wymioty
Wymioty to gwałtowne wydalenie treści żołądkowej przez usta, będące odruchem obronnym organizmu w odpowiedzi na różne bodźce. Mechanizm wymiotów jest złożonym procesem koordynowanym przez ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym mózgu, który odbiera sygnały z przewodu pokarmowego, błędnika, ośrodkowego układu nerwowego i innych narządów.
Etiologia wymiotów jest bardzo zróżnicowana i obejmuje m.in. zakażenia (wirusowe, bakteryjne), zatrucia pokarmowe, choroby przewodu pokarmowego (refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie żołądka, niedrożność jelit), zaburzenia metaboliczne, choroby OUN (migrena, guzy mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), choroby układu przedsionkowego, ciążę (wymioty poranne, niepowściągliwe wymioty ciężarnych), działania niepożądane leków oraz stres psychogenny.
Diagnostyka wymiotów powinna uwzględniać wywiad (czas trwania, charakter treści wymiotnej, towarzyszące objawy), badanie przedmiotowe oraz w zależności od podejrzenia – badania laboratoryjne, obrazowe i endoskopowe. Szczególnie niepokojące są wymioty z domieszką krwi (hematemeza), wymioty fusowate, wymioty kałowe oraz wymioty u pacjentów z objawami neurologicznymi.
Leczenie wymiotów jest ukierunkowane na przyczynę, natomiast leczenie objawowe obejmuje stosowanie leków przeciwwymiotnych (antagoniści receptora dopaminowego, serotoninowego, antagoniści receptora NK-1, leki przeciwhistaminowe), nawodnienie oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. W przypadku przedłużających się wymiotów istotne jest zapobieganie powikłaniom, takim jak odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, zachłystowe zapalenie płuc czy zespół Mallory’ego-Weissa.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z jeżówki purpurowej – Przedawkowanie
Przedawkowanie wyciągu z jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum), stosowanego m.in. w preparacie ECHINERBA zawierającym 100 mg wyciągu suchego z ziela, jest rzadko obserwowane w praktyce klinicznej. Objawy przedawkowania ograniczają się głównie do łagodnych dolegliwości żołądkowo-jelitowych, takich jak dyskomfort brzuszny, nudności, biegunka czy wymioty. Nie określono precyzyjnej dawki granicznej wywołującej te symptomy, jednak ich przebieg jest zwykle łagodny i nie stanowi poważnego zagrożenia dla zdrowia pacjenta.
biegunka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dyskomfort brzuszny, działanie niepożądane, ekstrakt z jeżówki purpurowej, leczenie objawowe, nudności, postępowanie terapeutyczne, preparat ziołowy, przewód pokarmowy, układ pokarmowy, węgiel aktywowany, węgiel leczniczy, wyciąg z jeżówki purpurowej, wymioty, ziele jeżówki purpurowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Juzina 100 mg
Lek Juzina zawiera 100 mg sytagliptyny i jest stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, z istotnym ryzykiem zapalenia trzustki oraz reakcji nadwrażliwości. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7%-13,8%) oraz insuliną (9,6%). Inne często obserwowane działania to ból głowy (często), zawroty głowy i zaparcia (niezbyt często), a także rzadkie przypadki trombocytopenii. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również śródmiąższową chorobę płuc, ostre i martwicze zapalenie trzustki, reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona), obrzęk naczynioruchowy oraz zaburzenia nerek, jednak ich częstość pozostaje nieznana.
artropatia, badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, krwotoczne zapalenie trzustki, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, sytagliptyna, terapia skojarzona, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Laremid 2 mg
Loperamid chlorowodorek, substancja czynna preparatu Laremid 2 mg, jest szeroko stosowany w terapii ostrej biegunki, jednak jego profil bezpieczeństwa wymaga szczegółowej analizy. Na podstawie danych z 26 badań klinicznych obejmujących 2755 pacjentów (w tym dzieci powyżej 12. roku życia) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), bóle głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana. Najpoważniejsze działania obejmują reakcje anafilaktyczne, porażenną niedrożność jelita, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, których częstość jest nieznana i opiera się na raportach po wprowadzeniu leku do obrotu.
ból brzucha, ból głowy, dyskomfort w jamie brzusznej, hipertonia, loperamid, niedrożność jelita, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostra biegunka, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, porażenna niedrożność jelita, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, suchość w jamie ustnej, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wzdęcie, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie świadomości, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nifuroksazyd Gedeon Richter 220 mg/5 ml
Nifuroksazyd Gedeon Richter w postaci zawiesiny doustnej (220 mg/5 ml) jest wskazany w leczeniu biegunek, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta. Dla dzieci od 1 do 6 miesięcy zaleca się dawkę jednorazową 110-220 mg podawaną 2 razy na dobę (220-440 mg/dobę), dla dzieci 7 miesięcy do 6 lat 220 mg 3 razy na dobę (660 mg/dobę), a dla dzieci powyżej 7 lat i dorosłych 220 mg 4 razy na dobę (880 mg/dobę). Lek należy podawać po uprzednim wstrząśnięciu butelki, a dawkę można popić wodą. Standardowy czas terapii wynosi 7 dni, jednak może być modyfikowany w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Ranozek 375 mg
Przedawkowanie ranolazyny, substancji czynnej leku Ranozek dostępnego w dawkach 375 mg, 500 mg oraz 750 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Objawy przedawkowania są zależne od dawki i drogi podania; doustnie obserwuje się zawroty głowy, nudności i wymioty, natomiast dożylnie mogą wystąpić poważniejsze symptomy, takie jak diplopia, letarg i omdlenia. W badaniach klinicznych wykazano, że nasilenie działań niepożądanych rośnie proporcjonalnie do przyjętej dawki. Przedawkowanie może prowadzić do ciężkich powikłań, a w niektórych przypadkach zakończyło się śmiercią pacjenta, co podkreśla konieczność szybkiej diagnozy i interwencji.
diplopia, dławica piersiowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, letarg, monoterapia, niedokrwienie mózgu, nudności, omdlenie, parametry życiowe, ranolazyna, spowolnienie psychoruchowe, stan neurologiczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, wymioty, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Norprolac 25 mcg; 50 mcg
Lek Norprolac (chinagolid) wymaga stopniowego zwiększania dawki ze względu na ryzyko działań niepożądanych o charakterze dopaminergicznym, takich jak niedociśnienie ortostatyczne, nudności, wymioty oraz zawroty głowy. Leczenie u dorosłych rozpoczyna się od dawki 25 mikrogramów na dobę przez pierwsze 3 dni, następnie 50 mikrogramów na dobę przez kolejne 3 dni, a od 7. dnia dawka początkowa wynosi 75 mikrogramów na dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać o 75 mikrogramów co najmniej co tydzień do uzyskania odpowiedniej odpowiedzi terapeutycznej (redukcji stężenia prolaktyny) i tolerancji leku. Dawka podtrzymująca zwykle wynosi 75-150 mikrogramów na dobę, a mniej niż 1/3 pacjentów wymaga dawek ≥300 mikrogramów, które należy zwiększać w odstępach co najmniej 4 tygodni. Norprolac należy podawać raz dziennie wieczorem, z niewielką ilością pożywienia, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego i krążenia.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Sandimmun Neoral 100 mg
Przedawkowanie cyklosporyny, szczególnie w formie doustnej preparatu Sandimmun Neoral (dostępnego w kapsułkach 10 mg, 25 mg, 50 mg i 100 mg), może prowadzić do umiarkowanych objawów klinicznych, nawet przy dawkach sięgających 10 g (około 150 mg/kg masy ciała). W badaniach na zwierzętach wartości LD50 dla podania doustnego wynoszą: myszy 2329 mg/kg, szczury 1480 mg/kg, króliki >1000 mg/kg, natomiast dla podania dożylnego są znacznie niższe (myszy 148 mg/kg, szczury 104 mg/kg, króliki 46 mg/kg), co wskazuje na wyższą toksyczność przy wprowadzeniu leku bezpośrednio do krwiobiegu. Objawy przedawkowania doustnego obejmują nudności, wymioty, senność, ból głowy, częstoskurcz oraz zaburzenia czynności nerek, które są zwykle odwracalne przy odpowiednim leczeniu. Ciężkie objawy zatrucia nie są obserwowane przy doustnym przedawkowaniu do 10 g, natomiast przedawkowanie pozajelitowe, zwłaszcza u wcześniaków, może prowadzić do poważnych zaburzeń funkcji życiowych.
ból głowy, cyklosporyna, częstoskurcz, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, dysfagia, kapsułki miękkie, LD50, lek immunosupresyjny, objawy zatrucia, parametry nerkowe, płukanie żołądka, podanie doustne, podanie dożylne, przedawkowanie cyklosporyny, przedawkowanie pozajelitowe, Sandimmun Neoral, senność, toksyczność cyklosporyny, węgiel aktywowany, wymioty, wywoływanie wymiotów, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lacosamide Neuraxpharm 200 mg
Przedawkowanie lakozamidu, zwłaszcza powyżej dawki 800 mg, prowadzi do poważnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu pokarmowego, takich jak zawroty głowy, nudności, wymioty, napady toniczno-kloniczne uogólnione oraz stan padaczkowy. W ciężkich przypadkach obserwuje się zaburzenia przewodzenia serca (bradykardia, wydłużenie odstępów PR, QRS, QT), wstrząs, śpiączkę, a nawet zgon po jednorazowym przyjęciu kilku gramów leku. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji, ze względu na ryzyko gwałtownego pogorszenia stanu klinicznego, zwłaszcza funkcji serca i OUN.
bradykardia, ciśnienie tętnicze, hemodializa, intensywna opieka medyczna, lakozamid, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny uogólniony, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka, stan neurologiczny, stan padaczkowy, wstrząs, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QRS, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia serca, zawroty głowy, zawroty głowy układowe - Leksykon substancji czynnych
Dimetikon – Działania niepożądane
Dimetikon, stosowany w monoterapii w dawkach 50 mg i 200 mg w kapsułkach miękkich oraz 980 mg/g w kroplach doustnych (Esputicon), wykazuje wyjątkowo korzystny profil bezpieczeństwa, bez udokumentowanych działań niepożądanych. Jego mechanizm działania opiera się na miejscowym zmniejszeniu napięcia powierzchniowego pęcherzyków gazu w przewodzie pokarmowym, co ułatwia ich eliminację bez wchłaniania ogólnoustrojowego, minimalizując ryzyko działań niepożądanych. W populacji pediatrycznej brak jest danych o działaniach niepożądanych przy stosowaniu samego dimetikonu, jednak ze względu na lokalny mechanizm działania, profil bezpieczeństwa można uznać za korzystny również u dzieci.
ból głowy, chlorowodorek loperamidu, choroba współistniejąca, dimetikon, dyskomfort żołądkowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, kapsułka miękka, krople doustne, leczenie objawowe, loperamid, mdłość, mechanizm działania, monoterapia, nadmierne gromadzenie gazów w przewodzie pokarmowym, napięcie powierzchniowe, nudności, personel medyczny, perystaltyka, populacja pediatryczna, postać farmaceutyczna, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, przewlekła biegunka, przewód pokarmowy, rozciągnięcie jelit, substancja czynna, światło przewodu pokarmowego, symetykon, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalenie treści żołądkowej, wymioty, wzdęcie, zaburzenie smaku, zaparcie, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadulan 10 mg
Lek Tadulan, zawierający tadalafil, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały szczegółowo zbadane w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8000 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy, niestrawność, ból pleców oraz ból mięśni, z nasileniem zależnym od dawki. Działania te mają zazwyczaj charakter przemijający i umiarkowany. Wśród poważniejszych, choć rzadszych zdarzeń, odnotowano incydenty neurologiczne (udar, przemijające napady niedokrwienne, napady drgawek), zaburzenia widzenia (m.in. NAION, okluzja naczyń siatkówki), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od bardzo często (np. reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, szum w uszach, nagła głuchota) do bardzo rzadko (np. priapizm, krwiomocz, nagłe zgony sercowe). W badaniach klinicznych zaobserwowano także nieznacznie wyższą częstość bradykardii zatokowej w zapisie EKG u pacjentów stosujących tadalafil w porównaniu z placebo, jednak bez istotnych klinicznych konsekwencji.
ból brzucha, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, ból pleców, ból w klatce piersiowej, bradykardia zatokowa, choroba refluksowa przełyku, częstoskurcz, duszność, działanie niepożądane, hemospermia, incydent krwotoczny, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok z prącia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nagła głuchota, nagłe zaczerwienienie twarzy, nagły zgon sercowy, NAION, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, okluzja naczyń siatkówki, omdlenie, pokrzywka, priapizm, profil bezpieczeństwa, przedłużony wzwód, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie spojówek, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, szum w uszach, tadalafil, ubytek pola widzenia, udar, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Convafort 15,7 mg
Lek Convafort, zawierający 15,7 mg wyciągu suchego z ziela konwalii (Convallaria maialis L.) w formie tabletek drażowanych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (167,85 mg/tabletkę) oraz laktozę jednowodną (94,20 mg/tabletkę). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergiami na rośliny z rodziny liliowatych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, takimi jak hipokaliemia i hiperkalcemia, ze względu na ryzyko nasilenia kardiotoksycznego działania glikozydów nasercowych zawartych w preparacie, co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca.
blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, częstoskurcz komorowy, działanie kardiotoksyczne, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, laktoza jednowodna, migotanie komór, nadwrażliwość, nudności, reakcja alergiczna, sacharoza, tachyarytmia komorowa, toksyczność glikozydów nasercowych, wyciąg z ziela konwalii, wymioty, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia przewodnictwa serca, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levetiracetam Stada 100 mg/ml
Lewetyracetam, stosowany w terapii padaczki, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, który jest stosunkowo spójny w różnych grupach wiekowych i wskazaniach klinicznych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. W układzie nerwowym dominują senność i ból głowy (>1/10), a także drgawki, zaburzenia równowagi, ataksja, parestezje i encefalopatia, która jest odwracalna po przerwaniu leczenia. Zaburzenia psychiczne obejmują depresję, agresję, lęk i bezsenność, z rzadkimi przypadkami prób samobójczych i zaburzeń psychotycznych. W układzie żołądkowo-jelitowym często występują ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, a rzadziej zapalenie trzustki. Ponadto, mogą pojawić się małopłytkowość, leukopenia, wysypka, reakcje nadwrażliwości (w tym zespół DRESS), nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych oraz rzadkie przypadki niewydolności wątroby. Wśród działań ogólnych często zgłaszana jest astenia, a w układzie mięśniowo-szkieletowym rzadko rabdomioliza, szczególnie u pacjentów japońskich.
agranulocytoza, ataksja, biegunka, ból głowy, choreoatetoza, drżenie, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, test wątrobowy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie chodu, zaburzenie koncentracji uwagi, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Phytodolor (570 mg + 190 mg + 190 mg)/ml
Produkt leczniczy Phytodolor w postaci kropli doustnych zawiera wyciągi z kory i liści osiki (Populus tremula L.), kory jesionu (Fraxinus excelsior L.) oraz ziela nawłoci (Solidago virgaureae L.), ekstraktowane w etanolu 60% (V/V). Całkowita zawartość etanolu w preparacie wynosi 43,3-47,9% (V/V), co stanowi istotny czynnik ryzyka w przypadku potencjalnego przedawkowania. W 100 ml kropli znajduje się 60 ml wyciągu z osiki, 20 ml z jesionu oraz 20 ml z nawłoci, co podkreśla znaczną ekspozycję na alkohol. Brak jest jednak szczegółowych danych klinicznych dotyczących przypadków przedawkowania oraz dawek toksycznych w oficjalnej charakterystyce produktu.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba mózgu, ciśnienie tętnicze, epilepsja, etanol, koordynacja ruchowa, kora i liście osiki, kora jesionu, leczenie objawowe, nudność, parametry życiowe, postępowanie w zatruciach, senność, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mowy, zaburzenie równowagi, zatrucie alkoholowe, zawrót głowy, ziele nawłoci - Leksykon substancji czynnych
Liście brzozy – Działania niepożądane
Liście brzozy (Betula pendula Roth, Betula pubescens Ehrh., folium) stanowią składnik preparatu Fitolizyna, w którym występują w ilości 10,0 części w wyciągu złożonym. Pomimo naturalnego pochodzenia, preparaty zawierające liście brzozy mogą wywoływać działania niepożądane o różnej etiologii, klasyfikowane według MedDRA. Do najczęstszych należą reakcje alergiczne (świąd, wysypka, pokrzywka, alergiczny nieżyt nosa), zaburzenia układu nerwowego (zawroty głowy), dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia) oraz nadwrażliwość na promieniowanie ultrafioletowe (fotosensybilizacja). Częstość występowania tych działań jest określona jako nieznana, co podkreśla potrzebę ostrożności i monitorowania pacjentów podczas terapii.
alergiczny nieżyt nosa, Betula pendula, Betula pubescens, biegunka, dolegliwość przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, fotosensybilizacja, infekcja wtórna, leczenie objawowe, liść brzozy, nadwrażliwość na promieniowanie UV, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, postępowanie przeciwalergiczne, preparat ziołowy, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, terminologia MedDRA, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zachłystowe zapalenie płuc, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Działania niepożądane
Pemetreksed, stosowany w terapii onkologicznej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania i odpowiedniego postępowania. Najczęściej obserwowane efekty uboczne obejmują mielosupresję manifestującą się niedokrwistością, neutropenią, leukopenią oraz trombocytopenią, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zakażenia oportunistyczne i sepsa. Toksyczność żołądkowo-jelitowa objawia się jadłowstrętem, nudnościami, wymiotami, biegunką, zaparciami oraz zapaleniem błon śluzowych, co może znacząco obniżać jakość życia pacjentów. Nefrotoksyczność, manifestująca się wzrostem poziomu kreatyniny i obniżeniem GFR, wymaga regularnej oceny funkcji nerek oraz odpowiedniego nawodnienia. Ponadto, pemetreksed może powodować wzrost aktywności aminotransferaz, łysienie, zmęczenie, wysypki skórne, w tym rzadkie, ale zagrażające życiu zespoły Stevensa-Johnsona i martwicę rozpływną naskórka, a także neuropatię obwodową i zaburzenia neurologiczne.
aminotransferaza, aminotransferazy, białe krwinki, biegunka, bilirubina, czynnik krzepnięcia, czynnik wzrostu, dyspepsja, erytropoetyna, filtracja kłębuszkowa, G-CSF, gorączka neutropeniczna, hemoglobina, jadłowstręt, klirens kreatyniny, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas foliowy, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, łysienie, martwica rozpływna naskórka, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, niedożywienie, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pemetreksed, płytki krwi, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, rumień, sepsa, świąd, system MedDRA, szpik kostny, toksyczność żołądkowo-jelitowa, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, witamina B12, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia smaku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błon śluzowych, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczanie skóry, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kłącza pięciornika – Działania niepożądane
Nalewka z kłącza pięciornika (Tormentillae tinctura) jest składnikiem maści Neo-Tormentil w stężeniu 8 g/100 g, jednak ocena działań niepożądanych powinna uwzględniać cały skład produktu, który zawiera także tlenek cynku, ichtamol i boraks. Największe ryzyko działań niepożądanych wiąże się z obecnością boraksu, zwłaszcza u niemowląt i małych dzieci oraz przy długotrwałym stosowaniu na rozległe, uszkodzone powierzchnie skóry, co może prowadzić do jego wchłaniania i uogólnionych efektów toksycznych. Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka oraz monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia neurologiczne (stany splątania, drgawki), hematologiczne (niedokrwistość) i metaboliczne (brak łaknienia).
Działania niepożądane związane z preparatem zawierającym nalewkę z kłącza pięciornika zostały sklasyfikowane według układów narządowych, jednak częstość ich występowania pozostaje nieznana. Obserwowane reakcje obejmują m.in. brak łaknienia, niedokrwistość, stany splątania, drgawki, wymioty, biegunki, zaburzenia menstruacji oraz ogólne osłabienie. W praktyce klinicznej istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego, co pozwala na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania Neo-Tormentil. Szczególną uwagę należy zwrócić na stosowanie u niemowląt, małych dzieci oraz przy długotrwałej aplikacji na uszkodzoną skórę.
biegunka, boraks, brak łaknienia, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, drgawki, erytrocyt, ichtamol, krwawienie miesiączkowe, nalewka z kłącza pięciornika, Neo-Tormentil, niedokrwistość, nieprawidłowa aktywność elektryczna mózgu, przerwanie ciągłości naskórka, rozległa powierzchnia skóry, stan splątania, stężenie hemoglobiny, system farmakovigilance, tlenek cynku, Tormentillae tinctura, treść żołądkowa, uszkodzona skóra, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie menstruacji, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Convival Chrono 300 mg
Convival Chrono, zawierający sodu walproinian w dawce 300 mg w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1/10) to niedokrwistość, trombocytopenia, drżenie oraz nietrzymanie moczu. Szczególnie istotne jest monitorowanie parametrów hematologicznych ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń, takich jak leukopenia, pancytopenia, zespół mielodysplastyczny czy niewydolność szpiku kostnego. W zakresie układu nerwowego obserwuje się drżenia, zaburzenia pozapiramidowe, senność i drgawki, a także zaburzenia psychiczne, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, w tym agresję i zaburzenia uwagi. Ryzyko uszkodzenia wątroby, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), jest szczególnie wysokie u dzieci poniżej 3. roku życia, co wymaga regularnego monitorowania enzymów wątrobowych. Ponadto, częstość występowania nudności wynosi ≥1/100 do <1/10, a rzadziej obserwuje się zapalenie trzustki, zwłaszcza u małych dzieci.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ból żołądka, brak miesiączki, drgawki, drżenie, encefalopatia, halucynacje, hiperandrogenizm, hiperplazja dziąseł, hiponatremia, hipotermia, krwotok, leukopenia, makrocytemia, morfologia krwi, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedokrwistość makrocytowa, nieregularne cykle miesiączkowe, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, nudności, oczopląs, osłupienie, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, sodu walproinian, stan splątania, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia pamięci, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół mielodysplastyczny, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Objawy
Astrocytoma to nowotwór wywodzący się z astrocytów, komórek glejowych mózgu, którego objawy kliniczne zależą głównie od lokalizacji, wielkości oraz stopnia złośliwości guza. Typowe symptomy obejmują bóle głowy nasilające się rano, nudności, wymioty, napady padaczkowe, zmęczenie oraz zmiany osobowości. Lokalizacja guza determinuje specyficzne deficyty neurologiczne, np. zaburzenia mowy i widzenia, osłabienie ruchowe czy zaburzenia równowagi. Astrocytoma klasyfikuje się w stopniach I-IV, gdzie guzy niższego stopnia (I i II) rosną wolno i dają subtelne objawy, natomiast guzy wysokiego stopnia (III i IV, w tym glioblastoma) charakteryzują się szybkim wzrostem, agresywnym przebiegiem i wyraźnym upośledzeniem funkcji neurologicznych. Glioblastoma, stanowiący 60% przypadków, ma medianę przeżycia 12-18 miesięcy i 5-letni wskaźnik przeżycia poniżej 5%.
astrocyt, astrocytoma, ból głowy, chemioterapia, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diagnoza, dysfagia, dysfunkcja zwieracza, dyzartria, glejak wielopostaciowy, glioblastoma, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak pilocytyczny, móżdżek, mutacja IDH, napad padaczkowy, nerwiakowłókniakowatość, niedowład, obrzęk mózgu, paraliż, parestezja, płat ciemieniowy, płat czołowy, płat potyliczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, radioterapia, resekcja chirurgiczna, splątanie, stan padaczkowy, temozolomid, transformacja złośliwa, wodogłowie obturacyjne, wymioty, zaburzenie mowy, zaburzenie poznawcze, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Edolox 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Edolox dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z ChZS, RZS, przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Długoterminowe stosowanie (≥1 rok) w dawkach 60 mg i 90 mg wiązało się z podobnym wzorcem działań niepożądanych, w tym istotnymi incydentami sercowo-naczyniowymi, takimi jak kołatanie serca, arytmie, migotanie przedsionków, tachykardia, zastoinowa niewydolność serca, dusznica bolesna oraz zawał mięśnia sercowego. Nadciśnienie tętnicze, incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, zapalenie naczyń) oraz zwiększone ryzyko poważnych tętniczych incydentów zakrzepowych zostały potwierdzone w programie MEDAL, obejmującym 17 412 pacjentów leczonych średnio przez 18 miesięcy. Profil bezpieczeństwa w krótkoterminowych badaniach ostrego bólu pooperacyjnego (dawki 90 mg i 120 mg) był zbliżony do obserwowanego w przewlekłych wskazaniach.
arytmia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, depresja, dezorientacja, dna moczanowa, etorykoksyb, hiperkaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor COX-2, kołatanie serca, lęk, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omam, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, parestezja, pokrzywka, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wybroczyna, wykwit polekowy, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Adrenalinum – Przedawkowanie
Adrenalina w preparacie Santaherba występuje w rozcieńczeniu homeopatycznym D6, co oznacza znaczne obniżenie jej stężenia do 3,33 ml na 100 ml preparatu. Do chwili obecnej nie odnotowano przypadków przedawkowania tego leku, a ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z adrenaliną jest praktycznie nieistniejące. Teoretyczne objawy przedawkowania adrenaliny obejmują tachykardię, arytmie, wzrost ciśnienia tętniczego, niepokój, drżenie, przyspieszenie oddechu, hiperglikemię oraz objawy ze strony układu nerwowego i krążenia obwodowego, jednak w kontekście rozcieńczenia D6 ich wystąpienie jest wysoce mało prawdopodobne. Preparat zawiera również 39,5% (v/v) etanolu, co przy spożyciu dużych ilości może prowadzić do zatrucia alkoholowego.
adrenalina, arytmia, bezsenność, bladość skóry, ból głowy, ciśnienie tętnicze, drżenie, dusznica bolesna, duszność, glikogenoliza, hiperglikemia, hipokaliemia, lipoliza, nadmierna potliwość, nudności, przyspieszenie oddechu, receptor α1, receptor β1, rozcieńczenie homeopatyczne, rozszerzenie oskrzeli, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, wymioty, zatrucie alkoholowe, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Colchican 0,5 mg
Colchican, zawierający kolchicynę w dawce 0,5 mg, wykazuje bardzo wysoką częstość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, biegunki oraz bóle brzucha (≥1/10). Objawy te mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych i są często pierwszym sygnałem przedawkowania. Poza tym, obserwacje postmarketingowe wskazują na poważne, choć rzadkie, powikłania hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niewydolność szpiku kostnego, anemia aplastyczna, hemolityczna, pancytopenia oraz trombocytopenia, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji medycznej. Dodatkowo, kolchicyna może wywoływać neuromiopatię, zawroty głowy, hepatotoksyczność, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia dermatologiczne (świąd, purpura, łysienie) oraz poważne powikłania mięśniowo-szkieletowe, takie jak rabdomioliza, które mogą prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, biegunka, ból brzucha, Colchican, dysfunkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, kolchicyna, łysienie, miopatia, morfologia krwi, nadwrażliwość, neuromiopatia, niewydolność szpiku kostnego, nudności, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, pieczenie skóry, purpura, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, schorzenia paznokci, świąd, tabletka powlekana, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aminomel Nephro –
Aminomel Nephro to roztwór do infuzji zawierający mieszaninę aminokwasów, przeznaczony dla pacjentów z niewydolnością nerek. Podczas terapii mogą wystąpić liczne działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, ból głowy, nadciśnienie, wysypka, ból stawów i mięśni, gorączka, dreszcze) oraz reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne o potencjalnie zagrażającym życiu charakterze (tachykardia, sinica, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia oddychania, hipoksja, świst krtaniowy, duszność, wymioty, nudności, parestezje, uogólniony obrzęk, nagłe zaczerwienienie twarzy, zblednięcie). Ponadto obserwuje się zaburzenia funkcji wątroby i dróg żółciowych, takie jak niewydolność wątroby, hiperamonemia, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych, zwłaszcza stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych, a także funkcji nerek ze względu na ryzyko azotemii.
aminokwasy, azotemia, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, dreszcze, duszność, enzymy wątrobowe, gorączka, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperwentylacja, hipoksja, kamica pęcherzyka żółciowego, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk uogólniony, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, stłuszczenie wątroby, świst krtaniowy, tachykardia, terminologia MedDRA, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie oddychania, zaczerwienienie twarzy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zblednięcie, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Teva 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, zarówno u pacjentów pediatrycznych, jak i dorosłych, charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa terapeutycznego. Badania kliniczne wykazały, że dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkotrwałe stosowanie dawek nawet do 900 mg/dobę nie powodowały istotnych klinicznie działań niepożądanych. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki przyjęcia dawek do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), które również nie skutkowały poważnymi konsekwencjami. Najczęściej obserwowane objawy przedawkowania to bóle brzucha, senność, wzmożone pragnienie, bóle głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchowa, które mieszczą się w znanym profilu bezpieczeństwa leku i nie wykazują nasilenia ani pojawienia się nowych, nieznanych reakcji.
astma, ból brzucha, ból głowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, gospodarka wodna organizmu, hemodializa, montelukast, nadpobudliwość psychoruchowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, senność, węgiel aktywowany, wymioty, wzmożone pragnienie, zatrucie lekiem - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dolomit VIS 32 mg Mg 2+ + 54 mg Ca 2+
Lek Dolomit VIS zawiera 32 mg jonów magnezu (w postaci węglanu magnezu) oraz 54 mg jonów wapnia (w postaci węglanu wapnia) w jednej tabletce. Podczas terapii tym preparatem mogą wystąpić działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Do najczęściej zgłaszanych należą nudności, wymioty oraz luźne stolce, których częstość występowania nie jest precyzyjnie określona (częstość nieznana). Długotrwałe stosowanie leku może powodować senność, co ma istotne znaczenie w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dlatego pacjentów należy odpowiednio poinformować i monitorować.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Milukante 5 mg
Milukante, zawierający montelukast sodowy w dawce 5 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia, był szeroko badany klinicznie u około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat. Najczęstszym działaniem niepożądanym w tej grupie był ból brzucha, a profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas terapii trwającej do 12 miesięcy. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano szersze spektrum działań niepożądanych, w tym krwawienia z nosa (niezbyt często), rzadkie przypadki zespołu Churga-Straussa (CSS) oraz eozynofilii płucnej. Zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia snu, somnambulizm, niepokój, depresja i nadpobudliwość psychoruchowa, występowały niezbyt często, natomiast poważniejsze objawy, w tym omamy, dezorientacja i myśli samobójcze, były bardzo rzadkie, ale klinicznie istotne. Często obserwowano także biegunki, nudności, wymioty oraz podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT), co może wskazywać na wpływ leku na funkcję wątroby.
anafilaksja, biegunka, ból brzucha, dezorientacja, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudności, omamy, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość błony śluzowej jamy ustnej, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zacinanie się w mowie, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawroty głowy, zespół Churga-Straussa, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Przedawkowanie – Contril 60 mg/10 ml
Przedawkowanie lewodropropizyny, substancji czynnej syropu Contril (60 mg/10 ml), jest rzadkie i zazwyczaj nie prowadzi do poważnych powikłań klinicznych. Badania wykazały, że pojedyncza dawka do 240 mg (czterokrotność standardowej dawki) oraz dawka 120 mg podawana trzykrotnie na dobę przez 8 dni (łącznie 360 mg/dobę) nie wywołują istotnych działań niepożądanych. W literaturze opisano jedynie jeden przypadek przedawkowania u 3-letniego dziecka, które przyjęło 360 mg lewodropropizyny na dobę, manifestując umiarkowany ból brzucha oraz wymioty, które ustąpiły samoistnie bez dalszych konsekwencji zdrowotnych.
adsorbent, ból brzucha, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, leczenie objawowe, lewodropropizyna, narząd wydalniczy, objaw kliniczny, opróżnienie żołądka, płukanie żołądka, podaż pozajelitowa płynów, postępowanie medyczne, procedura interwencyjna, przedawkowanie lewodropropizyny, przewód pokarmowy, substancja toksyczna, syrop Contril, węgiel aktywny, wymioty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Herbapect (498 mg + 348 mg + 87 mg)/5 ml
Herbapect, syrop zawierający wyciąg płynny z ziela tymianku (498 mg/5 ml), nalewkę z korzenia pierwiosnka lekarskiego (349 mg/5 ml) oraz sulfogwajakol (87 mg/5 ml), może wywoływać poważne działania niepożądane, w tym rzadkie reakcje alergiczne takie jak wstrząs anafilaktyczny oraz obrzęk naczyniowo-ruchowy (obrzęk Quinckego). Objawy te stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Ponadto, u pacjentów stosujących Herbapect mogą wystąpić dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, o nieznanej częstości występowania. Syrop zawiera również 6,4-9,0% (V/V) etanolu, co odpowiada 356,85 mg etanolu na 5 ml, oraz 5291,25 mg sorbitolu ciekłego (E 420), co odpowiada 3504,924 mg czystego sorbitolu na 5 ml, co może wpływać na profil bezpieczeństwa preparatu.
ciężka reakcja alergiczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, korzeń pierwiosnka lekarskiego, niepożądane działanie produktu leczniczego, nudności, obrzęk błony śluzowej, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczyniowo-ruchowy, obrzęk Quinckego, obrzęk skóry, obturacja dróg oddechowych, pokrzywka, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia tętniczego, sulfogwajakol, świąd, treść żołądkowa, trudność w oddychaniu, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg z tymianku, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie żołądka i jelit - Leksykon substancji czynnych
Tymotka łąkowa – Przedawkowanie
Tymotka łąkowa (Phleum pratense) jest istotnym alergenem pyłkowym stosowanym w immunoterapii alergenowej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Przedawkowanie tych preparatów, szczególnie przy nieprzestrzeganiu zalecanych dawek, odstępów między nimi lub błędnej drodze podania (np. donaczyniowej zamiast podskórnej), może prowadzić do nasilenia reakcji miejscowych (obrzęk, rumień, świąd) oraz ogólnoustrojowych, w tym potencjalnie zagrażającego życiu wstrząsu anafilaktycznego. Nasilenie objawów koreluje z dawką, np. powyżej 25 JS/ml dla Catalet T, 10 JS/ml dla Perosall T13 oraz 600 SU/ml dla Pollinex+Rye, a ciężkie reakcje mogą wystąpić przy stężeniach 10000 JS/ml, 5000 JS/ml i 4000 SU/ml odpowiednio dla tych preparatów.
adrenalina, alergen pyłkowy, choroba alergiczna, duszność, hipotensja, immunoterapia alergenowa, katar, łzawienie, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obturacja oskrzeli, płynoterapia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, reakcja ogólnoustrojowa, skurcz oskrzeli, świąd skóry, tlenoterapia, tymotka łąkowa, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrzymanie oddechu i krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoksetyna EGIS 10 mg
Fluoksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania w trakcie terapii. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie oraz biegunka, z tendencją do ustępowania w miarę kontynuacji leczenia. Wśród poważniejszych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na zespół serotoninowy (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000), drgawki, wydłużenie odcinka QT (QTcF≥450 ms) oraz arytmie komorowe, a także myśli i zachowania samobójcze, które mogą pojawić się szczególnie na początku terapii lub po zmianie dawki. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i nudności, występują bardzo często (≥1/10), natomiast krwawienia z przewodu pokarmowego są rzadkie (≥1/10 000 do <1/1 000). W populacji pediatrycznej obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych, wrogości oraz reakcji maniakalnych, a także opóźnienie wzrostu i dojrzewania, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, ciężka reakcja skórna, depersonalizacja, drgawka, drżenie, dysfagia, euforia, fluoksetyna, hipomania, hiponatremia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, lęk, letarg, leukopenia, małopłytkowość, mania, myśl samobójcza, napad paniki, nerwowość, neutropenia, niepokój ruchowy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, niestrawność, nudność, omam, opóźnienie dojrzewania płciowego, opóźnienie wzrostu, parestezja, pobudzenie, podwyższony nastrój, reakcja maniakalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, splątanie, SSRI, suchość w jamie ustnej, wydłużenie odcinka QT, wymioty, zaburzenie czuciowe, zaburzenie orgazmu, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zawrót głowy, zespół Lyella, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół torsade de pointes, złamanie kości, zmniejszenie libido, zmniejszony apetyt - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml
Epirubicyna chlorowodorek (stężenie 2 mg/ml, Epimedac) jest lekiem przeciwnowotworowym charakteryzującym się wysokim ryzykiem działań niepożądanych, które występują u ponad 10% pacjentów. Najczęstsze powikłania to mielosupresja (leukopenia, granulocytopenia, neutropenia, niedokrwistość, gorączka neutropeniczna, trombocytopenia), zapalenie błon śluzowych, nudności, wymioty, biegunka, łysienie (60-90% pacjentów), zakażenia oraz kardiotoksyczność manifestująca się częstoskurczem komorowym, blokami przedsionkowo-komorowymi, bradykardią i zastoinową niewydolnością serca. Mielosupresja może prowadzić do poważnych infekcji, zwłaszcza przy dużych dawkach, a ciężka neutropenia (<500 neutrofilów/mm³ przez <7 dni) jest odwracalna, lecz wymaga monitorowania i czasem hospitalizacji. Kardiotoksyczność wymaga regularnej oceny funkcji serca, w tym frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Ponadto, często obserwuje się działania skórne (wysypka, świąd, pigmentacje), zaburzenia układu moczowego (chromaturia, bolesne oddawanie moczu) oraz reakcje anafilaktyczne i miejscowe reakcje po podaniu dopęcherzowym.
arytmia, astenia, azoospermia, bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego, biegunka, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak miesiączki, choroba zakrzepowo-zatorowa, chromaturia, częstomocz, częstoskurcz komorowy, dreszcze, dysuria, epirubicyna chlorowodorek, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka, gorączka neutropeniczna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, łysienie, martwica tkanek, mielosupresja, nadmierna pigmentacja skóry, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, nadżerka błony śluzowej, nagłe zaczerwienienie twarzy, nawrót objawów popromiennych, neutropenia, niedokrwistość, nieprawidłowości EKG, nudności, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, ostra białaczka szpikowa, owrzodzenie żołądka, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, rumień, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs septyczny, wymioty, zakażenie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie pęcherza, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zator, zator tętnicy, złe samopoczucie