, SSRI, sybutramina, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny