właściwość farmakokinetyczna

Właściwość farmakokinetyczna to cecha opisująca zachowanie substancji leczniczej w organizmie człowieka. Obejmuje ona procesy, którym podlega lek od momentu podania do wydalenia z ustroju, czyli wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację.

Parametry farmakokinetyczne obejmują biodostępność, objętość dystrybucji, wiązanie z białkami osocza, okres półtrwania oraz klirens. Umożliwiają one przewidywanie stężenia leku w organizmie oraz określenie optymalnego schematu dawkowania. Właściwości te są kluczowe dla zapewnienia skuteczności terapeutycznej przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka działań niepożądanych.

Znajomość właściwości farmakokinetycznych ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz w populacjach szczególnych (dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży). Pozwala na indywidualizację terapii i dostosowanie dawkowania do potrzeb konkretnego pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwiat Nagietka –

Produkt leczniczy Kwiat nagietka zawiera 1 g Calendula officinalis L., flos w saszetkach do zaparzania i jest klasyfikowany jako tradycyjny produkt leczniczy roślinny. Zgodnie z artykułem 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC oraz wytycznymi Europejskiej Agencji Leków, nie jest wymagane przedstawianie danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych dla tej postaci farmaceutycznej. Regulacje te podkreślają, że priorytetem jest długotrwałe, bezpieczne stosowanie tradycyjne, a nie szczegółowe badania farmakokinetyczne, co jest typowe dla ziół do zaparzania w saszetkach. Brak wymogu danych farmakokinetycznych nie wpływa na zastosowanie kliniczne produktu. Zasady dawkowania i stosowania opierają się na tradycyjnym użyciu, bez konieczności uwzględniania parametrów takich jak biodostępność, dystrybucja, metabolizm czy eliminacja. Lekarze powinni bazować swoje zalecenia na znanych schematach stosowania oraz indywidualnych cechach pacjenta, co pozwala na bezpieczne i skuteczne wykorzystanie preparatu w praktyce klinicznej.
biodostępność, calendula officinalis, dawkowanie, dystrybucja leku, eliminacja leku, Europejska Agencja Leków, kwiat nagietka, metabolizm leku, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, tradycyjny produkt ziołowy, właściwość farmakokinetyczna, zioła do zaparzania
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dynid 5 mg

Desloratadyna, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji stosowany w terapii schorzeń alergicznych, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w kontekście funkcji psychomotorycznych, w tym zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Badania kliniczne wykazały, że desloratadyna (np. Dynid 5 mg) nie powoduje istotnej sedacji ani upośledzenia funkcji poznawczych, co odróżnia ją od leków pierwszej generacji. Mechanizm ten wynika z ograniczonego przenikania substancji przez barierę krew-mózg. Mimo to, ze względu na indywidualne różnice w reakcjach pacjentów, konieczne jest poinformowanie ich o możliwości wystąpienia objawów takich jak senność, zawroty głowy czy zaburzenia koncentracji, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
bariera krew-mózg, desloratadyna, Dynid, działanie sedatywne, efekt sedatywny, farmakokinetyka i farmakodynamika, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, interakcja farmakodynamiczna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, metabolizm leku, schorzenie alergiczne, senność, substancja czynna, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie koncentracji, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Nux vomica – Właściwości farmakokinetyczne

Nux vomica jest substancją czynną stosowaną w preparatach homeopatycznych Cocculine i Gastrocynesine, w rozcieńczeniu 4 CH, z dawkami odpowiednio 0,375 mg i 75 mg. Pomimo jej obecności w tych produktach, oficjalne charakterystyki nie zawierają danych dotyczących farmakokinetyki, w tym wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, eliminacji, biodostępności, wiązania z białkami osocza oraz przenikania przez barierę krew-mózg. Preparaty te podawane są doustnie w formie tabletek, jednak brak szczegółowych badań uniemożliwia pełne zrozumienie losów substancji w organizmie po podaniu.
bariera krew-mózg, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja w tkankach, eliminacja i wydalanie, farmakokinetyka, metabolizm, metoda analityczna, Nux vomica, parametr farmakokinetyczny, płyn ustrojowy, produkt leczniczy, rozcieńczenie homeopatyczne, stężenie substancji aktywnej, substancja czynna, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Niquitin 4 mg

Pastylki do ssania NiQuitin 4 mg ulegają całkowitemu rozpuszczeniu w jamie ustnej w ciągu 20-30 minut, umożliwiając wchłanianie nikotyny przez błonę śluzową policzków lub po połknięciu. Po pojedynczej dawce 4 mg osiągane jest maksymalne stężenie nikotyny w osoczu na poziomie około 10,8 ng/ml, natomiast przy regularnym dawkowaniu co 1,5 godziny stężenie maksymalne wzrasta do 26,0 ng/ml, a minimalne utrzymuje się na poziomie 19,7 ng/ml. Dla porównania, dawka 2 mg generuje Cmax 4,4 ng/ml po pojedynczym podaniu oraz 12,7 ng/ml przy regularnym stosowaniu, z Cmin na poziomie 9,4 ng/ml. Nieprawidłowe stosowanie pastylek nie zwiększa szybkości ani stopnia wchłaniania, jednak nawet wtedy 80-93% nikotyny jest absorbowane do krwiobiegu.
białko osocza, błona śluzowa, dystrybucja nikotyny, eliminacja nikotyny, klirens całkowity, klirens nienerkowy, klirens nikotyny, kotynina, kwas glukuronowy, metabolit nikotyny, N’-tlenek kotyniny, nikotyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pastylka do ssania, pH moczu, proces farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, stężenie nikotyny, trans-3′-hydroksykotynina, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hasceral (100 mg + 50 mg)/g

Hasceral to maść zawierająca mocznik (100 mg/g) oraz kwas salicylowy (50 mg/g), stosowana miejscowo na skórę. Po aplikacji substancje czynne ulegają absorpcji głównie do naskórka, gdzie wywierają swoje działanie terapeutyczne. Nie obserwuje się istotnej dystrybucji ogólnoustrojowej przy prawidłowym stosowaniu na nieuszkodzoną skórę i ograniczonych powierzchniach ciała. Eliminacja substancji odbywa się głównie poprzez fizjologiczne złuszczanie warstw naskórka, a ewentualne śladowe ilości kwasu salicylowego wchłonięte do krążenia są metabolizowane i wydalane przez nerki, co nie ma znaczenia klinicznego.
aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, kwas salicylowy, mechanizm działania leku, metabolizm i wydalanie, mocznik, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, resorpcja ogólnoustrojowa, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, złuszczanie naskórka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Actisept MED (0,10 g + 2,00 g)/100 mg

ACTISEPT MED to lek w formie aerozolu na skórę, zawierający oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g). Farmakokinetyka preparatu charakteryzuje się minimalną absorpcją ogólnoustrojową substancji czynnych, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych i ludziach. Oktenidyna dichlorowodorek wykazuje resorpcję przez błony śluzowe na poziomie 0-6%, natomiast nie ulega wchłanianiu przez nienaruszoną skórę nawet po 24-godzinnej ekspozycji. Brak resorpcji z błon śluzowych pochwy u królików oraz z powierzchni ran u ludzi i szczurów podkreśla bezpieczeństwo stosowania preparatu na uszkodzoną skórę i błony śluzowe.
absorpcja ogólnoustrojowa, absorpcja przezskórna, aerozol na skórę, błona śluzowa pochwy, działanie miejscowe, działanie ogólnoustrojowe, fenoksyetanol, oktenidyny dichlorowodorek, resorpcja ogólnoustrojowa, substancja czynna, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Darunavir Zentiva 800 mg

Przedawkowanie darunawiru, choć rzadko udokumentowane, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Badania kliniczne wykazały, że podawanie pojedynczych dawek do 3200 mg darunawiru w postaci roztworu doustnego oraz do 1600 mg w skojarzeniu z rytonawirem w formie tabletek nie wywołuje istotnych objawów niepożądanych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa leku. W przypadku preparatu Darunavir Zentiva (tabletki powlekane 800 mg) brak jest swoistego antidotum, dlatego postępowanie opiera się na monitorowaniu funkcji życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, temperatura ciała), ocenie stanu neurologicznego oraz leczeniu objawowym.
antidotum, białko osocza, ciśnienie tętnicze, czerwień koszenilowa, darunavir zentiva, darunawir, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, dializoterapia, hemodializa, interwencja medyczna, kobicystat, leczenie podtrzymujące, nadwrażliwość, objaw niepożądany, postać farmaceutyczna, roztwór doustny, rytonawir, stan neurologiczny, tabletka powlekana, właściwość farmakokinetyczna, wydolność oddechowa
Leksykon substancji czynnych
Paciorkowiec zapalenia płuc – Właściwości farmakokinetyczne

Streptococcus pneumoniae, jako składnik inaktywowanych szczepionek nieswoistych z rodziny Polyvaccinum (submite, mite, forte), występuje w stężeniach odpowiednio 1, 10 oraz 100 milionów komórek na 1 ml preparatu. Preparaty te dostępne są w formie zawiesin do wstrzykiwań oraz kropli do nosa, przy czym stężenia bakterii są identyczne jak u innych paciorkowców i bakterii takich jak Klebsiella pneumoniae czy Haemophilus influenzae. W preparatach staphylokoki występują w stężeniach pięciokrotnie wyższych, a Escherichia coli i Corynebacterium pseudodiphtheriticum dwukrotnie wyższych. Każda kolejna forma preparatu charakteryzuje się dziesięciokrotnie wyższym stężeniem bakterii w porównaniu do poprzedniej.
antygen bakteryjny, charakterystyka farmakokinetyczna, Corynebacterium pseudodiphtheriticum, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, inaktywowana bakteria, inaktywowana komórka, Klebsiella pneumoniae, krople do nosa, mechanizm immunologiczny, Moraxella catarrhalis, nieswoista szczepionka bakteryjna, odpowiedź immunologiczna, paciorkowiec zapalenia płuc, proces farmakokinetyczny, produkcja przeciwciał, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, stymulacja immunologiczna, szczepionka nieswoista, układ immunologiczny, właściwość farmakokinetyczna, zawiesina, zawiesina do wstrzykiwań
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)

Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) zawiera w jednej dawce 0,5 ml co najmniej 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu uwodnionym, z maksymalną zawartością 1,25 mg jonów Al³⁺. W kontekście tej szczepionki klasyczne badania farmakokinetyczne, obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie, nie mają zastosowania, ponieważ mechanizm działania opiera się na indukcji odpowiedzi immunologicznej, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym substancji czynnej.
odpowiedź immunologiczna, proces farmakokinetyczny, przeciwciała przeciwtężcowe, szczepionka, szczepionka tężcowa adsorbowana, toksoid tężcowy, układ immunologiczny, właściwość farmakokinetyczna, wodorotlenek glinu uwodniony
Leksykon substancji czynnych
Lachesis mutus – Właściwości farmakokinetyczne

Substancja Lachesis mutus w rozcieńczeniu homeopatycznym D12, będąca składnikiem preparatu Gripp-Heel (60 mg na tabletkę), nie posiada dostępnych danych farmakokinetycznych. Dokumentacja produktu nie zawiera informacji dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania tej substancji, co jest charakterystyczne dla wielu homeopatycznych preparatów w wysokich rozcieńczeniach, gdzie stężenie substancji czynnej jest minimalne. Brak tych danych uniemożliwia ocenę farmakokinetycznego profilu Lachesis mutus po podaniu doustnym w formie tabletek Gripp-Heel. Z klinicznego punktu widzenia, nieznajomość parametrów farmakokinetycznych Lachesis mutus oznacza brak informacji o szybkości i stopniu wchłaniania, dystrybucji w organizmie, metabolizmie oraz eliminacji tej substancji. Preparat Gripp-Heel zawiera również inne składniki homeopatyczne, takie jak Aconitum napellus D4 (120 mg), Bryonia D4 (60 mg), Eupatorium perfoliatum D3 (30 mg) oraz Phosphorus D5 (30 mg), dla których również nie udokumentowano farmakokinetyki. W związku z tym, ocena farmakokinetyczna całego preparatu pozostaje nieokreślona, co należy uwzględnić przy rozważaniu jego zastosowania klinicznego.
aconitum napellus, Bryonia, charakterystyka produktu leczniczego, droga wydalania, dystrybucja w organizmie, Eupatorium perfoliatum, Lachesis mutus, parametr farmakokinetyczny, Phosphorus, preparat Gripp-Heel, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, substancja homeopatyczna, szybkość wchłaniania, wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Ipratropium – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Bromek ipratropium, stosowany wziewnie jako lek rozszerzający oskrzela, nie wykazuje negatywnego wpływu na płodność w badaniach przedklinicznych, a brak jest klinicznych danych potwierdzających jego szkodliwość u ludzi. Preparaty złożone zawierające ipratropium, takie jak Berodual (ipratropium + fenoterol) oraz Ipratropium/Salbutamol Cipla, również nie wykazują wpływu na płodność w badaniach przedklinicznych. W okresie ciąży bezpieczeństwo stosowania bromku ipratropium nie zostało jednoznacznie ustalone, jednak dane przedkliniczne nie wskazują na embriotoksyczność ani teratogenność przy dawkach przekraczających kliniczne. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na potencjalne działanie fenoterolu i salbutamolu na czynność macicy oraz ryzyko działań niepożądanych u płodu i noworodka, takich jak tachykardia i hipoglikemia, szczególnie przy dużych dawkach ogólnoustrojowych. Preparatów donosowych zawierających ipratropium i ksylometazolinę (Otrivin Ipra MAX, Xedine Ipra MAX) nie zaleca się stosować w ciąży ze względu na potencjalne działanie embriotoksyczne i obkurczające naczynia ksylometazoliny.
Atrovent, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, Berodual, bromek ipratropium, bromowodorek fenoterolu, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, hamowanie czynności skurczowej macicy, hipoglikemia, Ipratropium Salbutamol, ksylometazolina, obkurczanie naczyń, Otrivin Ipra MAX, pierwszy trymestr ciąży, preparat donosowy, receptor beta2-adrenergiczny, salbutamol, stosowanie wziewne, tachykardia, właściwość embriotoksyczna, właściwość farmakokinetyczna, właściwość teratogenna, zaburzenie oddechowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pelavo Med 20 mg/4 ml

Produkt leczniczy PELAVO Med to roztwór doustny zawierający 20 mg suchego wyciągu z korzenia Pelargonium sidoides DC i/lub Pelargonium reniforme Curt. w 4 ml preparatu, o współczynniku ekstraktu 4-25:1, uzyskiwany przy użyciu 11% (m/m) etanolu jako rozpuszczalnika. Zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, a konkretnie Artykułem 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC wraz z późniejszymi zmianami, dla tego tradycyjnego produktu leczniczego roślinnego nie jest wymagane dostarczanie danych farmakokinetycznych. Preparat charakteryzuje się brązowo-pomarańczową barwą i pomarańczowym zapachem, co jest typowe dla ekstraktów roślinnych tego typu.
badanie farmakokinetyczne, dane farmakokinetyczne, ekstrakt roślinny, etanol jako rozpuszczalnik, korzeń pelargonii, naturalna substancja czynna, Pelargonii radicis extractum siccum, produkt leczniczy roślinny, roztwór doustny, substancja aktywna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwość farmakokinetyczna, współczynnik ekstraktu, wyciąg roślinny, wyciąg z korzenia pelargonii, wyciąg z Pelargonium sidoides
Leksykon leków
Skład i postać leku – Avamina SR 1000 mg

Avamina SR to lek zawierający metforminy chlorowodorek w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, odpowiadających odpowiednio 390 mg, 585 mg i 780 mg metforminy. Preparat występuje w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co umożliwia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. Wszystkie dawki zawierają identyczny zestaw substancji pomocniczych: karmelozę sodową, hypromelozę, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz stearynian magnezu, które zapewniają odpowiednie właściwości farmakokinetyczne i stabilność farmaceutyczną. Tabletki różnią się wymiarami i oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację kliniczną.
hypromeloza, karmeloza sodowa, kontrolowane uwalnianie, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian, metforminy chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, przedłużone uwalnianie, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Septolete D 1 mg

Septolete D to produkt leczniczy dostępny w formie twardych pastylek o charakterystycznym okrągłym, obustronnie wypukłym kształcie i żółtym zabarwieniu. Każda pastylka zawiera 1 mg chlorku benzalkoniowego jako substancji czynnej, co stanowi główny składnik o działaniu antyseptycznym. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak maltitol, mannitol, lewomentol, tymol, olejki eteryczne (eukaliptusowy i miętowy), glicerol, olej rycynowy, stearynian magnezu, krzemionkę koloidalną, powidon oraz barwniki i substancje tworzące powłokę (m.in. tytanu dwutlenek E171 i żółcień chinolinowa E104), które wpływają na właściwości fizykochemiczne, organoleptyczne i farmakokinetyczne leku.
blister, chlorek benzalkoniowy, dwutlenek tytanu, krzemionka koloidalna, lewomentol, maltitol ciekły, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, olej rycynowy, olejek eukaliptusowy, olejek miętowy, pastylka twarda, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tymol, właściwość farmakokinetyczna, właściwość fizykochemiczna, żółcień chinolinowa
Leksykon substancji czynnych
Polidokanol – Właściwości farmakokinetyczne

Polidokanol, obecny w preparacie Solcoseryl w stężeniu 10 mg/g, wykazuje działanie miejscowo znieczulające oraz wspomagające gojenie tkanek w jamie ustnej. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się wydłużonym czasem działania w porównaniu do innych środków znieczulających, takich jak tetrakaina, co wynika z mniejszego stopnia hydrolizy. Badania na modelu zwierzęcym (szczury, dawka dożylna 2 ml/kg) wykazały, że polidokanol jest eliminowany w 43% przez nerki i w 57% z kałem, z biologicznym okresem półtrwania wynoszącym 1,7 godziny. Brak dedykowanych badań dotyczących wchłaniania po podaniu miejscowym stanowi istotne ograniczenie w pełnej charakterystyce farmakokinetycznej tego związku w kontekście aplikacji w jamie ustnej.
badanie farmakokinetyczne, bezbiałkowy dializat z krwi cieląt, biologiczny okres półtrwania, droga dożylna, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, działanie znieczulające, hydroliza, metabolizm i eliminacja, parametr farmakokinetyczny, polidokanol, Solcoseryl, środek znieczulający, substancja miejscowo znieczulająca, tetrakaina, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daktarin-oral 20 mg/g

Mikonazol, substancja czynna żelu Daktarin-oral (20 mg/g), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla jego działania przeciwgrzybiczego w jamie ustnej. Po aplikacji dawki 60 mg mikonazolu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 31-49 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (88,2%, głównie albuminami) oraz znaczącym wiązaniem z erytrocytami (10,6%), co wpływa na jego dystrybucję. Mikonazol ulega intensywnemu metabolizmowi, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Biologiczny okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 20-25 godzin, co determinuje czas utrzymywania się terapeutycznych stężeń leku w organizmie.
albuminy surowicy, biotransformacja, Cmax, czerwone krwinki, Daktarin-oral, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, faza eliminacji, hemodializa, mikonazol, okres półtrwania biologiczny, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, stężenie substancji czynnej w osoczu, substancja czynna, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, żel do jamy ustnej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroUrso 250 mg

Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) zawarty w preparacie AuroUrso charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-90%) po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych 250-1000 mg/dobę. Wchłanianie zachodzi głównie w jelicie czczym oraz w górnym i dalszym odcinku jelita krętego, przy czym w jelicie czczym i górnym odcinku jelita krętego dominuje transport bierny, natomiast w dalszym odcinku jelita krętego – transport czynny. Po absorpcji UDCA trafia do wątroby, gdzie ulega niemal całkowitemu sprzęganiu z aminokwasami glicyną i tauryną, co zwiększa jego hydrofilność i ułatwia wydzielanie do żółci.
biodostępność, choroba wątroby, drogi żółciowe, działanie terapeutyczne, glicyna, jelito czcze, jelito kręte, koniugat glicynowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas ursodeoksycholowy, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, przewód pokarmowy, sprzęganie z aminokwasami, tauryna, transport bierny, transport czynny, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie do żółci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – iladiamed (1 mg + 10 mg)/g

Produkt leczniczy Iladiamed w postaci żelu zawiera dwie substancje czynne: oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (10 mg/g). Badania farmakokinetyczne wykazały, że oktenidyny dichlorowodorek charakteryzuje się bardzo niskim stopniem wchłaniania po aplikacji miejscowej. Po podaniu doustnym u zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, psy) resorpcja wynosiła jedynie 0-6%. Ponadto, nie stwierdzono przenikania oktenidyny przez skórę przy 24-godzinnej ekspozycji ani resorpcji przez błony śluzowe pochwy u królików czy powierzchnię ran u ludzi i szczurów. Brak istotnej absorpcji systemowej stanowi istotną zaletę kliniczną, ograniczając ryzyko działań ogólnoustrojowych i interakcji z lekami systemowymi.
absorpcja systemowa, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, błona śluzowa, błona śluzowa pochwy, droga podania, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja 24-godzinna, fenoksyetanol, iladiamed, interakcja lekowa, lek stosowany systemowo, oktenidyny dichlorowodorek, podanie doustne, przenikanie przez skórę, rana powierzchniowa, wchłanianie substancji, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Melisa lekarska – Właściwości farmakokinetyczne

Melisa lekarska (Melissa officinalis) jest składnikiem wielu produktów leczniczych, takich jak Neospasmina Extra (50 mg wyciągu suchego, DER 6-8:1, ekstrakcja wodna), Persen forte (17,5 mg wyciągu suchego, DER 3-6:1, ekstrakcja etanolem 50% v/v) oraz Vamelan (17,45 mg wyciągu suchego, DER 4-6:1, ekstrakcja etanolem 50% v/v). Pomimo szerokiego zastosowania, charakterystyka farmakokinetyczna melisy lekarskiej pozostaje niekompletna i nieudokumentowana w dostępnej literaturze oraz w dokumentacji tych produktów. Różnice w metodach ekstrakcji i stosunku droga:ekstrakt (DER) mogą wpływać na skład chemiczny wyciągów, co potencjalnie przekłada się na ich właściwości farmakokinetyczne, jednak brak jest szczegółowych danych potwierdzających te zależności.
ADME, charakterystyka produktu leczniczego, ekstrakt roślinny, farmakokinetyka, interakcja lekowa, melisa lekarska, obserwacja kliniczna, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik farmakoaktywny, stężenie maksymalne, substancja roślinna, właściwość farmakokinetyczna, współczynnik DER, wyciąg z melisy