Właściwości farmakokinetyczne
Daktarin-oral 20 mg/g

Mikonazol, substancja czynna żelu Daktarin-oral (20 mg/g), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla jego działania przeciwgrzybiczego w jamie ustnej. Po aplikacji dawki 60 mg mikonazolu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 31-49 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (88,2%, głównie albuminami) oraz znaczącym wiązaniem z erytrocytami (10,6%), co wpływa na jego dystrybucję. Mikonazol ulega intensywnemu metabolizmowi, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Biologiczny okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 20-25 godzin, co determinuje czas utrzymywania się terapeutycznych stężeń leku w organizmie.

Wprowadzenie do farmakokinetyki mikonazolu

Mikonazol, będący substancją czynną produktu Daktarin-oral (20 mg/g, żel do stosowania w jamie ustnej), charakteryzuje się określonymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie przeciwgrzybicze. Lek występuje w postaci białego, jednorodnego żelu, przeznaczonego do aplikacji w jamie ustnej. Każdy gram żelu zawiera 20 mg mikonazolu, co odpowiada 124 mg mikonazolu w 5 ml preparatu1.

Proces wchłaniania

Mikonazol zawarty w żelu do stosowania w jamie ustnej ulega systemowemu wchłanianiu. Badania farmakokinetyczne wskazują, że po aplikacji dawki 60 mg mikonazolu w postaci żelu do jamy ustnej, maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach od podania. Wartości stężenia maksymalnego wahają się w przedziale od 31 do 49 ng/ml2.

Dystrybucja w organizmie

Po wchłonięciu do krwiobiegu, mikonazol charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 88,2%. Głównym nośnikiem leku są albuminy surowicy. Ponadto, znaczna część mikonazolu (10,6%) wiąże się z czerwonymi krwinkami, co ma istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie3.

Metabolizm mikonazolu

Mikonazol, który został wchłonięty do krwiobiegu, podlega intensywnym procesom metabolicznym. Zdecydowana większość substancji czynnej ulega biotransformacji, a jedynie niewielka frakcja (mniej niż 1% podanej dawki) jest wydalana w niezmienionej postaci z moczem4.

Eliminacja leku

Biologiczny okres półtrwania mikonazolu w fazie eliminacji z osocza wynosi u większości pacjentów od 20 do 25 godzin. Ten parametr farmakokinetyczny determinuje czas utrzymywania się aktywnych stężeń leku w organizmie i może mieć wpływ na ustalanie schematu dawkowania5.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek okres półtrwania mikonazolu w fazie eliminacji pozostaje podobny do wartości obserwowanych u osób z prawidłową funkcją nerek. Jest to istotna informacja kliniczna, sugerująca brak konieczności modyfikacji dawkowania u tej grupy pacjentów. Warto jednak zaznaczyć, że podczas hemodializy stężenie mikonazolu w osoczu ulega umiarkowanemu zmniejszeniu, wynoszącemu około 50%6.

Parametr farmakokinetyczny Wartość Uwagi
Zawartość substancji czynnej 20 mg/g W żelu do stosowania w jamie ustnej
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 31-49 ng/ml Po podaniu dawki 60 mg
Czas do osiągnięcia Cmax (Tmax) około 2 godziny Po podaniu żelu do jamy ustnej
Wiązanie z białkami osocza 88,2% Głównie z albuminami
Wiązanie z czerwonymi krwinkami 10,6% Istotny element dystrybucji leku
Eliminacja w niezmienionej formie z moczem <1% Znaczna część jest metabolizowana
Biologiczny okres półtrwania (t1/2) 20-25 godzin W fazie eliminacji w osoczu
Wpływ hemodializy na stężenie w osoczu redukcja o około 50% U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl