właściwość farmakokinetyczna

Właściwość farmakokinetyczna to cecha opisująca zachowanie substancji leczniczej w organizmie człowieka. Obejmuje ona procesy, którym podlega lek od momentu podania do wydalenia z ustroju, czyli wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację.

Parametry farmakokinetyczne obejmują biodostępność, objętość dystrybucji, wiązanie z białkami osocza, okres półtrwania oraz klirens. Umożliwiają one przewidywanie stężenia leku w organizmie oraz określenie optymalnego schematu dawkowania. Właściwości te są kluczowe dla zapewnienia skuteczności terapeutycznej przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka działań niepożądanych.

Znajomość właściwości farmakokinetycznych ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz w populacjach szczególnych (dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży). Pozwala na indywidualizację terapii i dostosowanie dawkowania do potrzeb konkretnego pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azibiot 500 mg

Azytromycyna, makrolidowy antybiotyk dostępny w dawce 500 mg, charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością około 37% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (Tmax 2-3 godziny). Lek wykazuje wyjątkową zdolność penetracji tkanek, osiągając stężenia w tkankach nawet do 50-krotności stężeń w osoczu, co jest kluczowe dla skuteczności w leczeniu zakażeń układu oddechowego, gardła oraz układu moczowo-płciowego. Po pojedynczej dawce 500 mg stężenia w narządach docelowych przekraczają MIC90 dla większości patogenów, co umożliwia krótkie schematy terapeutyczne. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co pozwala na rzadsze dawkowanie.
antybiotyk makrolidowy, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, demetylacja, hydroksylacja, hydroliza, minimalne stężenie hamujące, okres półtrwania, patogen, penetracja tkanek, pole pod krzywą AUC, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowo-płciowego, zakażenie układu oddechowego
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ximaract 50 mg

Ximaract, zawierający cefuroksym sodu w dawce odpowiadającej 50 mg cefuroksymu w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, może być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na znikomą ekspozycję ogólnoustrojową na substancję czynną. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogennego ani embriotoksycznego działania cefuroksymu, a preparat przenika przez barierę łożyskową, jednak nie przewiduje się negatywnego wpływu na przebieg ciąży. W przypadku karmienia piersią cefuroksym przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach, co przy stosowanych dawkach terapeutycznych nie powinno powodować działań niepożądanych u niemowląt. Preparat jest podawany w formie roztworu do wstrzykiwań, gdzie 0,1 ml roztworu zawiera 1 mg cefuroksymu, co przekłada się na minimalne stężenia ogólnoustrojowe i ogranicza ryzyko dla płodu oraz dziecka karmionego piersią.
badanie kliniczne, bariera łożyskowa, cefuroksym, cefuroksym sodu, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakoterapia, mleko kobiece, profil bezpieczeństwa leku, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do wstrzykiwań, rozwój embrionalny, stężenie ogólnoustrojowe, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Cl+Me-izotiazolinon – Właściwości farmakokinetyczne

Cl+Me-izotiazolinon jest substancją czynną zawartą w produkcie TRUE Test 36, stosowanym jako plaster do testów prowokacyjnych w diagnostyce alergii kontaktowej. W preparacie występuje w stężeniu 4 mikrogramy/cm² lub 3 mikrogramy/płatek i jest umieszczony w panelu nr 2 jako substancja testowa nr 17. Ze względu na charakter produktu, który służy wyłącznie do miejscowej ekspozycji na skórę w celu wywołania reakcji alergicznej, nie określono farmakokinetyki Cl+Me-izotiazolinonu, a sekcja dotycząca właściwości farmakokinetycznych zawiera adnotację „Nie dotyczy”.
alergia kontaktowa, Cl+Me-izotiazolinon, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja miejscowa, mieszanina czarnej gumy, panel diagnostyczny, plaster prowokacyjny, quaternium-15, reakcja alergiczna, reakcja fałszywie dodatnia, reakcja skórna, substancja testowa, test płatkowy, TRUE Test, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Rozmaryn – Właściwości farmakokinetyczne

Rozmaryn (Rosmarinus officinalis L.) jest jednym z trzech składników czynnych leku Canephron, występującym w postaci liścia rozmarynu (folium) w dawce 18 mg na tabletkę drażowaną. Produkt zawiera również korzeń lubczyka i ziele centurii, po 18 mg każdego składnika. Pomimo określonej zawartości, nie przeprowadzono kompleksowych badań farmakokinetycznych dotyczących rozmarynu w tym preparacie. Złożony skład chemiczny liścia rozmarynu, obejmujący olejki eteryczne, flawonoidy, kwasy fenolowe, diterpeny i triterpeny, utrudnia dokładne określenie parametrów takich jak biodostępność, dystrybucja, metabolizm i wydalanie poszczególnych związków czynnych.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dawkowanie leku, flawonoid, interakcja lekowa, korzeń lubczyka, kwas fenolowy, liść rozmarynu, odpowiedź terapeutyczna, olejek eteryczny, rozmaryn lekarski, substancja roślinna, surowiec roślinny, tabletka drażowana, terpen, właściwość farmakokinetyczna, ziele centurii
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cholinex Intense 2,5 mg + 1,2 mg

Produkt leczniczy Cholinex Intense w postaci pastylek twardych zawiera substancje czynne heksylorezorcynol (2,5 mg) oraz chlorek benzalkoniowy (1,2 mg). Nie są dostępne istotne dane dotyczące farmakokinetyki tych składników, co oznacza brak szczegółowych informacji o ich wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie i wydalaniu po podaniu doustnym. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak glukoza (419 mg), sacharoza (1366 mg), glikol propylenowy (10,68 mg), aromat jeżynowy (12,0 mg) oraz barwniki: czerwień koszenilową (0,4 mg) i czerń brylantową (0,05 mg), które mogą wpływać na właściwości farmakokinetyczne leku.
chlorek benzalkoniowy, Cholinex Intense, d-dipenten, d-limonen, dystrybucja, działanie miejscowe, działanie terapeutyczne, efekt kliniczny, glikol propylenowy, heksylorezorcynol, linalol, metabolizm, pastylka twarda, podanie doustne, siarczyny, substancja czynna, substancja pomocnicza, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie substancji czynnych
Leksykon substancji czynnych
Olejek cynamonowy – Właściwości farmakokinetyczne

Olejek cynamonowy (Cinnamomi zeylanici corticis aetheroleum) jest składnikiem leczniczym preparatu Amol, występującym w stężeniu 2,40 mg/g produktu. Pozyskiwany z kory Cinnamomum zeylanicum, należy do grupy olejków eterycznych o złożonym składzie chemicznym. Produkt dostępny jest w formie płynu doustnego oraz płynu do stosowania na skórę, co umożliwia dwie drogi podania: doustną i przezskórną. W preparacie Amol olejek cynamonowy współwystępuje z innymi olejkami eterycznymi, takimi jak mentol (17,23 mg/g), olejek cytronelowy (1,00 mg/g), goździkowy (1,00 mg/g), cytrynowy (5,70 mg/g), mięty pieprzowej (2,40 mg/g) oraz lawendowy (2,40 mg/g). Substancją pomocniczą jest etanol 96% (638 mg/g), który może wpływać na farmakokinetykę olejku, choć brak jest danych potwierdzających ten efekt.
aplikacja na skórę, charakterystyka produktu leczniczego, cynamonowiec cejloński, droga podania, dystrybucja substancji czynnej, etanol, mentol, metabolizm, olejek cynamonowy, olejek cytronelowy, olejek cytrynowy, olejek eteryczny, olejek goździkowy, olejek lawendowy, olejek mięty pieprzowej, parametr farmakokinetyczny, płyn doustny, płyn na skórę, podanie doustne, podanie przezskórne, rozpuszczalnik, składnik aktywny, substancja pomocnicza, surowiec roślinny, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, właściwość fizykochemiczna, wydalanie metabolitów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myconolak 50 mg/ml

Produkt leczniczy Myconolak w postaci lakieru do paznokci zawiera chlorowodorek amorolfiny w stężeniu 55,74 mg/ml, co odpowiada 50 mg amorolfiny w 1 ml roztworu. Amorolfina wykazuje zdolność penetracji przez płytkę paznokciową do łożyska, co umożliwia dotarcie substancji czynnej do miejsc zakażonych przez grzyby patogenne. Ta właściwość farmakokinetyczna jest kluczowa dla skuteczności terapii grzybic paznokci, umożliwiając miejscowe działanie przeciwgrzybicze bez konieczności stosowania leków systemowych.
amorolfina, badanie farmakokinetyczne, chlorowodorek amorolfiny, działanie niepożądane, grzyb patogenny, grzybica paznokci, kumulacja leku, lakier do paznokci leczniczy, łożysko paznokcia, penetracja paznokcia, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwość farmakokinetyczna, zakażenie grzybicze paznokci
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)

Enoksaparyna sodowa, substancja czynna preparatu Losmina dostępnego w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jako heparyna drobnocząsteczkowa, działająca głównie na układ krzepnięcia, enoksaparyna nie przenika znacząco przez barierę krew-mózg, co tłumaczy brak wpływu na funkcje psychomotoryczne. W praktyce klinicznej oznacza to, że stosowanie Losminy nie stanowi przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, co jest potwierdzone w charakterystyce produktu leczniczego.
ampułko-strzykawka, bariera krew-mózg, błona śluzowa jelit, działanie niepożądane, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, farmakodynamika, funkcja psychomotoryczna, heparyna drobnocząsteczkowa, iniekcja podskórna, krwawienie, ośrodkowy układ nerwowy, roztwór do wstrzykiwań, układ krzepnięcia krwi, właściwość farmakokinetyczna, zasadowa depolimeryzacja
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inovox Express Active smak miodowo-cytrynowy 1,2 mg + 0,6 mg

Produkt leczniczy Inovox Express Active w formie pastylek twardych o smaku miodowo-cytrynowym zawiera substancje czynne: alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (1,2 mg) oraz amylometakrezol (0,6 mg). Farmakokinetyka leku charakteryzuje się szybkim uwalnianiem substancji do śliny, z maksymalnym stężeniem osiąganym już po 3-4 minutach od rozpoczęcia ssania, co zapewnia szybki początek działania. Ponadto, produkt powoduje podwojenie objętości śliny w ciągu 1 minuty, a zwiększona produkcja śliny utrzymuje się około 6 minut po całkowitym rozpuszczeniu pastylki, co sprzyja nawilżeniu błony śluzowej jamy ustnej i gardła oraz łagodzeniu podrażnień.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, badanie scyntygraficzne, biodostępność, błona śluzowa, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, parametr farmakokinetyczny, pastylka twarda, podanie doustne, produkt leczniczy, stężenie maksymalne, stężenie w ślinie, substancja czynna, uwalnianie leku, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie śliny
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Reumogel –

Preparat Reumogel w postaci żelu, zawierający 48 g wodnego wyciągu borowinowego na 100 g żelu, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Jego miejscowe stosowanie charakteryzuje się minimalną absorpcją ogólnoustrojową, co eliminuje ryzyko zaburzeń funkcji ośrodkowego układu nerwowego i związanych z tym ograniczeń psychomotorycznych. W praktyce klinicznej oznacza to, że pacjenci stosujący Reumogel mogą bezpiecznie wykonywać czynności wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej, co jest istotne zwłaszcza dla osób aktywnych zawodowo. Lekarz, przekazując tę informację, może zwiększyć zaufanie pacjenta do terapii oraz poprawić adherence, nie nakładając jednocześnie dodatkowych obowiązków administracyjnych czy ograniczeń w dokumentacji medycznej.
absorpcja ogólnoustrojowa, anksjolityk, bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, dolegliwość reumatyczna, edukacja pacjenta, lek przeciwbólowy opioidowy, lek przeciwhistaminowy, miorelaksant, ośrodkowy układ nerwowy, preparat do stosowania zewnętrznego, senność, stosowanie miejscowe, właściwość farmakodynamiczna, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg borowinowy, zaburzenie koordynacji, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna
Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Właściwości farmakokinetyczne

Glicerol, stosowany zarówno jako substancja pomocnicza, jak i aktywna w różnych preparatach farmaceutycznych, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od formy chemicznej i drogi podania. W preparacie dermatologicznym emoliumLEK (200 mg/g glicerolu wolnego) wchłanianie ogólnoustrojowe jest znikome, co potwierdza minimalne przenikanie przez barierę skórną. W przypadku dożylnej emulsji Omegaven (2,5 g/100 ml glicerolu jako składnika emulsji lipidowej) biodostępność jest pełna, a okres półtrwania triglicerydów zawierających glicerol wynosi około 54 minuty u zdrowych mężczyzn. Natomiast w preparacie doustnym Pentaerythritol compositum (0,5 mg/tabletkę glicerolu triazotanu) glicerol pełni funkcję donora tlenku azotu (NO) z szybkością uwalniania 65,49 nM/min, co jest istotne dla jego działania farmakologicznego.
absorpcja substancji czynnej, aktywność farmakologiczna, bariera skórna, biodostępność, chylomikron endogenny, donor tlenku azotu, emulsja do infuzji, glicerol, glicerol triazotan, interakcja farmakokinetyczna, krążenie wątrobowo-jelitowe, nitrogliceryna, okres półtrwania triglicerydów, parametr farmakokinetyczny, pentaerytrytylu tetraazotan, tlenek azotu, uszkodzenie wątroby, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nironovo SR 8 mg

Nironovo SR to preparat zawierający ropinirol w formie chlorowodorku, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg, 4 mg oraz 8 mg. Po podaniu doustnym biodostępność ropinirolu wynosi około 50% (zakres 36-57%), a mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) to 6-10 godzin. W badaniu u pacjentów z chorobą Parkinsona stosujących 12 mg ropinirolu raz na dobę wykazano, że wysokotłuszczowy posiłek zwiększa AUC o 20%, Cmax o 44% oraz opóźnia Tmax o 3 godziny, jednak bez istotnego klinicznego wpływu na bezpieczeństwo. Ropinirol charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętością dystrybucji (~7 l/kg), co umożliwia szeroki rozkład tkankowy. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP1A2, a metabolity są wydalane z moczem; metabolity wykazują znacznie słabsze działanie dopaminergiczne niż substancja macierzysta. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 6 godzin, a farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych z dużą zmiennością międzyosobniczą (Cmax 30-55%, AUC 40-70%).
biodostępność ropinirolu, chlorowodorek ropinirolu, choroba Parkinsona, cytochrom P450, działanie dopaminergiczne, ekspozycja na ropinirol, izoenzym CYP1A2, klirens ropinirolu, krańcowa niewydolność nerek, lipofilność substancji, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, natychmiastowe uwalnianie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niepożądane, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Injectio Glucosi 10% Baxter 100 mg/ml

Injectio Glucosi 10% Baxter to roztwór glukozy jednowodnej o stężeniu 100 g/l (100 mg/ml), dostarczający około 1680 kJ/l (400 kcal/l) energii. Glukoza podlega dwóm głównym szlakom metabolicznym: tlenowemu, prowadzącemu do całkowitego utlenienia w cyklu Krebsa, oraz beztlenowemu, skutkującemu powstaniem kwasu mlekowego. Parametry fizykochemiczne roztworu, takie jak osmolarność około 555 mOsm/l oraz pH w zakresie 3,5–6,5, wpływają na farmakokinetykę glukozy, determinując jej dystrybucję i dostępność komórkową. Roztwór jest klarowny i pozbawiony cząstek, co zapewnia bezpieczeństwo podania dożylnego.
cykl Krebsa, glukoza, glukoza jednowodna, Injectio Glucosi, interakcja farmakokinetyczna, kwas mlekowy, kwas pirogronowy, metabolizm glukozy, osmolarność, parametry fizykochemiczne, proces metabolizmu, szlak beztlenowy, szlak metaboliczny, szlak tlenowy, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucontrol Hot (1000 mg + 10 mg + 4 mg)/sasz.

Produkt leczniczy FluControl Hot zawiera trzy substancje czynne o odmiennych właściwościach farmakokinetycznych: paracetamol (1000 mg), chlorowodorek fenylefryny (10 mg) oraz maleinian chlorfenaminy (4 mg). Paracetamol charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (75-85%), szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenia w surowicy po 0,5-2 godzinach) oraz krótkim okresem półtrwania wynoszącym 1,5-3 godziny. Metabolizm paracetamolu odbywa się głównie w wątrobie (90-95%) z udziałem efektu pierwszego przejścia, a eliminacja następuje głównie przez nerki w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym. W przypadku dawek przekraczających 2 g może dojść do nieliniowości kinetyki i powstania hepatotoksycznych metabolitów wskutek wyczerpania zapasów glutationu.
białko osocza, biodostępność paracetamolu, chlorowodorek fenylefryny, efekt pierwszego przejścia wątrobowego, FluControl Hot, glutation, kinetyka liniowa, kwas glukuronowy, maleinian chlorfenaminy, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm i wydalanie, metabolizm pierwszego przejścia, monoaminooksydaza, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, płyn mózgowo-rdzeniowy, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Symtiver 20 mg + 40 mg

Symtiver to doustny produkt leczniczy w formie białych, okrągłych tabletek o średnicy około 8 mm, zawierający dwie substancje czynne: cynaryzynę 20 mg oraz dimenhydraminę 40 mg na tabletkę. Kombinacja ta została opracowana w celu optymalizacji efektu terapeutycznego przy zachowaniu korzystnego profilu bezpieczeństwa. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana żelowana, hypromeloza 2910 (15 mPa∙s), kroskarmeloza sodowa, talk oraz magnezu stearynian, które wpływają na strukturę, rozpad i uwalnianie substancji czynnych, a także ułatwiają proces produkcji. Produkt charakteryzuje się 3-letnim okresem ważności i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, co ułatwia jego dystrybucję i stosowanie.
biodostępność substancji czynnej, celuloza mikrokrystaliczna, cynaryzyna, cynaryzyna i dimenhydramina, dimenhydramina, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, lek Symtiver, niezgodność farmaceutyczna, profil bezpieczeństwa, skrobia kukurydziana żelowana, skuteczność terapeutyczna, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja poślizgowa, tabletka doustna, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dnor 300 mg

Allopurynol, substancja czynna leku Dnor 300 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (67-90%) oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1,5 godziny po podaniu. Substancja wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza i objętość dystrybucji około 1,6 L/kg, co wskazuje na intensywny wychwyt do tkanek, zwłaszcza wątroby i błony śluzowej jelit. Allopurynol jest metabolizowany głównie do oksypurynolu, który osiąga Cmax po 3-5 godzinach i charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania w osoczu (13-30 godzin), co umożliwia utrzymanie skutecznego hamowania oksydazy ksantynowej przez 24 godziny po pojedynczej dawce dobowej. Eliminacja allopurynolu odbywa się głównie przez metabolizm do oksypurynolu oraz wydalanie z kałem (około 20% dawki) i moczem (<10% w formie niezmienionej).
allopurynol, biodostępność doustna, dystrybucja leku, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolit allopurynolu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, rybozyd allopurynolu, rybozyd oksypurynolu, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wchłanianie zwrotne kanalikowe, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przedawkowanie – Celbic 100 mg

Przedawkowanie celekoksybu, selektywnego inhibitora COX-2, wymaga odpowiedniego postępowania medycznego, mimo ograniczonych danych klinicznych. Badania tolerancji u zdrowych ochotników wykazały brak istotnych klinicznie działań niepożądanych przy pojedynczych dawkach do 1200 mg oraz dawkach wielokrotnych do 1200 mg dwa razy na dobę przez 9 dni, co wskazuje na stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa leku. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest usunięcie treści żołądkowej, jeśli czas od zażycia leku na to pozwala, oraz systematyczna kontrola stanu klinicznego pacjenta z wdrożeniem leczenia objawowego. Ze względu na wysokie wiązanie celekoksybu z białkami osocza, dializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku.
celekoksyb, dawka terapeutyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa, działanie niepożądane, eliminacja leku, funkcja narządów, funkcja nerek, inhibitor COX-2, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, mechanizm działania leku, monitorowanie pacjenta, objawy nerkowe, objawy przewodu pokarmowego, objawy sercowo-naczyniowe, przedawkowanie celekoksybu, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Galeopsis ochroleuca – Właściwości farmakokinetyczne

Galeopsis ochroleuca, stosowana jako składnik nalewki macierzystej (TM) w preparacie Santaherba w stężeniu 3,33 ml/100 ml roztworu kropli doustnych, jest wykorzystywana w terapii schorzeń dróg oddechowych. Produkt ten zawiera łącznie jedenaście substancji aktywnych, w tym składniki homeopatyczne w rozcieńczeniach D3-D6 oraz inne nalewki macierzyste. Istotnym aspektem jest brak danych dotyczących farmakokinetyki Galeopsis ochroleuca, co oznacza, że procesy ADME (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie) tej substancji nie zostały udokumentowane ani zbadane klinicznie. Preparat jest roztworem etanolowym o zawartości 39,5% (v/v) etanolu, co może dodatkowo wpływać na farmakokinetykę zawartych substancji aktywnych.
ADME, Adrenalinum, Belladonna, crataegus oxyacantha, ephedra vulgaris, galeopsis ochroleuca, Ipeca, Lobelia inflata, nalewka macierzysta, poziewnik żółtawy, rozcieńczenie homeopatyczne, roztwór etanolowy, Sambucus nigra, schorzenie dróg oddechowych, Solidago virga aurea, Stramonium, substancja aktywna, właściwość farmakokinetyczna, Yerba santa
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Solvertyl 25 mg/ml

Ranitydyna, zawarta w produkcie Solvertyl (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), przenika przez barierę łożyskową, co jest kluczową informacją dla pacjentek w ciąży. Mimo tego, dostępne dane kliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg porodu ani rozwój noworodka przy stosowaniu dawkach terapeutycznych podczas porodu lub cesarskiego cięcia. Jednak ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu, ranitydyna powinna być stosowana w ciąży wyłącznie w sytuacjach zdecydowanej konieczności medycznej, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka.
bariera łożyskowa, cesarskie cięcie, chlorowodorek, dawka terapeutyczna, karmienie piersią, laktacja, mleko kobiece, przebieg porodu, przenikanie leku do mleka, przenikanie przez łożysko, ranitydyna, roztwór do wstrzykiwań, rozwój noworodka, Solvertyl, stosunek korzyści do ryzyka, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Disodu fosforan – Właściwości farmakokinetyczne

Disodu fosforan, stosowany głównie w preparatach doodbytniczych (Enema, Rectanal Enema) oraz w roztworach do hemodializy i hemofiltracji (Phoxilium), charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem do krążenia ogólnego po podaniu doodbytniczym. Wchłonięte jony fosforanowe dystrybuują się do przestrzeni pozanaczyniowej i śródkomórkowej, a następnie są eliminowane głównie przez nerki z moczem, z mniejszym udziałem wydalania z kałem. Preparaty Enema zawierają 32,2 mg/ml disodu fosforanu dwunastowodnego, a Rectanal Enema 5 g/100 ml, co przekłada się na niewielkie, ale istotne wchłanianie jonów fosforanowych. W przypadku Phoxilium, stężenie disodu fosforanu bezwodnego wynosi 1,2 mmol/l jonów HPO4²⁻, co odpowiada fizjologicznym poziomom w osoczu, minimalizując ryzyko zaburzeń homeostazy podczas procedur pozaustrojowych.
badanie farmakokinetyczne, disodu fosforan, disodu fosforan bezwodny, eliminacja z moczem, gospodarka fosforanowa, hiperfosfatemia, homeostaza elektrolitowa, jon fosforanowy, jon wodorofosforanowy, krążenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, podanie doodbytnicze, procedura pozaustrojowa, przestrzeń pozanaczyniowa, przestrzeń śródkomórkowa, roztwór do hemodializy, roztwór do hemofiltracji, sodu diwodorofosforan jednowodny, stężenie fizjologiczne, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie homeostazy
Leksykon substancji czynnych
Nadmanganian potasu – Właściwości farmakokinetyczne

Nadmanganian potasu, będący substancją czynną preparatu Kalium hypermanganicum Galena w dawce 100 mg na tabletkę, wykazuje wyłącznie działanie miejscowe bez istotnego wchłaniania ogólnoustrojowego. W przeciwieństwie do wielu leków, nie podlega on klasycznym procesom farmakokinetycznym, takim jak absorpcja do krwiobiegu, dystrybucja, metabolizm wątrobowy czy wydalanie nerkowe. Ta specyfika determinuje jego zastosowanie wyłącznie na powierzchni tkanek, z którymi ma bezpośredni kontakt, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych o charakterze systemowym.
decyzja terapeutyczna, dystrybucja tkankowa, działanie miejscowe, efekt ogólnoustrojowy, Kalium hypermanganicum, metabolizm wątrobowy, nadmanganian potasu, personel medyczny, proces farmakokinetyczny, wchłanianie do krwiobiegu, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Sodu glutaminian – Właściwości farmakokinetyczne

Sodu glutaminian (E 621) jest obecny w produkcie leczniczym Uro-Vaxom jako substancja pomocnicza w dawce 3,03 mg na kapsułkę twardą, która zawiera również liofilizowany lizat Escherichia coli w ilości 6 mg jako substancję czynną. Oprócz sodu glutaminianu, kapsułka zawiera galusan propylu (E 310) w ilości 84 µg oraz mannitol do 60 mg. Produkt występuje w formie nieprzezroczystych kapsułek z żółtym korpusem i pomarańczowym wieczkiem, gdzie sodu glutaminian pełni funkcję wyłącznie pomocniczą, nie wpływając bezpośrednio na działanie farmakologiczne preparatu.
badanie farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego, galusan propylu, kapsułka twarda, liofilizat OM-89, lizat Escherichia coli, mannitol, praktyka kliniczna, sodu glutaminian, substancja pomocnicza, Uro-Vaxom, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Dwoinka nieżytowa – Właściwości farmakokinetyczne

Moraxella catarrhalis, będąca składnikiem nieswoistych szczepionek bakteryjnych z serii Polyvaccinum, występuje w preparatach w formie inaktywowanych komórek o zróżnicowanym stężeniu: 1 mln komórek/ml w Polyvaccinum submite, 10 mln komórek/ml w Polyvaccinum mite oraz 100 mln komórek/ml w Polyvaccinum forte. Preparaty te dostępne są w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym jako zawiesiny do wstrzykiwań (przeźroczyste lub opalizujące) oraz krople do nosa (w przypadku Polyvaccinum mite). Moraxella catarrhalis jest stosowana jako komponent immunostymulujący, a nie jako substancja o klasycznych właściwościach farmakokinetycznych.
dwoinka nieżytowa, dystrybucja leku, inaktywowana komórka, krople do nosa, mechanizm immunologiczny, metabolizm leku, Moraxella catarrhalis, nieswoista szczepionka bakteryjna, parametr farmakokinetyczny, Polyvaccinum, wchłanianie leku, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie substancji czynnej, zawiesina do wstrzykiwań
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vinpoton 5 mg

Winpocetyna, substancja czynna leku Vinpoton 5 mg, jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży, podczas laktacji oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcyjnych. Farmakokinetycznie winpocetyna przenika przez barierę łożyskową, osiągając niższe stężenia w łożysku i krwi płodu niż we krwi matki, jednak jej obecność stanowi poważne ryzyko teratogenne. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały toksyczność rozrodczą, w tym wady rozwojowe u szczurów oraz poważne powikłania, takie jak krwawienie z łożyska i poronienie, prawdopodobnie związane z hemodynamicznym wpływem winpocetyny na krążenie łożyskowe.
badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, krążenie łożyskowe, krwawienie łożyskowe, metoda antykoncepcyjna, poronienie, przenikanie do mleka kobiecego, radioaktywność mleka, toksyczność rozrodcza, VINPOTON, wada rozwojowa, wiek rozrodczy, winpocetyna, właściwość farmakokinetyczna, wpływ hemodynamiczny, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lucetam 800 mg

Piracetam, substancja czynna leku Lucetam dostępnego w dawkach 400 mg, 800 mg i 1200 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania piracetamu w ciąży stanowi istotne ograniczenie terapeutyczne. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, płodu, poród ani rozwój pourodzeniowy, jednak te wyniki nie mogą być bezpośrednio przeniesione na populację ludzką. Piracetam przenika przez barierę łożyskową, osiągając u noworodków 70-90% stężeń matczynych, co wskazuje na znaczną ekspozycję płodu. W związku z tym stosowanie piracetamu w ciąży jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne, korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, a stan kliniczny kobiety wymaga takiego leczenia.
badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, dawka leku, karmienie piersią, kobieta ciężarna, kobieta w wieku rozrodczym, piracetam, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, stężenie leku, substancja czynna, świadoma zgoda, szkodliwy wpływ leku, tabletka powlekana, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie do mleka matki
Leksykon substancji czynnych
Cetylopirydyna – Właściwości farmakokinetyczne

