wymioty
Wymioty to gwałtowne wydalenie treści żołądkowej przez usta, będące odruchem obronnym organizmu w odpowiedzi na różne bodźce. Mechanizm wymiotów jest złożonym procesem koordynowanym przez ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym mózgu, który odbiera sygnały z przewodu pokarmowego, błędnika, ośrodkowego układu nerwowego i innych narządów.
Etiologia wymiotów jest bardzo zróżnicowana i obejmuje m.in. zakażenia (wirusowe, bakteryjne), zatrucia pokarmowe, choroby przewodu pokarmowego (refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie żołądka, niedrożność jelit), zaburzenia metaboliczne, choroby OUN (migrena, guzy mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), choroby układu przedsionkowego, ciążę (wymioty poranne, niepowściągliwe wymioty ciężarnych), działania niepożądane leków oraz stres psychogenny.
Diagnostyka wymiotów powinna uwzględniać wywiad (czas trwania, charakter treści wymiotnej, towarzyszące objawy), badanie przedmiotowe oraz w zależności od podejrzenia – badania laboratoryjne, obrazowe i endoskopowe. Szczególnie niepokojące są wymioty z domieszką krwi (hematemeza), wymioty fusowate, wymioty kałowe oraz wymioty u pacjentów z objawami neurologicznymi.
Leczenie wymiotów jest ukierunkowane na przyczynę, natomiast leczenie objawowe obejmuje stosowanie leków przeciwwymiotnych (antagoniści receptora dopaminowego, serotoninowego, antagoniści receptora NK-1, leki przeciwhistaminowe), nawodnienie oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. W przypadku przedłużających się wymiotów istotne jest zapobieganie powikłaniom, takim jak odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, zachłystowe zapalenie płuc czy zespół Mallory’ego-Weissa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Molteni 10 mg/ml
Oksykodon chlorowodorek, jako agonista receptorów opioidowych, wiąże się z ryzykiem rozwoju tolerancji i uzależnienia, nawet przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, senność) oraz przewodu pokarmowego (zaparcia, nudności, wymioty), występujące bardzo często (≥1/10). Profilaktyka zaparć jest zalecana, a w przypadku nudności i wymiotów warto rozważyć leki przeciwwymiotne. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz o nieznanej częstości. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne reakcje alergiczne (anafilaksja), depresję oddechową, ośrodkowy bezdech senny oraz ciężkie zaburzenia psychiczne, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji.
agonista receptora opioidowego, anoreksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, brak miesiączki, drgawki, duszność, dysfagia, hipogonadyzm, hipotonia ortostatyczna, kolka wątrobowa, lek przeciwwymiotny, nadmierne pocenie się, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, niestrawność, niewydolność oddechowa, noworodkowy zespół odstawienny, nudności, odwodnienie, oksykodon chlorowodorek, omamy, ośrodkowy bezdech senny, palpitacje serca, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz moczowodu, skurcz oskrzeli, środek przeczyszczający, suchość w jamie ustnej, świąd, tolerancja na lek, uzależnienie, uzależnienie od narkotyków, wymioty, wysypka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zastój żółci, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienia, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hydroxyzinum Adamed 10 mg
Przedawkowanie hydroksyzyny chlorowodorku wiąże się z toksycznym działaniem przeciwcholinergicznym oraz zaburzeniami funkcji ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Stopień nasilenia objawów jest zależny od dawki i wieku pacjenta, przy czym dzieci są szczególnie wrażliwe – dawka 60-100 mg u dwulatka wywołuje łagodne objawy, a 300 mg może prowadzić do ciężkiego zatrucia. U dorosłych dawki 1-1,5 g powodują łagodne zatrucie, a 1,5-2,5 g umiarkowane. Objawy kliniczne obejmują nudności, wymioty, tachykardię, gorączkę, senność, zaburzenia odruchu źrenicznego, drżenie, splątanie, omamy, a w ciężkich przypadkach depresję oddechową, drgawki, niedociśnienie, zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu QT) oraz zapaść krążeniowo-oddechową. Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne, które mogą prowadzić do zgonu.
depresja oddechowa, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, gazometria, hydroksyzyna chlorowodorek, intubacja dotchawicza, monitorowanie elektrokardiograficzne, niedociśnienie tętnicze, nudności, objaw żołądkowo-jelitowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie hydroksyzyny, saturacja krwi tętniczej, spadek ciśnienia tętniczego, śpiączka, splątanie, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie odruchu źrenicznego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowo-oddechowa, zapis EKG, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zentel 400 mg
Lek Zentel (albendazol) w dawce 400 mg, stosowany w terapii zakażeń pasożytniczych, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania, klasyfikowane od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęściej zgłaszane objawy dotyczą układu immunologicznego (wysypka, świąd, pokrzywka – rzadko), układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy – niezbyt często, tj. 1-10/1000 pacjentów) oraz przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka – niezbyt często). Rzadko obserwuje się podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza), co wymaga monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami wątrobowymi. Bardzo rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy i zespół Stevensa-Johnsona, stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji medycznej.
albendazol, aminotransferaza, bąbel pokrzywkowy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, górny odcinek przewodu pokarmowego, nudności, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenie wątrobowe, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tussicom 200 200 mg/5 g
Lek Tussicom, zawierający N-acetylo-L-cysteinę, jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Reakcje nadwrażliwości, takie jak skurcz oskrzeli, duszność, pokrzywka czy obrzęk naczynioruchowy, występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie (<1/10 000). Objawy ze strony układu nerwowego obejmują ból głowy (niezbyt często), a ze strony narządu słuchu – szumy uszne (niezbyt często). Bardzo rzadko obserwuje się krwawienia oraz skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu i drażniący kaszel, zwłaszcza na początku terapii. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zapalenie jamy ustnej, ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka, występują niezbyt często, a niestrawność rzadko. Ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella, są bardzo rzadkie, ale wymagają natychmiastowego przerwania leczenia.
astma oskrzelowa, biegunka, ból brzucha, choroba wrzodowa, duszność, hipotensja, kaszel drażniący, N-acetylocysteina, nadmierne wydzielanie śluzu, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zapalenie jamy ustnej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esogasec 40 mg
Esogasec, zawierający ezomeprazol magnezowy dwuwodny w dawkach 20 mg i 40 mg w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się dobrze określonym profilem bezpieczeństwa potwierdzonym badaniami klinicznymi oraz doświadczeniem po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności, wymioty oraz łagodne polipy dna żołądka. Działania te występują często (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się leukopenię, trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny), obrzęki obwodowe, bezsenność, zawroty głowy, niewyraźne widzenie, skurcz oskrzeli, podwyższenie enzymów wątrobowych, zmiany skórne, złamania kości oraz śródmiąższowe zapalenie nerek. Częstość tych działań waha się od niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) do bardzo rzadko (<1/10 000).
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ezomeprazol, ezomeprazol magnezowy dwuwodny, ginekomastia, inhibitor pompy protonowej, kapsułka dojelitowa twarda, leukopenia, nadmierna potliwość, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie skóry, zaparcie, zawrót głowy błędnikowy, złamanie kości udowej, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Przedawkowanie
Walgancyklowir, prolek gancyklowiru stosowany w terapii zakażeń cytomegalowirusem, charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, a jego przedawkowanie stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, w tym ryzyko śmiertelne. Główne objawy toksyczności dotyczą układu krwiotwórczego (mielosupresja, pancytopenia, aplazja szpiku, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia), wątroby (zapalenie, zaburzenia czynności, podwyższone enzymy wątrobowe), nerek (ostre uszkodzenie/niewydolność, wzrost kreatyniny, nasilenie krwiomoczu), przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, wymioty) oraz układu nerwowego (drżenia, napady drgawkowe). Szczególnie niebezpieczne jest uszkodzenie szpiku kostnego i nerek, które może wymagać intensywnej terapii, w tym leczenia nerkozastępczego. Przedawkowanie dotyczy zarówno postaci doustnych (Valcyte 50 mg/ml, Valhit 450 mg), jak i dożylnych form gancyklowiru.
aplazja szpiku, biegunka, bilirubina, ból brzucha, cytomegalowirus, czynnik wzrostu, drgawki, drżenie uogólnione, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, filtracja kłębuszkowa, gancyklowir dożylny, granulocytopenia, hemodializa, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, kreatynina, krwiomocz, lek przeciwdrgawkowy, leukopenia, mielosupresja, napad drgawkowy, nawodnienie, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, przedawkowanie leku, toksyczność leku, transfuzja krwi, walgancyklowir, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tachyben 50 mg
Tachyben, zawierający urapidyl w dawkach 25 mg i 50 mg w formie roztworu do wstrzykiwań, wykazuje profil działań niepożądanych głównie związanych z gwałtownym obniżeniem ciśnienia tętniczego. Objawy takie jak kołatanie serca, tachykardia, bradykardia, uczucie ucisku lub ból za mostkiem, a także hipotonia ortostatyczna mogą występować z częstością nieznaną. Dodatkowo obserwuje się nudności, wymioty, zawroty głowy, bóle głowy, niepokój, zmęczenie, duszność, nieregularną pracę serca, priapizm oraz przekrwienie błony śluzowej nosa. Reakcje skórne obejmują pocenie się, świąd, zaczerwienienie, wysypkę, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę. Bardzo rzadko odnotowano małopłytkowość, jednak bez potwierdzonego związku przyczynowego z urapidylem.
ból głowy, bradykardia, dławica piersiowa, duszność, hipotonia ortostatyczna, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, małopłytkowość, nadmierne pocenie, niepokój, nieregularna praca serca, nudności, obniżenie ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, Tachyben, tachykardia, urapidyl, wymioty, wysypka, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy, zmniejszenie liczby płytek krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Izotek 20 mg 20 mg
Przedawkowanie izotretynoiny, substancji czynnej leku Izotek (dostępnego w kapsułkach miękkich o dawkach 10 mg i 20 mg), prowadzi do zespołu objawów toksycznych charakterystycznych dla hiperwitaminozy A. Objawy te obejmują silne bóle głowy, nudności, uporczywe wymioty, senność, drażliwość oraz świąd skóry. Z klinicznego punktu widzenia objawy te są odwracalne i zazwyczaj ustępują samoistnie bez konieczności stosowania specyficznego leczenia. W przypadku przedawkowania nie zaleca się rutynowego stosowania procedur detoksykacyjnych, jednak konieczne jest monitorowanie stanu pacjenta oraz wdrożenie leczenia objawowego w razie potrzeby.
alergia na soję, ból głowy, drażliwość, działanie ośrodkowe, hiperwitaminoza A, izotretynoina, kapsułka miękka, leczenie objawowe, lek przeciwbólowy, nudności, objaw dermatologiczny, objaw neuropsychiatryczny, objawy podmiotowe i przedmiotowe, objawy toksyczne, ostre zatrucie witaminą A, pochodna witaminy A, procedura detoksykacyjna, przedawkowanie izotretynoiny, przewód pokarmowy, senność, substancja czynna, świąd, toksyczność ostra, wymioty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klimicin 300 mg/2 ml (150 mg/ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klindamycyny w postaci fosforanu (Klimicin 300 mg/2 ml, 150 mg/ml) wykazały niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z wartościami LD50 wynoszącymi 745 mg/kg u szczurów oraz 997 mg/kg u myszy. Toksyczność po podaniu dootrzewnowym była nieznacznie wyższa. W badaniach przewlekłych, trwających do 1 roku, stosowano dawki do 300 mg/kg/dobę (1,6–5,4-krotność maksymalnej dawki u ludzi) bez obserwacji działań niepożądanych. W 6-miesięcznych badaniach z dawką 600 mg/kg/dobę (3,2-krotność u szczurów i 10,8-krotność u psów względem dawki ludzkiej) u psów zaobserwowano działania niepożądane obejmujące wymioty, utratę apetytu oraz zmniejszenie masy ciała, co wskazuje na zaburzenia żołądkowo-jelitowe przy wysokich dawkach.
dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, klindamycyna, LD50, model zwierzęcy, podanie dootrzewnowe, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, utrata apetytu, wymioty, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xifaxan 200 mg
Xifaxan (ryfaksymina) 200 mg charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa, potwierdzonym w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności i wymioty, które mogą być również związane z chorobą podstawową. Rzadziej obserwuje się objawy takie jak ból w górnej części jamy brzusznej, wodobrzusze czy obecność świeżej krwi w stolcu, co wymaga oceny lekarskiej. Istotne jest monitorowanie parametrów hematologicznych (limfocytoza, monocytoza, neutropenia, trombocytopenia), biochemicznych (wzrost aktywności aminotransferazy asparaginianowej, nieprawidłowe testy wątrobowe) oraz koagulologicznych (zaburzenia INR), zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby i stosujących leki przeciwzakrzepowe.
aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, częstomocz, drożdżyca pochwy, duszność, działanie niepożądane, glikozuria, infekcja oportunistyczna, INR, kandydoza, kołatanie serca, krew w stolcu, krwiomocz, lek przeciwzakrzepowy, limfocytoza, marskość wątroby, mialgia, migrena, monocytoza, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napięcie powłok brzusznych, neutropenia, niedoczulica, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, rumień, ryfaksymina, senność, skurcz mięśni, śluz w stolcu, stan przedomdleniowy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wielomocz, wodobrzusze, wybroczyna, wykwit skórny, wymioty, wyprysk, wysypka, wzdęcie, zaburzenie smaku, zakażenie Clostridium, zakażenie Herpes simplex, zapalenie nosa i gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tamoptim 0,4 mg
Chlorowodorek tamsulosyny, substancja czynna leku Tamoptim, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania, które należy uwzględnić przy leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy u około 1,3% pacjentów oraz zaburzenia wytrysku (w tym wytrysk wsteczny i brak wytrysku). Niezbyt często występują bóle głowy, kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne, zapalenie błony śluzowej nosa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka, nudności, wymioty) oraz reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka). Rzadko zgłaszany jest priapizm oraz omdlenia, a bardzo rzadko ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano również działania o częstości nieznanej, takie jak niewyraźne widzenie, pogorszenie wzroku, krwawienia z nosa, duszność oraz powikłania okulistyczne w postaci śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki (IFIS).
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, astenia, biegunka, ból głowy, chlorowodorek tamsulosyny, duszność, IFIS, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pogorszenie wzroku, pokrzywka, priapizm, rumień wielopostaciowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, trudność w oddawaniu stolca, wymioty, wysypka, wytrysk wsteczny, zaburzenia narządu wzroku, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu krążenia, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia wytrysku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaćma, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z ziela jemioły – Przedawkowanie
Wyciąg z ziela jemioły (Visci herbae intractum) w produkcie leczniczym Venoforton występuje w stężeniu 10 g/100 g produktu, z DER 1:1, ekstraktowany 96% etanolem. Przedawkowanie nie było klinicznie badane, jednak w przypadku znacznego przedawkowania mogą pojawić się objawy zatrucia alkoholowego, związane z wysoką zawartością etanolu (55-70% V/V). Główne symptomy to biegunka, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej oraz osłabienie mięśni, a także potencjalne zaburzenia czynności nerek, które wymagają pilnej oceny funkcji nerkowej (kreatynina, mocznik, GFR). Ze względu na obecność innych ekstraktów roślinnych w Venoforton, objawy przedawkowania mogą mieć charakter złożony.
ataksja, biegunka, czynność nerek, dawka toksyczna, działanie nefrotoksyczne, etanol 96%, GFR, gospodarka wodno-elektrolitowa, kreatynina, leczenie objawowe, mocznik, monitorowanie diurezy, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z miłorzębu, nalewka z ziela arniki, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, parametr nerkowy, podrażnienie błony śluzowej, układ nerwowo-mięśniowy, Visci herbae intractum, współczynnik DER, wyciąg z owoców kasztanowca, wyciąg z ziela jemioły, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie równowagi, zatrucie alkoholowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ranisan 75 mg 75 mg
Ranisan 75 mg, zawierający 84 mg ranitydyny chlorowodorku (odpowiadającego 75 mg ranitydyny), jest lekiem stosowanym w leczeniu objawowym dolegliwości przewodu pokarmowego o charakterze czynnościowym, takich jak zgaga, niestrawność (dyspepsja) oraz nudności, pod warunkiem wykluczenia chorób organicznych. Preparat dostępny jest w formie jasnoróżowych tabletek powlekanych o średnicy 7 mm. Ranisan 75 mg jest wskazany do stosowania w przypadku okazjonalnych objawów, zwłaszcza poposiłkowej zgagi, dyspepsji niezwiązanej z chorobą wrzodową oraz czynnościowych nudności, co wymaga uprzedniego wykluczenia poważniejszych schorzeń organicznych przewodu pokarmowego.
choroba organiczna, choroba organiczna przewodu pokarmowego, choroba przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, dolegliwości przewodu pokarmowego, dyskomfort nadbrzusza, dyspepsja, nudności, ranitydyna, ranitydyna chlorowodorek, refluks żołądkowo-przełykowy, tabletka powlekana, uczucie pełności, wymioty, wzdęcie, zapalenie przełyku, zgaga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amoxicillin Aurovitas 500 mg
Przedawkowanie amoksycyliny manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty oraz biegunka, które mogą prowadzić do zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, stanowiących zagrożenie dla funkcji sercowo-naczyniowych i neurologicznych. Charakterystycznym zjawiskiem jest krystaluria, czyli tworzenie się kryształów amoksycyliny w moczu, co może skutkować niewydolnością nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych i z alkalicznym pH moczu. Drgawki stanowią poważne powikłanie, najczęściej występujące u osób z zaburzeniami czynności nerek lub po przyjęciu bardzo dużych dawek leku. Amoksycylina dostępna jest w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, co ma kluczowe znaczenie dla oceny ryzyka i dalszego postępowania.
amoksycylina, biegunka, diureza, drgawki, hemodializa, krwiomocz, krystaluria, lek przeciwdrgawkowy, napad drgawkowy, niewydolność nerek, nudności, objawy gastroenterologiczne, parametry nerkowe, przedawkowanie amoksycyliny, wymioty, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie świadomości, zawiesina doustna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid 250 mg/5 ml
Klarytromycyna, substancja czynna produktu Fromilid (250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej), jest antybiotykiem makrolidowym o dobrze poznanym profilu bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są łagodne objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. Wśród poważniejszych powikłań należy zwrócić uwagę na rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridioides difficile, które wymaga natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane hematologiczne obejmują leukopenię, neutropenię, trombocytozę i eozynofilię, a w rzadkich przypadkach agranulocytozę i trombocytopenię, co wymaga monitorowania morfologii krwi w przypadku objawów takich jak gorączka czy krwawienia.
agranulocytoza, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, Clostridioides difficile, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, drgawki, eozynofilia, głuchota, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, mania, morfologia krwi, neutropenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, róża, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, stan splątania, trombocytopenia, trombocytoza, wymioty, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Campral 333 mg
Terapia akamprozatem (Campral 333 mg, tabletki powlekane dojelitowe) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, głównie dotyczących układu pokarmowego, skóry, układu immunologicznego, rozrodczego oraz sfery psychicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to biegunka (≥1/10), ból brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia oraz świąd i wysypka plamisto-grudkowa (≥1/100 do <1/10). Rzadziej, ale potencjalnie poważne, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne (<1/10 000). Ponadto, terapia może powodować oziębłość płciową lub impotencję oraz zmniejszone libido (często), a także niezbyt często zwiększone libido (≥1/1000 do <1/100).
akamprozat, badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, działanie niepożądane, fachowy personel medyczny, impotencja, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, oziębłość płciowa, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd skóry, tabletki powlekane dojelitowe, wykwit pęcherzykowo-pęcherzowy, wymioty, wysypka plamisto-grudkowa, wzdęcia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu rozrodczego, zaburzenie żołądka i jelit, zmniejszone libido, zwiększone libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxybutyninum Aflofarm 5 mg
Produkt leczniczy Oxybutyninum Aflofarm zawiera 5 mg chlorowodorku oksybutyniny w tabletkach niepowlekanych i wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie o charakterze antycholinergicznym. Do najczęściej obserwowanych należą suchość w jamie ustnej, zaparcia, nudności, wymioty, biegunka, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej oraz zaburzenia psychiczne takie jak dezorientacja, pobudzenie, lęk, halucynacje i paranoja, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Istotne są również działania niepożądane ze strony układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, drgawki), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, nagłe zaczerwienienie) oraz oczu (niewyraźne widzenie, zmniejszenie wydzielania łez, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra z wąskim kątem przesączania, rozszerzenie źrenic). Występuje także ryzyko zatrzymania moczu i zakażeń układu moczowego, a u pacjentów z grup ryzyka – pseudoniedrożność jelit i udar cieplny.
biegunka, ból głowy, chlorowodorek oksybutyniny, depresja, dezorientacja, drgawka, dysfagia, działanie antycholinergiczne, halucynacja, jadłowstręt, jaskra z wąskim kątem przesączania, kołatanie serca, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, nagłe zaczerwienienie, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszerzenie źrenic, sucha skóra, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar cieplny, wymioty, wysypka, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zakażenie układu moczowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zmniejszenie wydzielania łez, zmniejszenie wydzielania potu - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Biegunka pozostaje istotnym problemem zdrowotnym u dzieci poniżej 5 roku życia, zwłaszcza w krajach o ograniczonych zasobach, gdzie w 2019 roku zmarło ponad 480 000 dzieci z powodu chorób biegunkowych. Wczesne rozpoznanie czynników ryzyka i przewidywanie przebiegu choroby za pomocą algorytmów uczenia maszynowego (ML), takich jak Random Forest, które osiągają dokładność 86,5%, precyzję 89%, F1-score 86%, AUC 92-92,7% oraz czułość 82%, pozwala na skuteczną identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek dziecka, status społeczno-ekonomiczny, wykształcenie matki, źródło wody pitnej, status immunizacji oraz warunki sanitarne. Modele ML umożliwiają także rozróżnienie etiologii wirusowej biegunki z AUC 0,825, czułością 0,59 i swoistością 0,85, co pomaga ograniczyć niepotrzebne stosowanie antybiotyków. Dodatkowo, modele prognostyczne pozwalają na identyfikację dzieci z dłużej trwającą biegunką (LDD) oraz przewidywanie ryzyka zgonu z AUC 0,84 w zestawie derywacyjnym i 0,74 w walidacji zewnętrznej, co umożliwia ukierunkowanie intensywnej opieki.
amyloidoza serca, antybiotykoterapia, biegunka, biegunka przewlekła, choroba biegunkowa, czynnik prognostyczny, etiologia wirusowa, immunizacja, immunosupresja, inhibitory punktów kontrolnych, krwawa biegunka, model prognostyczny, oddział intensywnej terapii, ostra biegunka, pacjent wysokiego ryzyka, Random Forest, stan odżywienia, status socjoekonomiczny, uczenie maszynowe, wymioty, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Ryzatryptan – Działania niepożądane
Ryzatryptan, substancja czynna preparatu Migrenofen (10 mg, lamelki rozpadające się w jamie ustnej), był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących 8630 dorosłych pacjentów przez okres roku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, senność oraz osłabienie i zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (≤1/10 000). Wśród poważnych działań niepożądanych odnotowano rzadkie reakcje anafilaktyczne, zespół serotoninowy, incydenty naczyniowo-mózgowe, niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie okrężnicy oraz martwicę toksyczno-rozpływną naskórka, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, ataksja, biegunka, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, duszność, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, lamelki rozpadające się w jamie ustnej, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, Migrenofen, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedoczulica, niedokrwienie kończyn, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, nieprawidłowości EKG, niestrawność, niewydolność oddechowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryzatryptan, suchość jamy ustnej, świszczący oddech, tachykardia, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ceftriaxone TZF 1 g
Przedawkowanie ceftriaksonu, antybiotyku z grupy cefalosporyn III generacji, dostępnego w dawce 1 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (Ceftriaxone TZF), manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty oraz biegunka. Warto podkreślić, że każdy gram preparatu zawiera około 83 mg sodu, co może mieć istotne znaczenie u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu. Standardowe metody pozaustrojowego oczyszczania krwi, takie jak hemodializa czy dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w eliminacji ceftriaksonu, co komplikuje leczenie w przypadku ciężkiego przedawkowania.
biegunka, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, ceftriakson sodowy, dializa otrzewnowa, elektrolity, hemodializa, leczenie objawowe, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, nudności, objawy przewodu pokarmowego, odtrutka, odwodnienie, parametry życiowe, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, równowaga kwasowo-zasadowa, wymioty, zakażenie bakteryjne, zawartość sodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tantum Verde Forte 3 mg/ml
Tantum Verde Forte w formie aerozolu do stosowania miejscowego w jamie ustnej i gardle zawiera benzydaminę chlorowodorek w stężeniu 3 mg/ml. Działania niepożądane tego leku zostały sklasyfikowane według systemu MedDRA i podzielone na kategorie częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych działań należą miejscowe objawy takie jak pieczenie lub suchość w jamie ustnej (1-10/1000 pacjentów), które są przejściowe i związane z miejscowym działaniem znieczulającym benzydaminy. Rzadziej obserwuje się nudności, wymioty oraz niedoczulicę jamy ustnej (1-10/10 000 pacjentów), również powiązane z farmakodynamiką leku.
benzydaminy chlorowodorek, ból głowy, działanie znieczulające, MedDRA, niedoczulica jamy ustnej, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odczyn fototoksyczny, pieczenie w jamie ustnej, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz krtani, suchość w jamie ustnej, wymioty, zaburzenia skóry, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ortanol 40 Plus 40 mg
Przedawkowanie omeprazolu, substancji czynnej w produkcie Ortanol 40 Plus (40 mg kapsułki dojelitowe), może prowadzić do objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka), ośrodkowego układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy) oraz objawów psychicznych (apatia, depresja, splątanie). Zgłaszane dawki przedawkowania sięgały od 560 mg do nawet 2400 mg, co stanowi do 120-krotności zalecanej dawki. Objawy te mają charakter przemijający i nie powodują długotrwałych skutków, co jest zgodne z kinetyką pierwszorzędową omeprazolu, gdzie tempo eliminacji jest proporcjonalne do stężenia leku we krwi.
apatia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka omeprazolu, depresja, kapsułki dojelitowe, kinetyka pierwszorzędowa, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, nudności, objawy przewodu pokarmowego, objawy psychiczne, omeprazol, Ortanol 40 Plus, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakokinetyczny, przedawkowanie omeprazolu, splątanie, stan kliniczny, wymioty, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – DIH 500 mg
Lek DIH zawierający 500 mg zmikronizowanej diosminy w formie tabletek powlekanych może wywoływać działania niepożądane, które choć rzadkie, wymagają uwagi klinicysty. Do najczęściej obserwowanych należą reakcje dermatologiczne takie jak egzema, wysypka, świąd, pokrzywka oraz łupież różowy, wszystkie związane z mechanizmem nadwrażliwości na diosminę. Ze strony układu pokarmowego działania niepożądane występują w mniej niż 2% przypadków i obejmują bóle żołądka, nudności, niestrawność, wymioty oraz biegunkę, które mogą wymagać monitorowania stanu nawodnienia pacjenta. Zaburzenia neurowegetatywne, takie jak bezsenność, zawroty głowy, bóle głowy i niepokój, mają charakter przejściowy i zwykle nie wymagają przerwania terapii.
alergia, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból żołądka, dermatoza, diosmina zmikronizowana, działania niepożądane leków, egzema, leczenie objawowe, łupież różowy, nadwrażliwość, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, napięcie psychiczne, nawodnienie, niepokój, niestrawność, nudności, odwodnienie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja zapalna skóry, świąd, tkanka podskórna, wymioty, wysypka, zaburzenia neurowegetatywne, zaburzenia równowagi, zaburzenia układu pokarmowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Reumatol (15 g + 10 g)/100 g
Przedawkowanie maści Reumatol, zawierającej metylu salicylan (150 mg/g) oraz lewomentol (100 mg/g), może prowadzić do toksyczności ogólnoustrojowej, zwłaszcza przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry, na skórę zmienioną zapalnie lub u pacjentów z niewydolnością nerek. Metylu salicylan wchłania się przezskórnie i przekształca do kwasu salicylowego, co może wywołać objawy takie jak szum w uszach, zaburzenia słuchu, nudności, wymioty, bóle brzucha, przyspieszony oddech oraz zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Dodatkowo, nefrotoksyczne działanie metabolitów salicylanów może prowadzić do zmniejszenia diurezy, obrzęków oraz podwyższenia stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek, u których ryzyko ostrej niewydolności nerek jest znacznie podwyższone.
ból brzucha, działanie nefrotoksyczne, elektrolity, kwas salicylowy, lewomentol, metylu salicylan, mocznik we krwi, niewydolność nerek, nudność, obrzęk, ostra niewydolność nerek, podwyższone stężenie kreatyniny, przyspieszony oddech, skóra zmieniona zapalnie, stan zapalny, szum w uszach, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność salicylanów, wchłanianie przezskórne, wymioty, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie słuchu, zmniejszenie diurezy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Transtec 70 mcg/h 70 mcg/h (40 mg)
Buprenorfina w systemie transdermalnym Transtec 70 μg/h (40 mg buprenorfiny, uwalnianie 70 μg/h przez 96 godzin) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Najczęstsze działania obejmują nudności (≥1/10), rumień i świąd w miejscu aplikacji plastra (≥1/10). Często obserwuje się również zawroty głowy, bóle głowy, duszność, wymioty, zaparcia, wysypkę, obfite pocenie, obrzęki oraz uczucie zmęczenia (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują objawy psychotyczne, zaburzenia snu, zmniejszenie popędu płciowego, zaburzenia widzenia, niedociśnienie tętnicze, zahamowanie ośrodka oddechowego (potencjalnie zagrażające życiu), a także reakcje alergiczne o różnym nasileniu, w tym ciężkie odczyny alergiczne (<1/10 000). Zespół abstynencyjny jest mało prawdopodobny ze względu na powolną dysocjację buprenorfiny od receptorów opioidowych, jednak przy długotrwałym stosowaniu nie można go całkowicie wykluczyć.
bezsenność, ból głowy, buprenorfina, drgania pęczkowe mięśni, duszność, dysocjacja buprenorfiny, hiperwentylacja, lęk, mioza, nadmierne uspokojenie, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nudności, obfite pocenie, objaw psychotyczny, obrzęk, obrzęk powiek, odczyn alergiczny, odruch wymiotny, omamy, osutka, parestezja, reakcja alergiczna, receptor opioidowy, rumień, splątanie, substancja czynna, suchość w jamie ustnej, świąd, system transdermalny, utrata łaknienia, uzależnienie od leku, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zaburzenie mikcji, zaburzenie równowagi, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie ośrodka oddechowego, zapaść naczyniowa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół abstynencyjny, zgaga, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alepton 100 mg
Preparat Alepton zawierający 100 mg kwasu acetylosalicylowego w postaci tabletek dojelitowych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęstsze powikłania dotyczą układu krzepnięcia, manifestujące się zwiększoną skłonnością do krwawień, w tym krwawieniami z nosa i dziąseł utrzymującymi się do 4-8 dni po odstawieniu leku, a także ryzykiem krwawień śródoperacyjnych. Istotne są również krwawienia z przewodu pokarmowego, zarówno jawne (krwawe wymioty, smoliste stolce), jak i utajone, które mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, zwłaszcza przy wyższych dawkach. Rzadkie, ale poważne powikłania hematologiczne obejmują trombocytopenię, agranulocytozę i niedokrwistość aplastyczną. Ponadto, preparat może wywoływać reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne i wstrząs, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano hiperurykemię, hipoglikemię, krwawienia śródczaszkowe, zaburzenia słuchu (osłabienie słuchu, szumy uszne), a także poważne reakcje dermatologiczne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, biegunka, ból głowy, dna moczanowa, duszność, działanie przeciwpłytkowe, enzymy wątrobowe, hiperurykemia, hipoglikemia, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie śródoperacyjne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotoczne zapalenie naczyń, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, napad astmy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obfita miesiączka, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie słuchu, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, perforacja, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawienia, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tabletka dojelitowa, trombocytopenia, układ krzepnięcia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosa, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluorouracil medac 50 mg/ml (500 mg/10 ml)
Fluorouracil medac (50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii onkologicznej. Do najczęstszych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie błony śluzowej (jama ustna, przełyk, gardło, odbytnica), biegunka, nudności i wymioty, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Mielotoksyczność manifestuje się zahamowaniem czynności szpiku kostnego z neutropenią, leukopenią, trombocytopenią, agranulocytozą, anemią i pancytopenią, pojawiającymi się 7-10 dni po podaniu leku, z nadirem po 9-14 dniach i powrotem do normy po 21-28 dniach. Kardiotoksyczność, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, objawia się często nieprawidłowościami w EKG z cechami niedokrwienia, bólem w klatce piersiowej, tachykardią, a rzadziej arytmią, zapaleniem mięśnia sercowego, niewydolnością serca czy zawałem. Występuje zwykle podczas lub wkrótce po pierwszym cyklu leczenia.
afazja, agranulocytoza, anemia, arytmia, ataksja, biegunka, ból głowy, ból w klatce piersiowej, choroba Parkinsona, drgawki, dyzartria, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperurykemia, immunosupresja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiotoksyczność, kwasica mleczanowa, leukoencefalopatia, leukopenia, łysienie, martwica wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowy zapis EKG, niewydolność nerek, niewydolność sercowa, nudności, oczopląs, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, trombocytopenia, twardniejące zapalenie dróg żółciowych, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia owulacji, zaburzenia spermatogenezy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie skóry, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Lewotyroksyna sodowa – Działania niepożądane
Lekarz powinien być świadomy, że działania niepożądane lewotyroksyny sodowej wynikają głównie z przedawkowania lub przekroczenia indywidualnej tolerancji, manifestując się objawami nadczynności tarczycy. Najczęstsze powikłania dotyczą układu sercowo-naczyniowego i obejmują tachykardię, migotanie przedsionków, kołatanie serca, dusznicę bolesną, nadciśnienie tętnicze oraz ryzyko niewydolności serca i zawału mięśnia sercowego. Objawy ze strony układu nerwowego to m.in. ból głowy, drżenie, drgawki oraz rzekomy guz mózgu u dzieci. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, wymioty, biegunkę i bóle brzucha. Warto podkreślić, że u pacjentów z chorobami serca ryzyko poważnych powikłań jest szczególnie wysokie, co wymaga ostrożnego dostosowania dawki i ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dolegliwość dławicowa, drgawka, drżenie, dusznica bolesna, duszność, gorączka, kołatanie serca, kraniostenoza, kurcz mięśniowy, lewotyroksyna sodowa, łysienie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadczynność tarczycy, nadmierne pocenie, niepokój ruchowy, nietolerancja wysokiej temperatury, niewydolność serca, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, osteoporoza, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pokrzywka, przedwczesne zarastanie nasad kości, przełom tarczycowy, reakcja alergiczna skórna, rzekomy guz mózgu, ścieśnienie czaszki, skurcz dodatkowy, tachykardia, uderzenie gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzmożony apetyt, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loperamid APTEO MED 2 mg
Profil bezpieczeństwa loperamidu chlorowodorku został oceniony u 2755 pacjentów ≥12 lat w 26 badaniach klinicznych dotyczących ostrej biegunki. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1%) to zaparcia (2,7%), wzdęcia z oddawaniem wiatrów (1,7%), bóle głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się jako często (1-10%), niezbyt często (0,1-1%), rzadko (0,01-0,1%) oraz częstość nieznana. Do poważnych działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne, utrata świadomości, niedrożność jelit (w tym porażenna), toksyczne rozszerzenie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczna rozpływna martwica naskórka, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
ból brzucha, ból głowy, hipertonia, loperamid chlorowodorek, nadwrażliwość, niedrożność jelita, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłupienie, ostra biegunka, ostre zapalenie trzustki, pęcherzowy rumień wielopostaciowy, pokrzywka, porażenna niedrożność jelita, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rozdęcie brzucha, rozszerzenie okrężnicy, rumień wielopostaciowy, senność, suchość jamy ustnej, świąd, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wysypka pęcherzowa, wzdęcia, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie nerek i dróg moczowych, zaburzenie oka, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zmęczenie, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Herbion na kaszel mokry 7 mg/ml
Przedawkowanie preparatu Herbion na kaszel mokry, zawierającego 7 mg/ml suchego wyciągu z liścia bluszczu pospolitego (Hedera helix L.), może prowadzić do poważnych objawów niepożądanych, w tym zaburzeń żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, biegunka), zaburzeń neurologicznych (pobudzenie ruchowe) oraz behawioralnych (agresja). Objawy te pojawiają się przy dawce dwukrotnie przekraczającej zalecaną dawkę dobową, a w przypadku dzieci, np. 4-letniego pacjenta, już dawka odpowiadająca 1,8 g liści bluszczu (około 7-10 łyżek miarowych syropu) wywołała agresję i biegunkę. Wskazane jest ścisłe przestrzeganie dawkowania, zwłaszcza w populacji pediatrycznej, aby uniknąć ryzyka przedawkowania.
agresja, biegunka, Hedera helix, Herbion na kaszel mokry, kaszel mokry, leczenie objawowe, nudności, objawy neurologiczne, objawy niepożądane, pobudzenie ruchowe, populacja pediatryczna, przedawkowanie kliniczne, przewód pokarmowy, wyciąg z bluszczu, wymioty, zaburzenia behawioralne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vermox 100 mg
Przedawkowanie mebendazolu, substancji czynnej leku Vermox (100 mg/tabletka), może prowadzić do objawów ze strony układu pokarmowego, takich jak napadowe skurcze brzucha, nudności, wymioty oraz biegunka. W przypadku długotrwałego stosowania dużych dawek obserwowano rzadko poważniejsze powikłania, w tym przemijające zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby z podwyższonymi parametrami wątrobowymi), zapalenie kłębuszkowe nerek manifestujące się białkomoczem i krwinkomoczem oraz neutropenię zwiększającą ryzyko infekcji. Zalecane dawkowanie Vermoxu nie powinno przekraczać trzech dni, co minimalizuje ryzyko toksyczności i powikłań.
białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból prawego podżebrza, funkcje nerek, funkcje wątroby, kłębuszki nerkowe, krwinkomocz, leczenie objawowe, mebendazol, neutrofile, neutropenia, nudności, objawy niepożądane, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, skurcze jamy brzusznej, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Wapń glubionian – Przedawkowanie
Przedawkowanie preparatów zawierających wapń glubionowy, takich jak Calcium Polfarmex i Calcium Polfarmex o smaku truskawkowym, prowadzi przede wszystkim do objawów ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów, bólów brzucha oraz wzdęć. Preparaty te zawierają 29,4 g wapnia glubionianu i 6,4 g wapnia laktobionianu na 100 ml syropu, co odpowiada około 114-115 mg jonów wapnia w 5 ml syropu. W dokumentacji medycznej nie określono precyzyjnej dawki progowej wywołującej przedawkowanie, jednak objawy kliniczne wskazują na konieczność szybkiej interwencji. Dodatkowo, preparaty zawierają substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, benzoesan sodu, etanol (w Calcium Polfarmex) oraz glikol propylenowy (w wersji truskawkowej), które mogą mieć znaczenie w kontekście toksyczności przy dużych dawkach.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Vigalex Max 4000 IU
Przedawkowanie witaminy D3 (cholekalcyferolu) w dawkach przekraczających 20 000-60 000 IU/dobę u dorosłych przez kilka tygodni lub miesięcy, a u dzieci już przy 2 000-4 000 IU/dobę, prowadzi do hiperkalcemii, hiperkalciurii oraz zwiększonego stężenia 25-hydroksykalcyferolu w surowicy. Toksyczne stężenia wapnia (>13 mg/100 ml) wywołują objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), nerwowego (znużenie, ból głowy, senność, psychozy, śpiączka), mięśniowo-szkieletowego (ból mięśni i stawów, osłabienie), moczowego (wielomocz, kamica nerkowa, wapnica nerek, niewydolność nerek) oraz sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu, zwapnienia naczyń, niewydolność serca). Próg zatrucia u dorosłych wynosi 40 000-100 000 IU/dobę przez 1-2 miesiące, a u dzieci dawki toksyczne są znacznie niższe ze względu na większą wrażliwość.
25-hydroksykalcyferol, azotemia, cholekalcyferol, dializa bezwapniowa, furosemid, glikokortykosteroid, hemodializa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, indeks terapeutyczny, kalcytonina, kamica nerkowa, niewydolność nerek, nudności, oligonuria, przedawkowanie witaminy D3, wapnica nerek, wielomocz, wymioty, zaburzenia czynności serca, zaburzenia psychiczne, zwapnienie narządów miąższowych, związek chelatujący wapń - Leksykon leków
Przedawkowanie – Levomine midi 30 mcg + 125 mcg
Przedawkowanie preparatu Levomine midi, zawierającego 30 mikrogramów etynyloestradiolu oraz 125 mikrogramów lewonorgestrelu, zazwyczaj nie prowadzi do poważnych powikłań klinicznych, jednak może wywołać objawy takie jak nudności, wymioty oraz niewielkie krwawienia z pochwy, szczególnie u młodych dziewcząt. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu dotyczącego liczby przyjętych tabletek oraz czasu od zażycia leku, a także diagnostyka laboratoryjna obejmująca podstawowe parametry biochemiczne i, w razie potrzeby, ocenę parametrów krzepnięcia. Ze względu na brak specyficznego antidotum, leczenie ma charakter objawowy, obejmujący nawodnienie, wyrównanie elektrolitów oraz stosowanie leków przeciwwymiotnych.
antidotum, diagnostyka laboratoryjna, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, etynyloestradiol, krwawienie z pochwy, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, lewonorgestrel, monitorowanie pacjenta, nawodnienie, nietolerancja laktozy, nudności, parametr biochemiczny, parametr krzepnięcia, przedawkowanie leku, wymioty, wyrównanie elektrolitów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hascosept 1,5 mg/g
Benzydaminy chlorowodorek, substancja czynna leku Hascosept 1,5 mg/g roztworu do stosowania w jamie ustnej, charakteryzuje się bardzo rzadkim (<1/10000) lub nieznanym profilem działań niepożądanych, co wynika z ograniczonego wchłaniania do krążenia ogólnego. Miejscowe działania niepożądane, takie jak uczucie pieczenia błony śluzowej jamy ustnej, mają charakter przejściowy i ustępują samoistnie, często po rozcieńczeniu preparatu. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, w tym suchość w jamie ustnej, nudności i wymioty, również występują bardzo rzadko i zwykle nie wymagają interwencji terapeutycznej. Wśród ogólnoustrojowych działań niepożądanych odnotowano sporadyczne zaburzenia układu nerwowego (zaburzenia czucia, drętwienie, zawroty głowy, bóle głowy) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.
aplikacja leku, benzydaminy chlorowodorek, ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drętwienie, interwencja medyczna, klasyfikacja MedDRA, krążenie ogólne, nudności, pieczenie błony śluzowej, podanie miejscowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, suchość jamy ustnej, wchłanianie benzydaminy, wymioty, wysypka, zaburzenie czucia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ambrisentan AOP 10 mg
Ambrisentan AOP, będący antagonistą receptora endoteliny (ERA), dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się najczęstszymi działaniami niepożądanymi, takimi jak obrzęki obwodowe (37%) oraz ból głowy (28%), z większą częstością występowania przy dawce 10 mg. U pacjentów ≥ 65 lat obrzęki obwodowe wykazują większe nasilenie. Ciężkie działania niepożądane obejmują niedokrwistość (ok. 10% pacjentów) manifestującą się spadkiem hemoglobiny i hematokrytu, najczęściej w ciągu pierwszych 4 tygodni terapii, oraz hepatotoksyczność, w tym podwyższenie aktywności aminotransferaz (2%), uszkodzenie wątroby i autoimmunologiczne zapalenie wątroby. W badaniach klinicznych fazy 3 odnotowano spadek hemoglobiny o średnio 0,83 g/dl w 4. tygodniu, z stabilizacją w kolejnych tygodniach, a u 6,5% pacjentów stwierdzono spadek hemoglobiny ≥15% poniżej normy.
ambrisentan, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, astenia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból zatok, duszność, enzym wątrobowy, hematokryt, hepatotoksyczność, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migrena, niedociśnienie, niedokrwistość, nieostre widzenie, niewydolność serca, nieżyt nosa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, przekrwienie błony śluzowej, przekrwienie błony śluzowej nosa, przetoczenie komórek krwi, stężenie hemoglobiny, szumy uszne, tętnicze nadciśnienie płucne, uszkodzenie wątroby, utrata słuchu, wymioty, wysypka, zaczerwienienie skóry, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie płynów, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polcylin 100 mg/ml
Fenoksymetylopenicylina potasowa, substancja czynna leku Polcylin, wywołuje działania niepożądane u około 5% pacjentów, z dominującymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, w tym biegunką i nudnościami (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się wymioty, zapalenie jamy ustnej i języka oraz niestrawność (≥1/1000 do <1/100). Istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego o nieznanej częstości, związane z nadmiernym rozwojem Clostridioides difficile. W zakresie układu krwiotwórczego niezbyt często występuje eozynofilia, a bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, małopłytkowość i agranulocytoza, które mogą prowadzić do poważnych powikłań. Reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, występują rzadko, ale stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, antybiotykoterapia, biegunka, ból stawów, Clostridioides difficile, eozynofilia, erytrocyt, fenoksymetylopenicylina potasowa, glossitis, gorączka, granulocyt obojętnochłonny, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, personel medyczny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, świąd, test Coombsa, układ krwiotwórczy, wstrząs anafilaktyczny, wykwit skórny, wymioty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Kwas dehydrocholowy – Działania niepożądane
Kwas dehydrocholowy, stosowany w preparatach Raphacholin C (40 mg/tabletka drażowana) oraz Raphacholin Forte (250 mg/tabletka powlekana), wykazuje działanie na drogi żółciowe, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, głównie ze strony układu pokarmowego. W przypadku Raphacholin C najczęściej obserwuje się luźne stolce oraz kolkę żółciową, natomiast Raphacholin Forte, zawierający wyższą dawkę substancji czynnej, może powodować szersze spektrum objawów żołądkowo-jelitowych, takich jak biegunka, nudności i wymioty. Częstość występowania tych działań jest określona jako „nieznana”, co wymaga indywidualnego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z chorobami współistniejącymi lub w podeszłym wieku, ze względu na ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych i odwodnienia.
Reakcje alergiczne, klasyfikowane jako zaburzenia układu immunologicznego, również występują przy stosowaniu obu preparatów, z częstością nieokreśloną, co podkreśla konieczność ostrożności u pacjentów z historią atopii lub nadwrażliwości. Kolka żółciowa, obserwowana głównie przy dawce 40 mg, stanowi potencjalnie poważne powikłanie wymagające szybkiej interwencji. Personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego, aby umożliwić ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa terapii. Dostosowanie dawki i ścisła kontrola kliniczna są kluczowe dla minimalizacji ryzyka i optymalizacji efektów leczenia kwasem dehydrocholowym.
biegunka, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań, dolegliwość przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, kamica żółciowa, kolka żółciowa, kwas dehydrocholowy, luźne stolce, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, Raphacholin C, Raphacholin Forte, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, schorzenie dróg żółciowych, system MedDRA, układ pokarmowy, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, wymioty, wywiad alergiczny, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie wątroby, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zaburzenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hova 200,2 mg + 45,5 mg
Lek Hova, zawierający 200,2 mg wyciągu z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L.) oraz 45,5 mg wyciągu ze szyszek chmielu (Humulus lupulus L.) w formie tabletek powlekanych, może wywoływać działania niepożądane głównie ze strony przewodu pokarmowego. Do najczęściej zgłaszanych należą nudności oraz skurcze brzucha o charakterze bólu skurczowego, jednak częstość ich występowania jest nieznana, co podkreśla konieczność ostrożności podczas terapii. Dodatkowo, tabletki zawierają substancje pomocnicze: glukozę (19,5 mg/tabletka) oraz laktozę jednowodną (7,92 mg/tabletka), które mogą wywoływać reakcje u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy lub nietolerancją laktozy.
Ważnym aspektem jest systematyczne zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub bezpośrednio do podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie leku do obrotu. Brak precyzyjnych danych dotyczących częstości występowania działań niepożądanych wymaga od lekarzy szczególnej czujności, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego, aby zapewnić optymalny stosunek korzyści do ryzyka podczas stosowania preparatu Hova.
ból brzucha, dyskomfort żołądka, działanie niepożądane produktu leczniczego, glukoza, Humulus lupulus, korzeń kozłka lekarskiego, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, nudności, podmiot odpowiedzialny, produkt leczniczy, przewód pokarmowy, skurcz brzucha, stosunek korzyści do ryzyka, szyszka chmielu, Valeriana officinalis, wymioty, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rowatinex –
Przedawkowanie preparatu Rowatinex, zawierającego mieszaninę olejków eterycznych (α-pinen, β-pinen, kamfen, cyneol, fenchon, borneol, anetol), może prowadzić do poważnych zaburzeń ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz przewodu pokarmowego. Toksyczność wynika z dwukierunkowego działania olejków na OUN, powodując zarówno depresję (stupor, obniżony poziom świadomości, niewydolność oddechową z hipoksemią i hiperkapnią), jak i nadmierną stymulację (pobudzenie psychoruchowe, drgawki toniczno-kloniczne). Dodatkowo obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, wynikające z podrażnienia błon śluzowych żołądka i jelit oraz stymulacji ośrodka wymiotnego w pniu mózgu.
benzodiazepiny, biegunka, depresja ośrodka oddechowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diureza, drgawki toniczno-kloniczne, enzymy wątrobowe, hiperkapnia, hipoksemia, niewydolność oddechowa, nudności, oddział intensywnej terapii, olejek eteryczny, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, saturacja krwi, stupor, stymulacja układu nerwowego, tlenoterapia, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia układu nerwowego