cymetydyna

Cymetydyna to lek należący do grupy antagonistów receptora histaminowego H2, który blokuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Została wprowadzona do lecznictwa w latach 70. XX wieku jako pierwszy skuteczny inhibitor wydzielania kwasu żołądkowego, co stanowiło przełom w farmakoterapii chorób związanych z nadmierną sekrecją kwasu.

Główne wskazania do stosowania cymetydyny obejmują chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, zespół Zollingera-Ellisona, refluks żołądkowo-przełykowy oraz zapobieganie krwawieniom z górnego odcinka przewodu pokarmowego u pacjentów w stanie krytycznym. Lek hamuje zarówno podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu żołądkowego.

Cymetydyna wykazuje istotne interakcje z wieloma lekami, gdyż hamuje cytochrom P450, co może prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi jednocześnie stosowanych leków metabolizowanych przez ten układ enzymatyczny. Wśród działań niepożądanych wymienia się: bóle głowy, zawroty głowy, biegunkę, wysypkę, a przy długotrwałym stosowaniu u mężczyzn – ginekomastię i impotencję wskutek działania antyandrogennego.

Współcześnie cymetydyna została w dużej mierze zastąpiona przez nowsze leki z grupy antagonistów H2 (ranitydyna, famotydyna) oraz inhibitory pompy protonowej, które charakteryzują się większą skutecznością i mniejszą liczbą interakcji lekowych. Niemniej, cymetydyna nadal znajduje zastosowanie w praktyce klinicznej, szczególnie w krajach rozwijających się.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Morphini sulfas WZF 20 mg/ml

Morfina, jako silny opioid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, midazolam, leki znieczulające, nasenne, pochodne fenotiazyny, gabapentyna, pregabalina oraz leki rozluźniające mięśnie, które mogą prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki. Morfina nasila również działanie hipotensyjne leków uspokajających i przeciwnadciśnieniowych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. W kontekście przewodu pokarmowego, morfina może powodować ciężkie zaparcia i zatrzymanie moczu w połączeniu z lekami cholinolitycznymi oraz osłabiać działanie prokinetyków (cyzapryd, metoklopramid, domperidon). U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym morfina może opóźniać i zmniejszać wchłanianie doustnych inhibitorów P2Y12, co potencjalnie obniża skuteczność terapii przeciwpłytkowej i wymaga rozważenia pozajelitowych form tych leków.
alkoholizm, antagonista receptora H2, benzodiazepiny, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, gabapentyna, hipotensja, inhibitor P2Y12, lek cholinolityczny, lek dopaminergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, leki rozluźniające mięśnie, leki znieczulające, meksyletyna, metabolizm leku, metoklopramid, midazolam, neurotoksyczność, opioidowy lek przeciwbólowy, ostry zespół wieńcowy, pochodne fenotiazyny, selegilina, skurcz dróg żółciowych, terapia przeciwpłytkowa, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxanorm 1 mg

Doksazosyna, substancja czynna leku Doxanorm, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie około 65% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 2 godzinach. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie poprzez O-demetylację i hydroksylację, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w formie niezmienionej. Eliminacja leku przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania wynoszącym 22 godziny, co umożliwia stosowanie dawkowania raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, cymetydyna, doksazosyna, ekspozycja na lek, eliminacja dwufazowa, eliminacja z osocza, hydroksylacja, klirens, metabolizm wątrobowy, mezylan doksazosyny, niewydolność nerek, O-demetylacja, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Avasart 80 mg

Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z litem ze względu na ryzyko odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Połączenie walsartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii, dlatego konieczne jest regularne kontrolowanie stężenia potasu w osoczu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 oraz kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie hipotensyjne walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i odpowiedniego nawodnienia pacjenta, zwłaszcza u osób starszych i z dysfunkcją nerek.
aliskiren, alkohol etylowy, amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, beta-adrenolityk, bloker kanałów wapniowych, choroba wrzodowa, cymetydyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dysfunkcja nerek, eplerenon, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, objawowe niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, suplement potasu, tachykardia odruchowa, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Aurovitas 250 mg

Lewofloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Preparaty zawierające kationy wielowartościowe, takie jak sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz niektóre preparaty dydanozyny, znacząco zmniejszają wchłanianie lewofloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Sukralfat obniża biodostępność leku, co wymaga podawania go minimum 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co jest szczególnie istotne u pacjentów z niewydolnością nerek. Współistniejące stosowanie z fenbufenem zwiększa stężenie leku o około 13%. Cyklosporyna wykazuje wydłużenie okresu półtrwania o 33%, co może wymagać modyfikacji dawkowania. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem i ranitydyną.
antagoniści witaminy K, biodostępność leku, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, dydanozyna, działania niepożądane przewodu pokarmowego, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, inhibitor CYP1A2, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kanaliki nerkowe, kationy wielowartościowe, klirens nerkowy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, makrolidy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, ranitydyna, sole cynku, sole żelaza, substrat CYP1A2, sukralfat, teofilina, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia neuropsychiatryczne, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Aciclovir Aurovitas 800 mg

Acyklowir, główny składnik aktywny Aciclovir Aurovitas 800 mg, jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem czynnego wydalania kanalikowego. Interakcje lekowe wynikają przede wszystkim z konkurencji o ten mechanizm wydalania, co może prowadzić do zwiększenia stężenia acyklowiru w osoczu i zmniejszenia jego klirensu nerkowego. Przykłady takich interakcji to probenecyd i cymetydyna, które zwiększają pole pod krzywą stężenia (AUC) acyklowiru oraz zmniejszają jego klirens nerkowy. Współstosowanie z mykofenolanem mofetylu powoduje wzrost stężenia acyklowiru i nieczynnego metabolitu mykofenolanu, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru, modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Jednoczesne podawanie teofiliny zwiększa jej AUC o około 50%, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu, aby uniknąć działań niepożądanych.
Aciclovir Aurovitas, acyklowir, charakterystyka produktu leczniczego, cymetydyna, czynne wydalanie kanalikowe, działanie niepożądane, indeks terapeutyczny, klirens nerkowy, leczenie skojarzone, lek immunosupresyjny, monitorowanie stężenia leku, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, stężenie w osoczu, teofilina, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Letrozole Bluefish 2,5 mg

Letrozol, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2A6 i CYP3A4, wykazuje potencjał do interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, szczególnie w terapii skojarzonej. Silne inhibitory CYP3A4 i CYP2A6 mogą zwiększać stężenie letrozolu w osoczu, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Cymetydyna, jako słaby inhibitor CYP450, nie wpływa istotnie na farmakokinetykę letrozolu. Kluczową interakcją jest antagonizm z tamoksyfenem i innymi lekami przeciwestrogenowymi oraz preparatami estrogenowymi, które znacząco obniżają stężenie letrozolu i jego skuteczność terapeutyczną, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Letrozol hamuje także izoenzymy CYP2A6 i umiarkowanie CYP2C19, co może wpływać na metabolizm leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak fenytoina i klopidogrel, wymagając monitorowania stężeń terapeutycznych i objawów toksyczności.
bisfosfoniany, cymetydyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, estrogeny, fenytoina, indeks terapeutyczny, inhibitor aromatazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP2A6, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2E1, izoenzymy CYP, ketokonazol, klopidogrel, lek przeciwestrogenowy, lek przeciwnowotworowy, metabolizm kostny, metabolizm wątrobowy, mineralizacja kostna, parametr hemodynamiczny, rytonawir, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, suplement wapnia, tamoksyfen, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramal 50 mg/ml

Tramadol (chlorowodorek tramadolu) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które należy uwzględnić w terapii przeciwbólowej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tramadolu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, ośrodka oddechowego i układu krążenia, wymagające zachowania minimum 14-dniowego odstępu po terapii MAO. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy łączeniu tramadolu z lekami działającymi depresyjnie na OUN, w tym benzodiazepinami, gabapentanoidami oraz lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina), co może prowadzić do nadmiernej sedacji, depresji oddechowej, zespołu serotoninowego oraz napadów drgawkowych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych kumaryny (np. warfaryny) z koniecznością monitorowania INR z powodu ryzyka krwawień.
agonista-antagonista, amitryptylina, antagonista receptorów serotoninowych, atypowy neuroleptyk, benzodiazepina, buprenorfina, buproprion, cymetydyna, depresja oddechowa, doksepina, duloksetyna, erytromycyna, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina, gabapentyna, gabapentynoid, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, mirtazapina, nalbufina, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pentazocyna, pochodna kumaryny, pregabalina, receptor opioidowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SNRI, SSRI, tetrahydrokanabinol, tramadolu chlorowodorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wskaźnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Neurotop retard 600 600 mg

Karbamazepina, substancja czynna leku Neurotop Retard 600, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez indukcję enzymów wątrobowych cytochromu P450, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności wielu leków, takich jak doustne antykoagulanty (pochodne kumaryny), hormonalne środki antykoncepcyjne, chinidyna czy doksycyklina. Jednocześnie inhibitory metabolizmu karbamazepiny, np. erytromycyna, izoniazyd, werapamil, diltiazem czy cymetydyna, mogą podnosić jej stężenie w osoczu, zwiększając ryzyko toksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi (np. kwas walproinowy, fenytoina), które mogą wymagać monitorowania stężenia i dostosowania dawki. Wysokie stężenia aktywnego metabolitu 10,11-epitlenku karbamazepiny mogą powodować objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, senność, ataksja i podwójne widzenie.
10, 11-epitlenek karbamazepiny, alkohol etylowy, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, ataksja, biodostępność karbamazepiny, brywaracetam, cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, diltiazem, doksycyklina, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, erytromycyna, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kwas walproinowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm jelitowy, monitorowanie INR, ośrodkowy układ nerwowy, parametr czynności tarczycy, pochodna kumaryny, podwójne widzenie, próg drgawkowy, prymidon, reakcja neurotoksyczna, sok grejpfrutowy, troleandomycyna, walnoktamid, walpromid, werapamil, wiloksazyna, zawroty głowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Aurovitas 10 mg

Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu i potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny, lit oraz walproinianu.
agonista dopaminy, arytmia serca, atypowy lek przeciwpsychotyczny, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie niepożądane olanzapiny, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny atypowy, lek zobojętniający kwas solny, lit pierwiastek, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, receptor dopaminergiczny, stężenie terapeutyczne walpronianu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny
Leksykon leków
Interakcje leku – Depralin ODT 5 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Depralin ODT, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego po zakończeniu leczenia escytalopramem. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak moksyfloksacyna) ze względu na ryzyko ciężkich arytmii. Wskazana jest ostrożność przy stosowaniu selegiliny (do 10 mg/dobę), leków serotoninoergicznych (tramadol, tryptany, buprenorfina), leków obniżających próg drgawkowy oraz preparatów zawierających ziele dziurawca. Równoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia, a NLPZ mogą zwiększać ryzyko krwawień. Alkohol nasila działania sedatywne i nie jest zalecany podczas terapii escytalopramem.
astemizol, beta-bloker, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylowany escytalopram, dezypramina, dziurawiec, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninoergiczny, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Euphyllin long 200 mg

Teofilina, substancja czynna Euphyllin long, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz skuteczność terapeutyczną. Leki takie jak chinolony (cyprofloksacyna, enoksacyna, pefloksacyna) oraz makrolidy (erytromycyna, troleandomycyna) silnie hamują metabolizm teofiliny, co prowadzi do wzrostu jej stężenia i zwiększonego ryzyka toksyczności; w przypadku cyprofloksacyny zaleca się redukcję dawki teofiliny do 60%, a przy enoksacynie do 30% standardowej dawki, z koniecznością częstego monitorowania stężenia leku. Inhibitory enzymów cytochromu P450, takie jak blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), propranolol, czy leki przeciwgruźlicze (izoniazyd, ryfampicyna) również modulują metabolizm teofiliny, co wymaga dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z halotanem, która może wywołać ciężkie zaburzenia rytmu serca, oraz na sumowanie działania hipokaliemicznego z lekami moczopędnymi (np. furosemid), zwiększając ryzyko hipokaliemii.
allopurynol, aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, barbiturany, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bloker kanału wapniowego, bloker receptora H2, chinolon, cymetydyna, cyprofloksacyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie proarytmogenne, działanie synergistyczne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, febuksostat, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, furosemid, halotan, hiperycyna, hipokaliemia, imipenem, inhibitor cytochromu P450, inhibitor gyrazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, kofeina, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciw dnie moczanowej, lek przeciwastmatyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, meksyletyna, palenie tytoniu, propafenon, propranolol, ranitydyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rytonawir, sulfinpirazon, szczepionka przeciw grypie, teofilina, tiabendazol, tyklopidyna, węglan litu, werapamil, wziewny środek znieczulający, zaburzenie afektywne, zaburzenie rytmu serca, zafirlukast, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Poltram Retard 150 150 mg

Tramadol, substancja czynna leku Poltram Retard 150, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, w tym SSRI, SNRI, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg drgawkowy (np. bupropion, mirtazapina, tetrahydrokanabinol), które zwiększają ryzyko drgawek i zespołu serotoninowego. Przeciwwskazane jest łączenie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Objawy tego zespołu obejmują m.in. spontaniczny klonus, wzmożone napięcie mięśniowe, temperaturę ciała >38°C oraz drżenia, a w przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe odstawienie leków serotoninergicznych. Ponadto, jednoczesne stosowanie tramadolu z alkoholem jest szczególnie niebezpieczne, prowadząc do nasilonej sedacji, depresji oddechowej i ryzyka przedawkowania.
buprenorfina, bupropion, chinidyna, cymetydyna, depresja oddechowa, duloksetyna, erytromycyna, fluoksetyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klonus, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm leku, mirtazapina, nalbufina, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pentazocyna, pochodna kumaryny, Poltram Retard, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, tetrahydrokanabinol, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tachyben

Produkt leczniczy Tachyben (urapidyl) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca związaną z zaburzeniami hemodynamicznymi, takimi jak zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej, zatorowość tętnicy płucnej oraz choroby osierdzia. Konieczne jest także dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (ze względu na spowolniony metabolizm urapidylu) oraz u osób z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, gdzie może dochodzić do kumulacji leku. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększoną wrażliwość na działanie hipotensyjne, a u osób leczonych jednocześnie cymetydyną istnieje ryzyko interakcji farmakologicznych. Przed rozpoczęciem terapii urapidylem należy odczekać na efekt terapeutyczny poprzednio stosowanego leku hipotensyjnego, a dawkę urapidylu odpowiednio zmniejszyć, aby uniknąć nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego, który może prowadzić do bradykardii lub zatrzymania akcji serca. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych jest niezbędne, szczególnie w początkowej fazie leczenia.
bradykardia, choroba osierdzia, cymetydyna, dieta niskosodowa, działanie hipotensyjne, glikol propylenowy, interakcja farmakologiczna, lek hipotensyjny, nadmierny spadek ciśnienia, niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, układ sercowo-naczyniowy, urapidyl, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zatorowość tętnicy płucnej, zatrzymanie akcji serca, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Setaloft 50 mg 50 mg

Sertralina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), w tym nieodwracalnymi (np. selegilina), odwracalnymi selektywnymi MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnymi nieselektywnymi (np. linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się m.in. drżeniem mięśniowym, hipertermią i drgawkami. Również jednoczesne stosowanie sertraliny z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka wydłużenia odstępu QT. Zaleca się ostrożność przy łączeniu sertraliny z lekami serotoninergicznymi (fentanyl, SSRI, tryptany), lekami wydłużającymi QT, litem (monitorowanie drżenia), fenytoiną (monitorowanie stężenia), warfaryną (kontrola czasu protrombinowego), a także z lekami wpływającymi na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna) ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
arytmia komorowa, buprenorfina, cholinoesteraza, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, diltiazem, dysfagia, erytromycyna, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, indeks terapeutyczny, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek antyarytmiczny klasy 1C, lek serotoninergiczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, lit pierwiastek, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odstęp QTc, odwracalny inhibitor MAO-A, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pantoprazol, pimozyd, płytki krwi, posakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, selegilina, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, werapamil, worykonazol, wskaźnik INR, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – RANMET XR 750 mg

Metformina, substancja czynna preparatu Ranmet XR, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest przerwanie terapii metforminą przed i przez minimum 48 godzin po badaniu z użyciem jodowych środków kontrastowych ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej związanego z pogorszeniem funkcji nerek. Spożywanie alkoholu podczas leczenia metforminą znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia oraz przy zaburzeniach czynności wątroby. Ponadto, leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać funkcję nerek, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki metforminy.
antagonista receptora angiotensyny II, cymetydyna, dolutegrawir, działanie hiperglikemiczne, działanie hipoglikemizujące, funkcja nerek, glikokortykosteroid, hipoglikemia, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakokinetyczna, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek adrenergiczny, lek moczopędny, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, olaparyb, Ranmet XR, ranolazyna, stężenie glukozy we krwi, sympatykomimetyk, transporter OCT, trimetoprim, wandetanib, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml

Mepiwakaina (Scandonest 30 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej metabolizm, działanie oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są addytywne interakcje z innymi lekami do znieczulenia miejscowego (np. lidokainą, prokainą, bupiwakainą), które zwiększają ryzyko toksyczności i działań niepożądanych, dlatego nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki sumarycznej. Cymetydyna, jako antagonista receptora H₂, zmniejsza klirens mepiwakainy poprzez hamowanie enzymu CYP1A2, co prowadzi do podwyższenia stężenia leku w surowicy i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Podobne ryzyko niesie jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP1A2 (cyprofloksacyna, enoksacyna, fluwoksamina), które mogą przedłużać obecność mepiwakainy w organizmie i nasilać toksyczność. Beta-blokery, takie jak propranolol, również zmniejszają klirens mepiwakainy, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
antagonista receptora H2, benzodiazepiny, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie addytywne, enzym CYP1A2, farmakokinetyka leku, hipotensja, inhibitor cytochromu, interakcja z alkoholem, kardiotoksyczność, klirens leku, lek przeciwarytmiczny, lek uspokajający, mepiwakaina chlorowodorek, propranolol, sedacja, toksyczne stężenie leku, zaburzenia psychomotoryczne, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Walsartan Krka 160 mg

Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ RAA (inhibitory ACE, aliskiren), co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Również kojarzenie z preparatami litu wymaga ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy ze względu na ryzyko jego toksyczności. Walsartan w połączeniu z diuretykami oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii, dlatego konieczna jest regularna kontrola poziomu potasu. Interakcje z NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawkach >3 g/dobę) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
aliskiren, amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, atenolol, beta-adrenolityk, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, furosemid, glibenklamid, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, interakcja z litem, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwhistaminowy H2, MRP2, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, OATP1B1, OATP1B3, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie litu we krwi, stężenie potasu w osoczu, suplement potasu, transporter błonowy, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wazodylatacja, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Letrozol – Interakcje

Letrozol jest inhibitorem aromatazy stosowanym w terapii przeciwnowotworowej, metabolizowanym głównie przez izoenzymy CYP2A6 i CYP3A4. Badania kliniczne wykazały brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z cymetydyną i warfaryną, natomiast jednoczesne stosowanie letrozolu z tamoksyfenem, innymi lekami antyestrogenowymi lub produktami zawierającymi estrogeny prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia letrozolu w osoczu i osłabienia jego działania terapeutycznego, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. Ponadto, letrozol wykazuje in vitro właściwości hamujące CYP2A6 i umiarkowanie CYP2C19, co może wpływać na metabolizm leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak fenytoina czy klopidogrel, wymagając ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
cymetydyna, CYP2A6, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, estrogen, farmakokinetyka, fenytoina, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP450, klopidogrel, lek antyestrogenowy, lek przeciwnowotworowy, letrozol, metabolizm leku, stężenie w osoczu, tamoksyfen, warfaryna, zalecenia terapeutyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Trittico XR 150 mg

Trazodon (chlorowodorek trazodonu) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą ponad dwukrotnie zwiększać stężenie trazodonu w osoczu, prowadząc do nudności, omdleń i hipotensji. Ponadto, trazodon nasila działanie uspokajające leków przeciwpsychotycznych, nasennych, przeciwlękowych i przeciwhistaminowych, co wymaga często redukcji dawek. Szczególną ostrożność należy zachować przy pochodnych fenotiazyny ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji ortostatycznej. Karbamazepina i inne induktory enzymów wątrobowych (fenytoina, barbiturany, doustne środki antykoncepcyjne) przyspieszają metabolizm trazodonu, obniżając jego stężenie w osoczu nawet o 76%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Jednoczesne stosowanie z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi i inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i innych poważnych działań niepożądanych.
alkohol etylowy, barbiturat, chlorpromazyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, guanetydyna, hipotensja ortostatyczna, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, lewomepromazyna, nefazodon, niemiarowość komorowa, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, torsade de pointes, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, wziewny środek znieczulający, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Fentanyl – Interakcje

Fentanyl, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, charakteryzuje się wysokim klirensem i szybkim metabolizmem, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Inhibitory CYP3A4, zwłaszcza silne (np. rytonawir, ketokonazol), mogą znacząco zwiększać stężenie fentanylu w osoczu, co prowadzi do nasilenia działania i ryzyka ciężkiej depresji oddechowej, potencjalnie zagrażającej życiu. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) obniżają stężenie fentanylu, zmniejszając jego skuteczność przeciwbólową. Jednoczesne stosowanie fentanylu z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, inne opioidy, alkohol, gabapentynoidy) powoduje addytywne efekty depresyjne, zwiększając ryzyko sedacji, niedociśnienia, śpiączki i zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie fentanylu z inhibitorami MAO oraz lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI), które mogą wywołać zespół serotoninowy lub nasilić działanie opioidów.
amiodaron, benzodiazepina, buprenorfina, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flukonazol, gabapentyna, gabapentynoid, hydroksymaślan sodu, IMAO, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek serotoninergiczny, midazolam, nalbufina, nefazodon, niedociśnienie tętnicze, opioidowy agonista-antagonista, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, pregabalina, receptor opioidowy, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, werapamil, worykonazol, zespół odstawienia, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka łączy walsartan i hydrochlorotiazyd, co powoduje specyficzne interakcje farmakologiczne wynikające z działania obu substancji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zwiększenia stężenia litu w surowicy i jego toksyczności, co czyni jednoczesne stosowanie z walsartanem niezalecanym, a w przypadku konieczności wymaga ścisłego monitorowania. Połączenie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi może nasilać ich efekt hipotensyjny, natomiast NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać czynność nerek, co wymaga kontroli funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE, ARBs, aliskiren) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń nerkowych, dlatego jest przeciwwskazana. W przypadku stosowania diuretyków oszczędzających potas lub suplementów potasu konieczna jest regularna kontrola poziomu potasu w surowicy.
amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, atenolol, atropina, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, cymetydyna, cyzapryd, diazoksyd, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, kolestyramina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek tiazydowy, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, penicylina G, probenecyd, ryfampicyna, środek kontrastowy zawierający jod, supresja szpiku kostnego, torsades de pointes, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Anastrozol – Interakcje

Anastrozol, stosowany w terapii nowotworów, wykazuje hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (CYP 1A2, 2C8/9, 3A4) w badaniach in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdzają istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, takimi jak antypiryna czy warfaryna, przy dawce terapeutycznej 1 mg. Brak wpływu anastrozolu na metabolizm R- i S-warfaryny oraz antypiryny wskazuje na niskie ryzyko interakcji z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym. Cymetydyna, słaby inhibitor CYP, nie zmienia stężenia anastrozolu w osoczu. Nieznany jest natomiast wpływ silnych inhibitorów CYP na farmakokinetykę anastrozolu, co wymaga dalszych badań i ostrożności klinicznej. W badaniach nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z bisfosfonianami, co jest istotne u pacjentek z przerzutami do kości.
anastrozol, antypiryna, bisfosfoniany, cymetydyna, CYP2E1, dehydrogenaza alkoholowa, działanie niepożądane, estrogen, farmakokinetyka, indeks terapeutyczny, inhibitor enzymu, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy CYP, leczenie nowotworów, metabolizm leku, politerapia, przerzuty do kości, rak piersi, receptor estrogenowy, tamoksyfen, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Contrahist Allergy 5 mg

Lewocetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna preparatu Contrahist Allergy, wykazuje ograniczony potencjał interakcji lekowych, co potwierdzają badania kliniczne. Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z lekami takimi jak antypiryna, pseudoefedryna, cymetydyna, ketokonazol, erytromycyna, azytromycyna, glipizyd czy diazepam. Współpodawanie z teofiliną (400 mg/dobę) powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o około 16%, bez wpływu na farmakokinetykę teofiliny. Istotne jest jednak zwiększenie ekspozycji na cetyryzynę o około 40% podczas jednoczesnego stosowania z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę), co wymaga monitorowania pacjenta pod kątem działań niepożądanych i ewentualnej korekty dawkowania. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność lewocetyryzyny, choć może spowolnić jej absorpcję, co nie ma znaczenia klinicznego.
antypiryna, azytromycyna, barbiturany, benzodiazepiny, biodostępność, cetyryzyna, Contrahist Allergy, cymetydyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, działanie sedatywne, enancjomer aktywny, erytromycyna, farmakokinetyka teofiliny, glipizyd, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, induktor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens cetyryzyny, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, lewocetyryzyna dichlorowodorek, mieszanina racemiczna, opioidowy lek przeciwbólowy, pseudoefedryna, rytonawir, teofilina, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Claritine 1 mg/ml

Loratadyna, substancja czynna Claritine w postaci syropu (1 mg/ml), cechuje się szerokim indeksem terapeutycznym i niskim ryzykiem klinicznie istotnych interakcji lekowych. Badania kliniczne nie wykazały potwierdzonych interakcji z innymi lekami, choć substancje hamujące metabolizm wątrobowy, zwłaszcza inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 (np. ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna), mogą zwiększać stężenie loratadyny w osoczu. Mimo tego wzrostu stężenia, nie zaobserwowano istotnych zmian klinicznych ani w zapisie EKG, co wskazuje na niski poziom istotności tych interakcji. Zaleca się monitorowanie pacjenta, jednak modyfikacja dawki zwykle nie jest konieczna. Loratadyna nie nasila działania alkoholu na OUN, co odróżnia ją od leków pierwszej generacji, choć ze względu na indywidualną zmienność reakcji, ostrożność przy spożyciu alkoholu pozostaje wskazana.
barbituran, benzodiazepina, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, EKG, erytromycyna, farmakokinetyka loratadyny, inhibitor metabolizmu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, metabolizm wątrobowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, zaburzenie czynności wątroby, zapis elektrokardiograficzny
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Holsten 5 mg

Wardenafil jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak indynawir, rytonawir, ketokonazol i itrakonazol. Współistniejące stosowanie tych leków może prowadzić do znaczącego wzrostu ekspozycji na wardenafil (AUC wzrasta do 49-krotnie, Cmax do 13-krotnie) oraz wydłużenia okresu półtrwania do 25,7 godziny, co jest przeciwwskazane, szczególnie u pacjentów powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna) również zwiększają stężenia wardenafilu (AUC około 4-krotnie, Cmax około 3-krotnie), co wymaga dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy może nieznacznie podnosić stężenie leku, natomiast cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, alkohol (do stężenia 73 mg/dl) oraz leki zobojętniające kwas solny nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych.
alfuzosyna, azotan, cymetydyna, cytochrom P-450, digoksyna, donor tlenku azotu, działanie hipotensyjne azotanów, erytromycyna, farmakokinetyka wardenafilu, glibenklamid, hipotonia, indynawir, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoforma CYP3A4, izoforma CYP3A5, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek moczopędny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, lek β-adrenolityczny, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, okres półtrwania wardenafilu, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wardenafil, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Lekam 15 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Induktory CYP1A2, takie jak nikotyna i karbamazepina, obniżają stężenie olanzapiny w osoczu, zwiększając jej klirens od nieznacznego do średniego, co może wymagać monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podwyższają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnego wpływu inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających sok żołądkowy ani cymetydyny na farmakokinetykę olanzapiny. Ponadto, olanzapina nie hamuje głównych izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4.
arytmia, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja psychomotoryczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek zobojętniający sok żołądkowy, lit, metabolizm olanzapiny, nikotyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, pole pod krzywą stężenia, receptor dopaminowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zdolność poznawcza
Leksykon leków
Interakcje leku – Arechin 250 mg

Chlorochina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania chlorochiny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak amiodaron (przeciwwskazane), leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki antypsychotyczne oraz makrolidy (np. azytromycyna), ze względu na wysokie ryzyko groźnych zaburzeń rytmu komorowego. Chlorochina podwyższa stężenia digoksyny i cyklosporyny, co wymaga monitorowania ich poziomów i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, interakcja z ludzką szczepionką przeciw wściekliźnie podawaną śródskórnie może obniżać odpowiedź immunologiczną, dlatego szczepienie powinno być wykonane przed rozpoczęciem terapii chlorochiną.
amiodaron, arytmia komorowa, azytromycyna, chlorochina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, drgawki, elektrokardiografia, halofantryna, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, leczenie przeciwpasożytnicze, leki antypsychotyczne, leki cholinergiczne, leki przeciwarytmiczne, makrolidy, meflochina, miastenia, odpowiedź immunologiczna, penicylamina, prazykwantel, środki zobojętniające, szczepionka przeciw wściekliźnie, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Silcontrol FC 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z hamowania lub indukcji tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (↑Cmax o 300%, ↑AUC o 1000%) i sakwinawir (↑Cmax o 140%, ↑AUC o 210%), znacząco zwiększają stężenie syldenafilu, co wymaga redukcji dawki początkowej do 25 mg, a w przypadku rytonawiru maksymalna dawka nie powinna przekraczać 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna (↑AUC o 182%) i cymetydyna (↑stężenia o 56%), również wskazują na konieczność ostrożności i rozważenia niższej dawki. Induktory enzymatyczne, takie jak bozentan (↓AUC o 62,6%, ↓Cmax o 55,4%) i ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem CYP450, więc nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez te enzymy.
amlodypina, azotan, azytromycyna, bozentan, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cymetydyna, cytochrom P450 2C9, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, erytromycyna, farmakokinetyka leku, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, ketokonazol, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, lek alfa-adrenolityczny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm enzymatyczny, niedociśnienie objawowe, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Biomentin 20 mg

Memantyna, antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Współstosowanie memantyny z lekami wpływającymi na układ dopaminergiczny (np. L-dopa, agoniści receptorów dopaminergicznych) oraz antycholinergicznymi może nasilać ich działanie, co wymaga monitorowania pacjenta. Z kolei działanie barbituranów i neuroleptyków może ulec osłabieniu. Memantyna może także modyfikować efekty leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych, takich jak dantrolen czy baklofen, co może wymagać dostosowania dawkowania. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania memantyny z amantadyną, ketaminą i dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko psychozy farmakotoksycznej i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, istnieje potencjalne ryzyko interakcji z fenytoiną oraz wzrost stężenia w osoczu leków wydalanych przez nerkowy układ transportu kationów, takich jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina i nikotyna. Równoczesne stosowanie z hydrochlorotiazydem (HCT) może prowadzić do obniżenia jego stężenia w surowicy, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego.
agonista receptora dopaminergicznego, amantadyna, antagonista receptora NMDA, baklofen, barbiturat, chinidyna, chinina, chlorowodorek memantyny, cymetydyna, CYP 1A2, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezil, dysfagia, enzym cytochromu P450, fenytoina, galantamina, glibenclamid, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, ketamina, L-DOPA, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza zawierająca flawinę, neuroleptyk, prokainamid, przekaźnictwo cholinergiczne, przekaźnictwo dopaminergiczne, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, środek antycholinergiczny, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Chlorochina – Interakcje