Cetylopirydyna (chlorek cetylopirydyniowy) charakteryzuje się bardzo słabym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, nie przekraczającym 15%. Ze względu na ograniczoną absorpcję, jej działanie jest głównie miejscowe, koncentrując się na jamie ustnej i gardle, gdzie wykazuje właściwości przeciwbakteryjne. Preparat Halset zawiera 1,5 mg cetylopirydyny w formie tabletek do ssania, które umożliwiają powolne uwalnianie substancji czynnej w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i gardła. W warunkach przewodu pokarmowego cetylopirydyna ulega inaktywacji, nasilanej przez kwaśny odczyn, obecność substancji anionowych oraz lipidów, co dodatkowo ogranicza jej systemowe działanie.
cetylopirydyna, chlorek cetylopirydyniowy, dystrybucja leku, działanie przeciwbakteryjne, forma niezmieniona, Halset, jama ustna i gardło, metabolizm leku, parametr farmakokinetyczny, postać jednowodna, przekształcenie metaboliczne, substancja anionowa, tabletka do ssania, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allegra 120 mg

Feksofenadyny chlorowodorek, substancja czynna leku Allegra 120 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. W toksyczności przewlekłej u psów podawano dawkę 450 mg/kg m.c. dwa razy dziennie przez 6 miesięcy, nie obserwując istotnych objawów toksyczności, poza sporadycznymi wymiotami. Badania toksyczności ostrej u psów i gryzoni nie wykazały patologicznych zmian narządowych po jednorazowym podaniu wysokich dawek. Feksofenadyna nie przenika przez barierę krew-mózg, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak sedacja. Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak właściwości mutagennych substancji, a badania rakotwórczości, oparte na ekspozycji na metabolit terfenadyny, nie wykazały działania rakotwórczego przy dawkach do 150 mg/kg m.c./dobę u szczurów i myszy.
AUC, bariera krew-mózg, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie sedatywne, działanie teratogenne, feksofenadyna chlorowodorek, in vitro, in vivo, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, metoda farmakokinetyczna, objawy toksyczności, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, test mutagenności, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, właściwość farmakokinetyczna, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, zmiany patologiczne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nimefort 100 mg

Lek Nimefort w dawce 100 mg nimesulidu w formie tabletek należy stosować doustnie, po posiłkach, w dawce 1 tabletka dwa razy na dobę. Maksymalny nieprzerwany czas terapii nie powinien przekraczać 15 dni, co jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u dorosłych, osób w podeszłym wieku oraz młodzieży w wieku 12-18 lat. Przeciwwskazaniem do stosowania są dzieci poniżej 12 roku życia, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz wszelkie zaburzenia czynności wątroby, niezależnie od ich stopnia nasilenia. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego stopniem niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest konieczna zmiana dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, klirens kreatyniny, łagodne do umiarkowanego zaburzenie, nimesulid, pacjent w podeszłym wieku, profil farmakokinetyczny, właściwość farmakodynamiczna, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imovane 7,5 mg

Produkt leczniczy IMOVANE zawiera substancję czynną zopiklon w dawce 7,5 mg w formie tabletek powlekanych. Dokumentacja rejestracyjna nie dostarcza dodatkowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku, takich jak badania toksyczności, genotoksyczności, potencjału kancerogennego czy wpływu na rozrodczość wykraczające poza standardowe wymagania rejestracyjne. W skład preparatu wchodzą również substancje pomocnicze, w tym laktoza oraz skrobia pszeniczna zawierająca gluten, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją tych składników.
charakterystyka produktu leczniczego, genotoksyczność, gluten, laktoza, model zwierzęcy, potencjał kancerogenny, skrobia pszeniczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, test przedkliniczny, toksyczność, właściwość farmakokinetyczna, właściwość farmakologiczna, wpływ na rozrodczość, zopiklon
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z ziela karczocha – Właściwości farmakokinetyczne

Wyciąg z ziela karczocha (Cynarae scolymus L.) jest składnikiem preparatów hepatoprotekcyjnych takich jak Raphacholin C (47 mg wyciągu gęstego, DER 2-4:1, ekstrakcja etanol 50% V/V) oraz Sylicynar (140 mg wyciągu suchego, DER 3-7:1, ekstrakcja wodna). Pomimo szerokiego zastosowania, brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących tego wyciągu, co może wynikać z jego złożonego składu chemicznego, trudności w śledzeniu metabolizmu mieszaniny związków oraz różnic w metodach ekstrakcji i rozpuszczalnikach. W przeciwieństwie do karczocha, sylimaryna z ostropestu plamistego, obecna w Sylicynarze, posiada dobrze opisany profil farmakokinetyczny, co podkreśla potrzebę dalszych badań nad farmakokinetyką wyciągu z karczocha.
absorpcja, albumina, Cynara scolymus, Cynarae herbae extractum, dane farmakokinetyczne, drogi żółciowe, etanol 50%, kumulacja, okres półtrwania, ostropest plamisty, parametr farmakokinetyczny, preparat hepatoprotekcyjny, produkt leczniczy, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, rytm dobowy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, sylibina, sylimaryna, wiązanie z białkami, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg gęsty z ziela karczocha, wyciąg suchy z ziela karczocha, wyciąg z ziela karczocha, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zaburzenie funkcji wątroby, związek aktywny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tussicom 200 200 mg/5 g

N-acetylo-L-cysteina (acetylocysteina), substancja czynna preparatu Tussicom, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 200-600 mg. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego (około 97%), jednak biodostępność biologiczna jest niska i wynosi 4-10%, co jest efektem intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie we krwi (Tmax) osiągane jest szybko, w ciągu 0,5-1 godziny od podania, co wskazuje na efektywne wchłanianie substancji czynnej do krążenia ogólnego. Metabolizm acetylocysteiny zachodzi głównie poprzez deacetylację i dalsze przemiany biochemiczne w wątrobie.
acetylocysteina, biodostępność acetylocysteiny, czas do stężenia maksymalnego, dawka terapeutyczna, deacetylacja, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-acetylo-L-cysteina, okres półtrwania eliminacji, proszek do sporządzania roztworu, stężenie maksymalne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dorminox 12,5 mg

Doksylamina wodorobursztynian, substancja czynna Dorminox (12,5 mg), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z Tmax wynoszącym 2-3 godziny i średnim okresem półtrwania (T½) u zdrowych dorosłych 10-13 godzin, który u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin. Po podaniu doustnym, Cmax osiąga około 120 ng/ml, a AUC∞ wynosi około 1800 ng·h/ml, niezależnie od obecności pokarmu. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (24%) oraz zdolnością przenikania przez barierę krew-mózg, co umożliwia jego działanie nasenne pojawiające się już po 30 minutach i utrzymujące się przez 6-8 godzin. Eliminacja doksylaminy odbywa się głównie przez nerki, z około 60% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a metabolizm obejmuje szlaki takie jak N-demetylacja, N-oksydacja, hydroksylacja, N-acetylacja, N-desalkylacja oraz rozszczepienie eteru.
bariera krew-mózg, dinordoksylamina, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, efekt nasenny, ekspozycja na lek, fenobarbital, hydroksylacja, induktor cytochromu P450, klirens nerkowy, komórki Caco-2, lek nasenny, N-acetylacja, N-demetylacja, N-desalkylacja, N-oksydacja, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, nordoksylamina, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, przenikalność leku, stężenie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elvanse 20 mg

Lisdeksamfetaminy dimezylan, substancja czynna leku Elvanse, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax deksamfetaminy wynoszącym około 3,5 godziny u dzieci z ADHD (6-12 lat) oraz około 3,8 godziny u dorosłych na czczo. Pokarm bogaty w tłuszcze wydłuża Tmax do 4,7 godziny, nie wpływając jednak na AUC ani Cmax. Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 30-70 mg, a u dorosłych kobiet AUC i Cmax deksamfetaminy są odpowiednio o 22% i 12% niższe niż u mężczyzn. Lisdeksamfetamina jest metabolizowana głównie przez hydrolizę w erytrocytach do D-amfetaminy i L-lizyny, nie ulega metabolizmowi przez CYP450. Deksamfetamina ma okres półtrwania około 11 godzin, a lisdeksamfetamina około 1 godziny. Po 120 godzinach od podania dawki 70 mg, 96% radioaktywności jest wydalane z moczem, głównie jako amfetamina (42%) i kwas hipurowy (25%).
4-hydroksyamfetamina, 4-hydroksynorefedryna, ADHD, alfa-hydroksyamfetamina, amfetamina, białko transportowe PEPT1, ciężka niewydolność nerek, CYP2D6, D-amfetamina, deksamfetamina, dysfagia, farmakokinetyka populacyjna, fenyloaceton, hydroliza w erytrocytach, klirens deksamfetaminy, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, L-lizyna, lisdeksamfetaminy dimezylan, norefedryna, stan stacjonarny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neurolipon-MIP 600 600 mg

Kwas tioktynowy, podawany doustnie w formie kapsułek miękkich, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co umożliwia szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Występuje jednak znaczna zmienność międzyosobnicza w systemowej szybkości działania substancji, co może wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną. Metabolizm kwasu tioktynowego odbywa się głównie poprzez utlenianie łańcucha bocznego oraz sprzęganie, przy czym istotny jest efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, który znacząco ogranicza biodostępność leku.
biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, eliminacja substancji, kapsułka miękka, krążenie ogólnoustrojowe, kwas tioktynowy, odpowiedź terapeutyczna, parametr farmakokinetyczny, schemat dawkowania, sprzęganie metaboliczne, stężenie terapeutyczne, surowica krwi, utlenianie łańcucha bocznego, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Human Hemin Orphan Europe 25 mg/ml

Produkt leczniczy Human Hemin Orphan Europe 25 mg/ml, podawany dożylnie w dawce 3 mg/kg masy ciała, charakteryzuje się specyficznymi parametrami farmakokinetycznymi: stężenie początkowe (C₀) wynosi 60,0 ± 17 µg/ml, okres półtrwania w fazie eliminacji (t½) to 10,8 ± 1,6 godziny, całkowity klirens osocza wynosi 3,7 ± 1,2 ml/min, a objętość dystrybucji to 3,4 ± 0,9 l. Po rozcieńczeniu jednej ampułki (250 mg heminy w 10 ml) w 100 ml 0,9% NaCl, stężenie heminy w roztworze do infuzji wynosi 2273 µg/ml. Produkt zawiera również 1 g etanolu 96% na 10 ml koncentratu, co może mieć znaczenie u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu alkoholu.
etanol, hem, hemina ludzka, klirens osocza, koncentrat do sporządzania roztworu, ludzka hemina, objętość dystrybucji, okres biologicznego półtrwania, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, porfiria, roztwór do infuzji, schemat dawkowania, stężenie początkowe, stężenie terapeutyczne, tkanka pozanaczyniowa, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne podawanie leku, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie metabolizmu alkoholu
Leksykon leków
Przedawkowanie – Pantopraz 20 mg 20 mg

Przedawkowanie pantoprazolu, substancji czynnej leku Pantopraz 20 mg, choć potencjalnie niebezpieczne, charakteryzuje się stosunkowo wysokim marginesem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych odnotowano tolerancję dawek do 240 mg podawanych dożylnie w ciągu 2 minut bez poważnych działań niepożądanych. Nie są znane specyficzne objawy przedawkowania u ludzi, co utrudnia diagnostykę kliniczną. Ze względu na wysoki stopień wiązania pantoprazolu z białkami osocza, eliminacja leku za pomocą dializy jest nieskuteczna, co ma istotne znaczenie w postępowaniu terapeutycznym.
białko osocza, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, eliminacja leku, funkcje życiowe, hemodializa, hospitalizacja pacjenta, interwencja medyczna, leczenie objawowe, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, metoda dializacyjna, objaw kliniczny, objaw zatrucia, obserwacja kliniczna, parametr życiowy, postępowanie terapeutyczne, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie pantoprazolu, stan kliniczny, substancja czynna, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Octan hydrokortyzonu – Właściwości farmakokinetyczne

Octan hydrokortyzonu, obecny w preparatach takich jak Hemkortin-HC (maść 5 mg/g, czopki 10 mg) oraz Oxycort A (maść do oczu 10 mg/g), wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Wchłanianie miejscowe na zdrową skórę jest minimalne, natomiast podanie doodbytnicze, szczególnie w formie czopków, prowadzi do znacznego wchłaniania systemowego z biodostępnością w zakresie 30-90%. Po absorpcji octan hydrokortyzonu wiąże się głównie z globulinami wiążącymi kortykosteroidy oraz albuminami, co determinuje jego dystrybucję i dostępność biologiczną. Metabolizm zachodzi przede wszystkim w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, które są następnie wydalane głównie przez nerki w formie glukuronidów, siarczanów oraz pochodnych nieskoniugowanych, z niewielkim udziałem wydzielania żółciowego.
albumina, aplikacja miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, dostępność biologiczna, forma skoniugowana, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronid, Hemkortin-HC, interakcja farmakokinetyczna, maść do oczu, maść doodbytnicza, metabolizm octanu hydrokortyzonu, octan hydrokortyzonu, pochodna nieskoniugowana, podanie doodbytnicze, przemiana metaboliczna, siarczan, siarczan cynku, wchłanianie do krążenia ogólnego, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Sód diwodorofosforan jednowodny – Właściwości farmakokinetyczne

Sód diwodorofosforan jednowodny, główny składnik aktywny produktu Coloclear (1102 mg na tabletkę), charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla związków fosforanowych. Wchłanianie odbywa się głównie w przewodzie pokarmowym na poziomie 60-65% i jest procesem aktywnym wymagającym energii. Po absorpcji fosforany dystrybuują się w osoczu, płynie pozakomórkowym, błonach komórkowych oraz płynach wewnątrzkomórkowych, co podkreśla ich rolę w utrzymaniu homeostazy. Substancja nie ulega metabolizmowi w wątrobie, pozostając w aktywnej formie, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, gdzie ponad 90% fosforanów jest przesączane, a około 80% ulega zwrotnemu wchłanianiu. Zjonizowana forma fosforanu jest niemal całkowicie wydalana przez nerki, co wskazuje na kluczową rolę nerek w regulacji gospodarki fosforanowej.
absorpcja z przewodu pokarmowego, błona komórkowa, dystrybucja w organizmie, działanie farmakologiczne, efekt kumulacyjny, eliminacja fosforanów, gospodarka fosforanowa, homeostaza, metabolizm wątrobowy, osocze krwi, płyn pozakomórkowy, płyn wewnątrzkomórkowy, proces biochemiczny, profil farmakokinetyczny, sód diwodorofosforan jednowodny, stężenie fosforanów, stężenie osoczowe, wchłanianie fosforanów, wchłanianie zwrotne, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tersilat 10 mg/g

