ślinotok
Ślinotok (łac. sialorrhoea, ptyalism) to nadmierne wydzielanie śliny, które może prowadzić do jej wypływania z jamy ustnej. W warunkach fizjologicznych dorosły człowiek produkuje około 1-1,5 litra śliny na dobę, natomiast przy ślinotoku ilość ta jest znacząco zwiększona.
Przyczyny ślinotoku mogą być różnorodne. Do najczęstszych należą: choroby neurologiczne (choroba Parkinsona, stwardnienie zanikowe boczne, mózgowe porażenie dziecięce), zaburzenia połykania, infekcje jamy ustnej, stosowanie niektórych leków (cholinomimetyki, neuroleptyki, lit), ciąża, zatrucia (rtęcią, ołowiem), urazy nerwów czaszkowych oraz stany zapalne ślinianek.
Diagnostyka ślinotoku obejmuje dokładny wywiad, badanie przedmiotowe oraz badania dodatkowe ukierunkowane na określenie przyczyny nadmiernego wydzielania śliny. W zależności od etiologii, mogą być konieczne badania obrazowe ślinianek, testy neurologiczne lub konsultacje specjalistyczne.
Leczenie ślinotoku jest ukierunkowane przede wszystkim na przyczynę. W terapii objawowej stosuje się leki antycholinergiczne (hioscyna, atropina, glikopironium), iniekcje toksyny botulinowej do ślinianek, radioterapię ślinianek, a w przypadkach opornych – interwencje chirurgiczne (podwiązanie przewodów wyprowadzających ślinianek, neurektomia). Istotne znaczenie ma również fizjoterapia poprawiająca funkcję połykania i kontrolę mięśni twarzy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Niquitin 2 mg
Pastylki do ssania NiQuitin 2 mg, stosowane jako nikotynowa terapia zastępcza, mogą wywoływać działania niepożądane związane z farmakologicznym działaniem nikotyny, których częstość i nasilenie zależą od dawki. Najczęściej obserwowanymi objawami są nudności (≥1/10), a także wymioty, niestrawność, ból w nadbrzuszu, biegunka, suchość w jamie ustnej, zaparcia, zgaga oraz podrażnienia jamy ustnej (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują wrzód trawienny, refluks żołądkowo-przełykowy i zapalenie przełyku (≥1/1000 do <1/100). Ze strony układu nerwowego często zgłaszane są ból głowy i zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), a także bezsenność i niepokój. Działania niepożądane ze strony układu oddechowego obejmują zapalenie gardła, kaszel i ból gardła (≥1/100 do <1/10). W okresie po wprowadzeniu do obrotu odnotowano również kołatanie serca i tachykardię, które wymagają szczególnej uwagi u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi.
astma, bezsenność, biegunka, ból gardła, ból głowy, ból nadbrzusza, ból szczęki, czkawka, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dyskomfort jamy ustnej, infekcja dolnych dróg oddechowych, kaszel, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie dziąseł, kurcz krtani, moczenie nocne, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, nerwowość, niedrożność nosa, niepokój, niestrawność, nietypowe sny, nikotynowa terapia zastępcza, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, odbijanie, osłabienie, owrzodzenie jamy ustnej, padaczka, pokrzywka, przedawkowanie, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień, ślinotok, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty, wysypka, wzdęcia, wzmożony apetyt, zaburzenia krzepliwości, zaburzenia smaku, zaczerwienienie skóry, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zaparcie, zawroty głowy, zgaga, zmęczenie, zmiany nastroju - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały, że toksyczne efekty na wątrobę i nerki u gryzoni pojawiały się przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia klinicznego, podczas gdy przy 19-krotnym przekroczeniu nie odnotowano niekorzystnych skutków. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w obrębie siekaczy przy ekspozycji >67×, jednak przy 58-krotnym przekroczeniu nie obserwowano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne i miopatia, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu nie stwierdzono wpływu na układ nerwowy ani mięśnie. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58×, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, drżenie, efekt teratogenny, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karmienie piersią, margines bezpieczeństwa, narażenie kliniczne, neurotoksyczność, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, siekacze, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wpływ na rozrodczość, zaburzenia oddychania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Viatris 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że substancja ta wywołuje dawkozależne działania toksyczne charakterystyczne dla neuroleptyków, obejmujące hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów tolerowano pojedyncze dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Długoterminowe podawanie olanzapiny prowadziło do odwracalnych zmian, takich jak zmniejszenie masy jajników i macicy u szczurów oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym, związane ze wzrostem stężenia prolaktyny. Wpływ na hematologię obejmował zmniejszenie liczby leukocytów u myszy i szczurów oraz odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym nie stwierdzono cytotoksyczności szpiku kostnego.
anoreksja, ataksja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek neuroleptyczny, małopłytkowość, mediana dawki śmiertelnej, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodowego, prolaktyna, prostracja, sedacja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia hematologiczne, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cavinton Forte 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności winpocetyny wykazały, że substancja jest stosunkowo dobrze tolerowana przez zwierzęta laboratoryjne, przy czym dawki maksymalne bezobjawowe różnią się w zależności od gatunku i drogi podania. Doustna dawka LD50 u psów nie została ustalona ze względu na nietolerancję dawek powyżej 400 mg/kg mc. W badaniach podostrych szczury tolerowały dożylne dawki do 8 mg/kg mc. przez 14 dni oraz doustne do 25 mg/kg mc. przez 28 dni bez objawów toksycznych. Psy wykazywały objawy toksyczności (wzmożone ślinienie, tachykardia, przyspieszony oddech) przy dożylnych dawkach powyżej 5 mg/kg mc. przez 28 dni. W badaniach przewlekłych (do 6 miesięcy) szczury przyjmowały doustnie 100 mg/kg mc. bez efektów toksycznych, natomiast psy wykazywały objawy nietolerancji (obniżone łaknienie, wymioty) przy dawkach doustnych powyżej 45 mg/kg mc. oraz objawy neurologiczne i kardiopulmonalne przy dożylnych dawkach powyżej 5 mg/kg mc. przez 90 dni, mimo braku zmian w badaniach laboratoryjnych i histologicznych. Winpocetyna nie wpływała negatywnie na płodność, jednak wykazano teratogenność u szczurów przy ekspozycji klinicznie istotnej, a u królików śmiertelność zarodkowo-płodową przy dawkach 15-krotnie wyższych (300 mg/kg/dobę). Toksyczność okołoporodowa i poporodowa nie wykazała negatywnego wpływu na potomstwo.
dawka LD50, dawka śmiertelna, drgawki, działanie mutagenne, krwawienie łożyskowe, obraz histologiczny, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wady rozwojowe płodu, winpocetyna, wymioty, zaburzenia łaknienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cavinton 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winpocetyny wykazały, że substancja charakteryzuje się wysokim marginesem bezpieczeństwa przy stosowaniu zarówno krótkoterminowym, jak i przewlekłym. W badaniach toksyczności ostrej u psów nie ustalono LD50 doustnej, gdyż dawki powyżej 400 mg/kg mc. wywoływały nietolerancję i wymioty, co wskazuje na mechanizmy obronne organizmu. Toksyczność podostra i przewlekła u szczurów i psów przy dawkach do 8 mg/kg mc. dożylnie oraz do 100 mg/kg mc. doustnie nie wykazała istotnych objawów toksycznych, choć wyższe dawki (>45 mg/kg mc. doustnie u psów i >5 mg/kg mc. dożylnie) powodowały objawy niepożądane, takie jak obniżony apetyt, wymioty, drgawki, tachykardię i tachypnoe. Badania reprodukcyjne potwierdziły brak wpływu na płodność, jednak teratogenność ujawniono u szczurów przy dawce 20 mg/kg/dobę doustnie, a u królików, bardziej zbliżonych metabolicznie do ludzi, śmiertelność zarodkowo-płodowa wystąpiła przy dawce 300 mg/kg/dobę. Działania toksyczne w okresie ciąży były nasilone przy podaniu dożylnym, co podkreśla znaczenie drogi podania w ocenie bezpieczeństwa.
dawka LD50, drgawki, krwawienie łożyskowe, mutagenność, obraz histologiczny, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi, przyspieszone tętno, rakotwórczość, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, winpocetyna, zaburzenia łaknienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aparxon PR 2 mg
Badania przedkliniczne ropinirolu wykazały istotne efekty na funkcje rozrodcze u zwierząt laboratoryjnych, w tym zaburzenia implantacji zarodków u samic szczurów, związane z obniżeniem stężenia prolaktyny. W dawkach toksycznych dla organizmów matczynych (60-150 mg/kg/dobę, co odpowiada AUC 2-5× MRHD) obserwowano zmniejszenie masy ciała płodów, zwiększoną śmiertelność płodów oraz wady wrodzone palców. Brak działania teratogennego stwierdzono przy dawce 120 mg/kg/dobę (AUC około 4× MRHD) u szczurów oraz przy monoterapii 20 mg/kg u królików (Cmax około 9,5× MRHD). Interakcja ropinirolu z lewodopą u królików (10 mg/kg, Cmax 4,8× MRHD) nasilała wady rozwojowe palców. Charakterystyczne objawy toksyczności obejmowały zmiany behawioralne, hiperprolaktynemię, hipotensję, bradykardię, ptozę i ślinotok. Długoterminowa ekspozycja wysokimi dawkami (50 mg/kg/dobę) u szczurów albinosów prowadziła do degeneracji siatkówki, prawdopodobnie z powodu zwiększonej ekspozycji na światło.
bradykardia, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, gruczolak jądra, hiperprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, in vitro, in vivo, kanał hERG, komórki Leydiga, lewodopa, niedociśnienie tętnicze, obumarcie płodu, opadanie powieki, organogeneza, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, ptoza, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, ślinotok, teratogenność, toksyczność dawki, wady wrodzone palców, wartość IC50, zaburzenia behawioralne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Indywidualny Zestaw Autostrzykawek przeciwko Bojowym Środkom Trującym IZAS-05 Autostrzykawka Atropina: 2 mg/2 ml Autostrzykawka Diazepam: 10 mg/2 ml Autostrzykawka Pralidoksym + Atropina: 600 mg/2 ml + 2 mg/2 ml
Zestaw autostrzykawek IZAS-05 jest przeznaczony do leczenia zatruć bojowymi środkami trującymi pochodnymi związków fosforoorganicznych o działaniu paralityczno-drgawkowym. Składa się z trzech preparatów: atropiny (2 mg/2 mL), diazepamu (10 mg/2 mL) oraz kombinacji pralidoksymu (600 mg/2 mL) i atropiny (2 mg/2 mL). Atropina działa jako antagonista receptorów muskarynowych, przeciwdziałając nadmiernej stymulacji układu przywspółczulnego, diazepam pełni funkcję przeciwdrgawkową i uspokajającą, natomiast pralidoksym reaktywuje fosforylowaną acetylocholinesterazę, przywracając jej aktywność enzymatyczną. Zestaw jest wskazany w nagłych zatruciach w warunkach bojowych, zagrożenia terrorystycznego, skażenia środowiska oraz podczas akcji ratunkowych na terenach skażonych.
acetylocholina, acetylocholinesteraza, antagonista receptorów muskarynowych, atropina, benzodiazepiny, bradykardia, chlorek pralidoksymu, depresja oddechowa, diazepam, drżenie mięśniowe, drżenie pęczkowe, działanie przeciwdrgawkowe, hiperhydroza, hipotensja, łzawienie, mioza, objawy muskarynowe, objawy nikotynowe, objawy ośrodkowe, pralidoksym, receptor muskarynowy, receptor nikotynowy, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, ślinotok, tachykardia, zatrucie fosforoorganiczne - Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Działania niepożądane
Zuklopentyksol, dostępny w Polsce pod nazwą Clopixol, jest neuroleptykiem stosowanym w leczeniu psychoz, dostępnym w formie tabletek powlekanych oraz preparatów do iniekcji (Clopixol Acuphase – octan zuklopentyksolu, Clopixol Depot – dekanian zuklopentyksolu). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ruchowe, szczególnie w początkowej fazie terapii, które można kontrolować przez zmniejszenie dawki lub podanie leków przeciw parkinsonizmowi, z zastrzeżeniem, że profilaktyczne stosowanie tych leków nie jest zalecane. W przypadku dyskinezji późnych leki przeciw parkinsonizmowi mogą nasilać objawy, dlatego wskazane jest zmniejszenie dawki lub odstawienie zuklopentyksolu. Uporczywa akatyzja może być leczona benzodiazepinami lub propranololem. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), obejmując m.in. zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia), endokrynologiczne (hiperprolaktynemia), metaboliczne (hiperglikemia, hiperlipidemia), psychiczne (bezsenność, depresja, lęk), neurologiczne (senność, akatyzja, drżenie), sercowo-naczyniowe (tachykardia, wydłużenie QT), oddechowe, żołądkowo-jelitowe (suchość w ustach, zaparcia), skórne (świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból mięśni, sztywność).
agranulocytoza, akatyzja, amnezja, anhedonia, apatia, astenia, ataksja, bezsenność, dekanian zuklopentyksolu, drgawki, drżenie, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezja, hiperlipidemia, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hipertonia, hipokinezja, hipotermia, hipotonia, kołatanie serca, kręcz szyi, lęk, lek przeciw parkinsonizmowi, lek przeciwpsychotyczny, migrena, mydriaza, nadwrażliwość na światło, neuroleptyk, neutropenia, niedociśnienie, niestrawność, nietypowy sen, octan zuklopentyksolu, omdlenie, parestezja, parkinsonizm, pochodna benzodiazepiny, priapizm, propranolol, przeczulica słuchowa, psychoza, reakcja anafilaktyczna, senność, ślinotok, stan splątania, suchość jamy ustnej, szczękościsk, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wielomocz, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie ruchowe, zaburzenie wytrysku, zaburzenie wzwodu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zaparcia, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienia leku u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, zuklopentyksol, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivaldo 3 mg
Przedawkowanie rywastygminy, stosowanej w dawkach 1,5 mg do 6,0 mg w terapii zaburzeń poznawczych, prowadzi do objawów związanych z nadmierną stymulacją układu cholinergicznego. W umiarkowanym zatruciu dominują objawy muskarynowe, takie jak mioza, zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty, biegunka, bradykardia, skurcz oskrzeli, nadmierne pocenie się oraz mimowolne oddawanie moczu i stolca. W ciężkich przypadkach pojawiają się objawy nikotynowe, w tym osłabienie mięśni, drżenie pęczkowe, drgawki oraz zatrzymanie oddechu, stanowiące zagrożenie życia. Dodatkowo, po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano objawy neurologiczne (zawroty głowy, senność, stany splątania), ruchowe (drżenie), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie) oraz ogólne złe samopoczucie.
apnea, atropina, ból brzucha, bradykardia, bronchospazm, drgawki, fascykulacja, halucynacje, hiperhidroza, hipotensja, inhibicja acetylocholinoesterazy, intoksykacja, kapsułka twarda, lek przeciwwymiotny, mioza, nadciśnienie tętnicze, objaw cholinergiczny, objaw muskarynowy, objaw nikotynowy, okres półtrwania, rywastygmina, siarczan atropiny, skopolamina, ślinotok, stan splątania, układ cholinergiczny, zaburzenie poznawcze - Leksykon substancji czynnych
Prawoślaz lekarski – Działania niepożądane
Prawoślaz lekarski (Althaea officinalis L.) jest stosowany głównie w formie syropów o relatywnie łagodnym profilu bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane wynikają z nadwrażliwości na substancje pomocnicze, takie jak kwas benzoesowy i benzoesan sodu, które mogą wywoływać pobudzone wydzielanie śliny oraz podrażnienie błony śluzowej żołądka. Działania te występują głównie u pacjentów z alergią na te konserwanty. Ponadto, przy przekraczaniu zalecanego schematu dawkowania, może pojawić się efekt przeczyszczający, objawiający się nasileniem perystaltyki jelit i częstszymi wypróżnieniami. Warto podkreślić, że działanie przeczyszczające niesie ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych, odwodnienia oraz pogorszenia stanu pacjentów z chorobami nerek, zapalnymi jelit czy stosujących diuretyki.
benzoesan sodu, choroba wrzodowa, choroba zapalna jelit, diuretyk, dyspepsja, działanie przeczyszczające, farmakokinetyka, kwas benzoesowy, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, podrażnienie żołądka, prawoślaz lekarski, preparat leczniczy, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, ślinotok, substancja pomocnicza, zaburzenia wchłaniania, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apo-Doperil 5 mg
Przedawkowanie donepezylu chlorowodorku, substancji czynnej leku Apo-Doperil, prowadzi do przełomu cholinergicznego z nadmierną stymulacją receptorów muskarynowych i nikotynowych, wynikającą z zahamowania acetylocholinoesterazy i wzrostu stężenia acetylocholiny w synapsach. Dawka śmiertelna u zwierząt wynosi około 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co odpowiada 225- i 160-krotności maksymalnej dobowej dawki u ludzi (10 mg). Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ślinotok, bradykardię, hipotonię, miozę, nadmierne pocenie się, drgawki, osłabienie mięśni, w tym mięśni oddechowych, co może prowadzić do zapaści oddechowej i zgonu. Diagnostycznie pomocna jest obecność miozy, a klinicznie istotne są zaburzenia wodno-elektrolitowe i ryzyko zapaści sercowo-naczyniowej.
acetylocholina, acetylocholinoesteraza, bradykardia, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, donepezyl chlorowodorek, drżenie pęczkowe mięśni, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, hipotonia, inhibitor esterazy cholinowej, lek cholinomimetyczny, mioza, niewydolność oddechowa, osłabienie mięśni oddechowych, płytka nerwowo-mięśniowa, przełom cholinergiczny, receptor cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, ślinotok, układ cholinergiczny, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ayupil 200 mg
Przedawkowanie klozapiny (substancji czynnej leku Ayupil) stanowi poważne zagrożenie życia, z około 12% śmiertelnością w zgłoszonych przypadkach, głównie z powodu niewydolności serca i zachłystowego zapalenia płuc. Dawki przekraczające 2000 mg wiążą się z wysokim ryzykiem zgonu, jednak odnotowano także przeżycia po dawkach powyżej 10 000 mg. Szczególnie wrażliwe na toksyczne działanie klozapiny są osoby nigdy wcześniej nieprzyjmujące leku, u których dawka 400 mg może wywołać śpiączkę zagrażającą życiu, a także dzieci, u których dawki 50-200 mg powodują znaczne uspokojenie lub śpiączkę. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń neurologicznych (senność, arefleksja, śpiączka, drgawki), psychiatrycznych (splątanie, omamy, majaczenie), pozapiramidowych (sztywność mięśniowa, drżenia), autonomicznych (nadmierne wydzielanie śliny, mydriaza, zaburzenia termoregulacji), sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, zapaść, arytmie) oraz oddechowych (zachłystowe zapalenie płuc, niewydolność oddechowa).
arefleksja, arytmia serca, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, hemodializa, hiperrefleksja, klozapina, majaczenie, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, objawy neurologiczne, objawy pozapiramidowe, oddział intensywnej terapii, omamy, płukanie żołądka, równowaga elektrolitowa, sedacja, ślinotok, śpiączka, splątanie, stan śpiączkowy, sztywność mięśniowa, węgiel aktywny, zaburzenia termoregulacji, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpix SR 8 mg
Przedkliniczne badania ropinirolu, substancji czynnej leku Polpix SR, wykazały wpływ na reprodukcję, toksyczność oraz bezpieczeństwo farmakologiczne. U samic szczurów zaobserwowano zaburzenia implantacji zarodka związane z hipoprolaktynemią, jednak różnice gatunkowe ograniczają przenoszenie tych wyników na ludzi. W badaniach teratologicznych dawki toksyczne dla matki (60-150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 2-5-krotności najwyższej wartości AUC u ludzi) powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, zwiększenie obumierania płodów oraz wady wrodzone palców. Nie stwierdzono teratogenności przy dawce 120 mg/kg mc./dobę (4-krotność AUC MRHD). U królików dawka 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax MRHD) nie wpływała na organogenezę, jednak jednoczesne podawanie ropinirolu (10 mg/kg, 4,8-krotność Cmax MRHD) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad rozwojowych, co wskazuje na potencjalną interakcję farmakologiczną wymagającą uwagi klinicznej.
badanie genotoksyczne, badanie teratologiczne, ciśnienie tętnicze krwi, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórka Leydiga, L-DOPA, mechanizm działania farmakologicznego, obumarcie płodu, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, ślinotok, wada wrodzona palca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 15 mg/ml
Ipidacrine hydrochloride Grindeks, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/mL oraz 15 mg/mL, wywołuje działania niepożądane głównie poprzez pobudzenie M-cholinoreceptorów. Działania te obejmują reakcje alergiczne układu immunologicznego (np. wstrząs anafilaktyczny, toksyczna nekroliza naskórka, obrzęk krtani) o częstości nieznanej, a także objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, senność – ta ostatnia przy dużych dawkach, częstość ≥1/1000 do <1/100), układu sercowo-naczyniowego (kołatanie serca i bradykardia, częstość ≥1/100 do <1/10), układu oddechowego (zwiększone wydzielanie oskrzelowe, częstość ≥1/1000 do <1/100) oraz przewodu pokarmowego (ślinotok i nudności często ≥1/100 do <1/10, wymioty niezbyt często ≥1/1000 do <1/100, biegunka i ból w nadbrzuszu rzadko ≥1/10 000 do <1/1000). Dodatkowo obserwuje się nadmierną potliwość (często), objawy alergii skórnej, skurcze mięśni i osłabienie, głównie przy dużych dawkach leku. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się redukcję dawki lub przerwanie terapii na 1-2 dni, a objawy cholinergiczne, takie jak ślinotok i bradykardia, można łagodzić atropiną lub innymi lekami przeciwcholinergicznymi.
alergia skórna, alergiczne zapalenie skóry, astma, atropina, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bradykardia, cholinoreceptor, działanie cholinergiczne, kołatanie serca, lek przeciwcholinergiczny, mechanizm cholinergiczny, MedDRA, monitorowanie działań niepożądanych, nadmierna potliwość, nudności, obrzęk krtani, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, ślinotok, stymulacja cholinergiczna, świszczący oddech, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wydzielina oskrzelowa, wymioty, wysypka, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Donecept 5 mg
Przedawkowanie chlorowodorku donepezylu, substancji czynnej leku Donecept, prowadzi do rozwoju przełomu cholinergicznego, będącego wynikiem nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego przez inhibicję cholinoesterazy. Dawki śmiertelne w badaniach przedklinicznych wynoszą 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co jest odpowiednio 225 i 160 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla ludzi (10 mg). Objawy przedawkowania obejmują m.in. nasilone nudności, wymioty, ślinotok, biegunkę, bradykardię, spadek ciśnienia tętniczego, zapaść, utrudnione i spowolnione oddychanie, drgawki, fascykulacje mięśniowe, chwiejny chód, nadmierne pocenie się, miozę oraz hipotermię. Szczególnie groźne jest osłabienie mięśni oddechowych, które może prowadzić do niewydolności oddechowej i zgonu bez odpowiedniej interwencji.
bradykardia, chlorowodorek donepezylu, cholinomimetyk, czwartorzędowy lek przeciwcholinergiczny, dializa otrzewnowa, drgawki, fascykulacje mięśniowe, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, hipotermia, inhibitor cholinoesterazy, lek przeciwcholinergiczny, metoda nerkozastępcza, mioza, niedokrwienie narządów, niewydolność oddechowa, nudności, przełom cholinergiczny, siarczan atropiny, ślinotok, spadek ciśnienia tętniczego, stymulacja cholinergiczna, synapsa cholinergiczna, układ cholinergiczny, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Lewodopa – Wskazania do stosowania
Lewodopa, najczęściej stosowana w połączeniu z inhibitorami dekarboksylazy (karbidopa, benzerazyd), stanowi podstawę farmakoterapii idiopatycznej choroby Parkinsona. Preparaty o natychmiastowym uwalnianiu są skuteczne w łagodzeniu objawów takich jak bradykinezja, sztywność mięśniowa, drżenie spoczynkowe, zaburzenia stabilności postawy, ślinotok oraz dysfagia. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu (CR, HBS, XR) – np. Sinemet CR, Dopamar, Madopar HBS, Xevoben XR – są wskazane u pacjentów z wahaniami skuteczności terapii, w tym w celu skrócenia okresów wyłączenia („off”). W zaawansowanym stadium choroby z ciężkimi fluktuacjami ruchowymi zalecany jest żel dojelitowy Duodopa (20 mg/ml lewodopy i 5 mg/ml karbidopy). Tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej (np. Madopar) są preferowane u pacjentów z dysfagią lub z opóźnionym początkiem działania leku („delayed-on”).
akinezja, benzerazyd, bradykinezja, chlorowodorek pirydoksyny, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dysfagia, dyskineza, fluktuacja ruchowa, hiperkineza, idiopatyczna choroba Parkinsona, inhibitor dekarboksylazy, karbidopa, lewodopa, miażdżyca tętnic, niedobór żelaza, niewydolność nerek, nocny bezruch, parkinsonizm polekowy, przedłużone uwalnianie, ślinotok, sztywność mięśniowa, wczesnoporanna akinezja, witamina B6, zapalenie mózgu, żel dojelitowy, zespół niespokojnych nóg, zespół parkinsonowski - Leksykon substancji czynnych
Ambenonium – Działania niepożądane
Ambenonium chlorek, stosowany w terapii miastenii jako inhibitor cholinoesterazy, wywołuje działania niepożądane wynikające z nadmiernej stymulacji receptorów muskarynowych i nikotynowych. Do najczęstszych objawów muskarynowych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (skurcze jelitowe, nudności, wymioty, biegunka), nadmierne wydzielanie śliny, zwiększone wydzielanie śluzu w drogach oddechowych oraz łzawienie i mioza. Działania nikotynowe manifestują się skurczami i drżeniami mięśni szkieletowych, szczególnie przy wyższych dawkach. Istotne klinicznie są również działania sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, które mogą prowadzić do omdleń, bloków serca, a nawet zatrzymania krążenia. Bardzo rzadko obserwuje się ogólne złe samopoczucie z lękiem i zawrotami głowy, co wymaga uwagi diagnostycznej.
ambenonium chlorek, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, drżenie mięśni, działanie cholinergiczne, działanie chronotropowe ujemne, fascykulacje, inhibitor cholinoesterazy, miastenia, mioza, Mytelase, niewydolność oddechowa, przełom cholinergiczny, przełom miasteniczny, receptor muskarynowy, receptor nikotynowy, skurcz jelitowy, skurcz mięśniowy, ślinotok, układ cholinergiczny, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydzielanie śluzu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodnictwa serca, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że substancja ta wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów tolerancja była wyższa, bez przypadków śmiertelnych przy dawkach do 100 mg/kg. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, efekty antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny. Wpływ na reprodukcję obejmował zaburzenia cykli płciowych i parametrów reprodukcyjnych u szczurów przy dawkach 1,1 mg/kg (3× dawka maksymalna u człowieka) oraz 3 mg/kg (9× dawka maksymalna u człowieka), a także opóźnienie rozwoju płodu i przemijające zmniejszenie aktywności potomstwa.
ataksja, cytotoksyczność, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe szpiku, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, ślinotok, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że lek wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów tolerancja na dawki doustne sięgała 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Toksyczność przewlekła, badana do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów oraz psów, objawiała się zahamowaniem OUN, działaniem przeciwcholinergicznym oraz zaburzeniami hematologicznymi, w tym odwracalną neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono również odwracalne zmiany hormonalne związane ze wzrostem prolaktyny i wpływem na narządy rozrodcze.
ataksja, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, ślinotok, szpik kostny, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ricordo 5 mg
Przedawkowanie chlorowodorku donepezylu, inhibitora cholinesterazy, prowadzi do przełomu cholinergicznego, zagrażającego życiu stanu klinicznego. Dawki śmiertelne u zwierząt wynoszą 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co odpowiada 225- i 160-krotności maksymalnej dawki dobowej u ludzi (10 mg). Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ślinotok, nadmierną potliwość, bradykardię, niedociśnienie, depresję oddechową, zapaść, drgawki, osłabienie mięśni, zwężenie źrenic oraz drżenie pęczkowe mięśni. Te symptomy mogą prowadzić do niewydolności oddechowej, krążeniowej oraz wielonarządowej, wymagając natychmiastowej interwencji medycznej.
bradykardia, chlorowodorek donepezylu, dawka śmiertelna, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, drgawki kloniczne, drżenie pęczkowe mięśni, fascykulacje, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, hipoksja, inhibitor cholinesterazy, kwasica oddechowa, lek antycholinergiczny, lek cholinomimetyczny, lek przeciwcholinergiczny, mioza, niedociśnienie tętnicze, pobudzenie cholinergiczne, przełom cholinergiczny, siarczan atropiny, ślinotok, układ cholinergiczny, zapaść oddechowa, zwężenie źrenic - Leksykon substancji czynnych
Pilokarpina – Przedawkowanie
Przedawkowanie pilokarpiny, szczególnie w formie kropli do oczu Pilocarpinum WZF 2% (20 mg/ml), prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów muskarynowych i aktywacji układu przywspółczulnego, co manifestuje się wzmożonym łzawieniem, ślinieniem, potliwością, zwiększonym wydzielaniem soku żołądkowego, bradykardią oraz hipotensją. Objawy te wynikają z pobudzenia gruczołów wydzielniczych, wpływu na układ przewodzący serca oraz rozszerzenia naczyń obwodowych. Szczególnie niebezpieczne jest przypadkowe spożycie preparatu, które może wywołać nagłe i intensywne zatrucie cholinergiczne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Leczenie przedawkowania opiera się na szybkim usunięciu nadmiaru substancji (przepłukanie worka spojówkowego lub przewodu pokarmowego) oraz zastosowaniu leków antycholinergicznych, przede wszystkim atropiny podawanej dożylnie w dawkach dostosowanych do nasilenia objawów. Konieczne jest monitorowanie funkcji układu krążenia (ciśnienie tętnicze, akcja serca, EKG), utrzymanie drożności dróg oddechowych, korekta zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz kontrola funkcji nerek i wątroby. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, dróg oddechowych, przewodu pokarmowego oraz jaskrą, ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym niewydolności krążenia, obturacji dróg oddechowych i zaostrzenia schorzeń. Znajomość mechanizmu działania i postępowania jest kluczowa dla skutecznej i bezpiecznej terapii.
atropina, bradykardia, hipotensja, jaskra, lek antycholinergiczny, łzawienie, mioza, nadpotliwość, niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, Pilocarpinum WZF, pilokarpina, płukanie żołądka, receptor muskarynowy, ślinotok, substancja cholinergiczna, układ przywspółczulny, worek spojówkowy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nivalin 2,5 mg/ml
Bromowodorek galantaminy, zawarty w preparacie Nivalin (roztwór do wstrzykiwań 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml), wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinergicznym i nikotynowym. W układzie sercowo-naczyniowym obserwuje się bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, stenokardię, kołatanie serca oraz zmiany ciśnienia tętniczego (hipotensja i nadciśnienie). W zakresie ośrodkowego układu nerwowego mogą wystąpić zawroty głowy, bóle głowy i bezsenność. Działania cholinergiczne dotyczą także narządu wzroku (mioza, nadmierne łzawienie) oraz układu oddechowego (tachypnoe, skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami płuc. Najczęstsze objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka, ślinotok, nasilona perystaltyka i bóle brzucha, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia, zwłaszcza u osób starszych.
anafilaksja, astma, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, brak łaknienia, działanie parasympatykomimetyczne, galantamina, hipotensja, kołatanie serca, łzawienie, mioza, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nieżyt nosa, nudności, odwodnienie, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, ślinotok, stenokardia, świąd, tachypnoe, utrata masy ciała, utrata świadomości, wymioty, wysypka skórna, wzmożona perystaltyka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kardiologiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Donectil 5 mg
Przedawkowanie chlorowodorku donepezylu, substancji czynnej Donectilu, prowadzi do przełomu cholinergicznego, będącego wynikiem nadmiernej stymulacji układu przywspółczulnego przez akumulację acetylocholiny. Mediana dawki śmiertelnej u myszy wynosi 45 mg/kg, a u szczurów 32 mg/kg, co jest odpowiednio 225 i 160 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (10 mg/dobę). Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ślinotok, nadmierną potliwość, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, depresję oddechową, drgawki, miozę oraz narastające osłabienie mięśni, które może prowadzić do niewydolności oddechowej i zgonu. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują nadmierną stymulację receptorów muskarynowych i utrzymującą się depolaryzację płytki nerwowo-mięśniowej, co skutkuje zaburzeniami hemodynamicznymi i ryzykiem zapaści.
acetylocholina, aspiracja, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, dawka śmiertelna, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, drgawki kloniczne, działanie cholinergiczne, hemodializa, hemofiltracja, hipoksja, inhibitor cholinesterazy, lek antycholinergiczny, lek przeciwcholinergiczny, mioza, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, pęczkowe drżenie mięśni, przełom cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, ślinotok, środek cholinomimetyczny, stymulacja cholinergiczna, układ przywspółczulny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zwężenie źrenicy - Leksykon substancji czynnych
Karbachol – Przedawkowanie
Karbachol, substancja czynna preparatu Miostat (0,1 mg/ml), stosowany wewnątrzgałkowo, może w przypadku przedawkowania wywoływać objawy toksyczności cholinergicznej obejmujące układ nerwowy (ból głowy, omdlenia), sercowo-naczyniowy (bradykardia, niedociśnienie), pokarmowy (kurcze brzucha, wymioty, biegunka), oddechowy (astma) oraz wydzielniczy (ślinienie). Objawy te wynikają z nadmiernej stymulacji receptorów muskarynowych i wymagają szybkiej oceny klinicznej oraz monitorowania parametrów życiowych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego i tętna. Warto podkreślić, że dawka karbacholu w Miostacie jest niska, a podanie odbywa się w sposób kontrolowany, co minimalizuje ryzyko przedawkowania w praktyce klinicznej.
astma, atropina, bradykardia, bronchodilatator, działanie cholinergiczne, karbachol, leki przeciwcholinergiczne, leki wazopresyjne, niedociśnienie, podanie wewnątrzgałkowe, receptory cholinergiczne, receptory muskarynowe, skurcz oskrzeli, ślinotok, środki przeciwcholinergiczne, tlenoterapia, układ przywspółczulny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olzapin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy, szczurów, psów i małp, z dawkami śmiertelnymi około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, natomiast u małp dawki powyżej 100 mg/kg wywoływały zaburzenia świadomości. W badaniach wielokrotnych obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz odwracalne zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę, przy czym AUC u psów była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono zwiększenie prolaktyny skutkujące zmniejszeniem masy jajników i macicy oraz zmianami morfologicznymi w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
anoreksja, ataksja, cykl rujowy, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hamowanie OUN, komórki progenitorowe szpiku, leukocyt, mioza, neuroleptyk atypowy, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodu, prolaktyna, prostracja, sedacja, ślinotok, śpiączka, tachykardia, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PHINGROUM 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku PHINGROUM, wykazały toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie dawkę kliniczną, przy czym brak efektów toksycznych obserwowano do 19-krotnego narażenia, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67-krotnym, jednakże brak wpływu na zęby przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy narażeniu około 23-krotnym obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono takich zmian. Sytagliptyna nie wykazywała genotoksyczności ani działania rakotwórczego u myszy, choć u szczurów przy narażeniu >58-krotnym zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie wtórny do hepatotoksyczności. Brak wpływu na płodność u szczurów oraz niewielkie zmiany rozwojowe przy narażeniu >29-krotnym, a także toksyczność matczyna u królików przy podobnym poziomie narażenia, nie wskazują na istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gruczolak wątroby, guz wątroby, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, przenikanie do mleka, ślinotok, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sytagliptyny, toksyczność wątrobowa, uszkodzenie nerwów, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie nagłośni (epiglottitis) to ostre, potencjalnie zagrażające życiu zakażenie struktur nadgłośniowych, które może prowadzić do krytycznej obturacji dróg oddechowych. Diagnostyka powinna być prowadzona z priorytetem zabezpieczenia drożności dróg oddechowych, szczególnie u dzieci, gdzie ryzyko nagłej niedrożności jest wysokie. Kluczowe objawy kliniczne to silny ból gardła nieproporcjonalny do obrazu jamy ustnej, dysfagia, ślinotok, gorączka, stridor oraz charakterystyczna pozycja trójnożna. Fiberoskopia laryngologiczna stanowi złoty standard diagnostyczny, umożliwiając bezpośrednią wizualizację obrzękniętej, wiśniowo-czerwonej nagłośni i struktur nadgłośniowych, przy minimalnym ryzyku wywołania niedrożności. Badania obrazowe, takie jak boczne zdjęcie RTG szyi (czułość 88-100%, swoistość 87-96%) z charakterystycznym „objawem kciuka” oraz tomografia komputerowa szyi (czułość 88-100%, swoistość ok. 96%) z kontrastem, są pomocnicze i powinny być wykonywane po zabezpieczeniu dróg oddechowych lub przy niskim podejrzeniu klinicznym.
białko C-reaktywne, dysfagia, fałdy nalewkowo-nagłośniowe, fiberoskopia, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, krup, martwicze zapalenie nagłośni, martwicze zapalenie powięzi szyi, morfologia krwi, niewydolność oddechowa, objaw kciuka, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, posiew krwi, pozycja trójnożna, rezonans magnetyczny, ropień nagłośni, ropień okołomigdałkowy, ropień zagardłowy, ślinotok, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, stridor, struktury nadgłośniowe, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie krtani i tchawicy, zapalenie nagłośni - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memorion 10 mg
Donepezil, zawarty w leku Memorion w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje liczne działania niepożądane wynikające z jego mechanizmu jako inhibitora acetylocholinoesterazy. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka, nudności, wymioty, skurcze mięśni, zmęczenie oraz bezsenność. Istotne są również poważniejsze powikłania, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, torsade de pointes, wydłużenie QT), zaburzenia neurologiczne (omamy, pobudzenie, agresja, nietypowe sny, napady drgawek, objawy pozapiramidowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, kamptokormia) oraz powikłania żołądkowo-jelitowe (krwawienia, wrzody, nadmierne wydzielanie śliny). W rzadkich przypadkach odnotowano rabdomiolizę, niezależną od ZZN, powiązaną czasowo z rozpoczęciem lub zwiększeniem dawki donepezilu. Zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie, wymagają rozważenia przerwania terapii.
agresja, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, donepezil, inhibitor acetylocholinoesterazy, kamptokormia, kinaza kreatynowa, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, napad drgawkowy, nietrzymanie moczu, objawy pozapiramidowe, omamy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, ślinotok, torsade de pointes, układ cholinergiczny, wrzód dwunastnicy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gastryczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie serca, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – NiQuitin MINI 1,5 mg
Przedawkowanie nikotyny zawartej w NiQuitin MINI (1,5 mg tabletki do ssania) może prowadzić do poważnych, zagrażających życiu konsekwencji, zwłaszcza u osób nieuzależnionych od tytoniu, dla których dawka letalna wynosi około 40-60 mg. Nawet niewielkie ilości nikotyny są niebezpieczne dla dzieci i mogą powodować śmiertelne zatrucie, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania obejmują wczesne symptomy takie jak bladość skóry, zimne poty, ślinotok, nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka oraz zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia słuchu i wzroku). W przypadku ciężkiego zatrucia pojawiają się drżenie, splątanie, skrajne wyczerpanie, hipotensja, zaburzenia rytmu serca, niewydolność oddechowa, zapaść krążeniowa oraz drgawki, w tym terminalne.
dawka letalna, drgawki terminalne, leczenie objawowe, nagły przypadek medyczny, niewydolność oddechowa, nikotyna, niskie ciśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ostre zatrucie nikotyną, skurcz naczyń obwodowych, ślinotok, splątanie, sztuczne oddychanie, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrucie nikotyną - Leksykon substancji czynnych
Itopryd – Przedawkowanie
Itopryd, stosowany w dawce 50 mg w formie tabletek powlekanych (produkty: Itokin, Predox, Prokit, Zirid), jest lekiem prokinetycznym wykorzystywanym w terapii zaburzeń czynnościowych górnego odcinka przewodu pokarmowego. Do tej pory nie odnotowano klinicznie potwierdzonych przypadków przedawkowania itoprydu u ludzi, co świadczy o jego stosunkowo bezpiecznym profilu toksyczności. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się standardowe postępowanie obejmujące płukanie żołądka w celu usunięcia niewchłoniętej substancji oraz leczenie objawowe, ukierunkowane na łagodzenie potencjalnych symptomów wynikających z mechanizmu działania itoprydu jako antagonisty receptorów dopaminowych i inhibitora acetylocholinesterazy.
antagonista receptorów dopaminowych, antidotum, bradykardia, dawka toksyczna, drżenie, działanie prokinetyczne, efekt cholinergiczny, inhibitor acetylocholinesterazy, itopryd chlorowodorek, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, nadmierna potliwość, objawy cholinergiczne, objawy pozapiramidowe, parametry życiowe, płukanie żołądka, skurcz oskrzeli, ślinotok, sztywność mięśniowa, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia ruchowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – NiQuitin Fruit 4 mg
Przedawkowanie nikotyny, szczególnie w postaci gumy do żucia NiQuitin Fruit zawierającej 4 mg nikotyny (odpowiadającej 28,40 mg nikotyny z kationitem), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza u osób nieuzależnionych od tytoniu oraz u dzieci. Dawka letalna nikotyny dla osób nieuzależnionych wynosi około 40-60 mg, co odpowiada spożyciu 10-15 gum NiQuitin Fruit 4 mg. Objawy zatrucia nikotyną obejmują szerokie spektrum symptomów, od wczesnych oznak takich jak bladość, zimne poty i ślinotok, przez objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), aż po poważne zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, drżenie) i krytyczne stany zagrożenia życia (niskie ciśnienie tętnicze, zaburzenia oddychania, drgawki, zapaść krążeniowa). Nawet niewielkie dawki nikotyny mogą być śmiertelne dla dzieci, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
bladość skóry, dawka letalna nikotyny, drgawki uogólnione, guma nikotynowa, niskie ciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie nikotyną, przedawkowanie nikotyny, ślinotok, tlenoterapia, układ przywspółczulny, wchłanianie żołądkowo-jelitowe, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, zaburzenie oddychania, zapaść krążeniowa, zatrucie nikotyną - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adimuplan 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Adimuplan, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58-krotnie dawkę stosowaną u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu dawki terapeutycznej nie zaobserwowano istotnych efektów niepożądanych. U szczurów przy ekspozycji 67-krotnej stwierdzono nieprawidłowości siekaczy, jednakże nie potwierdzono ich w badaniu 14-tygodniowym przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu klinicznym odnotowano przemijające objawy toksyczne, takie jak zaburzenia oddechowe, ślinienie, wymioty, ataksja i drżenie, wskazujące na uszkodzenie nerwów oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych. Brak wpływu na te parametry przy 6-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a ocena rakotwórczości wskazała na brak działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58-krotnym, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym i nie jest uznawane za istotne zagrożenie dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego).
ataksja, cukrzyca typu 2, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady wrodzone żeber, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe, zaburzenia płodności, zwyrodnienie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Ambenonium – Przedawkowanie
Przedawkowanie ambenoniowego chlorku, substancji czynnej Mytelase 10 mg, prowadzi do nadmiernej stymulacji układu przywspółczulnego, manifestującej się objawami cholinergicznymi obejmującymi układ pokarmowy (biegunka, wymioty, ślinotok), moczowy (częstomocz), sercowo-naczyniowy (bradykardia, zaburzenia przewodnictwa, nadciśnienie), nerwowy (lęk, dezorientacja), mięśniowy (drżenia, porażenie mięśni, w tym oddechowych), wzrokowy (mioza, zaburzenia akomodacji) oraz skórno-gruczołowy (pocenie, bladość). Objawy te stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi układu oddechowego, sercowego czy nerwowo-mięśniowego.
aspiracja, bradykardia, chlorek ambenonium, częstomocz, działanie cholinergiczne, EKG, inhibitor cholinoesterazy, lęk, mięśnie oddechowe, mioza, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niewyraźne widzenie, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, porażenie mięśni szkieletowych, reaktywator cholinoesterazy, receptory muskarynowe, saturacja krwi, siarczan atropiny, ślinotok, tracheotomia, układ przywspółczulny, wentylacja mechaniczna, zaburzenia akomodacji, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia przewodnictwa serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba neuronu ruchowego (chnr) – Objawy
Choroba neuronu ruchowego (CHNR), znana również jako stwardnienie zanikowe boczne (ALS), to postępujące schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się stopniowym uszkodzeniem neuronów ruchowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Początkowe objawy, występujące u około 66% pacjentów w postaci kończynowej, obejmują osłabienie chwytu, trudności w precyzyjnych ruchach dłoni, osłabienie mięśni barku i kończyn dolnych oraz fascykulacje. U około 25% pacjentów początek choroby ma charakter opuszkowy, manifestujący się zaburzeniami mowy, dysfagią i problemami z oddychaniem. Progresja choroby prowadzi do nasilającego się osłabienia mięśni, zaniku mięśniowego, zaburzeń oddychania, ślinotoku oraz zaburzeń emocjonalnych. W zaawansowanym stadium obserwuje się znaczne ograniczenia funkcjonalne, w tym porażenie mięśni, niewydolność oddechową wymagającą nieinwazyjnej wentylacji (NIV), oraz konieczność wsparcia w codziennych czynnościach. Średni czas przeżycia od diagnozy wynosi 2-5 lat, z główną przyczyną zgonu w postaci niewydolności oddechowej.
atrofia, choroba neuronu ruchowego, chwiejność emocjonalna, dysfagia, fascykulacje, funkcje poznawcze, infekcja układu oddechowego, neuron ruchowy, nieinwazyjna wentylacja, niewydolność oddechowa, opadanie stopy, opieka multidyscyplinarna, otępienie czołowo-skroniowe, pierwotne stwardnienie boczne, początek opuszkowy, porażenie mięśni, postępujący zanik mięśni, riluzol, schorzenie neurodegeneracyjne, ślinotok, stwardnienie zanikowe boczne, zaburzenia mowy, zaburzenia oddychania, zanik mięśni, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny (Sitagliptin Polpharma) wykazały toksyczność narządową, neurotoksyczność oraz potencjalne działanie teratogenne i kancerogenne jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających poziomy terapeutyczne u ludzi. Toksyczność wątrobowa i nerkowa u gryzoni pojawiła się przy narażeniu >58-krotnym, natomiast NOAEL wynosił 19-krotność ekspozycji klinicznej. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy >67-krotnym narażeniu, bez wpływu na zęby przy 58-krotności. U psów przy ~23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurologiczne (m.in. ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, z NOAEL na poziomie 6-krotności ekspozycji klinicznej. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a kancerogenność u szczurów ograniczała się do wzrostu gruczolaków i raków wątroby przy >58-krotnym narażeniu, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na płodność był nieistotny, choć przy >29-krotnym narażeniu odnotowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów szczurów oraz toksyczność matczyną u królików. Sytagliptyna przenikała do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet karmiących piersią.
ataksja, badanie histologiczne, badanie przedkliniczne, drżenie, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hipoaktywność, kancerogenność, miopatia, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, płodność, postawa zgarbiona, przenikanie do mleka, siekacz, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, układ nerwowy, wada wrodzona żeber, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – NiQuitin MINI Citrus 4 mg
Przedawkowanie nikotyny z tabletek do ssania NiQuitin MINI Citrus 4 mg stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza u dzieci, u których nawet niewielkie dawki mogą wywołać ciężkie zatrucie, a w skrajnych przypadkach prowadzić do zgonu. Objawy przedawkowania dzielą się na umiarkowane i ciężkie, obejmując m.in. bladość, zimne poty, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, bóle i zawroty głowy, drżenia mięśniowe, splątanie, a w ciężkich przypadkach niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechową, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniową oraz drgawki terminalne. W przypadku podejrzenia zatrucia nikotyną konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna.
biegunka, bladość skóry, ból głowy, ból jamy brzusznej, drgawki, drżenia mięśniowe, dyskomfort nadbrzusza, hospitalizacja, interwencja medyczna, nadmierna potliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, nikotyna, odruch wymiotny, ostre zatrucie nikotyną, ślinotok, stan nagły, stan zagrożenia życia, sztuczna wentylacja, tabletka do ssania, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenia percepcji, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa, zatrucie ciężkie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Fluormex w postaci żelu zawiera aminofluorki (33,19 mg/g) oraz sodu fluorek (22,1 mg/g), co odpowiada 12,5 mg czynnego fluoru na 1 g preparatu (12 500 ppm). Preparat cechuje się określonym profilem bezpieczeństwa, z minimalnym ryzykiem działań niepożądanych przy prawidłowym stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Największe zagrożenie stanowi przedawkowanie, które może prowadzić do objawów ostrego zatrucia fluorkami, takich jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nadmierne ślinienie, nudności, wymioty, a w cięższych przypadkach zaburzenia funkcji układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Ponadto, preparat zawiera substancje pomocnicze – propylu i metylu parahydroksybenzoesan – które mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości u osób predysponowanych.
aminofluorek, charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane produktów leczniczych, działanie niepożądane, fluor, fluorek sodu, nadwrażliwość, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, przedawkowanie leku, reakcja alergiczna, ślinotok, stosunek korzyści do ryzyka, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zatrucie fluorkami - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramadol Kalceks 50 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące tramadolu chlorowodorku wskazują na dobrą tolerancję leku przy standardowych dawkach terapeutycznych, tj. do 20 mg/kg masy ciała doustnie u szczurów oraz do 10 mg/kg masy ciała doustnie i 20 mg/kg masy ciała doodbytniczo u psów, bez istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych czy histologicznych. Objawy toksyczności, głównie ze strony układu nerwowego (niepokój, ślinotok, drgawki, zmniejszony przyrost masy ciała), pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki powyżej 50 mg/kg/dobę powodowały toksyczność u samic, zwiększoną śmiertelność noworodków oraz opóźnienie rozwoju potomstwa, natomiast płodność samców i samic pozostawała nienaruszona. U królików toksyczność u ciężarnych i anomalie kostnienia potomstwa obserwowano przy dawkach >125 mg/kg m.c.
badanie biochemiczne, badanie hematologiczne, badanie histologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawka, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, gruczolak komórek wątrobowych, kostnienie szkieletu, nowotwór płuc, objaw toksyczności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinotok, toksyczność, tramadolu chlorowodorek, układ nerwowy, zaburzenie kostnienia, zaburzenie układu nerwowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytena Plus 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sytena Plus, zawierającego sytagliptynę i metforminę, wykazały brak dodatkowej toksyczności w 16-tygodniowych badaniach na psach przy jednoczesnym podawaniu obu substancji. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. W badaniach na gryzoniach stwierdzono toksyczność wątrobową i nerkową przy ekspozycji ≥58-krotnej, a neurotoksyczne objawy u psów pojawiały się przy około 23-krotnej ekspozycji klinicznej. Zmiany w mięśniach szkieletowych oraz nieprawidłowości w uzębieniu obserwowano przy ekspozycjach znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne. Nie wykazano potencjału genotoksycznego sytagliptyny, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów przy ekspozycji ≥58-krotnej uznano za wtórne do przewlekłej hepatotoksyczności, nieistotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (NOEL 19-krotność ekspozycji u ludzi).
ataksja, badanie histologiczne, drżenie, duszność, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, nieprawidłowości siekaczy, rak wątroby, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, uszkodzenie nerwów, wymioty pieniste, zmiany nowotworowe, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vincetan Forte 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności winpocetyny, substancji czynnej leku Vincetan Forte, wykazały relatywnie niską toksyczność systemową przy podaniu doustnym, tolerowanym do 25 mg/kg masy ciała u szczurów przez 28 dni oraz do 100 mg/kg przez 6 miesięcy bez istotnych zmian klinicznych. Toksyczność ostra i podostra ujawniała się głównie przy wyższych dawkach, zwłaszcza dożylnych, gdzie u psów dawki powyżej 5 mg/kg masy ciała indukowały objawy takie jak wzmożone ślinienie, tachykardia i przyspieszony oddech. Długoterminowe podawanie nie powodowało trwałych uszkodzeń narządów, co potwierdzono brakiem zmian histopatologicznych i laboratoryjnych. Wyniki wskazują na zależność toksyczności od drogi podania oraz gatunku zwierzęcia, z wyraźniejszymi efektami toksycznymi przy dożylnym podaniu u psów.
anoreksja, dawka LD50, drgawki, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne układowe, krwawienie łożyskowe, obraz histologiczny, parametry laboratoryjne, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny i rakotwórczy, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, przepływ krwi łożyskowy, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność systemowa, Vincetan Forte, wady rozwojowe, winpocetyna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clopizam 50 mg
Przedawkowanie klozapiny wiąże się z wysokim ryzykiem poważnych powikłań, w tym śmiertelności sięgającej około 12%, szczególnie przy dawkach przekraczających 2000 mg, gdzie dominującymi przyczynami zgonów są niewydolność serca oraz zachłystowe zapalenie płuc. Już dawki rzędu 400 mg u dorosłych, którzy nie byli wcześniej leczeni klozapiną, mogą wywołać zagrażające życiu stany śpiączkowe, a u dzieci toksyczność obserwowana jest przy dawkach 50-200 mg. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń neurologicznych (senność, śpiączka, drgawki), psychicznych (splątanie, majaczenie), autonomicznych (nadmierne wydzielanie śliny, zaburzenia termoregulacji), sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, arytmie) oraz oddechowych (zahamowanie czynności oddechowej, niewydolność oddechowa). Wysokie dawki (>2000 mg) szczególnie predysponują do ciężkich powikłań kardiologicznych i oddechowych.
arefleksja, arytmia serca, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, duszność, dystonia, hemodializa, hiperrefleksja, hipertermia, klozapina, letarg, majaczenie, mydriaza, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, omamy, płukanie żołądka, przedawkowanie klozapiny, ślinotok, stan śpiączkowy, węgiel aktywny, zaburzenia widzenia, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurolipon-MIP 600 600 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne kwasu tioktynowego, substancji czynnej preparatu Neurolipon-MIP 600, wykazały stosunkowo niski poziom toksyczności ostrej. W badaniach na szczurach dawka śmiertelna (LD) po podaniu dożylnym wyniosła około 400 mg/kg masy ciała, natomiast u psów po podaniu doustnym LD mieściła się w zakresie 400-500 mg/kg. Obserwowane u psów objawy toksyczne obejmowały wymioty, ślinotok, uspokojenie oraz w terminalnej fazie zatrucia skurcze toniczno-kloniczne, co sugeruje potencjalne neurotoksyczne działanie kwasu tioktynowego przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Dane te pochodzą z badań na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych i różnych drogach podania, co pozwala na kompleksową ocenę profilu bezpieczeństwa substancji.
- Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotne stwardnienie boczne – Leczenie
Pierwotne stwardnienie boczne (PLS) to rzadkie schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się postępującą utratą górnych neuronów ruchowych, prowadzącą do spastyczności, dysfunkcji kończyn i objawów opuszkowych. Obecnie brak jest terapii modyfikujących przebieg choroby, dlatego leczenie skupia się na łagodzeniu objawów i utrzymaniu funkcji pacjenta. Podstawowe leki przeciwspastyczne to baklofen, tyzanidyna oraz benzodiazepiny (klonazepam, diazepam), z możliwością zastosowania baklofenu dokanałowego w przypadku działań niepożądanych. Dodatkowo stosuje się toksynę botulinową typu A, kannabinoidy (spray THC/CBD), dalfamprydynę, chinę, fenytoinę oraz leki przeciwdepresyjne i przeciwbólowe (NLPZ, opioidy, lidokainę). Kompleksowa opieka obejmuje także fizjoterapię, terapię zajęciową, terapię mowy i połykania, wsparcie żywieniowe oraz stosowanie urządzeń wspomagających mobilność i komunikację, takich jak ortezy, laski, chodziki, wózki inwalidzkie i syntezatory mowy.
choroba neurodegeneracyjna, choroba neuronu ruchowego, ćwiczenia rozciągające, dalfamprydyna, dysfagia, gastrostomia endoskopowa, lek przeciwcholinergiczny, logopeda, neuron ruchowy, neuroplastyczność, objawy opuszkowe, orteza, pierwotne stwardnienie boczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, przykurcz, ślinotok, spastyczność, stwardnienie zanikowe boczne, terapia komórkami macierzystymi, terapia zajęciowa, toksyna botulinowa, transport aksonalny, zadławienie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Baclofen Polpharma 25 mg
Przedawkowanie baklofenu (dawki 10 mg lub 25 mg) wywołuje wieloukładowe objawy, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego, układu sercowo-naczyniowego oraz układu nerwowo-mięśniowego. Dominująca jest progresywna depresja OUN, manifestująca się sennością, utratą świadomości, a w ciężkich przypadkach śpiączką i zahamowaniem oddechu, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Objawy neuropsychiatryczne obejmują splątanie, omamy, pobudzenie oraz drgawki, a w EEG obserwuje się stłumienie wyładowań i fale trójfazowe. Neuromięśniowo występuje uogólniona hipotonia, mioklonie oraz osłabienie lub brak odruchów. Zaburzenia hemodynamiczne obejmują wazodylatację, wahania ciśnienia tętniczego (niedociśnienie lub nadciśnienie), arytmie serca (bradykardia, tachykardia) oraz hipotermię. Dodatkowo pojawiają się objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ślinotok), podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AP), rabdomioliza oraz szumy uszne.
aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, baklofen, biegunka, bradykardia, depresja OUN, diazepam, drgawki, enzymy wątrobowe, fale trójfazowe, fizostygmina, fosfataza alkaliczna, hipotermia, hipotonia mięśni, intubacja, leki moczopędne, mioklonia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, rabdomioliza, rozszerzenie naczyń obwodowych, ślinotok, śpiączka, splątanie, sztuczne oddychanie, szumy uszne, tachykardia, układ nerwowo-mięśniowy, układ sercowo-naczyniowy, utrata świadomości, węgiel aktywny, zaburzenia akomodacji, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie oddechu, zapis elektroencefalograficzny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dopamar mite 100 mg + 25 mg
Dopamar mite to lek zawierający 100 mg lewodopy i 25 mg karbidopy w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w terapii choroby Parkinsona. Najczęstsze działania niepożądane obejmują dyskinezy (ruchy pląsawicze, dystoniczne i inne mimowolne), nudności oraz zaburzenia układu nerwowego, takie jak pląsawica, dystonia, zjawisko „on-off” i bradykinezja, które mogą pojawić się po kilku miesiącach lub latach leczenia. W terapii należy monitorować ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego, nadmiernej senności i nagłego zasypiania. Zaburzenia psychiczne, w tym omamy, splątanie, depresja, zaburzenia kontroli bodźców (np. patologiczna skłonność do hazardu, kompulsywne zachowania) oraz zespół dysregulacji dopaminowej (DDS) są istotnymi powikłaniami wymagającymi modyfikacji leczenia. W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się często hipotonię ortostatyczną, kołatanie serca i nieregularną czynność serca, a także rzadziej nadciśnienie tętnicze i zapalenie żył.
agranulocytoza, bradykinezja, czerniak złośliwy, dysfagia, dyskineza, dystonia, epizod psychotyczny, hipotonia ortostatyczna, jadłowstręt, kurcz powiek, leukopenia, lewodopa z karbidopą, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nudności, omamy, otępienie, owrzodzenie dwunastnicy, parestezja, plamica Schönleina-Henocha, pląsawica, priapizm, ruchy pląsawicze, skurcz mięśni, ślinotok, splątanie, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia pozapiramidowe, zaparcie, zespół dysregulacji dopaminowej, zespół Hornera, zjawisko on-off, złośliwy zespół neuroleptyczny