izoenzym CYP2C9
Izoenzym CYP2C9 to jeden z kluczowych enzymów z rodziny cytochromu P450, biorący udział w metabolizmie wielu leków oraz związków endogennych. Odpowiada za około 20% procesów metabolicznych zachodzących w wątrobie, co czyni go jednym z najważniejszych enzymów w farmakokinetyce leków.
CYP2C9 metabolizuje liczne grupy leków, w tym niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), doustne leki przeciwcukrzycowe (np. pochodne sulfonylomocznika), leki przeciwpadaczkowe, antagonistów witaminy K (warfarynę), a także niektóre inhibitory konwertazy angiotensyny oraz leki przeciwdepresyjne. Warfaryna jest metabolizowana głównie przez CYP2C9, co sprawia, że zmienność genetyczna tego izoenzymu może mieć znaczący wpływ na dawkowanie i bezpieczeństwo terapii przeciwzakrzepowej.
Gen kodujący CYP2C9 charakteryzuje się znacznym polimorfizmem genetycznym. Najczęstsze warianty alleliczne to CYP2C9*2 i CYP2C9*3, które prowadzą do zmniejszonej aktywności enzymatycznej w porównaniu do wariantu dzikiego (CYP2C9*1). Nosiciele tych wariantów mogą wymagać niższych dawek leków metabolizowanych przez CYP2C9, ze względu na wolniejszy metabolizm i wyższe stężenia leku w osoczu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
Interakcje lekowe związane z CYP2C9 stanowią istotny problem kliniczny. Leki hamujące aktywność CYP2C9 (np. amiodaron, flukonazol, metronidazol) mogą podwyższać stężenia substratów tego enzymu, zwiększając ryzyko toksyczności. Z kolei induktory CYP2C9 (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać skuteczność terapeutyczną leków metabolizowanych przez ten izoenzym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Karbicombi zawiera kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, które wykazują korzystny profil farmakokinetyczny bez klinicznie istotnych interakcji między składnikami. Kandesartan po podaniu doustnym ma biodostępność około 40% (roztwór) i 34% (tabletka), osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 3-4 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się biodostępnością około 70%, szybkim wchłanianiem oraz okresem półtrwania około 8 godzin. Oba składniki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (kandesartan >99%, hydrochlorotiazyd ~60%) oraz różne objętości dystrybucji (0,1 l/kg dla kandesartanu i 0,8 l/kg dla hydrochlorotiazydu). Kandesartan jest wydalany głównie z moczem (26%) i kałem (56%), z minimalnym metabolizmem przez CYP2C9, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal wyłącznie w postaci niezmienionej przez nerki.
biodostępność substancji, dysfagia, farmakokinetyka kandesartanu, filtracja kłębuszkowa, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, izoenzymy cytochromu P450, izotop 14C, kandesartan, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie kandesartanu w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Cozaar 12,5 mg
Losartan, aktywny składnik COZAAR, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, antagoniści wapnia, diuretyki) oraz substancji powodujących niedociśnienie, takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen i amifostyna. Metabolizm losartanu odbywa się głównie przez CYP2C9; inhibitory tego enzymu, np. flukonazol, zmniejszają stężenie aktywnego metabolitu o około 50%, co może obniżać skuteczność terapii. Induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, redukują stężenie metabolitu o 40%. Współistniejące stosowanie leków zatrzymujących potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), heparyny, trimetoprimu oraz suplementów potasu zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga unikania takiej kombinacji lub ścisłego monitorowania stężenia potasu.
aliskiren, alkohol etylowy, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, baklofen, beta-bloker, blokada angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, diuretyk, działanie hipotensyjne, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, izoenzym CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, prostaglandyna nerkowa, receptor adrenergiczny, receptor α-adrenergiczny, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, sok grejpfrutowy, spironolakton, suplement potasu, terapia skojarzona, toksyczność litu, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węglan litu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flumycon
Flukonazol, stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, ze względu na ryzyko ciężkiego hepatotoksycznego uszkodzenia wątroby, które może mieć przebieg śmiertelny, zwłaszcza u chorych z ciężkimi schorzeniami podstawowymi. W przypadku nieprawidłowych wyników badań czynności wątroby lub objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty czy żółtaczka, leczenie należy przerwać i pilnie skonsultować z lekarzem. Flukonazol może wydłużać odstęp QT w EKG poprzez hamowanie kanału potasowego Ikr, co zwiększa ryzyko torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi (np. hipokaliemią) oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QT lub metabolizowanych przez CYP3A4. Przeciwwskazane jest łączenie flukonazolu z takimi lekami, w tym z halofantryną i amiodaronem.
astenia, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP3A4, dziedziczna nietolerancja galaktozy, flukonazol, głęboka grzybica endemiczna, grzybica skóry owłosionej głowy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, histoplazmoza, izoenzym CYP2C9, jadłowstręt, kryptokokoza, niedobór laktazy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, nudności, parakokcydioidomykoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, sporotrychoza limfatyczno-skórna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczająca reakcja skórna, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kandesar 16 mg
Kandesartan cyleksetyl, prolek podawany doustnie, ulega szybkiej konwersji do aktywnego kandesartanu, którego bezwzględna biodostępność wynosi około 40% po podaniu roztworu i około 14% po podaniu w formie tabletek. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach, a farmakokinetyka wykazuje liniowy wzrost stężenia wraz ze wzrostem dawki w zakresie terapeutycznym. Lek charakteryzuje się wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza oraz pozorną objętością dystrybucji około 0,1 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w płynie pozakomórkowym. Metabolizm kandesartanu jest ograniczony, z wydalaniem głównie w postaci niezmienionej przez nerki (26% dawki) i kał (56% dawki), a okres półtrwania wynosi około 9 godzin, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Biodostępność i farmakokinetyka nie są istotnie modyfikowane przez posiłek ani płeć pacjenta.
biodostępność kandesartanu, biodostępność względna, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka kandesartanu, hemodializa, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Neurapas 60 mg + 32 mg + 28 mg
Produkt leczniczy Neurapas, zawierający wyciągi z ziela dziurawca, męczennicy i korzenia kozłka, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19) oraz glikoproteiny P. Indukcja ta prowadzi do zmniejszenia stężenia i skuteczności wielu leków, w tym przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol), immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), przeciwwirusowych (inhibitory proteazy HIV, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy), przeciwnowotworowych (irynotekan, imatynib) oraz doustnych środków antykoncepcyjnych, co może skutkować ryzykiem odrzutu przeszczepu, obniżeniem efektu terapeutycznego i krwawieniami międzymiesiączkowymi. Zaleca się bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania Neurapasu z wymienionymi grupami leków oraz stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji u kobiet przyjmujących hormonalne środki antykoncepcyjne.
cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipolipemiczne, działanie hipolipemizujące, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, korzeń kozłka, krwawienie międzymiesiączkowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, Neurapas, tryptan, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, ziele męczennicy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Xartan 50 mg
Losartan potasu, substancja czynna leku Xartan (50 mg, tabletki powlekane), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Współpodawanie losartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz substancjami wywołującymi niedociśnienie (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Metabolizm losartanu odbywa się głównie przez CYP2C9, a inhibitory tego enzymu, takie jak flukonazol, obniżają stężenie aktywnego metabolitu o około 50%, natomiast induktory, np. ryfampicyna, redukują je o około 40%. Stosowanie losartanu z lekami oszczędzającymi potas, heparyną, suplementami potasu lub substytutami soli potasowej zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga unikania terapii skojarzonej lub ścisłego monitorowania poziomu potasu.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, flukonazol, fluwastatyna, funkcja nerek, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, izoenzym CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasu, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie potasu, toksyczność litu, triamteren, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – SILDEROS 25 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), powodują znaczący wzrost stężenia syldenafilu (Cmax wzrost 300%, AUC wzrost 1000%), co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Podobne, choć mniej nasilone efekty obserwuje się przy stosowaniu sakwinawiru, erytromycyny czy cymetydyny, które zwiększają stężenia syldenafilu odpowiednio o 140-210%, 182% i 56%. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu o ponad 60%, co może wymagać zwiększenia dawki. Sok grejpfrutowy powoduje niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu, natomiast leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na jego biodostępność. Syldenafil nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C9 i CYP2D6.
amlodypina, antagonista wapnia, azytromycyna, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Interakcje leku – Princex 25 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego stężenie w osoczu i efekt terapeutyczny. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Podobne, choć mniej nasilone, efekty obserwuje się przy stosowaniu sakwinawiru, ketokonazolu, erytromycyny i cymetydyny, gdzie zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki początkowej syldenafilu do 25 mg. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu odpowiednio o 62,6% i jeszcze bardziej, co może wymagać zwiększenia dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 i CYP2D6, diuretykami, inhibitorami konwertazy angiotensyny, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego.
alfa-adrenolityk, alkohol etylowy, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azotany, azytromycyna, beta-adrenolityk, biodostępność syldenafilu, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek trójpierścieniowy, lek zobojętniający, niedociśnienie objawowe, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, SSRI, syldenafil, tlenek azotu, tlenek glinu, tlenek magnezu, tolbutamid, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluconazole Aurobindo 50 mg
Flukonazol wykazuje wysoką biodostępność doustną (~90%) i podobne właściwości farmakokinetyczne po podaniu dożylnym i doustnym, co umożliwia elastyczne dostosowanie terapii. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 0,5-1,5 godziny, a stężenia wykazują liniową zależność od dawki. Po 4-5 dniach stosowania dawki dobowej osiągane jest 90% stężenia stanu stacjonarnego, które można przyspieszyć dawką nasycającą. Flukonazol charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%) i dużą objętością dystrybucji, co sprzyja penetracji do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (ok. 80% stężenia osoczowego) oraz skóry i paznokci, gdzie stężenia mogą przewyższać stężenia osoczowe (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii 50 mg/dobę). Okres półtrwania wynosi około 30 godzin, a lek jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z GFR <20 ml/min (okres półtrwania wydłuża się do 98 godzin). Flukonazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co może prowadzić do interakcji lekowych.
AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dystrybucja flukonazolu, flukonazol, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania flukonazolu, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne i doustne, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, warstwa rogowa, wcześniak, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Przedawkowanie
Flukonazol, pochodna triazolowa, stosowany w terapii zakażeń grzybiczych, w przypadku przedawkowania manifestuje się głównie objawami neuropsychiatrycznymi, takimi jak halucynacje i zachowania paranoidalne. Przypadek 42-letniego pacjenta z HIV, który przyjął 8200 mg flukonazolu, potwierdza występowanie tych symptomów, które ustąpiły po 48 godzinach hospitalizacji. Objawy te są niezależne od formy podania i marki leku. W diagnostyce i leczeniu przedawkowania kluczowe jest monitorowanie funkcji życiowych oraz neuropsychiatrycznych, a także uwzględnienie potencjalnych interakcji flukonazolu z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, zwłaszcza izoenzymy CYP2C9 i CYP3A4.
cytochrom P450, dysfagia, funkcja wątroby i nerek, halucynacje, hemodializa, hepatotoksyczność, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, nefrotoksyczność, objawy neuropsychiatryczne, omamy i zachowania paranoidalne, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pochodna triazolowa, przedawkowanie flukonazolu, stężenie leku w osoczu, wymuszona diureza, zaburzenia percepcji, zaburzenia świadomości, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucofast 150 mg
Flukonazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~90%) i zbliżonym profilem farmakokinetycznym po podaniu dożylnym i doustnym, co umożliwia zamianę drogi podania bez zmiany dawkowania. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-1,5 godziny, a stężenia w osoczu są proporcjonalne do dawki. Po 4-5 dniach terapii osiągane jest 90% stężenia stanu stacjonarnego, które można przyspieszyć stosując dawkę nasycającą. Flukonazol wykazuje dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężeń osoczowych), śliny, plwociny oraz struktur skóry i paznokci, gdzie kumuluje się nawet po zakończeniu terapii (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach stosowania dawki 50 mg/dobę). Metabolizm leku jest minimalny (11% metabolitów w moczu), a eliminacja głównie nerkowa (80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin, co pozwala na wygodne dawkowanie raz na dobę lub raz w tygodniu w wybranych wskazaniach. Flukonazol jest inhibitorem CYP2C9, CYP3A4 i CYP2C19, co wymaga uwagi w kontekście interakcji lekowych.
AUC, białka osocza, biodostępność doustna, cytochrom P450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, flukonazol, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, infekcja grzybicza paznokci, infuzja dożylna, inhibitor izoenzymów, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, lek moczopędny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, substancja znakowana radioaktywnie, warstwa rogowa, wcześniak, zabieg nerkozastępczy, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Pemetrexed EVER Pharma 25 mg/ml
Pemetreksed jest eliminowany głównie przez nerki, przede wszystkim w postaci niezmienionej, głównie poprzez wydzielanie kanalikowe, a w mniejszym stopniu przez filtrację kłębuszkową. Interakcje farmakokinetyczne dotyczą głównie leków nefrotoksycznych (antybiotyki aminoglikozydowe, diuretyki pętlowe, związki platyny, cyklosporyna), które mogą opóźniać klirens pemetreksedu, zwiększając ryzyko toksyczności. Podobnie, leki wydzielane w kanalikach nerkowych (probenecyd, penicylina) konkurują o mechanizmy wydzielania, co również spowalnia eliminację. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) duże dawki NLPZ (ibuprofen > 1600 mg/dobę) i kwasu acetylosalicylowego (≥ 1,3 g/dobę) mogą zmniejszać wydalanie pemetreksedu, natomiast u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens 45-79 ml/min) stosowanie tych leków jest przeciwwskazane w okresie 2 dni przed, w dniu podania i 2 dni po podaniu pemetreksedu. NLPZ o długim okresie półtrwania (piroksykam, rofekoksyb) należy odstawić co najmniej 5 dni przed terapią i przez 2 dni po podaniu leku. W trakcie terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie klirensu kreatyniny i objawów toksyczności, zwłaszcza mielosupresji i toksyczności żołądkowo-jelitowej.
antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, ibuprofen, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A, izoenzym cytochromu P450, kanalik nerkowy, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek cytotoksyczny, lek nefrotoksyczny, mielosupresja, mikrosom wątroby ludzkiej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odczyn poszczepienny, pemetreksed, penicylina, piroksykam, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rofekoksyb, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciwko poliomyelitis, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wskaźnik INR, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzep, związek platyny, żywa szczepionka atenuowana