wymioty
Wymioty to gwałtowne wydalenie treści żołądkowej przez usta, będące odruchem obronnym organizmu w odpowiedzi na różne bodźce. Mechanizm wymiotów jest złożonym procesem koordynowanym przez ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym mózgu, który odbiera sygnały z przewodu pokarmowego, błędnika, ośrodkowego układu nerwowego i innych narządów.
Etiologia wymiotów jest bardzo zróżnicowana i obejmuje m.in. zakażenia (wirusowe, bakteryjne), zatrucia pokarmowe, choroby przewodu pokarmowego (refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie żołądka, niedrożność jelit), zaburzenia metaboliczne, choroby OUN (migrena, guzy mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), choroby układu przedsionkowego, ciążę (wymioty poranne, niepowściągliwe wymioty ciężarnych), działania niepożądane leków oraz stres psychogenny.
Diagnostyka wymiotów powinna uwzględniać wywiad (czas trwania, charakter treści wymiotnej, towarzyszące objawy), badanie przedmiotowe oraz w zależności od podejrzenia – badania laboratoryjne, obrazowe i endoskopowe. Szczególnie niepokojące są wymioty z domieszką krwi (hematemeza), wymioty fusowate, wymioty kałowe oraz wymioty u pacjentów z objawami neurologicznymi.
Leczenie wymiotów jest ukierunkowane na przyczynę, natomiast leczenie objawowe obejmuje stosowanie leków przeciwwymiotnych (antagoniści receptora dopaminowego, serotoninowego, antagoniści receptora NK-1, leki przeciwhistaminowe), nawodnienie oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. W przypadku przedłużających się wymiotów istotne jest zapobieganie powikłaniom, takim jak odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, zachłystowe zapalenie płuc czy zespół Mallory’ego-Weissa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lapress 10 mg
Lerkanidypina, stosowana w dawkach 10 mg i 20 mg w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi na ponad 3600 pacjentach. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęk obwodowy (występujący u około 0,9% pacjentów w badaniach kontrolowanych, wzrastający do 2% w długoterminowych obserwacjach), ból głowy, zaczerwienienie twarzy, tachykardia oraz kołatanie serca. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem metabolicznym, bez negatywnego wpływu na glikemię i lipidogram. Rzadko może powodować nasilenie dławicy piersiowej u pacjentów z chorobą wieńcową, a pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego zostały zgłoszone. Działania niepożądane obejmują również reakcje alergiczne, zaburzenia neurologiczne, żołądkowo-jelitowe, skórne oraz mięśniowo-szkieletowe, z różną częstością występowania zgodnie z klasyfikacją MedDRA.
biegunka, bloker kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból przedsercowy, choroba wieńcowa, częstomocz, dihydropirydyna, dławica piersiowa, glikemia, hepatotoksyczność, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, lek hipotensyjny, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, parametry lipidowe, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń, senność, świąd, tachykardia, uszkodzenie wątroby, wielomocz, wymioty, wysypka, zaczerwienienie twarzy, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Enteritis promieniowa – Objawy
Enteritis promieniowa to zapalenie jelit wywołane radioterapią, najczęściej stosowaną w leczeniu nowotworów jamy brzusznej i miednicy. Choroba występuje w formie ostrej i przewlekłej. Ostra enteritis pojawia się podczas lub do 8 tygodni po radioterapii, dotykając niemal wszystkich pacjentów z dawką promieniowania >1,5 Gy dziennie, z ciężkimi objawami u 15-20%. Objawy obejmują biegunkę (często z krwią lub śluzem), nudności, wymioty, bóle brzucha, tenesmus i wydzielanie śluzu z odbytnicy. Patofizjologia ostrej postaci wiąże się z cytotoksycznym uszkodzeniem nabłonka jelitowego i zaburzeniem pompy Na+/K+, prowadzącym do atrofii błony śluzowej, translokacji bakterii i przerostu bakteryjnego. Przewlekła enteritis rozwija się od 3 miesięcy do 30 lat po terapii, dotyczy 5-15% pacjentów i charakteryzuje się transmuralnym uszkodzeniem jelit, obliterative endarteritis, zwłóknieniem i niedokrwieniem. Objawy przewlekłe to przewlekły ból brzucha, biegunka z krwią, niedożywienie, niedrożność jelit, perforacje i przetoki, a także anemia. Przewlekła postać jest chorobą postępującą, często wymagającą interwencji chirurgicznej u 50% pacjentów z ciężką postacią.
anemia, atrofia błony śluzowej, biegunka, blokada nerwu trzewnego, bypass jelitowy, dreszcze, enteritis promieniowa, koagulacja argonowa, krwawienie z odbytnicy, lek przeciwbiegunkowy, niedrożność jelit, niedrożność jelitowa, niewydolność jelit, nudności, odwodnienie, ostra enteritis promieniowa, perforacja jelita, przerost bakteryjny, przetoka, przewlekła enteritis promieniowa, radioterapia, skurcze brzucha, stan zapalny, steatorrhea, tenesmus, wymioty, zaburzenia wchłaniania, zapalenie jelit, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Osika – Działania niepożądane
Preparat Phytodolor zawiera wyciąg z kory i liści osiki (Populus tremula) w stężeniu 60 ml na 100 ml kropli doustnych, z etanolem 60% jako ekstrahentem. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są dolegliwości ze strony układu pokarmowego, występujące często (≥1/100 do <1/10), takie jak ból brzucha, nudności i wymioty, które mogą wymagać modyfikacji terapii. Ból głowy występuje niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Reakcje nadwrażliwości skórne, częste oddawanie moczu (poliuria), hiperglikemia oraz obrzęki występują z częstością nieznaną i wymagają szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak cukrzyca, niewydolność serca czy choroby nerek.
ból brzucha, ból głowy, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, cukrzyca, częste oddawanie moczu, dekompensacja krążenia, dolegliwość gastryczna, hiperglikemia, hipowolemia, leczenie hipoglikemizujące, makroangiopatia, mikroangiopatia, nefropatia, neuropatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudność, obrzęk, odwodnienie, osika, Phytodolor, pokrzywka, poliuria, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, retencja płynów, retinopatia, świąd, wahanie glikemii, wymioty, wysypka, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Quator 20 mg
Profil bezpieczeństwa tadalafilu (Quator) został oceniony na podstawie szerokich badań klinicznych obejmujących 8022 pacjentów leczonych lekiem oraz 4422 pacjentów z grupy placebo, stosujących różne schematy dawkowania (doraźnie oraz 5 mg raz na dobę) w terapii zaburzeń erekcji i łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy, niestrawność, ból pleców i mięśni, z tendencją wzrostową częstości występowania wraz ze wzrostem dawki. Bóle głowy pojawiały się głównie w okresie 10-30 dni od rozpoczęcia terapii, co może mieć znaczenie prognostyczne. U pacjentów geriatrycznych (>65 lat) obserwowano częstsze występowanie biegunek, a u osób powyżej 75 roku życia także zawrotów głowy, zwłaszcza przy dawce 5 mg/dobę. W badaniach EKG odnotowano nieznaczny wzrost częstości bradykardii zatokowej, jednak bez istotnych objawów klinicznych.
badanie elektrokardiograficzne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, ból pleców, ból w klatce piersiowej, bradykardia zatokowa, duszność, kołatanie serca, krwiomocz, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, placebo, pokrzywka, priapizm, przedłużona erekcja, przekrwienie błony śluzowej nosa, refluks żołądkowo-przełykowy, szumy uszne, tadalafil, wymioty, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Baclofen Polpharma 25 mg
Baklofen Polpharma, zawierający baklofen, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się przy szybkim zwiększaniu dawki, stosowaniu dużych dawek (≥100 mg) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak uspokojenie i senność (≥1/10), bóle głowy, zawroty głowy, ataksja oraz depresja oddechowa (≥1/100). W sferze psychicznej dominują splątanie (≥1/10), bezsenność i dezorientacja (≥1/100). W układzie pokarmowym bardzo często występują nudności (≥1/10), a często suchość w ustach, zaburzenia smaku, wymioty, zaparcia i biegunka. Często obserwuje się także obniżenie ciśnienia krwi, osłabienie siły mięśniowej, bóle mięśni i drżenie. U niektórych pacjentów może wystąpić paradoksalne nasilenie spastyczności oraz obniżenie progu drgawkowego, co jest szczególnie istotne u chorych z padaczką.
ataksja, baklofen, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból w klatce piersiowej, bolesne oddawanie moczu, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drżenie, duszność, euforia, hipotermia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, koszmar nocny, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, nadmierna potliwość, napad drgawkowy, nudność, obniżenie ciśnienia krwi, obniżenie progu drgawkowego, oczopląs, omamy, omdlenie, osłabienie siły mięśniowej, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, pobudzenie, senność, splątanie, substancja czynna, suchość w ustach, świąd, uspokojenie, wielomocz, wymioty, wysypka, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół bezdechu sennego, zmniejszenie pojemności minutowej serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – AuroDulox 30 mg
Przedawkowanie duloksetyny, nawet w dawkach sięgających 5400 mg, stanowi poważne zagrożenie dla życia, zwłaszcza przy dawkach około 1000 mg w połączeniu z innymi lekami. Klinicznie manifestuje się szerokim spektrum objawów, takich jak senność, śpiączka, zespół serotoninowy, drgawki, wymioty oraz tachykardia (>100 uderzeń/min). Zespół serotoninowy wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko hipertermii, zaburzeń neurologicznych, autonomicznych i psychicznych, a jego leczenie obejmuje m.in. podanie cyproheptadyny i kontrolę temperatury ciała. Diagnostyka i szybkie rozpoznanie przedawkowania są kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
chlorowodorek duloksetyny, cyproheptadyna, diureza, drgawki, drżenie, EKG, hemoperfuzja, hiperrefleksja, hipertermia, kapsułka dojelitowa, mioklonia, monitorowanie czynności serca, płukanie żołądka, przedawkowanie duloksetyny, senność, śpiączka, sztywność mięśniowa, tachykardia, transfuzja wymienna, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia świadomości, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sulperazon 1 g 500 mg + 500 mg
Stosowanie Sulperazonu (cefoperazon + sulbaktam) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnym nasileniu, najczęściej łagodnych lub umiarkowanych. Do często obserwowanych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia i leukopenia (≥1/100 do <1/10), dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa oraz obniżenie hemoglobiny i hematokrytu. Trombocytopenia występuje niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), a koagulopatie, eozynofilia i hipoprotrombinemia mają częstość nieznaną. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, mogą prowadzić do zgonu i występują z częstością nieznaną. Częstość występowania działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych, takich jak biegunka, nudności i wymioty, wynosi ≥1/100 do <1/10, natomiast rzekomobłoniaste zapalenie jelit jest rzadkie, ale poważne. W badaniach laboratoryjnych często obserwowano podwyższenie aktywności AlAT, AspAT, fosfatazy alkalicznej oraz bilirubiny, z możliwym wystąpieniem żółtaczki o nieznanej częstości.
biegunka, bilirubina, ból głowy, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gorączka, hipoprotrombinemia, koagulopatia, krwiomocz, krwotok, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie, nudności, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcje skórne, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, stężenie hemoglobiny, Sulperazon, świąd, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, układ narządów, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia nerek, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klacid Uno 500 mg
Klacid Uno (klarytromycyna) w dawce 500 mg w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla antybiotyków makrolidowych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi dotyczącymi układu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych różnic w częstości działań niepożądanych między pacjentami z wcześniejszymi zakażeniami prątkami a innymi populacjami. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę stosowanych długoterminowo, obserwowano częstsze występowanie nudności, wymiotów, zmian smaku, bólów brzucha, biegunek, wysypek, wzdęć, bólu głowy, zaparć, zaburzeń słuchu oraz podwyższonej aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT). W 2-3% przypadków odnotowano istotne zwiększenie AspAT i AlAT, leukopenię, trombocytopenię oraz podwyższone stężenie azotu mocznikowego, co wymaga monitorowania parametrów laboratoryjnych.
AIDS, antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból brzucha, dezorientacja, drżenie, duszność, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, Klacid Uno, klarytromycyna, lek hipoglikemizujący, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, niepokój, niestrawność, niewydolność nerek, nudność, omam, parestezja, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, profil bezpieczeństwa leku, psychoza, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszerzenie naczyń, statyna, szum uszny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, układ pokarmowy, wydłużenie czasu protrombinowego, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wzdęcie, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie Mycobacterium, zakażenie prątkami, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Zespół protrombiny ludzki – Działania niepożądane
Stosowanie ludzkiego zespołu protrombiny, zawierającego czynniki krzepnięcia II, VII, IX i X (np. Prothromplex Total NF), wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym powikłań zakrzepowo-zatorowych (zakrzepica tętnicza i żylna, zator tętnicy płucnej, incydenty mózgowo-naczyniowe), reakcji nadwrażliwości (wstrząs anafilaktyczny), rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz wytworzenia inhibitorów czynników krzepnięcia, co obniża skuteczność terapii. W badaniu klinicznym na 61 pacjentach z nabytym niedoborem czynników zespołu protrombiny, stosujących Prothromplex Total NF w celu odwrócenia działania doustnych leków przeciwzakrzepowych, odnotowano m.in. ostry zawał serca, zakrzepicę żylną i gorączkę. Częstość występowania działań niepożądanych jest wysoka i obejmuje m.in. DIC, inhibitory czynników krzepnięcia, wstrząs anafilaktyczny, incydenty mózgowo-naczyniowe, niewydolność serca, częstoskurcz, nudności, wymioty, pokrzywkę, zespół nerczycowy oraz gorączkę.
częstoskurcz, czynnik zespołu protrombiny, doustny lek przeciwzakrzepowy, duszność, epizod zakrzepowo-zatorowy, incydent mózgowo-naczyniowy, inhibitor czynnika krzepnięcia, nabyty niedobór czynników krzepnięcia, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał serca, parestezja, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, świąd, świszczący oddech, wrodzony niedobór czynników, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka rumieniowata, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zator tętnicy płucnej, zespół nerczycowy, zespół protrombiny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daktarin-oral 20 mg/g
Produkt leczniczy Daktarin-oral w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej, zawierający mikonazol w stężeniu 20 mg/g, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 88 dorosłych oraz 23 dzieci (w wieku od ≤1 miesiąca do 10,7 lat) z drożdżycą jamy ustnej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności u 4,5% dorosłych i 13,0% dzieci, wymioty u 1,1% dorosłych i 13,0% dzieci, cofanie się treści pokarmowej u 8,7% dzieci) oraz zaburzenia smaku (1,1–4,5% dorosłych). Dodatkowo zgłaszano suchość w jamie ustnej (2,3% dorosłych), dyskomfort w jamie ustnej (3,4% dorosłych) oraz zapalenie jamy ustnej i odbarwienie języka. Profil bezpieczeństwa u dzieci wskazuje na wyższą częstość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego w porównaniu do dorosłych.
biegunka, Daktarin-oral, drożdżyca jamy ustnej, dysfagia, hepatotoksyczność, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikonazol, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja DRESS, refluks żołądkowo-przełykowy, suchość jamy ustnej, wymioty, wysypka, zaburzenia smaku, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia wątroby i dróg żółciowych, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zadławienie, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Folacid 0,4 mg 0,4 mg
Przedawkowanie kwasu foliowego, substancji czynnej preparatu Folacid 0,4 mg, może prowadzić do szeregu objawów klinicznych, które obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, wzdęcia), zaburzenia neuropsychiatryczne (zaburzenia snu, depresja, pobudzenie psychoruchowe) oraz ogólne złe samopoczucie manifestujące się osłabieniem i zmęczeniem. Dawka toksyczna nie została jednoznacznie określona, jednak objawy pojawiają się przy dawkach przekraczających zalecane 0,4 mg kwasu foliowego na tabletkę. Warto podkreślić, że kwas foliowy cechuje się stosunkowo niską toksycznością, co sprawia, że przedawkowanie rzadko stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.
bezsenność, ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, depresja, drażliwość, jama brzuszna, kwas foliowy, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, nudności, obniżenie nastroju, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, substancja czynna, wymioty, wzdęcia, zaburzenia koncentracji, zaburzenia neuropsychiatryczne, zaburzenia perystaltyki, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, złe samopoczucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dulsevia 30 mg
Przedawkowanie duloksetyny, nawet w dawkach sięgających 5400 mg, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta, z udokumentowanymi przypadkami śmiertelnymi, zwłaszcza przy dawkach około 1000 mg lub w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi. Kliniczna manifestacja przedawkowania obejmuje objawy neurologiczne i kardiologiczne, takie jak senność, śpiączka (>1000 mg), zespół serotoninowy (hipertermia, sztywność mięśniowa, zaburzenia autonomiczne), drgawki, wymioty oraz tachykardię (>100 uderzeń/min). Występowanie tych objawów wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji w warunkach intensywnej opieki.
ciśnienie tętnicze, cyproheptadyna, drgawki, drożność dróg oddechowych, duloksetyna, hemoperfuzja, hipertermia, monitorowanie układu krążenia, nudności, płukanie żołądka, przedawkowanie duloksetyny, senność, śpiączka, sztywność mięśniowa, tachykardia, transfuzja wymienna, węgiel aktywowany, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia autonomiczne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivastigmine Mylan 4,5 mg
Terapia rywastygminą w postaci kapsułek twardych powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu otępienia alzheimerowskiego lub związanego z chorobą Parkinsona, zgodnie z aktualnymi wytycznymi diagnostycznymi. Lek dostępny jest w dawkach 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg oraz 6 mg wodorowinianu rywastygminy, podawany dwa razy na dobę podczas posiłków. Rozpoczęcie terapii następuje od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2 tygodnie do maksymalnej dawki 6 mg dwa razy na dobę (łącznie 12 mg/dobę), pod warunkiem dobrej tolerancji. W przypadku działań niepożądanych, takich jak nudności, wymioty, bóle brzucha, utrata apetytu, spadek masy ciała czy nasilenie objawów pozapiramidowych, zaleca się modyfikację dawkowania lub przerwanie terapii. Optymalna dawka terapeutyczna mieści się w zakresie 3–6 mg dwa razy na dobę, a leczenie powinno być kontynuowane tak długo, jak utrzymuje się korzyść kliniczna.
ból brzucha, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, diagnostyka, drżenie, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, nudności, objawy pozapiramidowe, omam wzrokowy, otępienie, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie związane z chorobą Parkinsona, rywastygmina, utrata apetytu, wodorowinian rywastygminy, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Uldiulan 12,5 mg
Lek Uldiulan zawierający chlortalidon w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg może wywoływać liczne działania niepożądane, z których najistotniejsze klinicznie są zaburzenia gospodarki elektrolitowej, takie jak hipokaliemia (często), hiponatremia i hipomagnezemia (rzadko), a także hiperkalcemia (bardzo rzadko). Hipokaliemia może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i nasilenia działania glikozydów nasercowych. Ponadto, lek może indukować hiperurykemię, co u predysponowanych pacjentów może wywołać napady dny moczanowej. Wśród innych działań niepożądanych obserwuje się hiperglikemię i glikozurię (rzadko), które mogą pogarszać kontrolę metaboliczną u chorych na cukrzycę lub ujawniać utajoną cukrzycę. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują agranulocytozę, alergiczne śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie trzustki oraz cholestazę wewnątrzwątrobową. Często zgłaszane są objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, osłabienie) oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niedociśnienie i ortostatyczne zaburzenia regulacji ciśnienia tętniczego.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, anoreksja, arytmia, białkomocz, biegunka, ból głowy, chlortalidon, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cukrzyca typu 2, dna moczanowa, duszność, eozynofilia, glikozydy nasercowe, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia mięśniowa, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie, nudności, obrzęk płuc idiosynkratyczny, parestezje, reakcja alergiczna skórna, skurcz mięśni, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość w jamie ustnej, utajona cukrzyca, wymioty, wysięk naczyniówkowo-twardówkowy, zaburzenia erekcji, zaburzenia ortostatyczne, zaburzenia widzenia, zakażenie, zapalenie trzustki, zaparcia, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Cisplatyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Cisplatyna, stosowana w chemioterapii przeciwnowotworowej w postaci koncentratu do infuzji o stężeniu 1 mg/ml (produkty Cisplatin-Ebewe i Cisplatinum Accord), może znacząco wpływać na zdolność pacjentów do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Mimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających ten wpływ, charakterystyka produktu wskazuje na potencjalne ryzyko związane z nefrotoksycznością, zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego (w tym świadomości i koordynacji) oraz dysfunkcjami narządów zmysłów, które mogą upośledzać percepcję wzrokową i słuchową. Szczególnie istotne są działania niepożądane takie jak senność i wymioty, które jednoznacznie wykluczają możliwość prowadzenia pojazdów ze względu na obniżoną czujność i ryzyko nagłego pogorszenia stanu pacjenta.
chemioterapia przeciwnowotworowa, Cisplatin-Ebewe, cisplatinum accord, cisplatyna, dysfagia, działanie niepożądane, koncentrat do infuzji, narząd zmysłu, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, schorzenie nerkowe, schorzenie neurologiczne, senność, sprawność psychomotoryczna, wymioty, zaburzenie koordynacji, zaburzenie percepcji słuchowej, zaburzenie percepcji wzrokowej, zaburzenie świadomości, związek cytostatyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – PoltechDMSA 1 mg DMSA
Preparat PoltechDMSA (kwas mezo-2,3-dimerkaptobursztynowy) stosowany w dawce 1 mg jako radiofarmaceutyk może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, głównie na podstawie zgłoszeń spontanicznych po wprowadzeniu do obrotu. Do najczęściej raportowanych należą reakcje anafilaktoidalne o łagodnym do umiarkowanego przebiegu, reakcje wazowagalne związane z pobudzeniem nerwu błędnego (objawy takie jak omdlenia, spadek ciśnienia tętniczego, ból i zawroty głowy, bladość, osłabienie) oraz miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (wysypka, obrzęk, stan zapalny), często wynikające z wynaczynienia preparatu. Ze względu na ryzyko anafilaksji konieczne jest zapewnienie natychmiastowego dostępu do sprzętu ratunkowego, w tym rurki dotchawiczej i respiratora. Częstość występowania tych działań nie jest dokładnie określona, a reakcje mogą mieć różne nasilenie.
anafilaksja, bezdech, ból brzucha, ból głowy, choroba nowotworowa, dawka promieniowania, interwencja chirurgiczna, kwas dimerkaptobursztynowy, medycyna nuklearna, niskie ciśnienie krwi, nudności, obrzęk, obrzęk języka, obrzęk krtani, omdlenie, pokrzywka, preparat radiofarmaceutyczny, promieniowanie jonizujące, reakcja anafilaktoidalna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, reakcja wazowagalna, respirator, rumień, rurka dotchawicza, spadek ciśnienia tętniczego, stan zapalny, wada wrodzona, wymioty, wynaczynienie, wysypka, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Flutam 250 mg
Lek Apo-Flutam (flutamid 250 mg), stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się ginekomastię i nadwrażliwość sutków, które ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku, a ryzyko ich wystąpienia jest mniejsze przy jednoczesnym stosowaniu agonistów LHRH. W terapii skojarzonej flutamidem z agonistą LHRH najczęstsze działania niepożądane (>5%) to uderzenia krwi do głowy (61% vs. 57% placebo), utrata popędu płciowego (36% vs. 31%), niemoc płciowa (33% vs. 29%), biegunka (12% vs. 4%), nudności i wymioty (11% vs. 10%), oraz ginekomastia (9% vs. 11%). Flutamid może również powodować nadciśnienie tętnicze (często), zator tętnicy płucnej i zawał mięśnia sercowego (rzadko), a także wydłużenie odstępu QT (częstość nieznana). Zaburzenia neurologiczne i psychiczne, takie jak senność, dezorientacja, depresja i niepokój, występują często, natomiast bezsenność, ból głowy i zawroty głowy są rzadkie.
agonista LHRH, bezsenność, biegunka, ból głowy, depresja, dezorientacja, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, hepatotoksyczność, krwiomocz, małopłytkowość, martwica naskórka, martwica wątroby, methemoglobinemia, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość sutków, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość makrocytowa, nudności, obrzęk, obrzęk limfatyczny, owrzodzenie, półpasiec, rak gruczołu krokowego, rumień, terapia skojarzona, uderzenie krwi do głowy, utrata popędu płciowego, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka pęcherzowa, zamazane widzenie, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olopeg 52,5 g/100 ml (13,125 g/25 ml)
Produkt leczniczy Olopeg zawiera makrogol 4000 w stężeniu 52,5 g/100 ml (13,125 g/25 ml) i jest stosowany w leczeniu przewlekłych zaparć oraz w procedurach oczyszczania jelit. Profil bezpieczeństwa makrogolu 4000 jest zbliżony do makrogolu 3350. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (często ≥ 1/100 do <1/10), bóle brzucha, wzdęcia, kruczenie jelit, nudności oraz nagła konieczność wypróżnienia (niezbyt często ≥ 1/1 000 do <1/100). W przypadku oczyszczania jelit dodatkowo mogą wystąpić nudności, uczucie pełności, wymioty i podrażnienia odbytu (rzadko ≥ 1/10 000 do <1/1 000). Reakcje alergiczne, w tym świąd, wysypka, obrzęk twarzy i wstrząs anafilaktyczny, występują bardzo rzadko (<1/10 000) i wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
badanie endoskopowe, biegunka, ból brzucha, częstoskurcz, glikol polietylenowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hiponatremia, makrogol 3350, makrogol 4000, nietrzymanie kału, nudności, obrzęk płuc, obrzęk Quinckego, obrzęk twarzy, oczyszczanie jelit, odwodnienie, podrażnienie odbytu, pokrzywka, przewlekłe zaparcia, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz żołądka, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Moxifloxacinum Stulln 5 mg/ml
Moxifloxacinum Stulln to preparat okulistyczny zawierający 5 mg/ml moksyfloksacyny (5,45 mg moksyfloksacyny chlorowodorku), z dawką 160 µg substancji czynnej na kroplę. Profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych u 2252 pacjentów, w tym 1389 z USA i Kanady, 586 z Japonii oraz 277 z Indii, wykazał brak poważnych działań niepożądanych okulistycznych i ogólnoustrojowych. Najczęstsze działania niepożądane to ból i podrażnienie oka (1-2%), głównie łagodne (96%), z jednym przypadkiem przerwania terapii. Inne rzadziej występujące objawy obejmują zmniejszenie hemoglobiny, bóle głowy, parestezje, suchość i zapalenia rogówki, a także reakcje alergiczne, w tym potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, które mogą pojawić się nawet po pierwszej dawce. Klasyfikacja działań niepożądanych obejmuje częstości od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
alergia oka, aminotransferaza alaninowa, ból głowy, ból oka, choroba rogówki, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duszność, fluorochinolon, gammaglutamylotransferaza, hemoglobina, kołatanie serca, kortykosteroid, krwawienie spojówkowe, łzawienie, moksyfloksacyny chlorowodorek, naciek rogówki, nadwrażliwość, nadżerka rogówki, niedrożność dróg oddechowych, nieprawidłowość nabłonka rogówki, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk oka, obrzęk powiek, obrzęk rogówki, obrzęk spojówek, otarcie rogówki, parestezja, podrażnienie oka, pokrzywka, przekrwienie oka, punkcikowate zapalenie rogówki, reakcja anafilaktyczna, rumień, suchość oka, świąd, świąd oka, światłowstręt, układ immunologiczny, wewnętrzne zapalenie oka, wrzodziejące zapalenie rogówki, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapaść sercowo-naczyniowa, zawrót głowy, zerwanie ścięgna, złóg rogówki, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adrimax 30 mg/5 ml
Lewodropropizyna, stosowana w leku Adrimax, jest używana w ponad 30 krajach i charakteryzuje się bardzo niskim ryzykiem działań niepożądanych, szacowanym na mniej niż 1 na 500 000 pacjentów. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane występują bardzo rzadko (<1/10 000) i obejmują zaburzenia skórne (pokrzywka, rumień, osutka, świąd, obrzęk naczynioruchowy), żołądkowo-jelitowe (bóle żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie języka, aftowe zapalenie jamy ustnej), reakcje alergiczne (anafilaksja, obrzęk, omdlenia), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, drżenia, parestezje), kardiologiczne (kołatanie serca, tachykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego) oraz inne, takie jak duszność, kaszel, astenia i obrzęk powiek. W pojedynczych przypadkach odnotowano poważniejsze zdarzenia, w tym śpiączkę hipoglikemiczną, bigeminię przedsionkową, ciężkie reakcje skórne oraz śmiertelny przypadek epidermolizy u pacjentki wielolekowej w podeszłym wieku.
aftowe zapalenie jamy ustnej, anafilaksja, astenia, biegunka, bigeminia przedsionkowa, ból brzucha, ból żołądka, cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężka reakcja skórna, depersonalizacja, drażliwość, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie, duszność, działanie niepożądane, epidermoliza, kaszel, kołatanie serca, leczenie farmakologiczne, lek hipoglikemizujący, lewodropropizyna, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, napad petit mal, nudność, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie napięcia mięśniowego, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powiek, osłabienie kończyn dolnych, osutka, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozszerzenie źrenic, rumień, senność, śpiączka hipoglikemiczna, świąd, tachykardia, terapia, wymioty, zaburzenie rytmu serca, zapalenie języka, zawroty głowy, złe samopoczucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Anapran EC 500 mg
Przedawkowanie naproksenu, dostępnego w preparacie Anapran EC (tabletki dojelitowe 250 mg lub 500 mg), może prowadzić do licznych powikłań klinicznych, głównie ze strony przewodu pokarmowego (ból nadbrzuszny, zgaga, nudności, wymioty, krwawienia) oraz układu nerwowego (ból głowy, dezorientacja, pobudzenie, senność, zawroty głowy, szumy uszne, omdlenia, a rzadko drgawki). W ciężkich przypadkach obserwuje się ostrą niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, depresję oddechową oraz śpiączkę. Opisano także pojedyncze przypadki wydłużenia czasu protrombinowego z powodu hipoprotrombinemii, prawdopodobnie wskutek hamowania syntezy czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K. Nie ustalono jednoznacznej dawki naproksenu zagrażającej życiu, co podkreśla konieczność indywidualnej oceny ryzyka u pacjentów.
biegunka, ból głowy, ból nadbrzuszny, czynnik krzepnięcia, depresja oddechowa, dezorientacja, diureza, drgawki, działanie hepatotoksyczne, hemodializa, hipoksemia, hipoprotrombinemii, krwawienie z przewodu pokarmowego, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nudności, omdlenie, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pobudzenie, senność, śpiączka, szum w uszach, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, wydłużenie czasu protrombinowego, wymioty, zawroty głowy, zgaga - Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Działania niepożądane
Piracetam posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa, potwierdzony badaniami klinicznymi i farmakoklinicznymi obejmującymi ponad 3000 pacjentów. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia krwotoczne (częstość nieznana), reakcje anafilaktoidalne i nadwrażliwość (częstość nieznana), zaburzenia psychiczne takie jak nerwowość (często), depresja (niezbyt często), omamy i splątanie (częstość nieznana), a także zaburzenia układu nerwowego, w tym hiperkinezja (często), senność (niezbyt często), ataksja i nasilenie padaczki (częstość nieznana). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko krwawień u pacjentów z zaburzeniami hemostazy oraz na potencjalne nasilenie napadów padaczkowych u chorych z epilepsją. Działania niepożądane związane z formą dożylną (Memotropil 20%) obejmują zakrzepowe zapalenie żył i hipotensję (częstość nieznana).
astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, depresja, epilepsja, hiperkinezja, hipotensja, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, nerwowość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, padaczka, piracetam, pokrzywka, próba podwójnie ślepa, reakcja anafilaktoidalna, senność, świąd, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie skóry, zawroty głowy, zwiększenie masy ciała - Leksykon chorób i schorzeń
Wyczerpanie cieplne – Objawy
Wyczerpanie cieplne to stan wynikający z przegrzania organizmu i niezdolności do efektywnego chłodzenia, charakteryzujący się temperaturą ciała w zakresie 38,3-40°C (101-104°F). Objawy obejmują chłodną, wilgotną skórę, obfite pocenie, skurcze mięśni, przyspieszony puls, niskie ciśnienie ortostatyczne oraz przyspieszone, płytkie oddychanie. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, omdlenia, ból głowy, drażliwość i łagodne splątanie, bez ciężkich zaburzeń świadomości typowych dla udaru cieplnego. Wyczerpanie cieplne często towarzyszą objawy ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, utrata apetytu oraz ciemniejszy i rzadszy mocz. U dzieci objawy mogą być bardziej subtelne, z dominującą drażliwością, sennością i bladością skóry. Stan ten rozwija się w wyniku nadmiernej utraty wody i elektrolitów, zwłaszcza sodu, w wyniku intensywnego pocenia się podczas ekspozycji na wysoką temperaturę i wilgotność, a także przy braku odpowiedniej aklimatyzacji i nawodnienia.
anoreksja, arytmia, ból głowy, choroba przewlekła, dezorientacja, drgawki, dyzartria, hiperhidroza, hipertermia, hipotensja, majaczenie, nadmierne pocenie, niewydolność narządowa, nudności, oliguria, omdlenie, ostre uszkodzenie nerek, rabdomioliza, skurcz mięśniowy, splątanie, tachykardia, tachypnoe, udar cieplny, utrata przytomności, wyczerpanie cieplne, wymioty, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Hyperforyna – Działania niepożądane
Hyperforyna, będąca kluczowym składnikiem aktywnym wyciągów z ziela dziurawca (Hypericum perforatum L.), występuje w preparatach leczniczych takich jak Depremin 612 mg oraz Hyperis, gdzie zawartość hyperforyny w jednej tabletce powlekanej nie przekracza 36,72 mg. Stosowanie tych preparatów wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, w tym zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, biegunka, dyskomfort, niestrawność), alergicznymi reakcjami skórnymi (wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk) oraz objawami neuropsychiatrycznymi, takimi jak zmęczenie i niepokój. Szczególną uwagę należy zwrócić na fotouczulające działanie hyperforyny, które u pacjentów, zwłaszcza o jasnej karnacji, może prowadzić do nasilonych reakcji skórnych przypominających oparzenia słoneczne, a w skrajnych przypadkach do uszkodzeń skóry drugiego stopnia. Częstotliwość występowania tych działań niepożądanych pozostaje nieokreślona, co podkreśla konieczność monitorowania bezpieczeństwa terapii.
alergiczna reakcja skórna, anafilaksja, biegunka, charakterystyka produktu leczniczego, ciężka reakcja nadwrażliwości, dyskomfort w jamie brzusznej, działanie niepożądane, fotouczulenie, hyperforyna, niestrawność, nowotwór skóry, nudności, objawy neuropsychiatryczne, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, oparzenie słoneczne, personel medyczny, pokrzywka, poparzenie słoneczne, promieniowanie UV, reakcja fotouczulająca, schorzenie układu pokarmowego, świąd, terapia psychotropowa, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie psychiczne, ziele dziurawca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olicard 60 retard 60 mg
Monoazotan izosorbidu w dawce 60 mg, zawarty w preparacie Olicard 60 retard o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowanym efektem jest ból głowy (≥ 1/10), którego nasilenie zwykle zmniejsza się z czasem leczenia. Często występują również zawroty głowy oraz senność (≥ 1/100 do < 1/10), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i codzienne funkcjonowanie pacjenta. Rzadziej (≥ 1/1000 do < 1/100) pojawiają się poważne zaburzenia kardiologiczne, takie jak nasilenie lub wystąpienie dławicy piersiowej, bradyarytmia, niedociśnienie ortostatyczne oraz odruchowa tachykardia, wymagające ścisłego monitorowania i ewentualnej modyfikacji terapii.
ból głowy, bradyarytmia, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, dławica piersiowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, monoazotan izosorbidu, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, odruchowa tachykardia, Olicard 60 retard, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja nadwrażliwości skórnej, senność, tolerancja krzyżowa, tolerancja na lek, uderzenia gorąca, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zapaść krążeniowa, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisocard 5 mg
Bisoprolol fumaran wykazuje profil działań niepożądanych zróżnicowany pod względem częstości i nasilenia, zależny od leczonej jednostki chorobowej. Najczęściej obserwowane działania dotyczą układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, gdzie bradykardia występuje bardzo często, a nasilenie niewydolności serca często. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową te działania występują niezbyt często. Inne istotne działania to zawroty głowy i ból głowy (często), uczucie zmęczenia i astenia (często), a także niedociśnienie tętnicze i uczucie ziębnięcia kończyn. Rzadziej obserwuje się zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP (niezbyt często), oraz reakcje skórne, w tym wysypkę łuszczyco-podobną i łysienie (bardzo rzadko). W trakcie terapii należy monitorować parametry laboratoryjne, takie jak stężenie triglicerydów oraz aktywność enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), które mogą ulec zwiększeniu rzadko.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, kurcze mięśni, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, omamy, osłabienie mięśni, przewlekła niewydolność serca, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, triglicerydy, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia potencji, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tantum Verde 1,5 mg/ml
Tantum Verde w postaci aerozolu do stosowania miejscowego w jamie ustnej i gardle (1,5 mg/ml chlorowodorku benzydaminy) wykazuje profil działań niepożądanych o bardzo rzadkiej częstości występowania (<1/10 000) lub o częstości nieznanej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (zaburzenia czucia, drętwienie, zawroty głowy, bóle głowy), układu immunologicznego (reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja), skóry (wysypka) oraz miejscowe objawy takie jak uczucie pieczenia i suchość błony śluzowej jamy ustnej. Benzydamina wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, co tłumaczy rzadkość występowania działań systemowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, oraz na obecność alergenów w składzie pomocniczym, takich jak metylu parahydroksybenzoesan (E 218) i alkohol benzylowy (E 1519), które mogą zwiększać ryzyko nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów.
alergen kontaktowy, alkohol benzylowy, benzydamina, ból głowy, chlorowodorek benzydaminy, drętwienie, działanie farmakodynamiczne, działanie miejscowo znieczulające, klasyfikacja MedDRA, metylu parahydroksybenzoesan, nudności, pieczenie błony śluzowej, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, suchość jamy ustnej, Tantum Verde, wymioty, wysypka, zaburzenia czucia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Pokrzywa zwyczajna – Działania niepożądane
Liść pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica L.) oraz pokrzywy żegawki (Urtica urens L.) stosowany w produktach leczniczych może wywoływać działania niepożądane głównie w obrębie układu pokarmowego i skóry. Do najczęściej obserwowanych należą nudności, wymioty oraz biegunka, których częstość występowania nie została precyzyjnie określona. W zakresie reakcji skórnych odnotowano świąd, pokrzywkę oraz wysypkę, również o nieznanej częstości. Objawy te mogą mieć charakter alergiczny, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami do nadwrażliwości na składniki pokrzywy. Preparaty dostępne są w formie ziół do zaparzania, np. 2 g/saszetkę lub 1 g/g, co należy uwzględnić przy ocenie potencjalnego ryzyka działań niepożądanych.
bezpieczeństwo farmakoterapii, biegunka, dyskomfort żołądka, działanie niepożądane, liść pokrzywy, MedDRA, nadwrażliwość na pokrzywę, nudności, pokrzywa żegawka, pokrzywa zwyczajna, pokrzywka, reakcja alergiczna skóry, świąd, wykwit skórny, wymioty, wysypka, zaburzenie perystaltyki jelit, zaburzenie skóry, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zmiana skórna - Leksykon substancji czynnych
Amoksycylina – Przedawkowanie
Amoksycylina, aminopenicylina beta-laktamowa, jest szeroko stosowana zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z inhibitorem beta-laktamaz – kwasem klawulanowym. Przedawkowanie amoksycyliny prowadzi do objawów toksycznych, głównie ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz zaburzeń gospodarki elektrolitowej i odwodnienia. Kluczowym powikłaniem jest krystaluria, czyli wytrącanie się kryształów amoksycyliny w moczu, co może skutkować ostrą niewydolnością nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Dodatkowo, u pacjentów z cewnikami dopęcherzowymi obserwuje się ryzyko wytrącania się leku w cewnikach i ich niedrożności. Neurologicznie, przedawkowanie może manifestować się drgawkami, szczególnie u osób z upośledzoną funkcją nerek lub po podaniu bardzo dużych dawek amoksycyliny.
aminopenicylina, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, badania biochemiczne krwi, badanie ogólne moczu, benzodiazepiny, biegunka, cewnik dopęcherzowy, drgawki, fenytoina, hemodializa, inhibitor beta-laktamaz, kreatynina, krystalizacja leku, krystaluria, kwas klawulanowy, lek przeciwdrgawkowy, niewydolność nerek, nudności, objawy toksyczne, odwodnienie, śpiączka farmakologiczna, uszkodzenie kanalików nerkowych, uszkodzenie OUN, wymioty, wytrącanie amoksycyliny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fervex ból i gorączka kids 300 mg
Lek Efferalgan w postaci czopków doodbytniczych zawierających 300 mg paracetamolu jest wskazany przede wszystkim w leczeniu stanów gorączkowych różnego pochodzenia, zwłaszcza gdy podanie doustne jest utrudnione lub niemożliwe, np. u pacjentów z wymiotami, zaburzeniami połykania czy u dzieci. Preparat skutecznie łagodzi objawy infekcji górnych dróg oddechowych, takich jak gorączka i bóle mięśniowe, poprawiając komfort pacjenta. Ponadto, Efferalgan 300 mg jest stosowany w terapii bólu o łagodnym i umiarkowanym nasileniu, obejmującego bóle głowy, migreny, zębów, mięśni, stawów, neuralgiczne, menstruacyjne, pourazowe oraz pooperacyjne, stanowiąc alternatywę dla podania doustnego.
biodostępność leku, ból głowy, ból menstruacyjny, ból mięśniowy, ból neuralgiczny, ból pooperacyjny, ból pourazowy, ból stawowy, ból zęba, czopek doodbytniczy, droga doodbytnicza, droga doustna, działanie przeciwgorączkowe, dziąsło, infekcja górnych dróg oddechowych, lecytyna sojowa, migrena, nadwrażliwość, paracetamol, przeziębienie, stan gorączkowy, stan grypopodobny, utrudnione połykanie, wymioty, zaburzenie połykania - Leksykon substancji czynnych
Dekstrometorfan – Działania niepożądane
Dekstrometorfan, stosowany jako lek przeciwkaszlowy, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu nerwowego, takimi jak senność i zawroty głowy występujące bardzo często (>1/10), a także zmęczenie (często, >1/100 do <1/10). Inne objawy neurologiczne to niewyraźna mowa, oczopląs, ruchy mimowolne (dystonia, szczególnie u dzieci) oraz drgawki. Zaburzenia psychiczne, w tym dezorientacja (>1/100 do <1/10), zaburzenia psychotyczne i omamy, mogą nasilać się wraz z dawką. Rzadko obserwuje się uzależnienie (<1/10 000), zwłaszcza u osób nadużywających lek. Reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne i skurcz oskrzeli, choć o nieznanej częstości, stanowią poważne zagrożenie. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty i zaparcia, występują często (>1/100 do <1/10), a depresja oddechowa i tachykardia (w preparatach z pseudoefedryną) są rzadkimi, ale istotnymi powikłaniami.
biegunka, ból żołądka, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, dystonia, działanie niepożądane, działanie przeciwkaszlowe, IMAO, inhibitory monoaminooksydazy, nadwrażliwość, niewydolność krążeniowa, niewydolność oddechowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omamy, pokrzywka, przedawkowanie, przyspieszenie akcji serca, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, ruchy mimowolne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, SSRI, substancje psychotropowe, tachykardia, uzależnienie od leku, wstrząs anafilaktyczny, wykwity polekowe, wymioty, wysypka ze świądem, zaburzenia psychiczne, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka i jelit, zaparcie, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Lawenda wąskolistna – Przeciwwskazania stosowania
Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia Mill.), stosowana w produktach leczniczych takich jak Kwiat Lawendy, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję czynną. Reakcje alergiczne mogą obejmować objawy skórne (wysypka, świąd, pokrzywka, rumień), ze strony układu oddechowego (duszność, kaszel, skurcz oskrzeli), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha) oraz reakcje ogólnoustrojowe, włącznie z wstrząsem anafilaktycznym. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe odstawienie preparatu oraz wdrożenie leczenia objawowego, a także rozważenie konsultacji alergologicznej.
ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, depresja OUN, duszność, działanie sedatywne, konsultacja alergologiczna, laktacja, Lavandula angustifolia, lawenda lekarska, lawenda wąskolistna, lek anestetyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, nudności, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, rumień, skórna reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, substancja roślinna, świąd, układ oddechowy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, ziołolecznictwo - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linezolid Polpharma 2 mg/ml
Linezolid w postaci roztworu do infuzji (2 mg/ml) wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (8,4%), ból głowy (6,5%), nudności (6,3%) oraz wymioty (4,0%), co prowadzi do przerwania leczenia u około 3% pacjentów. Istotnym działaniem niepożądanym jest niedokrwistość, występująca u 2,0% pacjentów leczonych do 28 dni oraz u 12,3% pacjentów leczonych powyżej 28 dni, z ciężką niedokrwistością wymagającą transfuzji u 9% i 15% odpowiednio. Ponadto, rzadko obserwuje się poważne zdarzenia, takie jak zespół serotoninowy, neuropatia nerwu wzrokowego, zapalenie nerwu wzrokowego oraz zaburzenia widzenia, które mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia wzroku. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych.
anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, drgawki, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kwasica mleczanowa, leukopenia, linezolid, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezje, przemijający napad niedokrwienny, roztwór do infuzji, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata widzenia, wymioty, zaburzenia smaku, zahamowanie czynności szpiku, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmiana pola widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flegatussin (0,0026 g + 2,35 g)/5 ml
Przedawkowanie leku Flegatussin, zawierającego bromoheksyny chlorowodorek (0,0026 g/5 ml) oraz wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej i kwiatów dziewanny (2,35 g/5 ml), manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności i wymioty. Te symptomy mogą prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, w tym dzieci, osób starszych oraz pacjentów z chorobami nerek, wątroby i układu pokarmowego. Wymioty mogą również skutkować odwodnieniem oraz, w ciężkich przypadkach, zachłystowym zapaleniem płuc. Warto zwrócić uwagę, że lek zawiera także sacharozę (4 g/5 ml), sodu benzoesan (6,6 mg/5 ml) oraz etanol (1,7 mg/5 ml), co może mieć znaczenie przy masywnym przedawkowaniu.
babka lancetowata, benzoesan sodu, bromoheksyny chlorowodorek, choroby nerek, choroby układu pokarmowego, dziewanna, etanol, leczenie objawowe, leki przeciwwymiotne, nudności, odwodnienie, parametry życiowe, płukanie żołądka, sacharoza, toksykologia kliniczna, wyciąg płynny wodny, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zachłystowe zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azacitidine Sandoz 100 mg
Przedawkowanie azacytydyny, szczególnie w dawce około 290 mg/m² powierzchni ciała podanej dożylnie (blisko czterokrotność zalecanej dawki początkowej), może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego. W udokumentowanym przypadku klinicznym obserwowano objawy takie jak biegunka, nudności oraz wymioty. Ze względu na brak specyficznego antidotum, postępowanie terapeutyczne opiera się na ścisłym monitorowaniu pacjenta, w tym regularnym kontrolowaniu parametrów życiowych oraz wykonywaniu badań krwi w celu oceny wpływu toksyczności na układ krwiotwórczy.
antidotum, azacytydyna, badanie krwi, biegunka, choroby współistniejące, dawka dożylna, dawka początkowa leku, działanie niepożądane, leczenie wspomagające, nudności, objawy przewodu pokarmowego, parametry życiowe, postępowanie monitorujące, przedawkowanie azacytydyny, stan kliniczny pacjenta, układ krwiotwórczy, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Aristo 90 mg
Przedawkowanie cynakalcetu, stosowanego w postaci tabletek powlekanych Cinacalcet Aristo (30 mg, 60 mg, 90 mg), niesie ryzyko rozwoju hipokalcemii, która może manifestować się parestezjami, drętwieniem kończyn, skurczami mięśni, tężyczką, drgawkami oraz wydłużeniem odcinka QT w EKG. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych dawki do 300 mg/dobę były dobrze tolerowane bez istotnych objawów niepożądanych. U pacjentów pediatrycznych dializowanych odnotowano objawy przedawkowania (ból brzucha, nudności, wymioty) przy dawce 3,9 mg/kg mc./dobę. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy oraz obserwacja kliniczna są kluczowe w diagnostyce i leczeniu przedawkowania.
ból brzucha, chlorowodorek cynakalcetu, cynakalcet, drętwienie kończyn, drgawki, dyskomfort w jamie brzusznej, farmakokinetyka leku, glukonian wapnia, hemodializa, hipokalcemia, leczenie objawowe, nudności, pacjent pediatryczny, parestezje, skurcz mięśni, stężenie wapnia w surowicy, tabletka powlekana, tężyczka, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odcinka QT, wymioty - Leksykon substancji czynnych
Pokrzywa żegawka – Działania niepożądane
Pokrzywa żegawka (Urtica urens L.) jest składnikiem preparatów ziołowych stosowanych w lecznictwie, jednak jej stosowanie może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych, głównie ze strony układu pokarmowego i skóry. Do najczęściej zgłaszanych objawów należą nudności, wymioty oraz biegunka, których częstość występowania jest nieznana. Zaburzenia te mogą być szczególnie uciążliwe u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego i mogą prowadzić do powikłań takich jak odwodnienie czy zaburzenia elektrolitowe. Reakcje skórne, takie jak świąd, pokrzywka i wysypka, również występują z nieznaną częstością i mogą wskazywać na nadwrażliwość lub reakcję alergiczną na składniki liścia pokrzywy żegawki.
bąbel skórny, biegunka, działanie niepożądane, nadwrażliwość, nudność, odwodnienie, pokrzywa żegawka, pokrzywa zwyczajna, pokrzywka, preparat ziołowy, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, reakcja skórna, substancja czynna, świąd, system MedDRA, tkanka podskórna, układ pokarmowy, Urtica dioica, Urtica urens, wymioty, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie skóry, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zmiana skórna