Chlorochina, składnik leku Arechin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie chlorochiny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak amiodaron (przeciwwskazane), leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki antypsychotyczne oraz makrolidy (np. azytromycyna), ze względu na ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Chlorochina zwiększa stężenie cyklosporyny i digoksyny we krwi, co wymaga monitorowania ich poziomów i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, zmniejsza stężenie prazykwantelu, co może obniżać skuteczność terapii przeciwpasożytniczej, oraz zwiększa ryzyko drgawek przy jednoczesnym stosowaniu z meflochiną. Interakcje z penicylaminą mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych hematologicznych i nerkowych, a z cymetydyną – do wzrostu stężenia chlorochiny i nasilonych działań niepożądanych.
amiodaron, azytromycyna, chlorochina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, glikozyd nasercowy, halofantryna, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitory cholinesterazy, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek antypsychotyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakaźny, makrolidy, meflochina, metabolizm wątrobowy, miastenia, odstęp QT, penicylamina, prazykwantel, sole metali, szczepionka przeciw wściekliźnie, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Asitalip Combo 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Asitalip Combo, zawierający sytagliptynę 50 mg oraz metforminę 1000 mg podawane dwukrotnie na dobę, wykazuje brak istotnych zmian farmakokinetycznych obu substancji przy jednoczesnym stosowaniu. Kluczowe przeciwwskazania obejmują spożywanie alkoholu, które znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia oraz zaburzeń czynności wątroby. Przerwanie terapii jest konieczne przed badaniami z użyciem jodowych środków kontrastowych, z wznowieniem leczenia dopiero po 48 godzinach i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą negatywnie wpływać na czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga monitorowania funkcji nerek podczas ich stosowania z Asitalip Combo.
agoniści receptorów beta-2, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, dolutegrawir, dysfagia, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, gliburyd, glikogenoliza, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, insulinooporność, itrakonazol, jodowe środki kontrastowe, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, nefropatia pokontrastowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, probenecyd, ranolazyna, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych 2, transporter MATE, wandetanib, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Interakcje

Opipramol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, jest szeroko stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych i depresyjnych, jednak jego profil farmakologiczny wymaga szczególnej uwagi na potencjalne interakcje lekowe. W terapii skojarzonej z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, barbiturany czy neuroleptyki (np. haloperydol, rysperydon), obserwuje się nasilenie ośrodkowego działania hamującego oraz zmiany stężenia opipramolu w osoczu, co wymaga monitorowania i dostosowania dawkowania. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), zwłaszcza fluoksetyną i fluwoksaminą, które mogą zwiększać stężenie opipramolu, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie opipramolu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego, wymagające co najmniej 14-dniowego okresu odstawienia.
barbiturat, benzodiazepina, beta-adrenolityk, blokada receptorów cholinergicznych, choroba Parkinsona, cymetydyna, depresja, dysfagia, działanie niepożądane, fenotiazyna, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, neuroleptyk, opipramol, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, przełom nadciśnieniowy, rysperydon, senność, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychoruchowe, zaburzenie widzenia, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Symescital 5 mg

Escytalopram, substancja czynna Symescitalu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz linezolidem ze względu na wysokie ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Ponadto, escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe antydepresanty, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z powodu ryzyka arytmii. Ostrożność wymaga także łączenie z selegiliną (do 10 mg/dobę), opioidami, tryptanami, lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, dziurawcem zwyczajnym, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, NLPZ oraz lekami powodującymi hipokaliemię lub hipomagnezemię. W trakcie terapii należy monitorować objawy zespołu serotoninowego, parametry krzepnięcia oraz elektrolity.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibitor MAO, inhibitory CYP2C19, inhibitory MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, leki antyarytmiczne, leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki serotoninergiczne, linezolid, lit pierwiastek, meflochina, metabolizm leku, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, opioid, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptan, tryptofan, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Olanzapina – Interakcje

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego pacjenta i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem od leku. Nie obserwuje się istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP450, takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (CYP2D6), warfaryna (CYP2C9), teofilina (CYP1A2) czy diazepam (CYP3A4, 2C19).
agonista dopaminy, AUC, biodostępność, biperyden, choroba Parkinsona, Cmax, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, indukcja metabolizmu, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek zobojętniający kwas solny, lit, metabolizm olanzapiny, monitorowanie EKG, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, sedacja, stężenie w osoczu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Interakcje leku – Metoprolol Medreg 50 mg

Metoprolol, jako kardioselektywny beta-adrenolityk metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania blokującego receptory beta-adrenergiczne przy jednoczesnym stosowaniu innych beta-adrenolityków, inhibitorów MAO-B, czy leków blokujących współczulne zwojowe nerwowe. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) i lekami przeciwarytmicznymi klasy I, które mogą prowadzić do ujemnego efektu inotropowego i chronotropowego, co jest przeciwwskazaniem do dożylnego podawania tych leków u pacjentów leczonych metoprololem. Ponadto, przerwanie terapii klonidyną bez wcześniejszego odstawienia metoprololu może wywołać gwałtowny wzrost ciśnienia tętniczego. Metoprolol może również maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga dostosowania terapii hipoglikemizującej i regularnej kontroli glikemii.
adrenalina, aminofilina, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykardia, celekoksyb, chinidyna, chloropromazyna, chlorprotyksen, cukrzyca typu II, cymetydyna, CYP 2D6, cytochrom P450, difenhydramina, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, efekt odbicia, EKG, fluoksetyna, glikemia, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, hydralazyna, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP 2D6, inhibitor CYP 2D6, inhibitor MAO-B, inhibitor syntezy prostaglandyn, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, ksantyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, paroksetyna, propafenon, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, sertralina, środek znieczulający, sympatykomimetyk, teofilina, terapia hipoglikemizująca, terbinafina, triflupromazyna, werapamil, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe
Leksykon substancji czynnych
Kwetiapina – Interakcje

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir), które powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny odpowiednio o około 87% i 450%, co prowadzi do znacznego obniżenia jej stężenia w osoczu i potencjalnej utraty skuteczności terapeutycznej. Zaleca się ostrożność, możliwe dostosowanie dawki lub zastąpienie induktora innym lekiem, np. walproinianem sodu, który nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych, choć u dzieci i młodzieży może zwiększać ryzyko leukopenii i neutropenii.
cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie antycholinergiczne, efekt sedatywny, fałszywie dodatni wynik testu, fenytoina, haloperydol, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, metabolizm kwetiapiny, morfologia krwi, neutropenia, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Neorelium 5 mg

Diazepam, substancja czynna leku Neorelium, ulega metabolizmowi głównie przez izoenzymy CYP3A oraz CYP2C19, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory tych enzymów, takie jak cymetydyna, ketokonazol, fluwoksamina, fluoksetyna oraz omeprazol, mogą znacząco hamować metabolizm diazepamu, prowadząc do zwiększenia i przedłużenia jego działania uspokajającego. Diazepam wpływa również na metabolizm fenytoiny, co może zmieniać jej stężenie w osoczu. Dodatkowo, cyzapryd może czasowo zwiększać działanie uspokajające diazepamu poprzez wzrost jego wchłaniania z przewodu pokarmowego. Warto podkreślić, że interakcje te mają różny poziom istotności, od średniego do wysokiego, co wymaga uwzględnienia w praktyce klinicznej.
benzodiazepina, choroba wrzodowa, cymetydyna, CYP2C19, CYP3A, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, działanie uspokajające, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z opioidami, ketokonazol, lek antypsychotyczny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek znieczulający, metabolizm diazepamu, narkotyczny lek przeciwbólowy, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, SSRI, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Oktreotyd – Interakcje

Oktreotyd, analog somatostatyny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, istotne w terapii chorób endokrynologicznych, zwłaszcza guzów neuroendokrynnych. Współpodawanie z antagonistami receptorów beta-adrenergicznych i kanałów wapniowych może wymagać korekty dawkowania ze względu na zmiany w ich działaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki utrzymujące równowagę wodno-elektrolitową oraz insulinę i inne leki przeciwcukrzycowe, gdyż oktreotyd hamuje wydzielanie insuliny i glukagonu, co może prowadzić do zaburzeń kontroli glikemii i wymaga ścisłego monitorowania poziomu glukozy. Ponadto, oktreotyd znacząco zmniejsza jelitowe wchłanianie cyklosporyny, co może obniżyć jej stężenie terapeutyczne i zwiększyć ryzyko odrzutu przeszczepu, a także opóźnia wchłanianie cymetydyny. Współpodawanie z bromokryptyną zwiększa biodostępność tego leku, co może nasilać działania niepożądane. Analog somatostatyny może także zmniejszać klirens metaboliczny leków metabolizowanych przez CYP3A4, w tym chinidyny i terfenadyny, co wymaga ostrożności i monitorowania.
agonista dopaminy, analog somatostatyny, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora beta-adrenergicznego, biodostępność, bromokryptyna, chinidyna, choroba endokrynologiczna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, farmakodynamika, farmakokinetyka, gospodarka węglowodanowa, guz neuroendokrynny, hamowanie wydzielania insuliny, hipoglikemia, kontrola glikemii, lanreotyd, lek przeciwcukrzycowy, lutet oksodotreotyd, oktreotyd, PRRT, radiofarmaceutyk, receptor somatostatyny, Tc-Tektrotyd, terfenadyna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina PR 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoformę CYP3A4 cytochromu P450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymatyczne, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 13% ekspozycji przy karbamazepinie i o około 450% przy fenytoinie), co może wymagać korekty dawki. Równoczesne podawanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, potencjalnie obniżając jej skuteczność. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych przy stosowaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny. Walproinian sodu nie wpływa na farmakokinetykę, jednak u dzieci i młodzieży zwiększa ryzyko leukopenii i neutropenii.
badanie chromatograficzne, choroba wątroby, cymetydyna, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, inhibitor CYP3A4, izoforma CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leukopenia, metabolizm wątrobowy, metadon, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie układu pozapiramidowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje specyficzny profil interakcji lekowych, różniący się od innych makrolidów brakiem istotnego wpływu na układ cytochromu P450. Wchłanianie azytromycyny może być zmniejszone (Cmax o około 25%) przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających, dlatego zaleca się przyjmowanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po tych lekach. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd i hydroksychlorochina, które mogą prowadzić do arytmii komorowych i torsade de pointes, co wymaga unikania lub ścisłego monitorowania EKG. Istotne klinicznie jest także zwiększenie biodostępności cyklosporyny (wzrost Cmax i AUC0-5), co wymaga monitorowania stężenia i dostosowania dawki. Ponadto, azytromycyna może zwiększać stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania klinicznego i oznaczania stężenia digoksyny w surowicy.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, działanie niepożądane, efawirenz, EKG, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, kumaryny, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, statyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim i sulfametoksazol, warfaryna, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Orion 100 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silni inhibitory CYP3A4, tacy jak ketokonazol, mogą zwiększyć AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 13% i o około 450% ekspozycji), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej i wymaga ostrożności oraz dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, jest niezalecany podczas terapii kwetiapiną. Współstosowanie z tiorydazyną zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać korekty dawkowania.
antagonista receptora muskarynowego, arytmia, cymetydyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, indukcja metabolizmu, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Apropol 50 mg

Opipramol, substancja czynna leku APROPOL 50 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Stosowanie opipramolu z neuroleptykami (np. haloperydol, rysperydon) może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w osoczu i nasilenia ośrodkowego działania hamującego, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki. Podobne ryzyko dotyczy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), zwłaszcza fluoksetyny i fluwoksaminy, które zwiększają stężenie opipramolu i mogą wywołać addytywny efekt serotoninergiczny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie opipramolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego – konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu między terapiami. Ponadto, opipramol nasila działanie przeciwcholinergiczne leków stosowanych w chorobie Parkinsona i fenotiazyn, co wymaga uważnego monitorowania działań niepożądanych.
APROPOL, barbiturany, benzodiazepiny, beta-adrenolityki, chinidyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, działanie hamujące ośrodkowe, działanie przeciwcholinergiczne, enzymy wątrobowe, fenelzyna, fenobarbital, fenotiazyny, flekainid, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, inhibitory MAO, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje lekowe, karbamazepina, leki nasenne, leki przeciwarytmiczne klasy Ic, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdrgawkowe, moklobemid, neuroleptyki, opipramol, propafenon, propranolol, rysperydon, SSRI, układ serotoninergiczny, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabacol 400 mg

Gabapentyna, substancja czynna leku Gabacol, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, co skutkuje zwiększeniem AUC gabapentyny o 44% po podaniu 600 mg gabapentyny 2 godziny po 60 mg morfiny o kontrolowanym uwalnianiu. Ta interakcja zwiększa ryzyko depresji oddechowej, sedacji i zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego (OUN), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów i ewentualnej korekty dawek. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów geriatrycznych, z chorobami układu oddechowego, wątłym stanie ogólnym, polifarmakoterapią oraz z historią nadużywania leków. Ponadto, gabapentyna nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z fenobarbitalem, fenytoiną, kwasem walproinowym, karbamazepiną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol, co potwierdza jej korzystny profil interakcyjny w terapii przeciwpadaczkowej i antykoncepcyjnej.
alkohol etylowy, biodostępność gabapentyny, choroba wrzodowa, cymetydyna, depresja oddechowa, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, gabapentyna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność nerek, noretyndron, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, politerapia, probenecyd, produkt zobojętniający, sedacja, uspokojenie polekowe, zahamowanie czynności OUN
Leksykon leków
Interakcje leku – Citronil 40 mg

Interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne cytalopramu mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka zespołu serotoninowego oraz wydłużenia odstępu QTc. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie cytalopramu z inhibitorami MAO (moklobemid, selegilina, linezolid) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zgonów, oraz z pimozydem, który powoduje średnie wydłużenie QTc o około 10 ms i zwiększa stężenie pimozydu. Również leki wydłużające QT (np. przeciwarytmiki klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki jak moksifloksacyna, erytromycyna IV) są przeciwwskazane z powodu addytywnego ryzyka zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), litem, tryptofanem oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy, ze względu na potencjalne nasilenie działania serotoninergicznego i ryzyko drgawek. Monitorowanie stężenia litu oraz parametrów hemostazy jest wskazane przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych i antyagregacyjnych.
atypowe leki przeciwpsychotyczne, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, dezypramina, escytalopram, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, hipokaliemia, hipomagnezemia, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO-B, inhibitory CYP2C19, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwmalaryczne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki serotoninergiczne, linezolid, moklobemid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, omeprazol, pimozyd, próg drgawkowy, receptory serotoninowe, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia elektrowstrząsowa, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotne zwiększenie Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (Al, Mg), walproinianem, litem czy biperydenem.
adsorpcja leku, alkohol etylowy, antagonizm receptorowy, biodostępność olanzapiny, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, induktory CYP1A2, inhibitory CYP1A2, interakcje lekowe, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, palenie tytoniu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketilept 25 mg 25 mg

Kwetiapina (Ketilept) jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i sok grejpfrutowy, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza ekspozycję do 13%, a fenytoina zwiększa klirens o 450%), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. W przypadku stosowania induktorów zaleca się ostrożność, stopniowe zmiany terapii oraz rozważenie zamiany na leki bez właściwości indukujących, np. walproinian sodu.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450 CYP3A4, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, Ketilept, ketokonazol, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – SILDEROS MAX 50 mg

Syldenafil, substancja czynna preparatu SILDEROS MAX, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (4-krotny wzrost Cmax i 11-krotne zwiększenie AUC syldenafilu), sakwinawir (140% wzrost Cmax, 210% AUC), ketokonazol i itrakonazol, znacząco zwiększają stężenie syldenafilu, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna, zwiększają AUC o 182%, a słabe inhibitory, jak sok grejpfrutowy, powodują niewielkie wzrosty stężenia. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (zmniejszenie AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%) oraz ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem kilku izoenzymów CYP, ale jego wpływ na metabolizm innych leków jest ograniczony.
amlodypina, antybiotyk makrolidowy, azotan, azytromycyna, barbiturat, bozentan, cymetydyna, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Afobam 1 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe oraz środki znieczulające, które mogą nasilać sedację, depresję oddechową i ryzyko śpiączki. Alprazolam metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, itrakonazol, nefazodon, fluwoksamina) mogą podwajać AUC alprazolamu, co wymaga zmniejszenia dawki lub unikania jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak rytonawir, mogą z kolei zmniejszać stężenie alprazolamu, co wpływa na osłabienie efektu terapeutycznego i wymaga monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, nefazodon, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propoksyfen, propranolol, rytonawir, sertralina, środek znieczulający, SSRI, teofilina, troleandomycyna, uzależnienie, warfaryna, worykonazol, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Epigapent 800 mg

Gabapentyna, substancja czynna leku Epigapent, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, szczególnie z opioidami, co skutkuje zwiększeniem AUC gabapentyny o 44% po podaniu morfiny (60 mg, kapsułka o kontrolowanym uwalnianiu) na 2 godziny przed gabapentyną (600 mg). Ta interakcja zwiększa ryzyko depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), w tym depresji oddechowej, nadmiernej senności i uspokojenia polekowego, zwłaszcza u pacjentów osłabionych, w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego, poddanych politerapii lub nadużywających substancji psychoaktywnych. Zaleca się ścisły monitoring kliniczny oraz rozważenie redukcji dawki gabapentyny lub opioidu w przypadku wystąpienia objawów toksyczności.
alkohol etylowy, AUC, barbiturany, benzodiazepiny, choroby układu oddechowego, cymetydyna, depresja oddechowa, dostępność biologiczna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie depresyjne na OUN, eliminacja nerkowa, Epigapent, etynyloestradiol, farmakokinetyka gabapentyny, fenobarbital, fenytoina, funkcje poznawcze, gabapentyna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, kwas walproinowy, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpadaczkowe, leki zobojętniające kwas żołądkowy, noretyndron, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, probenecyd, uspokojenie polekowe, zaburzenia koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Arilin Rapid 1000 mg

Metronidazol, substancja czynna leku Arilin Rapid 1000 mg stosowanego dopochwowo, wykazuje interakcje farmakologiczne charakterystyczne dla podania ogólnoustrojowego. Szczególnie istotne jest unikanie spożywania alkoholu podczas terapii oraz przez 48 godzin po jej zakończeniu ze względu na ryzyko reakcji disulfiramopodobnej (rumień, nudności, wymioty, bóle głowy, zawroty głowy). U pacjentek przyjmujących jednocześnie metronidazol i leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn (np. warfaryna, acenokumarol) konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia i ewentualna korekta dawki. Metronidazol wpływa także na metabolizm leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus, kwas mykofenolowy), co wymaga regularnego monitorowania stężeń leków i funkcji nerek, a także na leki cytotoksyczne (5-fluorouracyl, busulfan), zwiększając ich toksyczność i wskazując na potrzebę dostosowania dawek.
5-fluorouracyl, amiodaron, AspAT, barbituran, busulfan, cyklosporyna, cymetydyna, diosmina, disulfiram, dysfagia, działanie toksyczne, fenytoina, globulka dopochwowa, interakcja z alkoholem, kontrola EKG, kwas mykofenolowy, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, parametr krzepnięcia, reakcja niepożądana, stężenie cyklosporyny, stężenie litu, sylimaryna, takrolimus, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT