Specjalne ostrzeżenia
Mitomycin Accord

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Mitomycin Accord

Mitomycin Accord (10 mg lub 20 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji lub do pęcherza moczowego) wymaga zastosowania szeregu środków ostrożności ze względu na profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące niebezpieczeństw i środków ostrożności, które należy uwzględnić podczas leczenia pacjentów tym lekiem.¹

Toksyczność szpikowa i kumulacja działań niepożądanych

Ze względu na toksyczny wpływ mitomycyny na szpik kostny, inne metody leczenia o działaniu mielotoksycznym (zwłaszcza chemioterapia i radioterapia) należy stosować ze szczególną ostrożnością, aby zminimalizować ryzyko addytywnego hamowania czynności szpiku kostnego.²

Długotrwałe stosowanie mitomycyny może prowadzić do kumulacji działań toksycznych na szpik kostny. Objawy zahamowania czynności szpiku kostnego często pojawiają się z opóźnieniem, osiągając największe nasilenie po 4-6 tygodniach. Kumulują się po długotrwałym stosowaniu produktu i często wymagają indywidualnego dostosowania dawkowania.³

Prawidłowa technika podawania dożylnego

Niezwykle istotne jest, aby Mitomycin Accord podawać wyłącznie drogą dożylną. Pozażylne wstrzyknięcie produktu leczniczego prowadzi do rozległej martwicy tkanek mających kontakt z lekiem. W celu zapobieżenia martwicy należy przestrzegać następujących zaleceń:⁴

• Wstrzyknięcia wykonywać wyłącznie do dużych żył w obrębie kończyn górnych – zapewnia to lepsze rozcieńczenie leku i zmniejsza ryzyko wynaczynienia⁵
• Nie podawać leku bezpośrednio do żyły, lecz do linii dożylnej, przez którą w danym momencie prawidłowo i bezpiecznie podawany jest wlew – zmniejsza to ryzyko wynaczynienia i bezpośredniego kontaktu leku ze ścianą naczynia⁶
• Przed usunięciem kaniuli po podaniu leku do żyły centralnej należy ją przez kilka minut przepłukać za pomocą wlewu, aby usunąć resztki mitomycyny – zapobiega to kontaktowi pozostałości leku z tkankami podczas wyjmowania kaniuli⁷

Postępowanie w przypadku wynaczynienia

W przypadku wynaczynienia mitomycyny zaleca się następujące postępowanie:⁸

1. Natychmiastowe ostrzyknięcie miejsca wynaczynienia 8,4% roztworem dwuwęglanu sodu – neutralizuje to działanie leku i zmniejsza uszkodzenie tkanek
2. Następnie wstrzyknięcie 4 mg deksametazonu – redukuje odpowiedź zapalną
3. Wstrzyknięcie do krążenia ogólnego 200 mg witaminy B6 – może wspomagać regenerację uszkodzonych tkanek

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku wymagają szczególnej uwagi, ponieważ wydolność ich narządów wewnętrznych jest często fizjologicznie obniżona. Może to powodować przedłużającą się depresję szpiku kostnego, dlatego mitomycynę w tej grupie pacjentów należy podawać ze szczególną ostrożnością, ściśle monitorując stan pacjenta.⁹

Szczególną ostrożność należy również zachować u pacjentów z nasileniem choroby zakaźnej lub skłonnością do krwawień, ze względu na immunosupresyjne i mielotoksyczne działanie mitomycyny.¹⁰

Działania niepożądane wymagające odstawienia leku

Stosowanie mitomycyny należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia:¹¹¹²

• Objawów ze strony układu oddechowego, które nie wynikają z choroby podstawowej – działania toksyczne na układ oddechowy zwykle dobrze reagują na leczenie glikokortykosteroidami
• Objawów hemolizy – wskazujących na uszkodzenie czerwonych krwinek
• Objawów niewydolności nerek (nefrotoksyczności) – mitomycyna może uszkadzać funkcję nerek

Mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna

Przy dawkach przekraczających 30 mg/m² powierzchni ciała opisywano przypadki mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej. Zaleca się ścisłe monitorowanie czynności nerek. Z najnowszych danych wynika, że właściwym postępowaniem w celu usunięcia kompleksów immunologicznych, które prawdopodobnie odgrywają istotną rolę w wywoływaniu tych objawów, jest wykonanie próby leczenia białkiem A gronkowca złocistego.¹³

Ryzyko rozwoju białaczki

U pacjentów leczonych jednocześnie mitomycyną i innymi lekami przeciwnowotworowymi opisywano przypadki białaczki ostrej (w części przypadków poprzedzonej fazą przedbiałaczkową) oraz zespołu mielodysplastycznego. Dlatego konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych zarówno podczas, jak i po zakończeniu leczenia.¹⁴

Szczepienia podczas terapii mitomycyną

Zastosowanie szczepionek zawierających żywe wirusy (np. szczepionka przeciwko żółtej febrze) zwiększa ryzyko zakażeń i innych działań niepożądanych, takich jak krowianka zgorzelinowa i krowianka uogólniona u pacjentów z obniżoną odpornością, jak ma to miejsce podczas leczenia mitomycyną. Dlatego podczas terapii mitomycyną nie wolno podawać szczepionek zawierających żywe wirusy.¹⁵

Zaleca się także zachowanie ostrożności przy stosowaniu szczepionek zawierających żywe wirusy również po zakończeniu chemioterapii i nie podawanie ich wcześniej niż 3 miesiące od przyjęcia ostatniej dawki chemioterapii.¹⁶

Ochrona personelu medycznego

Mitomycyna to substancja mutagenna i potencjalnie rakotwórcza dla człowieka. Podczas przygotowywania i podawania leku nie wolno dopuszczać do kontaktu produktu leczniczego ze skórą i błonami śluzowymi. Personel powinien stosować odpowiednie środki ochrony osobistej (rękawiczki, fartuchy, maski, okulary ochronne).¹⁷

Zalecane badania kontrolne i środki bezpieczeństwa

Przed rozpoczęciem leczenia mitomycyną należy wykonać następujące badania:¹⁸

W trakcie stosowania leczenia konieczne jest:¹⁹

• Regularne oznaczanie morfologii krwi obwodowej – umożliwia wczesne wykrycie toksyczności hematologicznej i odpowiednie dostosowanie dawki
• Ścisłe monitorowanie czynności nerek – wczesne wykrycie nefrotoksyczności pozwala na szybką interwencję

Ze względu na potencjalną toksyczność mitomycyny wobec różnych układów organizmu, szczególnie mielotoksyczność i nefrotoksyczność, ścisłe monitorowanie pacjenta przed, w trakcie i po leczeniu jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa terapii.²⁰