Terbinafina w postaci chlorowodorku, stosowana miejscowo na skórę w formie aerozolu (roztwór 10 mg/g), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym – mniej niż 5% dawki przenika do krążenia systemowego. Ta niska biodostępność systemowa ogranicza ekspozycję całego organizmu na lek, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa i minimalizuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Farmakokinetyka miejscowej aplikacji umożliwia skuteczne działanie przeciwgrzybicze w miejscu aplikacji, bez istotnego wpływu na organizm jako całość.
aerozol na skórę, badanie farmakokinetyczne, biodostępność ogólnoustrojowa, chlorowodorek terbinafiny, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, działanie systemowe, glikol propylenowy, postać farmaceutyczna, terbinafina, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwość farmakokinetyczna, właściwość penetracyjna, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidon Vipharm 3 mg

Rysperydon, jako lek przeciwpsychotyczny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi (np. chinidyna, amiodaron, sotalol), trójpierścieniowymi i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz innymi substancjami wydłużającymi QT, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes. Rysperydon może osłabiać działanie lewodopy i agonistów dopaminergicznych, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Ponadto, induktory enzymu CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital) obniżają stężenie czynnej frakcji rysperydonu, natomiast inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna) oraz inhibitor CYP3A4 (werapamil) zwiększają jego stężenie w osoczu, co wymaga odpowiedniej korekty dawkowania. Warto podkreślić, że rysperydon nie wpływa istotnie na farmakokinetykę litu, kwasu walproinowego, digoksyny czy topiramatu.
agonista dopaminergiczny, aktywny metabolit, amitryptylina, antagonista receptorów dopaminowych, bradykardia, choroba Parkinsona, cymetydyna, dostępność biologiczna, działanie wazodylatacyjne, erytromycyna, frakcja przeciwpsychotyczna, furosemid, glikoproteina p, hipokaliemia i hipomagnezemia, induktor enzymu CYP 3A4, inhibitor CYP 2D6, interakcja farmakokinetyczna, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lewodopa, metabolizm wątrobowy, metylofenidat, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, otępienie, paliperydon, pochodna fenotiazyny, ranitydyna, rysperydon, sedacja, substancja działająca ośrodkowo, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, właściwość farmakokinetyczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med jest skojarzeniem walsartanu i hydrochlorotiazydu, wykazującym korzystne właściwości farmakokinetyczne i terapeutyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja następuje głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Pokarm zmniejsza ekspozycję na walsartan (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak nie wpływa to klinicznie na skuteczność leku. Hydrochlorotiazyd ma wyższą biodostępność (70%), szybkie wchłanianie (tmax około 2 godziny) i jest wydalany głównie z moczem (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Interakcja między składnikami objawia się zmniejszeniem dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, bez wpływu na farmakokinetykę walsartanu i skuteczność terapeutyczną preparatu. Oba leki wykazują silne wiązanie z białkami osocza (walsartan 94-97%, hydrochlorotiazyd 40-70%), a ich drogi eliminacji są odmienne, co ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych.
aktywne wydzielanie, aktywność farmakologiczna, bierna filtracja, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja i metabolizm, działanie hipotensyjne, hydroksymetabolit, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, kinetyka wielowykładnicza, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, stężenie w osoczu, substancja aktywna, Valsartan HCT, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Sepia officinalis – Właściwości farmakokinetyczne

Substancja aktywna Sepia officinalis jest stosowana w homeopatycznych produktach leczniczych, takich jak Nervoheel N (tabletki, 60 mg, rozcieńczenie D4, tj. 1:10 000) oraz Alvia Zaparcia (syrop, 0,50 g na 100 g produktu, rozcieńczenie D6, tj. 1:1 000 000). W obu preparatach brak jest danych dotyczących farmakokinetyki, co wynika z bardzo wysokich rozcieńczeń substancji czynnej, uniemożliwiających zastosowanie standardowych metod analitycznych do oceny wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania. W praktyce oznacza to, że stężenia Sepia officinalis są poniżej progu wykrywalności konwencjonalnych technik badawczych.
ADME, Alvia Zaparcia, dane farmakokinetyczne, metoda analityczna, Nervoheel N, parametr farmakokinetyczny, pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, produkt homeopatyczny, próg wykrywalności, rozcieńczenie homeopatyczne, Sepia officinalis, status rejestracyjny, substancja czynna, syrop, tabletka, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Clopixol-Acuphase 50 mg

Clopixol Acuphase to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 50 mg/ml octanu zuklopentyksolu, podawany domięśniowo w postaci oleistej, co zapewnia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. Preparat zawiera jedynie olej roślinny (triglicerydy o średniej długości łańcucha) jako substancję pomocniczą, co minimalizuje ryzyko reakcji nadwrażliwości. Produkt jest dostępny w ampułkach 1 ml (opakowanie po 5 sztuk), przechowywany w temperaturze poniżej 30°C i chroniony przed światłem, z okresem ważności wynoszącym 3 lata. Niewykorzystane resztki należy utylizować zgodnie z przepisami medycznymi.
dekanian zuklopentyksolu, forma oleista leku, octan zuklopentyksolu, olej roślinny, olej sezamowy, podanie parenteralne, postać o przedłużonym uwalnianiu, profil uwalniania substancji czynnej, przedłużone uwalnianie, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja pomocnicza, triglicerydy średniołańcuchowe, utylizacja odpadów medycznych, vehiculum, właściwość farmakokinetyczna, wstrzyknięcie domięśniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alyostal 100 I.R./ml lub 100 I.C./ml

ALYOSTAL to produkt leczniczy stosowany do diagnostyki alergii poprzez skórne testy punktowe, zawierający wyciągi alergenowe w stężeniach 100 IR/ml dla wyciągów standaryzowanych oraz 100 IC/ml dla niestandaryzowanych. Produkt występuje w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu, zawierającego mannitol w ilości nieprzekraczającej 40 mg/ml. W skład ALYOSTAL wchodzą wyciągi alergenowe pochodzenia roślinnego (np. ambrozja, bylica pospolita, olcha czarna, brzoza biała), zwierzęcego (kot, pies) oraz roztoczy kurzu domowego (Dermatophagoides farinae i pteronyssinus), a także mieszanki alergenów traw i grzybów Alternaria. Jednostki IR i IC definiują aktywność alergenów na podstawie reakcji skórnych u osób uczulonych, co umożliwia standaryzację i porównywalność testów.
alergeny drzew, alergeny roślinne, Alternaria, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, dichlorowodorek histaminy, fosforan kodeiny, mannitol, mieszanka alergenowa traw, nakłucie skóry, parametry farmakokinetyczne, reakcja alergiczna, roztocza kurzu domowego, roztwór do skórnych prób punktowych, rumień, test skórny punktowy, właściwość farmakokinetyczna, wskaźnik reaktywności, wskaźnik stężenia, wyciąg alergenowy, wyciąg alergenowy pochodzenia zwierzęcego, wyciąg niestandaryzowany, wyciąg standaryzowany
Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Przedawkowanie

Przedawkowanie chlorowodorku maprotyliny, substancji czynnej leku Ludiomil, manifestuje się objawami typowymi dla trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, pojawiającymi się zwykle w ciągu 4 godzin i osiągającymi szczyt po 24 godzinach. Ze względu na wydłużone wchłanianie, długi okres półtrwania oraz krążenie wątrobowo-jelitowe, objawy mogą utrzymywać się 4-6 dni. Szczególnie niebezpieczne jest przedawkowanie u dzieci, gdzie nawet minimalna dawka stanowi zagrożenie życia. Klinicznie dominują zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (senność, stupor, śpiączka, drgawki) oraz układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie, tachykardia, arytmie, torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca), które są główną przyczyną zgonów. Dodatkowo mogą wystąpić objawy depresji oddechowej, zaburzenia funkcji nerek (skąpomocz, bezmocz), gorączka, wymioty i rozszerzenie źrenic.
alkalizacja osocza, arytmia, ataksja, badanie gazometryczne, bezmocz, bradykardia, chlorowodorek maprotyliny, dializa otrzewnowa, drgawki, dwuwęglan sodu, działanie antycholinergiczne, fizostygmina, hemodializa, hiperrefleksja, intubacja dotchawicza, krążenie wątrobowo-jelitowe, migotanie komór, mleczan sodu, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, rozszerzenie źrenic, ruch choreoatetotyczny, sinica, skąpomocz, śpiączka, stupor, tachykardia, tachykardia komorowa, test toksykologiczny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, właściwość farmakokinetyczna, wstrząs, zaburzenie przewodzenia, zahamowanie czynności układu oddechowego, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę

Budezonid, glikokortykosteroid wziewny w dawce 100 μg/dawkę (Budesonide Easyhaler), jest bezpiecznym i skutecznym lekiem w terapii astmy u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Dane kliniczne i epidemiologiczne nie wykazują zwiększonego ryzyka działań niepożądanych u płodu lub noworodka przy stosowaniu terapeutycznych dawek wziewnych. Kluczowe jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki zapewniającej kontrolę astmy, co minimalizuje potencjalne ryzyko dla płodu, jednocześnie chroniąc zdrowie matki. Badania przedkliniczne wskazują na możliwe ryzyko zahamowania wzrostu wewnątrzmacicznego (IUGR) i innych zmian rozwojowych przy wysokich dawkach glikokortykosteroidów, jednak dawki terapeutyczne stosowane u ludzi nie wykazują takich efektów klinicznych.
astma, biodostępność, Budesonide Easyhaler, budezonid, budezonid w laktacji, budezonid wziewny, choroba układu krążenia, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, glikokortykosteroid, IUGR, lek wziewny, neuroprzekaźnik, osocze, receptor glikokortykosteroidowy, wada rozwojowa płodu, właściwość farmakokinetyczna, zahamowanie wewnątrzmacicznego wzrostu płodu
Leksykon substancji czynnych
Magnezu wodorotlenek – Właściwości farmakokinetyczne

Magnezu wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) wykazuje szybki początek działania terapeutycznego, pojawiający się już po 10-15 minutach od podania, z efektem utrzymującym się do 3 godzin lub dłużej, zwłaszcza po posiłku. Neutralizuje kwas solny w żołądku, co potwierdza pojemność buforująca jednej tabletki preparatu Manti (200 mg magnezu wodorotlenku) wynosząca 9,723 mEq. Substancja jest słabo wchłaniana z przewodu pokarmowego (około 10%), a powstałe w wyniku reakcji chlorki magnezu ulegają dalszym przemianom do nierozpuszczalnych soli, które są wydalane z kałem. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek wchłonięty magnez jest szybko eliminowany przez nerki, co zapobiega klinicznie istotnemu wzrostowi stężenia magnezu w osoczu.
absorpcja substancji, antagonista receptora H2, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja, efekt terapeutyczny, eliminacja, famotydyna, magnez wodorotlenek, neutralizacja kwasu solnego, niewydolność nerek, osocze, pojemność buforująca, potencjał zobojętniający, prawidłowa czynność nerek, preparat zobojętniający kwas solny, przewód pokarmowy, stężenie magnezu w surowicy, terapia skojarzona, wapń węglan, właściwość farmakokinetyczna, zgaga
Leksykon substancji czynnych
Diosmina – Właściwości farmakokinetyczne

Diosmina, stosowana w terapii chorób układu żylnego, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Po podaniu doustnym diosmina nie jest bezpośrednio wchłaniana, lecz ulega hydrolizie przez florę bakteryjną jelit do diosmetyny, której Tmax wynosi około 1 godziny, a okres półtrwania (T½) w osoczu to średnio 31,5 godziny (zakres 24-36 godzin). Mikronizacja diosminy zwiększa jej biodostępność do około 60%, przyspieszając wchłanianie i maksymalne stężenie w surowicy, które dla preparatu Phlebodia osiągane jest między 12 a 15 godziną. Objętość dystrybucji diosmetyny wynosi 62,1 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach, ze szczególnym powinowactwem do naczyń żylnych, nerek, wątroby i płuc. Akumulacja diosminy w ścianach naczyń żylnych utrzymuje się do 96 godzin po podaniu.
biodostępność diosminy, biologiczny okres półtrwania, choroba układu żylnego, diosmetyna, diosmina, diosmina zmikronizowana, flora bakteryjna jelit, hydroliza diosminy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas 3-hydroksy-4-metoksybenzoesowy, kwas 3-metoksy-4-hydroksyfenylooctowy, kwas fenolowy, kwas m-hydroksyfenylopropionowy, mikronizacja substancji, naczynie żylne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, proces metaboliczny, stężenie w osoczu, Tmax, układ moczowy, właściwość farmakokinetyczna, żyła główna, żyła odpiszczelowa
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nimbex 2 mg/ml

Cisatrakurium, substancja czynna leku Nimbex (2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań i infuzji), nie posiada wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet w ciąży, co stanowi przeciwwskazanie do jego użycia w tym okresie. Badania na zwierzętach nie dostarczyły jednoznacznych informacji dotyczących wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, płodu oraz poród, dlatego potencjalne ryzyko dla płodu pozostaje nieznane. W trakcie terapii należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak bradykardia i hipotensja, które mogą pośrednio wpływać na stan matki i przebieg ciąży. W przypadku niezamierzonej ekspozycji kobiety ciężarnej na lek, wskazane jest monitorowanie stanu płodu oraz przebiegu ciąży.
bradykardia, cisatrakurium, działanie niepożądane, faza eliminacji, hipotensja, metabolit, Nimbex, okres półtrwania, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, skurcz oskrzeli, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, substancja czynna, właściwość farmakokinetyczna, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Panadol Femina 500 mg + 10 mg

Paracetamol wykazuje wysoką biodostępność (>90%) po podaniu doustnym, z dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz objętością dystrybucji około 0,9 l/kg. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne (5-50%, średnio 25%), a okres półtrwania wynosi 1-3 godziny, z możliwością wydłużenia powyżej 4 godzin u pacjentów z uszkodzeniem wątroby lub po dawkach toksycznych. Paracetamol ulega głównie metabolizmowi wątrobowemu (sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym) i jest eliminowany z moczem. Przenika przez barierę łożyskową oraz jest obecny w mleku matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność paracetamolu, butylobromek hioscyny, dawka toksyczna, dystrybucja leku, eliminacja z moczem, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, metabolizm wątrobowy, mleko matki, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, słabe wchłanianie, stężenie maksymalne leku, surowica krwi, uszkodzenie wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna