szumy uszne
Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięku w uszach lub głowie bez zewnętrznego źródła bodźca akustycznego. Pacjenci najczęściej opisują je jako dzwonienie, brzęczenie, syczenie, szum lub pisk. Szumy mogą być jednostronne lub obustronne, stałe lub przerywane, a ich nasilenie może się zmieniać w czasie.
Etiologia szumów usznych jest złożona i obejmuje uszkodzenia układu słuchowego (m.in. urazy akustyczne, prezbjakuzję, chorobę Ménière’a), zaburzenia naczyniowe, choroby metaboliczne, infekcje, urazy głowy, działania niepożądane leków (np. aminoglikozydów, salicylanów) czy zaburzenia w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. U około 40% pacjentów nie udaje się ustalić jednoznacznej przyczyny.
Diagnostyka szumów usznych obejmuje szczegółowy wywiad, badanie otolaryngologiczne, audiometrię tonalną i słowną, tympanometrię, badania obrazowe (TK lub MRI) oraz ocenę układu stomatognatycznego. W wybranych przypadkach wskazane są badania naczyniowe, szczególnie gdy szum ma charakter pulsujący.
Leczenie szumów usznych powinno być ukierunkowane na przyczynę, jeśli jest możliwa do zidentyfikowania. Terapia obejmuje metody habituacyjne (TRT – Tinnitus Retraining Therapy), terapię dźwiękiem, techniki relaksacyjne, terapię poznawczo-behawioralną oraz farmakoterapię wspomagającą. W wybranych przypadkach stosuje się aparaty słuchowe, generatory szumu lub stymulację elektryczną. Skuteczność poszczególnych metod jest zróżnicowana, a terapia często wymaga podejścia interdyscyplinarnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Telam 40 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający telmisartan 40 mg oraz amlodypinę 5 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa wynikającym z farmakologii obu składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy oraz obrzęk obwodowy, występujące często (≥1/100 do <1/10). Inne często zgłaszane objawy to zmiany rytmu wypróżnień, takie jak biegunka i zaparcia. Poważne działania niepożądane, w tym ciężkie omdlenia, obrzęk naczynioruchowy oraz posocznica, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z pięciu kontrolowanych badań klinicznych obejmujących ponad 3500 pacjentów, z czego ponad 2500 otrzymywało kombinację telmisartanu i amlodypiny. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka klinicznego.
amlodypina, arytmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, częstoskurcz komorowy, depresja, duszność, eozynofilia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hiponatremia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezja, posocznica, przerost dziąseł, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, telmisartan, wzdęcia, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherza, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Verpyllo 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa u dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo (12,7% vs 12,8%). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) oraz zmęczenie (0,83% vs 1,32%). Działania te miały charakter łagodny lub umiarkowany. Rzadziej obserwowano m.in. zaburzenia serca (blok prawej odnogi pęczka Hisa 0,24%, arytmia zatokowa 0,30%, wydłużenie odstępu QT 0,53%) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną i obrzęk naczynioruchowy, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. U dzieci w wieku 2-11 lat stosujących bilastynę 10 mg częstość działań niepożądanych była zbliżona do placebo (68,5% vs 67,5%), z najczęstszymi objawami takimi jak ból głowy (2,1% vs 1,2%) i alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz, dyskomfort w jamie brzusznej, gamma-glutamylotransferaza, kołatanie serca, kreatynina we krwi, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, opryszczka wargowa, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, szumy uszne, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, triglicerydy we krwi, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxycyclinum Polfarmex 100 mg
Doxycyclinum Polfarmex, zawierający 100 mg doksycykliny w formie hyklanu, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Do często obserwowanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak brak łaknienia, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie języka oraz zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy. Niezbyt często występuje rzekomobłoniaste zapalenie jelita z nadmiernym wzrostem Clostridium difficile. Rzadko obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość, neutropenia, eozynofilia) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie osierdzia i zespół DRESS. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do uszkodzenia wątroby, czasem z zapaleniem trzustki, a także do łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego manifestującego się u niemowląt wypukłym ciemiączkiem oraz u starszych pacjentów zaburzeniami widzenia i bólami głowy.
aminotransferazy wątrobowe, antybiotykoterapia, Clostridium difficile, doksycyklina, doksycyklina hyklan, dysfagia, eozynofilia, fotodermatoza, fotoonycholiza, hepatotoksyczność, małopłytkowość, nadciśnienie śródczaszkowe, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, porfiria, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, szumy uszne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epilantin 150 mg
Lakozamid (Epilantin) stosowany w leczeniu napadów częściowych u pacjentów z padaczką wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się częstością działań niepożądanych u 61,9% leczonych, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, bóle głowy, nudności oraz diplopię. Objawy te mają zazwyczaj nasilenie łagodne do umiarkowanego i wykazują tendencję do zmniejszania się z czasem terapii, co sugeruje rozwój tolerancji. W badaniach monoterapii lakozamidem odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniósł 10,6%, co jest niższym wynikiem niż w przypadku karbamazepiny CR (15,6%). Dawkowanie lakozamidu dostępne jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii w przypadku działań zależnych od dawki.
agranulocytoza, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, dawka nasycająca, diplopia, drgawki, dyskineza, dyskomfort w jamie brzusznej, epilantin, euforia, hiponatremia, karbamazepina, lakozamid, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad częściowy, neutropenia, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości na lek, reakcja nadwrażliwości skórnej, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, trzepotanie przedsionków, wydłużony odstęp QT, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Venlafaxine Actavis, dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują liczne układy narządowe. Do bardzo często występujących należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym nocne. Istotne są poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i trombocytopenia, które wymagają natychmiastowej interwencji. W zakresie układu nerwowego obserwuje się m.in. złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki oraz dystonię. Ponadto, wenlafaksyna może powodować hiponatremię, zaburzenia endokrynologiczne (np. nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemię), a także poważne zaburzenia kardiologiczne, takie jak torsade de pointes, migotanie komór, wydłużenie odstępu QT oraz kardiomiopatię takotsubo.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, częstomocz, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, majaczenie, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parasomnia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia orgazmu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taclar 500 mg
Taclar, zawierający klarytromycynę 500 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, jest antybiotykiem makrolidowym o szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodny przebieg. U pacjentów z immunosupresją stosujących dawkę 1000 mg/dobę odnotowano istotne zmiany w parametrach wątrobowych (wzrost AspAT i AlAT u 2-3% pacjentów) oraz hematologicznych (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), a także podwyższone stężenie azotu mocznikowego we krwi u mniejszego odsetka chorych. W związku z tym konieczne jest regularne monitorowanie tych parametrów u pacjentów z obniżoną odpornością podczas terapii klarytromycyną.
agranulocytoza, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, azot mocznikowy, biegunka, ból brzucha, depersonalizacja, drgawki, dysgezja, dyskineza, enzymy wątrobowe, eozynofilia, halucynacje, immunosupresja, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, migotanie przedsionków, neutropenia, niedosłuch, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, stan splątania, szumy uszne, trombocytopenia, trombocytoza, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie psychotyczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie tkanki łącznej, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe - Leksykon substancji czynnych
Nabumeton – Działania niepożądane
Nabumeton, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10000). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują m.in. nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, a także poważne powikłania takie jak wrzody trawienne, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, nabumeton może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca. Szczególnie niebezpieczne są ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz reakcje anafilaktyczne. Istotne jest także zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych tętnic, w tym zawału serca i udaru mózgu, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niepożądana reakcja skórna, dezorientacja, duszność, fotodermatoza, hematemeza, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, łysienie, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, senność, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie płuc, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie słuchu, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zawał serca, zawroty głowy, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 2 – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Neurofibromatoza typu 2 (NF2) jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się rozwojem łagodnych, ale wieloogniskowych guzów OUN, w tym osłoniaków przedsionkowych (VS) i oponiaków. Rokowanie zależy od wieku wystąpienia objawów, typu mutacji genetycznej oraz obecności oponiaków. Wskaźniki przeżycia po rozpoznaniu wynoszą 85% (5 lat), 67% (10 lat) i 38% (20 lat), ze średnim okresem przeżycia około 15 lat i średnim wiekiem zgonu 36-39 lat. Wczesny początek objawów (<25 lat) wiąże się z gorszym rokowaniem (5-, 10-, 20-letnie przeżycie: 80%, 60%, 28%) w porównaniu do późniejszego początku (odpowiednio 100%, 87%, 62%). Mutacje ucinające (nonsensowne lub przesunięcia ramki odczytu) powodują cięższy przebieg choroby i wcześniejsze wystąpienie objawów, natomiast mutacje typu missense i splicingowe oraz mozaikowość korelują z łagodniejszym fenotypem i lepszym przeżyciem. Wielkość osłoniaków przedsionkowych ≤2 cm w momencie diagnozy jest korzystnym czynnikiem prognostycznym.
bevacizumab, dysfunkcja przedsionkowa, korelacja genotyp-fenotyp, mutacja genowa, mutacja miejsca splicingowego, mutacja nonsensowna, nadciśnienie, neurofibromatoza typu 2, niepełnosprawność funkcjonalna, oponiak wewnątrzczaszkowy, poradnictwo genetyczne, porażenie nerwu twarzowego, progresja kliniczna, przesunięcie ramki odczytu, śmiertelność i chorobowość, stan przedrzucawkowy, szumy uszne, transformacja złośliwa, upośledzenie słuchu, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu, wodogłowie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin 5 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Vilpin, jest antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, szeroko stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, z najczęstszymi objawami takimi jak obrzęki (≥1/10), senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, duszność, ból brzucha, nudności, zmęczenie oraz obrzęk okolicy kostek (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, w tym zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego (bardzo rzadko <1/10 000), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), obrzęk naczynioruchowy oraz zapalenie trzustki. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie objawów niepożądanych, zwłaszcza tych wpływających na układ sercowo-naczyniowy i skórę, a także zgłaszanie ich do odpowiednich instytucji nadzoru farmakologicznego.
alopecja, amlodypina, antagonista wapnia, arytmia, bezsenność, bradykardia, depresja, diplopia, duszność, dyspepsja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, hiperplazja dziąseł, hipotensja, impotencja, kołatanie serca, kserostomia, kurcz mięśni, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, nieżyt nosa, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, plamica, podatność na infekcje, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, splątanie, szumy uszne, zaburzenia mikcji, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zaparcie, zawał serca, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Atorva 10 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Apo-Atorva, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. Dane z badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów (8755 leczonych atorwastatyną przez średnio 53 tygodnie) wskazują na dobrą tolerancję leku, z 5,2% przerwaniem terapii z powodu działań niepożądanych (w porównaniu do 4,0% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane obejmują dolegliwości żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka), bóle mięśni i stawów oraz podwyższone enzymy wątrobowe (aminotransferazy >3x ULN u 0,8% pacjentów). Często obserwowano hiperglikemię, co jest istotne u pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie, hipertriglicerydemia). Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (>3x ULN) wystąpiło u 2,5%, a >10x ULN u 0,4% pacjentów, co wskazuje na ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśnia, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szumy uszne, wzdęcie, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranozek 375 mg
Ranolazyna, stosowana w leczeniu przewlekłej dławicy piersiowej, wykazuje profil działań niepożądanych o różnym nasileniu, najczęściej łagodnym do umiarkowanego, pojawiającym się głównie w pierwszych dwóch tygodniach terapii. W badaniu klinicznym III fazy (n=1030) najczęstsze działania niepożądane obejmowały zaparcia, wymioty, nudności (częstość ≥1/10), zawroty głowy i ból głowy (częstość ≥1/100 do <1/10), a także astenia. Rzadziej obserwowano hiponatremię, dezorientację, niedociśnienie tętnicze, zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy oraz zaburzenia erekcji. W badaniu MERLIN-TIMI 36 potwierdzono podobny profil bezpieczeństwa, z rzadkimi przypadkami ostrej niewydolności nerek (<1%), niezależnie od stosowania ranolazyny lub placebo. U pacjentów z cukrzycą, niewydolnością krążenia klasy I/II oraz obturacyjną chorobą płuc nie odnotowano wzrostu częstości działań niepożądanych o znaczeniu klinicznym.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, cukrzyca, dysfagia, działanie niepożądane, filtracja kłębuszkowa, hiponatremia, klirens kreatyniny, krwiomocz, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obturacyjna choroba płuc, ostra niewydolność nerek, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, szumy uszne, udar mózgu, upośledzenie słuchu, zaburzenia erekcji, zapalenie dwunastnicy, zapalenie trzustki, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biodacyna 250 mg/ml
Lek Biodacyna zawiera amikacynę w stężeniach 125 mg/ml lub 250 mg/ml i należy do grupy aminoglikozydów, charakteryzujących się specyficznym profilem toksyczności. Najistotniejsze działania niepożądane obejmują ototoksyczność (uszkodzenie ślimaka prowadzące do utraty słuchu, zwłaszcza wysokich tonów, wykrywane audiometrycznie), nefrotoksyczność (zmiany czynności nerek, które zwykle ustępują po odstawieniu leku) oraz blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Ryzyko tych powikłań wzrasta u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących inne leki oto- lub nefrotoksyczne oraz u osób leczonych długotrwale lub dawkami przekraczającymi zalecenia. Dodatkowo, działania niepożądane obejmują m.in. reakcje anafilaktyczne, hipomagnezemię, zaburzenia neurologiczne, niedosłuch, niedociśnienie, bezdech, nudności, wysypki oraz objawy nefrotoksyczności (skąpomocz, wzrost kreatyniny, albuminuria). Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, od bardzo rzadkich (<1/10 000) do niezbyt częstych (≥1/1000 do <1/100).
albuminuria, amikacyna disiarczan, antybiotyk aminoglikozydowy, azotemia, badanie audiometryczne, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, drżenie, eozynofilia, erytrocyturia, głuchota nerwowo-czuciowa, hipomagnezemia, klirens kreatyniny, leukocyturia, nadkażenie, nefrotoksyczność, niedociśnienie, niedokrwistość, niedosłuch, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, podwyższone stężenie kreatyniny, reakcja anafilaktyczna, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczna nefropatia, uszkodzenie ślimaka, VIII nerw czaszkowy, wstrząs anafilaktyczny, zawał siatkówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, stosowana w dawkach 10 mg u dzieci (2-11 lat) oraz 20 mg u dorosłych i młodzieży (12-17 lat), wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo. W badaniach klinicznych u dzieci najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (2,1% vs 1,2% placebo), alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,0% vs 1,2%) oraz ból brzucha (1,0% vs 1,2%). U dorosłych i młodzieży przyjmujących bilastynę 20 mg najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38% placebo), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) oraz zmęczenie (0,83% vs 1,32%). Działania te występowały z podobną częstością w grupach placebo, co potwierdza dobrą tolerancję leku.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, częstoskurcz, duszność, dyskomfort jamy brzusznej, kołatanie serca, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, opryszczka twarzy, podrażnienie oka, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, świąd, szumy uszne, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wyprysk, wzmożone pragnienie, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Neotigason 25 mg
Acytretyna (Neotigason), dostępna w kapsułkach 10 mg i 25 mg, jest retinoidem o działaniu podobnym do witaminy A, stosowanym w terapii schorzeń dermatologicznych. Lek ten może powodować szereg działań niepożądanych wpływających na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, w tym szczególnie istotne zaburzenia widzenia nocnego, takie jak ślepota nocna (bardzo rzadko) oraz niewyraźne widzenie (niezbyt często). Ponadto, częste objawy jak suchość oczu i zapalenie spojówek mogą prowadzić do tymczasowego pogorszenia ostrości widzenia. Inne działania niepożądane o potencjalnym wpływie na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów to bóle i zawroty głowy (często), neuropatia obwodowa (rzadko), łagodne nadciśnienie śródczaszkowe (bardzo rzadko), zaburzenia słuchu i szumy uszne oraz zmiany nastroju i zaburzenia psychiczne. Wystąpienie tych objawów wymaga natychmiastowego zaprzestania prowadzenia pojazdów i konsultacji lekarskiej.
- Leksykon substancji czynnych
Acetylocysteina – Działania niepożądane
Acetylocysteina, stosowana jako mukolityk oraz antidotum w zatruciu paracetamolem, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz zapalenie jamy ustnej (częstość niezbyt częsta, tj. ≥1/1000 do <1/100 pacjentów). Reakcje nadwrażliwości, w tym świąd, pokrzywka, wysypka i obrzęk naczynioruchowy, występują niezbyt często, natomiast bardzo rzadko (częstość <1/10 000) mogą pojawić się ciężkie reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny czy zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół Lyella), które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Niezbyt często obserwuje się także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, niedociśnienie tętnicze) oraz układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli), szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami serca.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, duszność, gorączka, hiperamonemia, hiperwentylacja, krwotok, lek przeciwzakrzepowy, nadreaktywność oskrzeli, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, skurcz oskrzeli, środek mukolityczny, świąd, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka, zaburzenia wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żyły, zatrucie paracetamolem, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas 600 mg + 200 mg + 245 mg
Produkt leczniczy Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas zawiera efawirenz 600 mg, emtrycytabinę 200 mg oraz tenofowir dizoproksyl 245 mg w formie tabletek powlekanych. W badaniu klinicznym AI266073 (n=460) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w ciągu 48 tygodni były zaburzenia psychiczne (16%), układu nerwowego (13%) oraz żołądkowo-jelitowe (7%). Istotne klinicznie działania niepożądane obejmują ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy), poważne zaburzenia neurologiczne i psychiczne (ciężka depresja, zgony samobójcze, psychozy, napady drgawek), ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki oraz kwasicę mleczanową, która może prowadzić do zgonu. Ponadto, rzadkie przypadki zaburzeń czynności nerek, w tym zespół Fanconiego, mogą skutkować zaburzeniami kości i zwiększonym ryzykiem złamań, co wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek u pacjentów leczonych tym preparatem.
astenia, białkomocz, biegunka, ból głowy, depresja, dyspepsja, ginekomastia, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, hipofosfatemia, jadłowstręt, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, mialgia, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, myśli samobójcze, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obniżenie libido, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, ostra martwica cewek nerkowych, ostre zapalenie wątroby, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rozmiękanie kości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, szumy uszne, wysypka krostkowa, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zaburzenie czynności kanalika bliższego nerki, zaburzenie czynności nerki, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mowy, zaburzenie urojeniowe, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Fanconiego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Irbesartan Aurovitas 150 mg
W badaniach klinicznych irbesartan wykazywał profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z częstością zdarzeń niepożądanych odpowiednio 56,2% vs 56,5%. Przerwania terapii z powodu działań niepożądanych były rzadsze w grupie irbesartanu (3,3%) niż placebo (4,5%). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią oraz prawidłową funkcją nerek odnotowano ortostatyczne zawroty głowy i hipotonię ortostatyczną u 0,5% pacjentów, częściej niż w grupie placebo. Istotnym działaniem niepożądanym była hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l), występująca u 29,4% pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią leczonych irbesartanem 300 mg, w porównaniu do 22% w grupie placebo. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem hiperkaliemia wystąpiła u 46,3% w grupie irbesartanu vs 26,3% placebo. Często obserwowano także wzrost aktywności kinazy kreatynowej (1,7%) bez klinicznie istotnych zaburzeń mięśniowo-szkieletowych oraz nieistotne klinicznie zmniejszenie stężenia hemoglobiny u 1,7% pacjentów z zaawansowaną nefropatią cukrzycową.
białkomocz, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, irbesartan, kinaza kreatynowa, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ortostatyczne zawroty głowy, reakcja anafilaktyczna, szumy uszne, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zawroty głowy ośrodkowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vizilatan Duo (50 mcg + 5 mg)/ml
Vizilatan Duo to lek okulistyczny zawierający latanoprost (50 µg/ml) oraz tymolol maleinian (5 mg/ml), stosowany w terapii jaskry i nadciśnienia wewnątrzgałkowego. Latanoprost jest odpowiedzialny za działania niepożądane głównie miejscowe, takie jak trwałe zwiększenie pigmentacji tęczówki (16-20% pacjentów, a w badaniu 5-letnim nawet 33%), zmiany w obrębie rzęs (zwiększenie długości, grubości, pigmentacji i liczby), a także przemijające objawy podrażnienia oczu (ból, pieczenie, zaczerwienienie). Tymolol, mimo miejscowego podania, może wywoływać działania ogólnoustrojowe, w tym bradykardię, zaburzenia rytmu serca, zastoinową niewydolność serca oraz skurcz oskrzeli, choć zdarzenia te są rzadsze niż przy podaniu ogólnym. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, z najczęstszymi objawami dotyczącymi układu nerwowego (ból głowy), oka (podrażnienie, zapalenia, przekrwienie) oraz skóry (wysypka, świąd).
astma, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba rogówki, dławica piersiowa, duszność, hipoglikemia, latanoprost, łzawienie, miastenia, nadżerka rogówki, niedokrwienie mózgu, niewyraźne widzenie, objaw Raynauda, obrzęk plamki, obrzęk rogówki, odwarstwienie naczyniówki, opryszczkowe zapalenie rogówki, parestezja, pigmentacja tęczówki, podrażnienie oczu, przekrwienie oczu, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, suchość oczu, światłowstręt, szumy uszne, tymolol maleinian, udar naczyniowy mózgu, wysypka skórna, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Objawy
Otoskleroza to postępujące schorzenie ucha środkowego i wewnętrznego, charakteryzujące się nieprawidłowym wzrostem tkanki kostnej, prowadzącym do przewodzeniowej i w zaawansowanych stadiach również odbiorczej utraty słuchu. Objawy pojawiają się najczęściej między 20. a 40. rokiem życia i obejmują stopniową utratę słuchu, początkowo dla dźwięków niskoczęstotliwościowych, paradoksalną poprawę słyszenia w hałaśliwym otoczeniu (paracusis Willisii), szumy uszne (tinnitus, u 50-85% pacjentów) oraz zawroty głowy i zaburzenia równowagi u około 30% chorych. Utrata słuchu jest najczęściej obustronna (70-80%), a progresja choroby jest zmienna i zależy od wieku wystąpienia, płci, czynników hormonalnych oraz predyspozycji genetycznych. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym, audiometrii (w tym wykryciu karbu Carharta) oraz w wybranych przypadkach tomografii komputerowej.
aparat słuchowy, badanie otoskopowe, choroba Ménière’a, fluorek sodu, kanały półkoliste, narządy otolitowe, narządy równowagi, obustronna utrata słuchu, otoskleroza, otoskleroza ślimakowa, otoskopia, postępująca utrata słuchu, stapedektomia, strzemiączko, szumy uszne, tinnitus, tomografia komputerowa, utrata słuchu przewodzeniowa, vertigo, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Agapurin 100 mg
Agapurin, zawierający 100 mg pentoksyfiliny w tabletce drażowanej, jest wskazany do leczenia zaburzeń krążenia obwodowego i niedokrwiennych stanów różnych narządów u pacjentów dorosłych. Wskazania obejmują miażdżycę, angiopatię cukrzycową, zapalenia naczyń oraz dysfunkcje śródbłonka naczyń. Lek jest szczególnie zalecany w chromaniu przestankowym (zwłaszcza w II stadium choroby wg Fontaine’a), bólach spoczynkowych kończyn, zmianach troficznych skóry i tkanek (owrzodzenia podudzi, zgorzel, zespół pozakrzepowy), a także w angiopatiach i zaburzeniach neurologicznych wynikających z niedokrwienia nerwów obwodowych. Ponadto, Agapurin znajduje zastosowanie w ostrych i przewlekłych zaburzeniach krążenia siatkówki i naczyniówki oka, nagłej utracie słuchu o podłożu naczyniowym, zawrotach głowy oraz szumach usznych związanych z niedokrwieniem ucha wewnętrznego.
angioneuropatia, angiopatia cukrzycowa, bóle spoczynkowe, chromanie przestankowe, cukrzyca, dystans chromania, klasyfikacja Fontaine’a, miażdżyca, nagła utrata słuchu, neuropatia obwodowa, niedokrwienie mózgu, niedosłuch, owrzodzenie podudzi, owrzodzenie żylne podudzi, pentoksyfilina, szumy uszne, udar mózgu, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia słuchu, zakrzepica żył siatkówki, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawroty głowy, zespół pozakrzepowy, zespół stopy cukrzycowej, zgorzel, zmiany troficzne - Leksykon leków
Działania niepożądane – AzitroLEK 200 mg/5 ml
AzitroLEK (azytromycyna) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Szczególnie istotne są potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak ciężkie reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia rytmu serca (torsade de pointes, arytmie komorowe), niewydolność wątroby (w tym piorunujące zapalenie i martwica), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, DRESS) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego, w tym biegunka (≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (≥1/100 do <1/10). Ponadto, azytromycyna może powodować zmiany w obrazie krwi (leukopenia, neutropenia, eozynofilia, małopłytkowość), reakcje nadwrażliwości, objawy neuropsychiatryczne (nerwowość, bezsenność, majaczenie, omamy) oraz zaburzenia słuchu i wzroku.
AGEP, arytmia komorowa, azytromycyna, Clostridioides difficile, drożdżyca, dysfagia, dyzuria, eozynofilia, jadłowstręt, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zawroty błędnikowe, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Opokan 7,5 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie układ pokarmowy, z częstością występowania bardzo często (≥1/10) objawów takich jak niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunka. Istotne klinicznie są rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia, perforacje (bardzo rzadko <1/10000), które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Dawkowanie stosowane w badaniach klinicznych obejmowało 7,5 lub 15 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy u 15197 pacjentów. Ponadto meloksykam może powodować zaburzenia czynności wątroby (niezbyt często), reakcje hematologiczne, w tym agranulocytozę (bardzo rzadko), oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (rzadko). Wśród działań niepożądanych obserwowano także nadciśnienie tętnicze, obrzęki, niewydolność serca oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica kanalików nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) jest powikłaniem reaktywacji wirusa varicella-zoster (VZV) w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy), prowadzącym do zapalenia i obrzęku nerwu, co skutkuje uszkodzeniem mechanicznym w kanale kostnym Fallopiusza oraz zwyrodnieniem wallerowskim. Patogeneza obejmuje pierwotne zakażenie ospą wietrzną, latencję wirusa w zwojach nerwowych oraz jego reaktywację pod wpływem immunosupresji, stresu, starzenia się lub chorób współistniejących. RHS charakteryzuje się jednostronnym porażeniem nerwu twarzowego, często z zajęciem nerwów VIII, IX, V i VI, co prowadzi do objawów takich jak zaburzenia smaku, zmniejszone łzawienie, utrata słuchu, zawroty głowy oraz dysfagia. Rokowanie jest gorsze niż w porażeniu Bella, z około 70% pacjentów odzyskujących funkcję nerwu twarzowego, a powikłania obejmują synkinezę, nerwoból popółpaścowy oraz uszkodzenia rogówki z ryzykiem trwałej utraty wzroku.
Alphaherpesvirinae, dysfagia, główny układ zgodności tkankowej, herpeswirus, immunosupresja, interferon alfa, lagoftalmus, limfopenia, nerw błędny, nerw językowo-gardłowy, nerw odwodzący, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, nerwoból popółpaścowy, oczopląs, ospa wietrzna, otarcie rogówki, owrzodzenie rogówki, półpasiec uszny, porażenie Bella, skala House-Brackmanna, synkineza, szumy uszne, utrata słuchu, wirus DNA, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, zaburzenia mowy, zaburzenia smaku, zakażenie HIV, zakażenie pierwotne, zapalenie nerwu, zawroty głowy, zespół Ramsaya Hunta, zwój kolanka, zwój korzeni grzbietowych, zwyrodnienie Wallera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nomigren 12,5 mg
Almotryptan, substancja czynna leku Nomigren, został oceniony pod kątem bezpieczeństwa u ponad 2700 pacjentów w badaniach klinicznych trwających do roku. Profil działań niepożądanych jest relatywnie korzystny, z najczęściej występującymi objawami takimi jak zawroty głowy, senność, nudności, wymioty oraz zmęczenie, których częstość nie przekracza 1,5%. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania, obejmując kategorie od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznaną. Szczególną uwagę zwraca się na potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy), reakcje anafilaktyczne, napady padaczkowe, skurcz naczyń wieńcowych, zawał mięśnia sercowego oraz niedokrwienie jelit, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
almotryptan, astenia, biegunka, ból kości, ból mięśni, częstoskurcz, kołatanie serca, lek przeciwmigrenowy, napad migreny, napad padaczkowy, niedokrwienie jelit, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz naczyń wieńcowych, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tryptan, ucisk w gardle, wymioty, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Halucynacje i słyszenie głosów – Etiologia i przyczyny
Halucynacje słuchowe, definiowane jako percepcje dźwiękowe bez zewnętrznego bodźca, mają złożoną etiologię obejmującą czynniki biologiczne, psychologiczne i środowiskowe. Występują najczęściej w schizofrenii (75-80% pacjentów), gdzie mają charakter negatywny i krytyczny, ale także w chorobie afektywnej dwubiegunowej (20-50%), PTSD (~40%), zaburzeniach lękowych (~14%) i ciężkiej depresji (~10%). Neuroobrazowanie (PET, fMRI) wskazuje na zwiększoną aktywność w jądrach prążkowia, wzgórzu, regionach paralimbicznych i podwzgórzu oraz zaburzenia funkcji lewego płata skroniowego. Patofizjologia obejmuje dysfunkcje receptorów dopaminowych D2, serotoninowych 5HT2a oraz glutaminergicznych, a także zaburzenia równowagi między układem limbicznym a korą przedczołową (model VOICE). Modele neurokognitywne sugerują, że halucynacje wynikają z błędnego przypisywania wewnętrznych zdarzeń poznawczych źródłom zewnętrznym, co jest związane z deficytami w monitorowaniu mowy wewnętrznej i przetwarzaniu motoryczno-sensorycznym.
choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, ciało migdałowate, ciężka depresja, delirium tremens, funkcjonalny rezonans magnetyczny, glutaminian, guz mózgu, halucynacje hipnagogiczne, halucynacje hipnopompiczne, halucynacje słuchowe, lek przeciwpsychotyczny, migrena, narkolepsja, neuroleptyk, otępienie z ciałami Lewy’ego, padaczka skroniowa, pień mózgu, płat skroniowy, pozytronowa tomografia emisyjna, receptor dopaminowy, receptor serotoninowy, schizofrenia, szumy uszne, terapia poznawczo-behawioralna, udar mózgu, układ limbiczny, upośledzenie słuchu, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie percepcji, zaburzenie psychotyczne, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – ACC mini 100 mg
Acetylocysteina, substancja czynna leku ACC mini 100 mg, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się reakcje nadwrażliwości (np. wysypka, świąd) oraz objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha, występujące niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Rzadziej pojawiają się duszność i skurcz oskrzeli (≥1/10 000 do <1/1000), a bardzo rzadko ciężkie reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (<1/10 000). Dodatkowo zgłaszano bóle głowy, szumy uszne, tachykardię (>100 uderzeń/min), krwotoki oraz zmiany skórne, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i konsultacji lekarskiej.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, duszność, dyspepsja, lek przeciwzakrzepowy, nadreaktywność oskrzeli, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neiraxin® B –
Neiraxin® B w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera 100 mg pirydoksyny chlorowodorku, 100 mg tiaminy chlorowodorku, 1 mg cyjanokobalaminy oraz 20 mg lidokainy chlorowodorku w 2 ml ampułce, a także 40 mg alkoholu benzylowego jako substancji pomocniczej. Lek może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Szczególnie istotne są reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny czy zatrzymanie oddechu, które mogą stanowić zagrożenie życia. Ponadto, obserwuje się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (tachykardia bardzo rzadko, bradykardia i arytmie o nieznanej częstości), a także objawy ze strony układu nerwowego, w tym drgawki, splątanie i zaburzenia świadomości, szczególnie po szybkim wstrzyknięciu dożylnym lub do dobrze ukrwionych tkanek. Alkohol benzylowy może wywoływać reakcje nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów.
alkohol benzylowy, arytmia, bradykardia, cyjanokobalamina, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drętwienie, drgawki, lidokainy chlorowodorek, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, pirydoksyny chlorowodorek, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, tiaminy chlorowodorek, trądzik, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Senamina 12,5 mg
Senamina, zawierająca 12,5 mg doksylaminy wodorobursztynianu w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które są przeważnie łagodne i przemijające, najczęściej występujące na początku terapii. Najczęstsze działania niepożądane to senność (≥1/10) oraz objawy antycholinergiczne, takie jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, niewyraźne widzenie, zatrzymanie moczu, zwiększone wydzielanie śluzu w oskrzelach i zawroty głowy, występujące z częstością 1-9%. Inne działania niepożądane o częstości od 1/100 do <1/10 obejmują ból głowy, bezsenność, nerwowość, zmęczenie, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból w górnej części brzucha), podwójne widzenie, szumy uszne, niedociśnienie ortostatyczne oraz duszność. Rzadziej (1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się drżenia, drgawki, niedokrwistość hemolityczną, małopłytkowość, leukopenię i agranulocytozę.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie skóry, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból górnej części brzucha, doksylamina wodorobursztynian, drgawka, drżenie, duszność, efekt antycholinergiczny, kołatanie serca, koszmar senny, lek przeciwhistaminowy, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk obwodowy, parestezja, podwójne widzenie, refluks dwunastniczo-żołądkowy, senność, suchość jamy ustnej, szumy uszne, wymioty, zaburzenie koordynacji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu nerwowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb japoński – Właściwości farmakodynamiczne
Miłorząb japoński (Ginkgo biloba L.) wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, szczególnie istotne w leczeniu zespołów otępiennych (kod ATC: N06DX02). Jego mechanizm działania nie jest w pełni poznany, jednak badania kliniczne potwierdzają poprawę funkcji poznawczych u osób starszych, manifestującą się zmianami w zapisie EEG oraz zwiększoną czujnością. Substancja wpływa korzystnie na właściwości reologiczne krwi, zmniejszając jej lepkość i hamując agregację płytek krwi. Dodatkowo, miłorząb działa rozkurczająco na naczynia krwionośne przedramienia oraz zwiększa przepływ krwi w naczyniach obwodowych, co przekłada się na poprawę perfuzji mózgowej u osób w wieku 60-70 lat. W modelach zwierzęcych wykazano także neuroprotekcyjne działanie w warunkach niedotlenienia mózgu.
agregacja płytek krwi, czynnik aktywujący płytki, działanie antyoksydacyjne, działanie naczynioochronne, działanie neuroprotekcyjne, elektroencefalografia, funkcja mitochondrialna, funkcja poznawcza, glikozyd flawonowy, krążenie mózgowe, lepkość krwi, miłorząb japoński, naczynie krwionośne, niedotlenienie mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja mózgu, produkt leczniczy roślinny, reologia krwi, szumy uszne, wyciąg z miłorzębu, zaburzenie poznawcze, zawroty głowy pochodzenia naczyniowego, zespół otępienny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ibenal Forte 400 mg
Ibuprofen w dawce 400 mg (Ibenal Forte) stosowany zgodnie z zaleceniami nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Jednakże, lekarz powinien uwzględnić potencjalne działania niepożądane, które mogą zaburzać sprawność psychomotoryczną, takie jak bóle głowy (≥ 1/1000 do < 1/100), zawroty głowy (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bezsenność, pobudzenie, uczucie zmęczenia, depresja, reakcje psychotyczne oraz szumy uszne. Rzadkie objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, jak kołatanie serca (< 1/10 000) czy niewydolność serca, również mogą wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Szczególną uwagę należy zwrócić na sytuacje przedawkowania, długotrwałego stosowania (zwłaszcza dawki do 2400 mg/dobę), astmę oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą znacząco upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów.
astma, bezsenność, ból głowy, depresja, duszność, funkcje poznawcze, hipotensja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, kołatanie serca, niewydolność serca, obrzęk języka, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie i drażliwość, przedawkowanie leku, reakcje nadwrażliwości, reakcje psychotyczne, szumy uszne, tachykardia, uczucie zmęczenia, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klabax 250 mg/5 ml 250 mg/5 ml
Terapia klarytromycyną (Klabax 250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takich jak ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodne nasilenie. U pacjentów immunoniekompetentnych stosujących dawki 1000 mg i 2000 mg/dobę najczęściej obserwowano nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunkę, wysypkę, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (SGOT, SGPT). Dawka 4000 mg/dobę wiązała się z 3-4-krotnie wyższą częstością działań niepożądanych, w tym znacznym podwyższeniem enzymów wątrobowych oraz leukopenią i trombocytopenią u 2-3% pacjentów. U dzieci (6 miesięcy–12 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, a zalecana jest postać zawiesiny.
agranulocytoza, AIDS, allopurynol, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fibraty, głuchota, jadłowstręt, klarytromycyna, kolchicyna, leukopenia, mania, mięśnie prążkowane, migotanie komór, migotanie przedsionków, neutropenia, nudności, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, róża, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, senność, stan splątania, statyny, suchość w ustach, szumy uszne, torsade de pointes, triazolam, trombocytemia, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia słuchu, zaburzenia smaku, zakażenie mykobakteryjne, zapalenie żyły, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Frimig 50 mg
Lek Frimig zawierający sumatryptan w dawkach 50 mg i 100 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często występujących należą zaburzenia ze strony układu nerwowego, takie jak dzwonienie w uszach, zawroty głowy, senność oraz parestezje i niedoczulica. Z nieznaną częstością obserwuje się poważniejsze objawy neurologiczne, w tym drgawki, oczopląs, mroczki, drżenia i dystonię. Zaburzenia widzenia, w tym migotanie, podwójne widzenie oraz ograniczenie pola widzenia, a także przypadki utraty wzroku, również występują z częstością nieznaną. Ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano rzadkie, ale poważne zdarzenia, takie jak bradykardia, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, przejściowe zmiany niedokrwienne w EKG, skurcz naczyń wieńcowych, dławica piersiowa oraz zawał mięśnia sercowego. Często obserwuje się przejściowe podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz nagłe zaczerwienienie skóry, a z nieznaną częstością niedociśnienie i zespół Raynauda. Duszność, nudności i wymioty są również często zgłaszane, choć ich etiologia może być związana z samą migreną.
artralgia, arytmia, biegunka, bradykardia, diplopia, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dystonia, kołatanie serca, lęk, mialgia, migotanie przedsionków, mroczki, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie jelita, nudności i wymioty, oczopląs, parestezja, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, sztywność karku, szumy uszne, tachykardia, uczucie ciężkości, utrata wzroku, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czucia, zaburzenia funkcji wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Raynauda - Leksykon leków
Działania niepożądane – Calipra 10 mg
Na podstawie badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów stosujących atorwastatynę (Calipra) przez średnio 53 tygodnie, odsetek przerwania leczenia wyniósł 5,2% w grupie leczonej w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka) oraz podwyższona aktywność aminotransferaz (0,8% pacjentów z klinicznie istotnym wzrostem >3x GGN) i kinazy kreatynowej (2,5% z aktywnością >3x GGN, 0,4% >10x GGN). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, oraz potencjalną hepatotoksyczność, które wymagają monitorowania enzymów mięśniowych i wątrobowych. Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) oraz niewydolność wątroby.
aminotransferazy, anafilaksja, cholestaza, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, tendinopatia, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona