Właściwości farmakokinetyczne
Brofestill 0,9 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne bromfenaku w preparacie Brofestill

Bromfenak w postaci kropli do oczu (Brofestill, 0,9 mg/ml) charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego skuteczność kliniczną w leczeniu chorób oczu. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji tego niesteroidowego leku przeciwzapalnego stosowanego miejscowo do oka.¹

Wchłanianie

Bromfenak wykazuje wysoką zdolność przenikania przez rogówkę u pacjentów z zaćmą. Po podaniu pojedynczej dawki leku w postaci kropli do oczu osiąga średnie szczytowe stężenie w cieczy wodnistej wynoszące 79±68 ng/mL. Maksymalne stężenie jest obserwowane po upływie 150-180 minut od aplikacji.²

Istotną cechą farmakokinetyki bromfenaku jest długi czas utrzymywania się terapeutycznego stężenia w strukturach oka. Obserwacje kliniczne potwierdzają, że stężenia leku utrzymują się w cieczy wodnistej przez 12 godzin, a mierzalne stężenia są wykrywalne do 24 godzin w głównych tkankach gałki ocznej, włączając w to siatkówkę.³

Warto podkreślić, że mimo miejscowego podawania do oka, przy schemacie dawkowania dwa razy na dobę, stężenia bromfenaku w osoczu krwi są niewykrywalne standardowymi metodami analitycznymi. Świadczy to o minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej i korzystnym profilu bezpieczeństwa leku.⁴

Dystrybucja

Charakterystyczną cechą bromfenaku jest wysoki stopień wiązania z białkami osocza. Badania in vitro wykazały, że aż 99,8% leku występuje w postaci związanej z białkami w ludzkim osoczu.⁵

W przeciwieństwie do niektórych innych leków okulistycznych, bromfenak nie wykazuje znaczącego biologicznie wiązania z melaniną, co potwierdzono w badaniach in vitro.⁶

Badania na modelach zwierzęcych (króliki) z zastosowaniem znakowanego radiologicznie bromfenaku dostarczyły cennych informacji o dystrybucji leku w strukturach oka po podaniu miejscowym. Najwyższe stężenia leku obserwowano kolejno w:

• Rogówce – najwyższe stężenie
• Spojówce – drugie w kolejności
• Cieczy wodnistej – trzecie w kolejności

Natomiast w soczewce i ciele szklistym wykrywano jedynie niskie stężenia bromfenaku.⁷

Metabolizm

Wyniki badań in vitro wskazują, że bromfenak podlega metabolizmowi głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP2C9 cytochromu P450. Jest to istotna informacja z punktu widzenia farmakologii okulistycznej, ponieważ ten izoenzym:

• Nie występuje w ciele rzęskowym źrenicy
• Nie występuje w siatkówce/naczyniówce
• Wykazuje minimalną aktywność w rogówce – mniej niż 1% w porównaniu z jego aktywnością w wątrobie

Taka dystrybucja enzymu CYP2C9 ma korzystny wpływ na utrzymywanie się stężeń terapeutycznych leku w strukturach oka.⁸

U pacjentów otrzymujących bromfenak drogą doustną (nie dotyczy to zastosowania okulistycznego) zaobserwowano, że głównym związkiem występującym w osoczu jest niezmieniony związek macierzysty. W wyniku metabolizmu bromfenaku powstaje kilka skoniugowanych i nieskoniugowanych metabolitów, z których głównym metabolitem wydalanym z moczem jest cykliczny amid.⁹

Eliminacja

Po podaniu bromfenaku do oka, jego okres półtrwania w cieczy wodnistej wynosi 1,4 godziny. Ta wartość wskazuje na bardzo szybką eliminację leku ze struktur przedniego odcinka oka, co należy uwzględnić przy określaniu optymalnego schematu dawkowania.¹⁰

W badaniach farmakokinetycznych po podaniu doustnym zdrowym ochotnikom bromfenaku znakowanego węglem C14 ustalono główne drogi eliminacji leku:

1. Wydalanie z moczem – stanowi główną drogę eliminacji, odpowiadając za około 82% wydalanego znakowanego bromfenaku
2. Wydalanie z kałem – drugorzędna droga eliminacji, odpowiadająca za około 13% podanej dawki

Te dane, choć uzyskane przy podaniu doustnym, mogą dostarczać informacji o ogólnoustrojowej eliminacji leku, który w minimalnym stopniu może przedostawać się do krążenia systemowego po podaniu do oka.¹¹