skłonność do krwawień
Skłonność do krwawień, określana również jako diateza krwotoczna, to stan kliniczny charakteryzujący się zwiększoną tendencją do krwawień spontanicznych lub przedłużonych, występujących po niewielkich urazach. Może być wynikiem zaburzeń płytkowych, koagulopatii, choroby von Willebranda lub innych nabytych i wrodzonych zaburzeń hemostazy.
W diagnostyce skłonności do krwawień kluczową rolę odgrywają badania laboratoryjne, obejmujące ocenę układu krzepnięcia (PT, APTT, fibrynogen), liczbę i funkcję płytek krwi oraz specjalistyczne testy wykrywające konkretne niedobory czynników krzepnięcia. Ważnym elementem jest również dokładny wywiad medyczny, uwzględniający rodzinne występowanie zaburzeń krzepnięcia oraz charakterystykę epizodów krwotocznych.
Leczenie pacjentów ze skłonnością do krwawień zależy od przyczyny podstawowej. Może obejmować substytucję brakujących czynników krzepnięcia, leki hamujące fibrynolizę (kwas traneksamowy), desmopressynę, transfuzje płytek krwi lub świeżo mrożonego osocza. W przypadku ciężkich wrodzonych koagulopatii, jak hemofilia, stosuje się regularne profilaktyczne podawanie odpowiednich czynników krzepnięcia.
Postępowanie z pacjentem ze skłonnością do krwawień wymaga interdyscyplinarnego podejścia, szczególnie w sytuacjach zwiększonego ryzyka krwawienia, jak zabiegi chirurgiczne czy ciąża. Kluczową rolę odgrywa profilaktyka krwawień oraz edukacja pacjenta dotycząca unikania leków wpływających na hemostazę, takich jak niesteroidowe leki przeciwzapalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor Farmak
Tikagrelor (Ticagrelor Farmak, 90 mg) wymaga szczególnej ostrożności i systematycznego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień oraz specyficzne działania niepożądane. Przeciwwskazany jest u pacjentów z aktywnym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego, stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, doustne antykoagulanty). W przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed operacją. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym po niedokrwiennym udarze mózgu stosowanie tikagreloru jest ograniczone do maksymalnie 12 miesięcy. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane, zwłaszcza u osób ≥75 lat, z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami nerek oraz stosujących ARB. Tikagrelor może powodować wzrost stężenia kreatyniny oraz hiperurykemię, co wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową i nefropatią moczanową.
aktywacja płytek indukowana heparyną, antagonista receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynne krwawienie, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, duszność, hiperurykemia, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, transfuzja płytek krwi, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Panadol Extra 500 mg + 65 mg
Panadol Extra zawiera paracetamol (500 mg) oraz kofeinę (65 mg) w formie tabletek powlekanych. Działania niepożądane związane z paracetamolem występują bardzo rzadko (<1/10 000) i obejmują trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), skurcz oskrzeli u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ oraz zaburzenia czynności wątroby. Kofeina może wywoływać działania niepożądane o nieznanej częstości, takie jak zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, bezsenność, niepokój ruchowy, lęk, rozdrażnienie, nerwowość oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zgaga, podrażnienie błony śluzowej). Należy zwrócić uwagę na możliwość kumulacji kofeiny przy jednoczesnym spożyciu innych źródeł kofeiny, co może nasilać objawy niepożądane.
bezsenność, błona śluzowa żołądka, ból głowy, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, kołatanie serca, nadwrażliwość skórna, niepożądane działania produktów leczniczych, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, paracetamol z kofeiną, personel medyczny, płytki krwi, reakcja anafilaktyczna, reakcje skórne, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli, substancje czynne, tabletki powlekane, terminologia MedDRA, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczanie naskórka - Leksykon substancji czynnych
Heparyna sodowa – Przeciwwskazania stosowania
Heparyna sodowa, stosowana miejscowo w formie żeli i kremów, jest szeroko wykorzystywana w leczeniu schorzeń żylnych, jednak jej aplikacja wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Podstawowym jest nadwrażliwość na heparynę lub inne składniki preparatu, w tym heparynoidy (np. w Heparinum GSK) oraz parabeny, które występują w wielu produktach (Heparin-Hasco, Fortiven Gel, Heparizen 1000, Lioton 1000). Preparaty te nie powinny być stosowane na uszkodzoną, zakażoną skórę, otwarte, krwawiące rany, błony śluzowe oraz okolice oczu. Szczególne ograniczenia dotyczą także stosowania u dzieci (Lipohep poniżej 11 lat, Savarix poniżej 12 lat) oraz pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia i trombocytopenią (przeciwwskazane w Lipohep 2400 j.m./g). Ponadto, niektóre preparaty zawierają substancje dodatkowe, takie jak alkohol (Heparinum GSK) czy benzokaina (Savarix), które nakładają dalsze ograniczenia stosowania.
benzokaina, heparyna sodowa, heparynoid, krwawiąca rana, nadwrażliwość na heparynę, nadwrażliwość na substancję czynną, paraben, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, radioterapia, schorzenie żylne, skłonność do krwawień, trombocytopenia, uszkodzenie skóry, wyciąg z kasztanowca, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie ropne skóry, zakażenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – DIKY 4%
Produkt leczniczy DIKY 4% należy stosować wyłącznie na zdrową, nienaruszoną skórę, unikając kontaktu z oczami, błonami śluzowymi oraz otwartymi ranami. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Preparat można aplikować z nieokluzyjnymi opatrunkami, natomiast okluzyjne są przeciwwskazane. Stosowanie na powierzchnie powyżej 600 cm² lub przez okres dłuższy niż 4 tygodnie zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości, napadów astmy oraz nefrotoksyczności, co wymaga szczególnej ostrożności i rozważenia alternatyw doustnych. Należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i solaria, aby zmniejszyć ryzyko reakcji fototoksycznych, a w przypadku wystąpienia wysypki lub innych objawów nadwrażliwości leczenie należy przerwać.
alergia na orzeszki ziemne, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, diklofenak doustny, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, etanol bezwodny, fotowrażliwość, glikol propylenowy, lecytyna sojowa, napad astmy, nienaruszona skóra, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opatrunek bandażowy, opatrunek okluzyjny, otwarta rana, podrażnienie skóry, reakcja nadwrażliwości, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atirabo
Tikagrelor wymaga szczegółowej oceny ryzyka krwawień przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z niedawnymi urazami, zaburzeniami krzepnięcia, aktywnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz u osób stosujących jednocześnie NLPZ, doustne antykoagulanty lub leki fibrynolityczne w ciągu 24 godzin przed podaniem tikagreloru. Przeciwwskazania obejmują czynne krwawienie, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. W przypadku krwawienia podczas terapii transfuzja płytek nie odwraca działania tikagreloru, a skuteczność desmopresyny jest wątpliwa; leczenie przeciwfibrynolityczne i rekombinowany czynnik VIIa mogą poprawić hemostazę. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów po udarze niedokrwiennym stosować maksymalnie do 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany.
blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, hiperurykemia, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, ryzyko krwawień, skłonność do krwawień, stężenie kreatyniny, tikagrelor, transfuzja płytek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Apo-Pentox 400 SR
Pentoksyfilina, zawarta w preparacie Apo-Pentox 400 SR, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca, po zawale mięśnia sercowego, z ciężką chorobą wieńcową, niedociśnieniem tętniczym, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz wątroby. Lek może nasilać objawy niedokrwienia, zaburzenia rytmu, hipotensję oraz kumulować się u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych lub rzekomoanafilaktycznych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i pilna interwencja medyczna. Ponadto, u pacjentów ze skłonnością do krwawień, w tym przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, antagonistów witaminy K lub inhibitory agregacji płytek, wskazane jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia oraz czujność na objawy krwawienia.
antagonista witaminy K, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, działanie hipoglikemizujące, hipotensja, inhibitor agregacji płytek krwi, klirens kreatyniny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, niedokrwienie mózgu, parametry krzepnięcia, pentoksyfilina, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skłonność do krwawień, stężenie glukozy we krwi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Upsarin C 330 mg + 200 mg
Produkt leczniczy Upsarin C zawiera 330 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 200 mg kwasu askorbowego w formie tabletek musujących i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży stosowanie kwasu acetylosalicylowego jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacjach zdecydowanej konieczności medycznej, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz rozważeniu alternatywnych terapii. W trzecim trymestrze ciąży preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego u płodu, hamowanie czynności skurczowej macicy, przedłużenie ciąży, zwiększone ryzyko krwawień oraz komplikacje porodowe. Kwas acetylosalicylowy przenika do mleka matki, dlatego Upsarin C jest przeciwwskazany także w okresie laktacji ze względu na potencjalne zagrożenia dla niemowlęcia.
alternatywa terapeutyczna, ciąża, hamowanie czynności skurczowej macicy, komplikacje porodowe, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, laktacja, powikłanie neonatologiczne, powikłanie położnicze, przeciwwskazanie w okresie laktacji, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przenikanie do mleka kobiecego, skłonność do krwawień, tabletka musująca, trymestr ciąży, Upsarin C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tigrix
Tikagrelor wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, w tym u osób z niedawnymi urazami, zabiegami chirurgicznymi, zaburzeniami krzepnięcia oraz u pacjentów stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, doustne antykoagulanty, fibrynolityki). Przeciwwskazania obejmują czynne krwawienia, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. W przypadku krwawienia transfuzja płytek nie odwraca działania tikagreloru, a skuteczność desmopresyny jest wątpliwa; zaleca się leczenie przeciwfibrynolityczne lub rekombinowanym czynnikiem VIIa. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a ponowne włączenie jest możliwe po opanowaniu przyczyny krwawienia. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym po niedokrwiennym udarze mózgu dopuszcza się stosowanie tikagreloru do 12 miesięcy, natomiast dłuższe leczenie nie jest zalecane ze względu na brak danych.
antagonista receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, hiperurykemia, kreatynina, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor P2Y12, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, transfuzja płytek krwi, umiarkowana niewydolność wątroby, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pentohexal 600 retard
Podczas terapii pentoksyfiliną konieczne jest ścisłe przestrzeganie zaleceń dawkowania oraz monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, zwłaszcza u osób z zaburzeniami rytmu serca, niedociśnieniem tętniczym, miażdżycą naczyń wieńcowych, po zawale mięśnia sercowego lub zabiegach chirurgicznych. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wskazana jest redukcja dawki i intensywny nadzór. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z toczniem rumieniowym układowym, kolagenozami, skłonnością do krwawień oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza antagonistów witaminy K, gdzie konieczne jest regularne monitorowanie INR. Interakcje z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, insuliną, cyprofloksacyną i teofiliną wymagają dokładnego nadzoru ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i zmiany stężeń leków w surowicy.
adrenalina, antagonista witaminy K, choroba tkanki łącznej, cyprofloksacyna, działanie hipoglikemizujące, glikokortykosteroid, klirens kreatyniny, kolagenoza mieszana, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, metyloprednizolon, miażdżyca naczyń wieńcowych, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, pentoksyfilina, płyn krystaloidowy, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, reakcja skórna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skłonność do krwawień, teofilina, wskaźnik INR, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ginkofar forte 80 mg
Preparat Ginkofar Forte zawiera 80 mg suchego wyciągu z liścia miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba) o standaryzowanym składzie: 22-27% ginkgoflawonoglikozydów, 5-7% laktonów terpenowych (w tym 2,8-3,4% ginkgolidów A, B, C oraz 2,6-3,2% bilobalidu) i ≤5 ppm kwasów ginkgolowych. Wyciąg ten wpływa na agregację płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawień, szczególnie istotne w okresie ciąży, porodu i okołoporodowym. Brak wystarczających danych toksykologicznych z badań na zwierzętach oraz klinicznych u ludzi uniemożliwia potwierdzenie bezpieczeństwa stosowania w ciąży, dlatego Ginkofar Forte jest przeciwwskazany u kobiet ciężarnych. Ponadto, brak jest jednoznacznych dowodów na przenikanie metabolitów do mleka kobiecego oraz na bezpieczeństwo stosowania podczas laktacji, co skutkuje zaleceniem unikania preparatu w okresie karmienia piersią.
Brak badań klinicznych dotyczących wpływu wyciągu z miłorzębu na płodność u ludzi, jednak dane z badań na zwierzętach wskazują na potencjalne negatywne oddziaływanie na zdolności reprodukcyjne. Lekarz powinien poinformować pacjentki w wieku rozrodczym o przeciwwskazaniach do stosowania Ginkofar Forte w ciąży i podczas karmienia piersią oraz o możliwym wpływie na płodność, szczególnie przy planowaniu ciąży. W przypadku konieczności terapii preparatami zawierającymi wyciąg z miłorzębu u kobiet w tych stanach, należy rozważyć alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się również odstawienie leku odpowiednio wcześniej przed planowanym zabiegiem chirurgicznym lub porodem, aby zmniejszyć ryzyko krwawienia związanego z zaburzeniem funkcji płytek krwi. Decyzja terapeutyczna powinna być oparta na dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
agregacja płytek krwi, bilobalid, ginkgoflawonoglikozyd, ginkgolid, krwotok, kwas ginkgolowy, lakton terpenowy, miłorząb dwuklapowy, miłorząb japoński, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka kobiecego, skłonność do krwawień, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg z liścia miłorzębu, zabieg chirurgiczny, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Decilosal 100 mg
Decilosal, zawierający cylostazol w dawce 100 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤25 ml/min) oraz umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, takimi jak zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego lub interwencje w obrębie naczyń wieńcowych w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Ponadto, przeciwwskazania obejmują zaburzenia rytmu serca, w tym częstoskurcz komorowy, migotanie komór, wieloogniskową ekstrasystolię komorową, wydłużony odstęp QTc oraz ciężką tachyarytmię w wywiadzie.
acenokumarol, apiksaban, ciężka tachyarytmia, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cylostazol, częstoskurcz komorowy, dabigatran, heparyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie komór, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, proliferacyjna retinopatia cukrzycowa, rywaroksaban, skłonność do krwawień, udar krwotoczny, warfaryna, wydłużony odstęp QTc, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibum Zatoki Max 400 mg + 60 mg
Produkt leczniczy Ibum Zatoki Max zawiera ibuprofen (400 mg) oraz chlorowodorek pseudoefedryny (60 mg) i jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Ibuprofen w pierwszych 6 miesiącach ciąży nie ma wystarczających danych potwierdzających bezpieczeństwo, natomiast od 20. tygodnia ciąży może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, a stosowanie w III trymestrze jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko hamowania skurczów macicy, zaburzeń czynności nerek płodu, nadciśnienia płucnego u noworodka, zwiększonej skłonności do krwawień oraz obrzęków u matki. Pseudoefedryna dodatkowo zmniejsza przepływ krwi w macicy, co stanowi kolejne przeciwwskazanie do stosowania leku w ciąży.
chlorowodorek pseudoefedryny, hamowanie skurczów macicy, ibuprofen, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, mleko kobiece, nadciśnienie płucne, obrzęk, organogeneza, poronienie po implantacji, poronienie przed implantacją, skłonność do krwawień, śmiertelność zarodkowa, wada rozwojowa, zaburzenia czynności nerek, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Octaplex 1000 j.m.
Octaplex to preparat zawierający ludzki kompleks protrombiny, obejmujący czynniki krzepnięcia II, VII, IX i X, syntetyzowane w wątrobie z udziałem witaminy K. Dostępny jest w dawkach 500 j.m. i 1000 j.m., z zawartością czynników w zakresie: czynnik II (280–760 j.m. w 500 j.m. fiolce, 560–1520 j.m. w 1000 j.m.), czynnik VII (180–480 j.m. i 360–960 j.m.), czynnik IX (500 j.m. i 1000 j.m.) oraz czynnik X (360–600 j.m. i 720–1200 j.m.). Preparat zawiera także białka C i S oraz substancje pomocnicze, takie jak sód (75–125 mg lub 150–250 mg) i heparynę (100–250 j.m. lub 200–500 j.m.). Aktywność swoista wynosi ≥ 0,6 j.m./mg białka, co potwierdza skuteczność w uzupełnianiu niedoborów czynników krzepnięcia.
aktywność czynnika IX, antagonista witaminy K, białko C, białko S, czynnik krzepnięcia II, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VII, czynnik krzepnięcia X, czynnik tkankowy, czynnik VIIa, czynniki krzepnięcia, fibrynogen, fibrynoliza, hemofilia B, hemostaza pierwotna, inhibitor krzepnięcia, kaskada krzepnięcia, kompleks protrombiny, krzepnięcie krwi, krzepnięcie śródnaczyniowe, lek przeciwkrwotoczny, małopłytkowość, niewydolność wątroby, protrombina, roztwór do infuzji, skłonność do krwawień, trombina, zaburzenie krzepnięcia, zespół protrombiny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Genoptim 75 mg
Klopidogrel Genoptim podaje się doustnie w dawce 75 mg raz na dobę u dorosłych i osób w podeszłym wieku. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI lub niestabilna dławica piersiowa) terapia rozpoczyna się od dawki nasycającej 300 mg, następnie 75 mg/dobę, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę (zalecana dawka ASA nie przekracza 100 mg ze względu na ryzyko krwawienia). Czas leczenia może trwać do 12 miesięcy, z maksymalnym efektem terapeutycznym po 3 miesiącach. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg (z wyłączeniem pacjentów >75 lat), następnie 75 mg/dobę, w połączeniu z ASA i ewentualnie lekami trombolitycznymi, przez co najmniej 4 tygodnie. U pacjentów powyżej 75. roku życia dawka nasycająca nie jest zalecana. W migotaniu przedsionków stosuje się 75 mg klopidogrelu na dobę wraz z ASA 75-100 mg/dobę.
bezylan, choroba wątroby, Clopidogrel Genoptim, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, podanie doustne, ryzyko krwawienia, skłonność do krwawień, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Teva 4 mg
Montelukast Teva, zawierający montelukast sodowy w formie tabletek do rozgryzania i żucia w dawce 4 mg, był szeroko badany klinicznie u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat, w tym u 851 dzieci w wieku 2-5 lat oraz 175 dzieci w wieku 6 miesięcy do 2 lat. Długotrwałe stosowanie leku (do 12 miesięcy i dłużej) nie wykazało zmiany profilu bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmowały ból głowy, ból brzucha, biegunkę, wysypkę, egzemę, astmę oraz wzmożone pragnienie. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane, takie jak infekcje górnych dróg oddechowych (bardzo często), zwiększona skłonność do krwawień (rzadko), trombocytopenia (bardzo rzadko) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja (niezbyt często).
aminotransferaza, anafilaksja, astma oskrzelowa, ból brzucha, drgawka, egzema, eozynofilia, eozynofilia płucna, hiperkineza, hipoestezja, infekcja górnych dróg oddechowych, kołatanie serca, krwawienie z nosa, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, tabletki do rozgryzania i żucia, trombocytopenia, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zapalenie wątroby, zespół Churga-Straussa, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cilostazol LEK-AM 100 mg
Cilostazol LEK-AM, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, które występują z różną częstością. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy (>30% pacjentów), biegunka oraz nieprawidłowe stolce (>15%). Inne często występujące działania obejmują wybroczyny, obrzęki obwodowe i twarzy, kołatanie serca, częstoskurcz, dusznicę bolesną oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty. Rzadziej notuje się niedokrwistość, reakcje alergiczne, hiperglikemię, stany lękowe, a także poważniejsze zdarzenia kardiologiczne, w tym zawał mięśnia sercowego i migotanie przedsionków. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko krwawień, zwłaszcza do gałki ocznej u pacjentów z cukrzycą, oraz na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u osób powyżej 70. roku życia, gdzie częściej występują biegunka i kołatanie serca.
arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, bloker kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, cylostazol, czas krwawienia, częstomocz, częstoskurcz, dusznica bolesna, duszność, dysfagia, gorączka, hiperglikemia, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok płucny, krwotok przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, nieprawidłowy stolec, niestrawność, niewydolność nerek, nudności i wymioty, obrzęk obwodowy, pancytopenia, pokrzywka, reakcja alergiczna, skłonność do krwawień, skurcz komorowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan lękowy, świąd, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, wysypka, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Sandoz 4 mg
Montelukast Sandoz, dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia (4 mg) oraz innych postaci dostosowanych do wieku pacjentów, został poddany szerokim badaniom klinicznym obejmującym różne grupy wiekowe, od niemowląt (6 miesięcy) po dorosłych. Długotrwałe stosowanie leku, nawet do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci w wieku 6-14 lat, nie wykazało zmiany profilu bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy u pacjentów powyżej 6 lat, natomiast u młodszych dzieci dominowały objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka) oraz zmiany skórne (wypryskowe zapalenie skóry, wysypka). W najmłodszej grupie (6 miesięcy – 2 lata) obserwowano także hiperkinezję i objawy astmy.
anafilaksja, astenia, astma okresowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dezorientacja, enureza, eozynofilia płucna, gorączka, hiperkineza, jąkanie, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, lunatykowanie, małopłytkowość, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad drgawkowy, niedoczulica, niestrawność, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniak, skłonność do krwawień, suchość jamy ustnej, świąd, tik, uczucie zmęczenia, wymioty, wypryskowe zapalenie skóry, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie uwagi, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 10 mg
Produkt leczniczy Monkasta zawiera montelukast sodowy w dawce 10 mg w tabletce powlekanej i jest stosowany w leczeniu astmy oraz sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. W badaniach klinicznych najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży (≥15 lat) były bóle głowy, natomiast u dzieci w wieku 6-14 lat – bóle brzucha. Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny podczas długotrwałej terapii (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci). Do istotnych działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja, niezbyt często), zaburzenia psychiczne (od zaburzeń snu i lęku po myśli i zachowania samobójcze, bardzo rzadko), zaburzenia wątroby (często podwyższone aminotransferazy, bardzo rzadko zapalenie wątroby) oraz zespół Churga-Strauss (bardzo rzadko). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
astma, bezsenność, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, montelukast, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skłonność do krwawień, somnambulizm, trombocytopenia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi II – Właściwości farmakodynamiczne
Czynnik II (protrombina) jest kluczowym zymogenem w kaskadzie krzepnięcia, syntetyzowanym w wątrobie w obecności witaminy K, który po aktywacji przekształca się w trombinę – enzym katalizujący konwersję fibrynogenu w fibrynę, co umożliwia tworzenie stabilnego skrzepu. Niedobór czynnika II, choć rzadki, prowadzi do poważnych zaburzeń hemostazy, manifestujących się krwawieniami o charakterze podobnym do hemofilii. Nabyty niedobór, często związany z terapią antagonistami witaminy K (np. warfaryną), może skutkować ciężkimi krwawieniami, zwłaszcza w przestrzeni zaotrzewnowej i OUN. Ciężka niewydolność wątroby również obniża poziom czynnika II i innych witaminowo-zależnych czynników krzepnięcia, co komplikuje obraz kliniczny poprzez współistnienie DIC, trombocytopenii i zaburzeń fibrynolizy.
antagonista witaminy K, beriplex, białko C, białko S, czynniki krzepnięcia, enzym proteolityczny, fibrynogen, fibrynoliza, hemofilia, hemostaza, hemostaza pierwotna, inhibitor krzepnięcia, kaskada krzepnięcia, kompleks protrombiny, krwawienie domózgowe, krzepnięcie krwi, niedobór czynnika II, niewydolność wątroby, octaplex, płytki krwi, protrombina, skłonność do krwawień, skrzep, trombina, trombocytopenia, tromboplastyna tkankowa, warfaryna, witamina K, wykrzepianie śródnaczyniowe, zespół protrombiny, zewnątrzpochodny tor krzepnięcia, zymogen - Leksykon substancji czynnych
Prasugrel – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
W badaniu klinicznym III fazy TRITON oceniano skuteczność i bezpieczeństwo prasugrelu u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi poddawanych PCI, stosowanego w skojarzeniu z ASA. Główne kryteria wykluczenia obejmowały m.in. zwiększone ryzyko krwawienia, niedokrwistość, małopłytkowość oraz patologiczne zmiany wewnątrzczaszkowe. Stwierdzono zwiększone ryzyko krwawień klasyfikowanych według skali TIMI jako ciężkie i niewielkie, co wymaga ostrożności szczególnie u pacjentów w wieku ≥75 lat, z masą ciała <60 kg (zalecana dawka podtrzymująca 5 mg zamiast 10 mg), ze skłonnością do krwawień oraz przyjmujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawienia (np. doustne antykoagulanty, klopidogrel, NLPZ, fibrynolityki). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować szczególną ostrożność ze względu na potencjalne zwiększone ryzyko krwawienia.
angiografia naczyń wieńcowych, choroba wrzodowa, ciężkie krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek fibrynolityczny, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, niedobór laktazy, niedokrwistość, niestabilna dławica piersiowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie krwotoczne, prasugrel, przetoczenie płytek, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, zabieg chirurgiczny, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zdarzenie niedokrwienne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Czynnik VIII – Przedawkowanie
Ludzki czynnik VIII krzepnięcia (FVIII) jest kluczowym białkiem w procesie hemostazy, a jego niedobór prowadzi do hemofilii A. Preparat Beriate, zawierający ludzki czynnik VIII pozyskiwany z osocza, dostępny jest w dawkach 250, 500, 1000 oraz 2000 j.m., z rekonstytucją dającą stężenia odpowiednio 100 j.m./ml dla dawek 250-1000 j.m. oraz około 200 j.m./ml dla dawki 2000 j.m. Średnia swoista aktywność produktu wynosi około 400 j.m./mg białka, a moc preparatu określana jest metodą chromogenną zgodną z Farmakopeą Europejską. Dotychczas nie opisano klinicznych objawów przedawkowania FVIII, niezależnie od formy i dawki preparatu Beriate.
czynnik VIII krzepnięcia, dawkowanie leku, Farmakopea Europejska, hematolog, hemofilia A, inhibitory czynnika VIII, metoda chromogenna, osocze ludzkie, parametry krzepnięcia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, preparat czynnika VIII, przedawkowanie czynnika VIII, rekonstytucja leku, skłonność do krwawień, terapia zastępcza, zakrzepica - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Bluefish Pharma 10 mg
Montelukast Bluefish Pharma w dawce 10 mg, stosowany u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat z astmą oraz u dzieci w wieku 6-14 lat (w dawce 5 mg w formie tabletek do rozgryzania), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących około 6150 pacjentów. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. W badaniach długoterminowych (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zaobserwowano istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z ustalonymi kategoriami: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dezorientacja, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gexiro (10 mg + 3 mg)/ml
Lek Gexiro w postaci roztworu do infuzji (10 mg paracetamolu + 3 mg ibuprofenu/ml) posiada liczne przeciwwskazania wymagające szczegółowej oceny klinicznej przed zastosowaniem. Bezwzględnie nie powinien być podawany pacjentom z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), ciężką niewydolnością wątroby i nerek, aktywnym lub nawracającym krwawieniem z przewodu pokarmowego, czynna chorobą alkoholową, zaburzeniami krzepnięcia, ciężkim odwodnieniem oraz w trzecim trymestrze ciąży. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość sodu w preparacie (35 mg/100 ml, tj. 1,52 mmola/100 ml), co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami podaży sodu. Lek jest również przeciwwskazany u osób poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie.
choroba alkoholowa, choroba autoimmunologiczna, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, dyspepsja, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, klasyfikacja NYHA, krwawienie naczyniowo-mózgowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, paracetamol, perforacja przewodu pokarmowego, przewód tętniczy, reakcja alergiczna, retencja płynów, skłonność do krwawień, trymestr ciąży, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Aurovitas 75 mg
Lek Clopidogrel Aurovitas w dawce 75 mg klopidogrelu (odpowiadającej 97,875 mg klopidogrelu wodorosiarczanu) stosowany jest doustnie, z dawką podtrzymującą 75 mg raz na dobę. W ostrych zespołach wieńcowych zaleca się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg, szczególnie u pacjentów poniżej 75 lat planowanych do PCI, po czym kontynuuje się terapię 75 mg klopidogrelu wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, u pacjentów leczonych farmakologicznie, dawka nasycająca wynosi 300 mg, a leczenie trwa co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (lub 300 mg, jeśli PCI wykonano ≤24h po fibrynolizie), a terapia skojarzona z ASA powinna trwać do 12 miesięcy. U pacjentów powyżej 75 lat dawki nasycające stosuje się ostrożnie lub pomija, zwłaszcza przy leczeniu zachowawczym.
dławica piersiowa, klopidogrel wodorosiarczan, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, pierwotne PCI, przejściowy napad niedokrwienny mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, udar niedokrwienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 5 mg
Montelukast, substancja czynna leku Orilukast, był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥ 15 lat) oraz 1750 dzieci (6-14 lat) z przewlekłą astmą. Tabletki powlekane 10 mg stosowano u starszych pacjentów, a tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dzieci. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży były bóle głowy (częstość ≥ 1/100 do < 1/10), natomiast u dzieci dominowały bóle brzucha. Długotrwałe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano poważne działania niepożądane, takie jak reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja, częstość ≥ 1/1000 do < 1/100), które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, oraz bardzo rzadkie przypadki nacieków eozynofilowych wątroby (< 1/10 000), mogące prowadzić do zaburzeń funkcji wątroby.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, dezorientacja, drgawka, eozynofilia obwodowa, eozynofilia płucna, gorączka, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, miąższowe uszkodzenie wątroby, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, przewlekła astma, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, świąd, tik, trombocytopenia, układowe zapalenie naczyń, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escitil 20 mg
Escitil (escytalopram) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób leczonych jednocześnie inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zarówno nieodwracalnymi, jak i odwracalnymi (np. moklobemid, linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Lek dostępny jest w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych. Ponadto, Escitil jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odstępu QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego QT, a także w skojarzeniu z innymi lekami wydłużającymi QT, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii serca.
choroby układu sercowo-naczyniowego, escytalopram, farmakoterapia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitory monoaminooksydazy, kontrola glikemii, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna epilepsja, niewydolność serca, odwracalne inhibitory MAO-A, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, padaczka, skłonność do krwawień, substancja pomocnicza, wrodzony zespół wydłużonego QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Aurovitas 4 mg
Montelukast Aurovitas, stosowany w terapii astmy u pacjentów w różnym wieku, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (tabletki 10 mg), 1750 dzieci w wieku 6-14 lat (tabletki 5 mg), 851 dzieci 2-5 lat (tabletki 4 mg) oraz 1038 dzieci 6 miesięcy do 5 lat (granulat i tabletki 4 mg). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem były: ból głowy u dorosłych i młodzieży, ból brzucha u dzieci 6-14 lat oraz pragnienie u dzieci 2-5 lat. Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci). Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji układów obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często), biegunka, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz pokrzywkę (często). Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, występują niezbyt często, a bardzo rzadko obserwowano nacieki eozynofilów w wątrobie.
anafilaksja, astenia, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, drgawka, eozynofilia płucna, gorączka, granulat, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśnia, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższenie aminotransferaz, pokrzywka, pragnienie, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – DISTREPTAZA 1250 j.m. + 15000 j.m.
DISTREPTAZA, dostępna w formie czopków doodbytniczych zawierających streptokinazę 15 000 j.m. oraz streptodornazę 1250 j.m., może wywoływać działania niepożądane o częstości rzadkiej (≥1/10 000 do <1/1 000). Do najistotniejszych należą reakcje alergiczne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka, a w cięższych przypadkach reakcje anafilaktyczne, podwyższenie temperatury ciała będące manifestacją odpowiedzi immunologicznej, skłonność do krwawień wynikająca z fibrynolitycznego działania streptokinazy oraz miejscowa bolesność i obrzęk w miejscu aplikacji. Objawy te wynikają z działania enzymatycznego preparatu na śluzówkę odbytnicy oraz z immunogenności białek bakteryjnych zawartych w leku.
aktywność fibrynolityczna, bolesność miejscowa, czopek doodbytniczy, działanie niepożądane, gorączka, kwas deoksyrybonukleinowy, lek przeciwzakrzepowy, objaw alergiczny, objaw ogólnoustrojowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, skłonność do krwawień, skrzep fibrynowy, streptodornaza, streptokinaza, właściwość fibrynolityczna, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, złóg fibrynowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Medreg 75 mg
Clopidogrel Medreg w dawce 75 mg raz na dobę jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej u dorosłych i osób starszych, z dawką nasycającą 300 mg lub 600 mg w zależności od wskazania klinicznego. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST, u pacjentów poniżej 75 lat planujących PCI, zaleca się dawkę nasycającą 600 mg, a następnie dawkę podtrzymującą 75 mg wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę, z czasem leczenia do 12 miesięcy (maksymalny efekt po 3 miesiącach). W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka nasycająca wynosi 300 mg (bez dawki nasycającej u pacjentów >75 lat leczonych zachowawczo), a w przypadku pierwotnej PCI 600 mg (ostrożnie u pacjentów ≥75 lat), z kontynuacją dawki podtrzymującej 75 mg i ASA 75-100 mg/dobę przez co najmniej 4 tygodnie do 12 miesięcy. W leczeniu TIA o wysokim ryzyku (ABCD2 ≥4) lub niewielkiego udaru niedokrwiennego (NHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, a następnie 75 mg klopidogrelu z ASA 75-100 mg/dobę przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię przeciwpłytkową.
Clopidogrel Medreg, dawka nasycająca klopidogrelu, dawka podtrzymująca, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, przemijający atak niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, terapia przeciwpłytkowa, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, jest heparyną drobnocząsteczkową uzyskiwaną z błony śluzowej jelit świń. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na enoksaparynę, heparynę lub ich pochodne, a także u osób z immunologiczną małopłytkowością poheparynową (HIT) w wywiadzie do 100 dni lub obecnością przeciwciał krążących. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także aktywne, klinicznie istotne krwawienie oraz stany zwiększające ryzyko krwawienia, takie jak niedawno przebyty udar krwotoczny, owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne operacje mózgu, rdzenia kręgowego lub oka, żylaki przełyku, nieprawidłowości naczyniowe oraz znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe w ciągu ostatnich 24 godzin od podania leku.
aktywne krwawienie, ampułko-strzykawka, anafilaksja, błona śluzowa jelit, działanie antykoagulacyjne, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, klarowny roztwór, krwawienie do kanału kręgowego, małopłytkowość indukowana heparyną, małopłytkowość poheparynowa, nadwrażliwość na enoksaparynę, nowotwór złośliwy, operacja mózgu, owrzodzenie żołądka, powikłanie krwotoczne, powikłanie neurologiczne, procedura inwazyjna, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, skłonność do krwawień, stosunek korzyści do ryzyka, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, układ nerwowy centralny, układ wzrokowy, zakrzepica tętnicza i żylna, zasadowa depolimeryzacja, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prothromplex Total NF 600 j.m.
Prothromplex Total NF to koncentrat ludzkiego zespołu protrombiny zawierający czynniki krzepnięcia II, VII, IX i X, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania kaskady krzepnięcia. Każda fiolka o dawce 600 j.m. zawiera: czynnik II w ilości 450–850 j.m. (22,5–42,5 j.m./ml), czynnik VII 500 j.m. (25 j.m./ml), czynnik IX 600 j.m. (30 j.m./ml), czynnik X 600 j.m. (30 j.m./ml) oraz co najmniej 400 j.m. białka C. Preparat uzupełnia niedobory czynników zależnych od witaminy K, które są kluczowe dla inicjacji i przebiegu procesu hemostazy, w tym aktywacji protrombiny do trombiny i stabilizacji zakrzepu fibrynowego. Niedobory tych czynników, zarówno wrodzone (np. hemofilia B przy niedoborze IX), jak i nabyte (np. w wyniku leczenia antagonistami witaminy K lub ciężkiej niewydolności wątroby), prowadzą do zwiększonej skłonności do krwawień o różnym nasileniu i lokalizacji.
aktywność swoista, antagonista witaminy K, białko C, czynnik tkankowy, czynnik VIIa, czynniki krzepnięcia, czynniki krzepnięcia zależne od witaminy K, fibryna, fibrynogen, fibrynoliza, hemofilia B, hemostaza pierwotna, inhibitor krzepnięcia, kaskada krzepnięcia, koncentrat zespołu protrombiny, lek przeciwkrwotoczny, ludzki czynnik krzepnięcia, niewydolność wątroby, populacja pediatryczna, protrombina, przestrzeń pozaotrzewnowa, skłonność do krwawień, trombina, trombocytopenia, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenie hemostazy, zawartość białka, zespół protrombiny, zewnątrzpochodny szlak krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cilostazol LEK-AM 50 mg
Cylostazol, stosowany w terapii chromania przestankowego, wykazuje profil działań niepożądanych, w którym najczęściej występują bóle głowy (>30% pacjentów), biegunka oraz nieprawidłowe stolce (>15%). Działania te mają zazwyczaj nasilenie łagodne do umiarkowanego i mogą ulec zmniejszeniu po redukcji dawki. Główną przyczyną przerwania terapii jest ból głowy (≥3% pacjentów), a także kołatanie serca i biegunka (1,1%). U pacjentów powyżej 70 roku życia obserwuje się zwiększoną częstość biegunki i kołatania serca, natomiast u chorych z cukrzycą istnieje podwyższone ryzyko krwawienia do gałki ocznej. Współstosowanie cylostazolu z lekami rozszerzającymi naczynia, np. dihydropirydynowymi blokerami kanału wapniowego, może nasilać kołatanie serca i obrzęk obwodowy wskutek odruchowej tachykardii. Ponadto cylostazol zwiększa ryzyko krwawień, w tym krwotoków mózgowych i przewodu pokarmowego, co wymaga ostrożności przy łączeniu z innymi lekami o działaniu przeciwkrzepliwym.
arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, chromanie przestankowe, cukrzyca, częstoskurcz, dihydropirydynowy bloker kanału wapniowego, dodatkowy skurcz komorowy, dusznica bolesna, hiperglikemia, kołatanie serca, krwawienie do gałki ocznej, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok płucny, lek rozszerzający naczynia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, niestrawność, niewydolność nerek, nudności i wymioty, obrzęk obwodowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, skłonność do krwawień, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan lękowy, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, uderzenie gorąca, wybroczyna, wydłużony czas krwawienia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb dwuklapowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba) jest stosowany w lecznictwie, jednak wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych. Preparaty takie jak Bilobil intense zawierają 120 mg wyciągu z liści Ginkgo biloba, co odpowiada 26,4-32,4 mg flawonoidów, 3,36-4,08 mg ginkgolidów oraz 3,12-3,84 mg bilobalidu na kapsułkę. Ze względu na zwiększoną skłonność do krwawień, pacjenci z zaburzeniami hemostazy, przyjmujący leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe, powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem. Zaleca się przerwanie terapii na 3-4 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. U pacjentów z padaczką istnieje ryzyko nasilenia napadów, dlatego decyzja o stosowaniu powinna być indywidualnie rozważona.
bilobalid, działanie niepożądane, efawirenz, flawonoidy, ginkgolidy, glikozyd flawonowy, hemostaza, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, miłorząb dwuklapowy, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, padaczka, powikłanie krwotoczne, ryzyko krwawień, skaza krwotoczna, skłonność do krwawień, terapia przeciwpłytkowa, terapia przeciwzakrzepowa, wyciąg suchy, wyciąg z miłorzębu, zabieg chirurgiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Ranbaxy 75 mg
Klopidogrel Ranbaxy w dawce 75 mg doustnie raz na dobę jest stosowany w leczeniu różnych schorzeń kardiologicznych i neurologicznych, z dawką nasycającą zależną od wskazania klinicznego i wieku pacjenta. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST dawka nasycająca wynosi 300 mg lub 600 mg (600 mg u pacjentów <75 lat planowanych do PCI), a następnie 75 mg/dobę w skojarzeniu z ASA 75-100 mg/dobę przez maksymalnie 12 miesięcy, z optymalnym efektem po 3 miesiącach. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka nasycająca to 300 mg u pacjentów <75 lat, bez dawki nasycającej u ≥75 lat, kontynuowana dawką 75 mg/dobę z ASA przez co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (ostrożnie u ≥75 lat) lub 300 mg, a leczenie podtrzymujące to 75 mg/dobę + ASA 75-100 mg/dobę do 12 miesięcy. U pacjentów z TIA o wysokim ryzyku (ABCD2 ≥4) lub niewielkim udarem niedokrwiennym (NIHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, następnie 75 mg/dobę + ASA przez 21 dni, po czym kontynuuje się monoterapię przeciwpłytkową.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, terapia przeciwpłytkowa, udar niedokrwienny, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Noonana to wielonarządowe, genetyczne schorzenie charakteryzujące się m.in. wrodzonymi wadami serca (obecnymi u około 50% pacjentów), niskim wzrostem, opóźnieniami rozwojowymi oraz specyficznymi cechami dysmorficznymi. Diagnostyka i opieka wymagają podejścia multidyscyplinarnego, angażującego genetyka klinicznego, kardiologa, endokrynologa, hematologa, neurologa, okulistę, audiologa oraz specjalistów rehabilitacji i wsparcia psychologicznego. Kluczowe jest systematyczne monitorowanie funkcji serca (echokardiografia i EKG), szczególnie w pierwszych latach życia (coroczne badania do 3. roku życia, następnie w wieku 5 i 10 lat), a także regularne kontrole wzrostu z wykorzystaniem dedykowanych siatek centylowych oraz rozważenie terapii rekombinowanym hormonem wzrostu (rhGH) u dzieci z istotnym opóźnieniem wzrastania, rozpoczynanej zwykle w wieku 4-5 lat. Opieka hematologiczna obejmuje przesiewowe badania układu krzepnięcia i unikanie kwasu acetylosalicylowego u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, a także szczególną uwagę w przypadku zespołu mielodysplastycznego lub JMML.
badanie przesiewowe, drenaż limfatyczny, echokardiografia, genetyk kliniczny, hormon wzrostu, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, niski wzrost, obniżone napięcie mięśniowe, obrzęk limfatyczny, opieka multidyscyplinarna, opóźnienie rozwojowe, orchidopeksja, poradnictwo genetyczne, problem kardiologiczny, siatka centylowa, skłonność do krwawień, sonda nosowo-żołądkowa, terapia uciskowa, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wnętrostwo, wrodzona wada serca, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zaburzenie genetyczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie neurologiczne, zespół mielodysplastyczny, zespół Noonana, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 5 mg
Produkt leczniczy Monkasta zawierający montelukast sodowy w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) oraz 10 mg (tabletki powlekane) był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat oraz około 4000 dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dzieci były bóle brzucha, natomiast u dorosłych ból głowy. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałej terapii (do 12 miesięcy u dzieci i do 2 lat u dorosłych). Częstość występowania działań niepożądanych obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często ≥1/10), ból głowy i ból brzucha (często ≥1/100 do <1/10), podwyższone aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) (często), a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, trombocytopenię i zespół Churga-Strauss (bardzo rzadko <1/10 000).
anafilaksja, ból brzucha, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, dezorientacja, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, tik, trombocytopenia, zaburzenie koncentracji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątrobowokomórkowe, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Romilast 5 mg
Montelukast, substancja czynna preparatu Romilast w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) oraz 10 mg (tabletki powlekane), był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 pacjentów powyżej 15 roku życia oraz 1750 dzieci w wieku 6-14 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z najczęstszymi działaniami takimi jak zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często), biegunka, nudności, wymioty, wysypka i gorączka (często). Wśród rzadkich i bardzo rzadkich działań wymieniono m.in. trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zespół Churga-Strauss, zapalenie wątroby oraz ciężkie reakcje skórne jak rumień wielopostaciowy.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, jąkanie, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, kurcz mięśniowy, moczenie mimowolne, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Milukante 5 mg
Milukante, zawierający montelukast sodowy w dawce 5 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia, był szeroko badany klinicznie u około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat. Najczęstszym działaniem niepożądanym w tej grupie był ból brzucha, a profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas terapii trwającej do 12 miesięcy. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano szersze spektrum działań niepożądanych, w tym krwawienia z nosa (niezbyt często), rzadkie przypadki zespołu Churga-Straussa (CSS) oraz eozynofilii płucnej. Zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia snu, somnambulizm, niepokój, depresja i nadpobudliwość psychoruchowa, występowały niezbyt często, natomiast poważniejsze objawy, w tym omamy, dezorientacja i myśli samobójcze, były bardzo rzadkie, ale klinicznie istotne. Często obserwowano także biegunki, nudności, wymioty oraz podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT), co może wskazywać na wpływ leku na funkcję wątroby.
anafilaksja, biegunka, ból brzucha, dezorientacja, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudności, omamy, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość błony śluzowej jamy ustnej, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zacinanie się w mowie, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawroty głowy, zespół Churga-Straussa, zwiększona aktywność aminotransferaz