metoprolol

Metoprolol jest selektywnym blokerem receptorów beta-1-adrenergicznych, powszechnie stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca oraz w prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego. Lek ten zmniejsza siłę skurczu mięśnia sercowego, spowalnia częstość akcji serca i obniża ciśnienie tętnicze.

Metoprolol występuje w dwóch postaciach farmaceutycznych: o natychmiastowym uwalnianiu (metoprolol tartrate) oraz o przedłużonym uwalnianiu (metoprolol succinate). Różnią się one profilem farmakokinetycznym i częstotliwością dawkowania. Lek metabolizowany jest głównie przez enzym CYP2D6, co może prowadzić do istotnych interakcji lekowych.

W praktyce klinicznej metoprolol jest dobrze tolerowany, jednak może powodować typowe dla beta-blokerów działania niepożądane, takie jak bradykardia, hipotensja, zmęczenie czy zaburzenia snu. Przeciwwskazania do stosowania obejmują m.in. ciężką bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, wstrząs kardiogenny oraz ciężką astmę oskrzelową.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Servenon 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Servenon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (przerwa 14 dni przed i 7 dni po terapii), odwracalnym, selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid), odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid) oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, ziela dziurawca, leków przeciwzakrzepowych oraz NLPZ, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek, nasilenia działań niepożądanych oraz zaburzeń krzepnięcia. W przypadku leków powodujących hipokaliemię i/lub hipomagnezemię istnieje zwiększone ryzyko złośliwych arytmii.
arytmia, buprenorfina, CYP2D6, cytochrom P450, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, escytalopram, flekainid, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, sedacja, SSRI, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Eugia 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami wymagającymi kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Do grup leków o wysokim ryzyku interakcji należą azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir), których biodostępność ulega znacznemu zmniejszeniu. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. Ponadto, jednoczesne stosowanie pantoprazolu z pochodnymi kumaryny (warfaryna, fenprokumon) wymaga monitorowania wskaźnika INR i czasu protrombinowego ze względu na ryzyko zwiększenia krzepliwości i poważnych krwawień. Wysokie dawki metotreksatu (≥300 mg) stosowane w leczeniu chorób nowotworowych i łuszczycy mogą wykazywać zwiększone stężenia w osoczu podczas terapii pantoprazolem, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia inhibitora pompy protonowej w celu uniknięcia toksyczności.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lewonorgestrel i etynyloestradiol, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, owrzodzenie, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Karnidin 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują dramatyczne zwiększenie ekspozycji na lek (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, cyklosporyna indukuje dwukierunkową interakcję, zwiększając stężenie lerkanidypiny trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również wyklucza ich kojarzone podawanie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy hamują metabolizm jelitowy lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i potencjalnie nasilając działanie hipotensyjne, dlatego ich spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. Induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą obniżać skuteczność leku przez przyspieszenie metabolizmu, co wymaga częstszego monitorowania ciśnienia tętniczego. Spożycie alkoholu jest niezalecane ze względu na synergistyczne działanie rozszerzające naczynia i ryzyko nadmiernej hipotensji.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-metylodigoksyna, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, dysfagia, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, stężenie lerkanidypiny, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Velaxin ER, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego – stanu potencjalnie zagrażającego życiu. Zalecane są odpowiednie okresy karencji: minimum 14 dni po zakończeniu nieodwracalnych, nieselektywnych IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne, selektywne IMAO (np. moklobemid) wymagają podobnej ostrożności, choć przerwa może być krótsza. Linezolid, będący słabym odwracalnym IMAO, również jest przeciwwskazany w terapii skojarzonej. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Spożywanie alkoholu podczas terapii nasila depresję OUN i ryzyko działań niepożądanych, a jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, erytromycyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
2-hydroksydezypramina, alfa-hydroksymetoprolol, amiodaron, antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, dekstrometorfan, dofetylid, doustna antykoncepcja, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hormonalna antykoncepcja, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, układ serotoninergiczny, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluoxetine Vitabalans 20 mg

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Fluoxetine Vitabalans w dawce 20 mg (tabletki powlekane) konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na fluoksetynę lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z jednoczesnym stosowaniem nieselektywnych nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), takich jak iproniazyd, ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Ponadto, u pacjentów z niewydolnością serca stosujących metoprolol, jednoczesne podawanie fluoksetyny jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka zwiększenia stężenia metoprololu i nasilenia działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.
beta-adrenolityk, chlorowodorek fluoksetyny, działanie niepożądane, fluoksetyna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwdepresyjny, metoprolol, nadwrażliwość, niewydolność serca, norfluoksetyna, okres półtrwania, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ sercowo-naczyniowy, wywiad alergologiczny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Molsidomina WZF 2 mg

Molsidomina WZF, zawierająca molsydominę w dawkach 2 mg lub 4 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania molsydominy z inhibitorami PDE5 (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil) oraz stymulatorami rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (np. riociguat), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, molsydomina potęguje efekt hipotensyjny leków rozszerzających naczynia krwionośne, takich jak azotany (nitrogliceryna, izosorbid), beta-adrenolityki (metoprolol, bisoprolol, atenolol), antagoniści wapnia (amlodypina, nifedypina, werapamil) oraz inne leki przeciwnadciśnieniowe (inhibitory ACE, sartany, diuretyki). W przypadku terapii skojarzonej konieczne jest dostosowanie dawkowania i regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego. Interakcja z iloprostem może nasilać hamowanie agregacji płytek, co wymaga kontroli hematologicznej, natomiast jednoczesne stosowanie molsydominy z alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) jest przeciwwskazane ze względu na antagonistyczne działanie farmakodynamiczne.
agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, amlodypina, antagonista wapnia, azotany, beta-adrenolityk, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, diuretyk, działanie hipotensyjne, efekt wazodylatacyjny, ergotamina, iloprost, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, nitrogliceryna, obraz krwi, parametry hematologiczne, powikłanie sercowo-naczyniowe, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sartan, sildenafil, tlenek azotu, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Interakcje leku – Migrenofen 10 mg

Ryzatryptan (Migrenofen) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii przeciwmigrenowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryzatryptanu z ergotaminą, pochodnymi alkaloidów sporyszu oraz innymi agonistami receptorów 5-HT1B/1D (np. sumatryptanem), ze względu na ryzyko skurczu tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego. Metabolizm ryzatryptanu odbywa się głównie przez MAO-A, dlatego inhibitory MAO (selektywne, nieselektywne, odwracalne i nieodwracalne) znacząco zwiększają stężenie osoczowe ryzatryptanu i jego aktywnego metabolitu, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. Propranolol podnosi AUC i Cmax ryzatryptanu o 70-80%, co wymaga redukcji dawki ryzatryptanu do 5 mg, natomiast inne beta-adrenolityki, takie jak nadolol i metoprolol, nie wpływają na jego stężenie. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu ryzatryptanu z lekami z grup SSRI i SNRI ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się zaburzeniami psychicznymi, autonomicznymi i nerwowo-mięśniowymi.
agonista receptora 5-HT1B/1D, beta-adrenolityk, CYP2D6, działanie niepożądane, działanie serotoninergiczne, efekt pierwszego przejścia, ergotamina, farmakokinetyka, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja metaboliczna, MAO-A, metabolizm wątrobowy, metoprolol, monoaminooksydaza typu A, N-monodemetylowy metabolit, nadciśnienie tętnicze, nadolol, naratryptan, pochodne sporyszu, propranolol, ryzatryptan, skurcz tętnic wieńcowych, SNRI, SSRI, substrat CYP2D6, sumatryptan, terapia przeciwmigrenowa, wazodylatacja, wazokonstrykcja, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Kamiren 4 mg

Doksazosyna, będąca alfa-adrenolitykiem stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie działania hipotensyjnego doksazosyny obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów, leków rozszerzających naczynia oraz inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil, tadalafil), co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei osłabienie efektu hipotensyjnego może wystąpić podczas stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), estrogenów oraz sympatykomimetyków, co wiąże się z mechanizmami retencji sodu i wody, wpływem na metabolizm leków oraz działaniem presyjnym przeciwnym do doksazosyny. Ponadto, doksazosyna może osłabiać działanie leków presyjnych takich jak dopamina czy adrenalina poprzez blokadę receptorów alfa-adrenergicznych, co może wymagać zwiększenia ich dawek.
aktywność reninowa osocza, antybiotyk makrolidowy, azotan, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie presyjne, efekt hipotensyjny, estrogen, fenytoina, furosemid, hydrochlorotiazyd, indometacyna, indynawir, inhibitor CYP 3A4, inhibitor PDE-5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, lek urykozuryczny, metoprolol, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze objawowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obniżanie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, propranolol, rytonawir, sakwinawir, sildenafil, substrat CYP 3A4, sympatykomimetyk, tadalafil, telitromycyna, wardenafil, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Gerocilan 5 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200-400 mg/dobę, rytonawir 200 mg 2x/dobę) znacząco zwiększają ekspozycję (AUC do 4-krotnego wzrostu) i Cmax tadalafilu, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają stężenie tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane, natomiast z alfuzosyną i tamsulozyną zalecana jest ostrożność i stopniowe dawkowanie. Tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (amlodypina, enalapril, metoprolol, bendrofluazyd, ARB), choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia krwi.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor angiotensyny II, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, wydłużenie czasu krwawienia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Trimetazidine Zentiva 35 mg

Trimetazydyna dichlorowodorek, substancja czynna leku Trimetazidine Zentiva, należy do grupy „innych leków nasercowych” (ATC: C01EB15) i charakteryzuje się unikalnym mechanizmem działania metabolicznego. Lek zapobiega spadkowi wewnątrzkomórkowego ATP w kardiomiocytach podczas niedotlenienia lub niedokrwienia, hamując beta-oksydację kwasów tłuszczowych przez selektywne blokowanie tiolazy długołańcuchowego 3-ketoacylokoenzymu A. W efekcie dochodzi do przesunięcia metabolizmu energetycznego w kierunku bardziej efektywnego utleniania glukozy, co optymalizuje produkcję energii przy mniejszym zużyciu tlenu. Trimetazydyna nie wpływa na parametry hemodynamiczne, takie jak ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca czy obciążenie serca, co stanowi istotną zaletę w terapii choroby niedokrwiennej serca.
adenozynotrifosforan, atenolol, ATP, beta-oksydacja kwasów tłuszczowych, ból dławicowy, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, działanie przeciwniedokrwienne, homeostaza komórkowa, lek przeciwdławicowy, metabolizm komórkowy, metoprolol, mięsień sercowy, napad dławicowy, niedokrwienie, niedotlenienie, obciążenie wstępne, odcinek ST, próba wysiłkowa, przewlekła dławica piersiowa, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tiolaza długołańcuchowego 3-ketoacylokoenzymu A, trimetazydyna dichlorowodorek, utlenianie glukozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Menero 10 mg

Badania farmakokinetyczne wykazały, że tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co implikuje istotne interakcje z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja ekspozycję na tadalafil (10 mg), a dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) czterokrotnie, co może prowadzić do wzrostu częstości działań niepożądanych. Podobnie rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu (20 mg). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, doksazosyna w dawkach 4-8 mg/dobę w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) znacząco nasila efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotany, bendrofluazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny tiazydowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptory alfa-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, sakwinawir, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Trimetazydyna – Interakcje

Trimetazydyna, stosowana w leczeniu choroby niedokrwiennej serca, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa oraz brakiem istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami kardiologicznymi. Badania kliniczne nie wykazały interakcji z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, kalcyparyna, antagoniści witaminy K), hipolipemizującymi (statyny, fibraty), przeciwpłytkowymi (kwas acetylosalicylowy), beta-adrenolitykami (metoprolol, bisoprolol, karwedilol), antagonistami kanału wapniowego (amlodypina, werapamil, diltiazem) oraz glikozydami naparstnicy (digoksyna). Trimetazydynę można stosować bez konieczności modyfikacji dawkowania w terapii skojarzonej, także u pacjentów w podeszłym wieku, co jest istotne w kontekście politerapii i polipragmazji. Ponadto, lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, gdyż nie stwierdzono wpływu pokarmów na jego skuteczność ani bezpieczeństwo.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, beta-bloker, bisoprolol, choroba niedokrwienna serca, digoksyna, diltiazem, fibrat, glikozyd naparstnicy, heparyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, kalcyparyna, karwedilol, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek hipolipemizujący, lek metaboliczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm mięśnia sercowego, metoprolol, polipragmazja, politerapia, statyna, trimetazydyna, werapamil, zaburzenie gospodarki lipidowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulxetenon 90 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zwiększać stężenie duloksetyny w osoczu nawet sześciokrotnie (AUC0-t), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest również umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym (np. rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, flekainid, propafenon, metoprolol). Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu, mogą obniżać stężenie duloksetyny o około 50%, co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie duloksetyny z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) zwiększa ryzyko krwawień, choć badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian INR w kontrolowanych warunkach.
antagonista receptora histaminowego H2, benzodiazepina, ciprofloksacyna, CYP1A2, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenelzyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metabolizm CYP2D6, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny IMAO, odwracalny inhibitor monoaminooksydazy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, pole pod krzywą AUC, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, tolterodyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – TADALAFIL MAXON 10 mg

Farmakokinetyka tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) jest istotnie modyfikowana przez inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę: 2-krotny wzrost AUC, 15% wzrost Cmax; 400 mg/dobę: 4-krotny wzrost AUC, 22% wzrost Cmax) oraz ritonawir (2-krotny wzrost AUC), co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie tadalafilu w osoczu o 88% (AUC), potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja utrzymuje się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Leki blokujące receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyna, mogą powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego i omdlenia, dlatego ich łączone stosowanie jest niezalecane. Inne leki przeciwnadciśnieniowe (blokery kanałów wapniowych, inhibitory ACE, β-blokery, diuretyki, antagoniści receptora angiotensyny II) wykazują umiarkowane nasilenie działania hipotensyjnego, zwykle bez istotnego znaczenia klinicznego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotany, bendrofluazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, CYP3A4, czas protrombinowy, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, inhibitory CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek przeciwcukrzycowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercanidipine Medreg 20 mg

Lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, powodują znaczący wzrost stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax dla S-lerkanidypiny), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna podnosi stężenie lerkanidypiny trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co wymaga unikania ko-terapii. Sok grejpfrutowy hamuje metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i działanie hipotensyjne. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, beta-adrenolityki (np. metoprolol) zmniejszają biodostępność lerkanidypiny o 50%, a digoksyna podawana z lerkanidypiną zwiększa jej Cmax o 33%, co wymaga monitorowania toksyczności digoksyny.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, beta-metylodigoksyna, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt wazodylatacyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, eutomer S-lerkanidypiny, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina w osoczu, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, stężenie lerkanidypiny, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – AuroDulox 30 mg

Duloksetyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; wymagany jest odstęp 14 dni po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem duloksetyny oraz 5 dni po zakończeniu terapii duloksetyną przed włączeniem IMAO. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), powodują 6-krotny wzrost AUC duloksetyny i 77% spadek jej klirensu, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy i 71% wzrostu AUC tolterodyny, dlatego konieczna jest ostrożność przy łączeniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym (np. flekainid, propafenon, metoprolol). Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, tramadol, ziele dziurawca) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, podobnie jak z buprenorfiną.
amitryptylina, antagonista receptora H2, benzodiazepiny, buprenorfina, CYP1A2, CYP2D6, dezypramina, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, imipramina, INR, klirens osoczowy, klomipramina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalne inhibitory MAO, nortryptylina, odwracalne inhibitory MAO, opioidowe leki przeciwbólowe, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, rysperydon, SNRI, SSRI, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, tryptofan, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantopraz 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podwyższa pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz lekami antyretrowirusowymi, takimi jak atazanawir, gdzie zmniejszenie biodostępności może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. W przypadku erlotynibu również obserwuje się obniżoną absorpcję. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z atazanawirem oraz monitorowanie skuteczności terapii przy stosowaniu azoli i erlotynibu, a w razie konieczności rozważenie alternatywnych schematów leczenia. Ponadto, pomimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych z pochodnymi kumaryny (fenprokumon, warfaryna), obserwowano pojedyncze przypadki zmian INR, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego zwłaszcza przy rozpoczynaniu, kończeniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu.
alkohol etylowy, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, beta-bloker, biodostępność leku, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, erlotynib, etanol, etynyloestriadol, fenprokumon, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kofeina, lek antyretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metabolizm etanolu, metabolizm wątrobowy, metoprolol, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, piroksykam, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, środek zobojętniający, teofilina, terapia HIV, warfaryna, wartość INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulofor 60 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować co najmniej 14-dniowy odstęp po IMAO i 5 dni po zakończeniu duloksetyny. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zwiększać AUC duloksetyny sześciokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. trzykrotne zwiększenie AUC dezypraminy, 71% wzrost AUC tolterodyny), co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, beta-blokery i leki antyarytmiczne.
antagonista receptora H2, AUC, benzodiazepiny, beta-bloker, CYP1A2, cytochrom P450, dezypramina, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitory monoaminooksydazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, klirens osoczowy, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, linezolid, metoprolol, odwracalny IMAO, opioidowe leki przeciwbólowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, propafenon, receptor serotoninergiczny, rysperydon, SNRI, SSRI, teofilina, tolterodyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadaxin 5 mg

W badaniach interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazano, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, co może zmniejszać jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, z zalecanym odstępem 48 godzin między podaniem. Interakcje z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, mogą prowadzić do istotnego nasilenia hipotensji i ryzyka omdleń, co wymaga unikania takiego skojarzenia. W przypadku alfuzosyny i tamsulosyny należy zachować ostrożność i rozpoczynać terapię od niskich dawek, szczególnie u osób starszych.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko transportujące, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulosyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bloxazoc 95 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne metoprololu bursztynianu, substancji czynnej preparatu Bloxazoc, nie wykazały istnienia zagrożeń dla bezpieczeństwa pacjentów podczas stosowania klinicznego. Produkt dostępny jest w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg oraz 190 mg metoprololu bursztynianu, co odpowiada 25 mg, 50 mg, 100 mg oraz 200 mg metoprololu winianu. Brak specyficznych danych przedklinicznych wymagających szczególnej uwagi lekarzy potwierdza, że profil bezpieczeństwa leku opiera się na danych klinicznych oraz wieloletnim doświadczeniu w praktyce medycznej.
badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, metoprolol, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, preparat Bloxazoc, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluticomb (25 mcg + 250 mcg)/dawkę odmierzoną

Fluticomb, zawierający salmeterol (25 µg) i flutykazon propionian (50, 125 lub 250 µg) na dawkę odmierzoną, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii pacjentów z astmą. β-adrenolityki, zarówno wybiórcze, jak i niewybiórcze, mogą antagonizować działanie salmeterolu i są przeciwwskazane u chorych na astmę bez innych wskazań. Jednoczesne stosowanie innych β₂-agonistów może prowadzić do efektu addycyjnego i nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii, nasilanej przez pochodne ksantyny, glikokortykosteroidy i leki moczopędne, co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 400 mg/dobę, rytonawir 100 mg 2x/dobę) znacząco zwiększają stężenia salmeterolu i flutykazonu, co może prowadzić do wydłużenia odstępu QTc, kołatania serca, zespołu Cushinga oraz supresji czynności kory nadnerczy. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko.
aminofilina, atenolol, beta2-agonista, erytromycyna, flutykazonu propionian, formoterol, furosemid, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kobicystat, kołatanie serca, lek moczopędny, leki beta-adrenolityczne, metoprolol, pochodne ksantyny, propranolol, receptory beta-adrenergiczne, rytonawir, salbutamol, salmeterol, skurcz oskrzeli, steroid, supresja nadnerczy, telitromycyna, teofilina, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Tiapryd – Interakcje

Tiaprid, jako neuroleptyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do wzajemnego osłabienia działania, nasilenia działań niepożądanych lub zwiększenia ryzyka poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie tiaprydu z agonistami dopaminergicznymi (kabergolina, chinagolid) poza chorobą Parkinsona oraz z lewodopą ze względu na wzajemny antagonizm. Alkohol nasila działanie sedatywne tiaprydu i zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT, dlatego jego spożycie jest niewskazane. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia (chinidyna, dyzopiramid, hydrochinidyna) i III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), innych neuroleptyków (np. haloperydol, pimozyd), leków przeciwpasożytniczych (halofantryna, lumefantryna) oraz metadonu, ze względu na wysokie ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca i torsades de pointes. Monitorowanie EKG i odstępu QT jest obligatoryjne, a jeśli to możliwe, należy przerwać leczenie lekami zwiększającymi to ryzyko.
W chorobie Parkinsona stosowanie tiaprydu z agonistami dopaminergicznymi (amantadyna, bromokryptyna, pramipeksol i inne) wymaga stopniowego obniżania dawki tiaprydu, aby uniknąć złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS). Leki powodujące bradykardię (beta-adrenolityki, diltiazem, werapamil, glikozydy nasercowe) oraz leki indukujące hipokaliemię (diuretyki, amfoterycyna B i.v., kortykosteroidy) zwiększają ryzyko torsades de pointes, co wymaga monitorowania elektrolitów, EKG i parametrów klinicznych. Tiaprid może nasilać działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie krwi, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (opioidy, benzodiazepiny, leki przeciwhistaminowe H1, barbiturany) nasila depresję OUN, co może zaburzać koncentrację i zdolność prowadzenia pojazdów. Zaleca się ostrożność, monitorowanie pacjenta oraz unikanie alkoholu i leków zawierających alkohol podczas terapii tiaprydem.
agonista dopaminergiczny, amfoterycyna B, amiodaron, amitryptylina, baklofen, barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, chinagolid, chinidyna, choroba Parkinsona, diltiazem, dofetylid, doksepina, dyzopiramid, erytromycyna, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, haloperydol, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, inhibitor cholinoesterazy, kabergolina, karwedilol, komorowe zaburzenia rytmu serca, kosyntropina, lek anksjolityczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lewodopa, metadon, metoprolol, mianseryna, mirtazapina, nebiwolol, neuroleptyk, niewydolność serca, ortostatyczny spadek ciśnienia, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, pizotyfen, pochodna azotanu, receptor H1, sotalol, sparfloksacyna, środek przeczyszczający, sultopryd, talidomid, tetrakozaktyd, tiaprid, torsades de pointes, trimipramina, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Grindeks 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować 14-dniową przerwę po odstawieniu inhibitora MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniową przerwę po odstawieniu escytalopramu. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych (linezolid), gdzie zaleca się minimalne dawki i ścisłe monitorowanie. Escytalopram może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (np. opioidami, tryptanami) oraz obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdrgawkowych i neuroleptyków. Ponadto, ze względu na potencjalne addytywne wydłużenie odstępu QT, łączenie escytalopramu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi antydepresantami oraz wybranymi antybiotykami jest przeciwwskazane.
cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, nieodwracalny selektywny inhibitor MAO-B, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Belupo 5 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co może nasilać działania niepożądane. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) może powodować istotne obniżenie ciśnienia tętniczego i omdlenia, dlatego jest niezalecane. W przypadku innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne (alfuzosyna, tamsulozyna) zaleca się ostrożność i stopniowe zwiększanie dawki, zwłaszcza u osób starszych.
alfuzosyna, amlodypina, antagoniści receptora angiotensyny, azotany, bendrofluazyd, beta-adrenolityki, białka transportowe, blokery kanałów wapniowych, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, inhibitory 5-alfa-reduktazy, inhibitory ACE, inhibitory CYP3A4, inhibitory PDE5, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leki tiazydowe, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, receptory α-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substraty CYP1A2, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Efectin ER 37,5 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Efectin ER, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zespół serotoninowy, zaburzenia rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zmiany stężenia leków w osoczu. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAOs), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi (okres karencji 14 dni przed włączeniem wenlafaksyny i 7 dni po jej odstawieniu) oraz odwracalnymi, selektywnymi MAO-A (np. moklobemid), ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, należy unikać kojarzenia wenlafaksyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. amiodaron, sotalol, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) oraz inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które zwiększają stężenia wenlafaksyny i jej aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (wzrost AUC wenlafaksyny o 21-70%, O-demetylowenlafaksyny o 23-33%). Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, dekstrometorfan, diazepam, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hormonalny środek antykoncepcyjny, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, pozakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, środek antykoncepcyjny, tapentadol, telitromycyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 150 mg

Venlafaxine Teva wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO oraz 7-dniowego po zakończeniu wenlafaksyny. Odwracalne, selektywne IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalne, nieselektywne IMAO (np. linezolid) również niosą wysokie ryzyko zespołu serotoninowego i nie powinny być stosowane jednocześnie z wenlafaksyną. Ponadto, wenlafaksyna może indukować zespół serotoninowy w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy (np. fentanyl, tramadol), a także z ziołem dziurawca. W przypadku konieczności łącznego stosowania tych leków zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i podczas zwiększania dawki.
atazanawir, błękit metylenowy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, diazepam, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, linezolid, lit, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny selektywny IMAO-A, pochodna amfetaminy, posakonazol, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, worykonazol, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Abirateron Zentiva 500 mg

Abirateron Zentiva, stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa leczenia. Podawanie leku z pokarmem znacząco zwiększa wchłanianie abirateronu octanu, co jest niezalecane ze względu na brak danych potwierdzających bezpieczeństwo takiego postępowania. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), obniżają AUC abirateronu o 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Natomiast silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest inhibitorem enzymów CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. dekstrometorfan (2,9-krotny wzrost AUC) oraz pioglitazon (wzrost AUC o 46%), co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron octan, amiodaron, chinidyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C8, enzym CYP2D6, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, ibutylid, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, torsade de pointes, tramadol, transporter OATP1B1, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Panrazol 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH żołądka, co zmniejsza biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynib. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), gdzie jednoczesne stosowanie pantoprazolu 40 mg może prowadzić do znacznego obniżenia stężenia leku przeciwwirusowego, co wymaga ograniczenia dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę, monitorowania miana wirusa oraz ewentualnej korekty dawki inhibitora proteazy. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących kumaryny (warfaryna, fenprokumon), co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Wysokie dawki metotreksatu (≥300 mg) w połączeniu z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu, co wskazuje na konieczność rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu u tych pacjentów.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, marskość wątroby, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, polekowe uszkodzenie wątroby, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, teofilina, tetrahydrokannabinol, warfaryna, zapalenie przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. tranylcypromina, fenelzyna) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; po ich odstawieniu należy zachować 14-dniową przerwę przed rozpoczęciem terapii escytalopramem, a po odstawieniu escytalopramu – co najmniej 7 dni przed włączeniem inhibitora MAO. Niezalecane jest także łączenie z odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz linezolidem, a w przypadku konieczności stosowania – wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i stosowanie najmniejszych dawek. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki jak sparfloksacyna, moksifloksacyna, erytromycyna dożylna), gdyż może to prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, połączenie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion) wymaga monitorowania pod kątem drgawek.
arytmia złośliwa, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Metocard ZK 95 mg

Metocard ZK (metoprololu bursztynian) w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg (odpowiednio 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu) wykazuje niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn wymagających wzmożonej uwagi. Podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i zmęczenie, które zaburzają orientację przestrzenną, szybkość reakcji oraz poziom koncentracji, co stanowi istotne ryzyko dla bezpieczeństwa. Lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności indywidualnej oceny reakcji na lek przed podjęciem decyzji o prowadzeniu pojazdów lub obsłudze maszyn, zwłaszcza w początkowym okresie terapii oraz po zmianie produktu beta-adrenolitycznego.
beta-adrenolityk, działanie niepożądane, metoprolol, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, obsługa maszyn, profil działań niepożądanych, prowadzenie pojazdów, przedłużone uwalnianie, reakcja na lek, sprawność psychomotoryczna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Micalcet 90 mg

Cynakalcet, substancja czynna preparatu Micalcet, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające zarówno z jego działania obniżającego poziom wapnia, jak i metabolizmu wątrobowego głównie przez enzymy CYP3A4 oraz CYP1A2. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami obniżającymi wapń, takimi jak etelkalcetyd, ze względu na ryzyko ciężkiej hipokalcemii. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) mogą podwoić stężenie cynakalcetu, co wymaga dostosowania dawki, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają jego stężenie, co może wymagać zwiększenia dawki. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, zwiększając klirens cynakalcetu o 36-38%, co również wymaga korekty dawkowania. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, mogą potencjalnie zwiększać stężenie cynakalcetu, choć brak jest bezpośrednich badań potwierdzających tę interakcję.
beta-blokery, cynakalcet, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, enzym CYP1A2, enzym CYP3A4, etelkalcetyd, hipokalcemia, indukcja enzymu CYP1A2, induktory CYP3A4, inhibitory CYP1A2, inhibitory CYP3A4, interakcje z alkoholem, ketokonazol, leki antyarytmiczne, leki immunosupresyjne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwgrzybicze, metoprolol, midazolam, palenie tytoniu, pantoprazol, parestezje, ryfampicyna, sewelamer, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, węglan wapnia, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Aristo 10 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg, a 400 mg/dobę – czterokrotnie zwiększa AUC przy dawce 20 mg) oraz rytonawir (dwukrotny wzrost AUC przy dawce 20 mg). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję na tadalafil nawet o 88%, co może obniżać jego skuteczność. Jednoczesne stosowanie tadalafilu z azotanami jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji; interakcja utrzymuje się powyżej 24 godzin i wymaga co najmniej 48-godzinnego odstępu od ostatniej dawki tadalafilu (2,5-20 mg) przed podaniem azotanów. Ponadto, tadalafil nasila działanie hipotensyjne leków blokujących receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyny (4 mg i 8 mg), co może prowadzić do omdleń i wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, bendrofluazyd, beta-bloker, biodostępność, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-α-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm tadalafilu, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, selektywny inhibitor CYP3A4, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

Hydrochlorothiazidum Polpharma to preparat zawierający hydrochlorotiazyd w dawkach 12,5 mg i 25 mg, należący do diuretyków tiazydowych. Wskazania do stosowania obejmują leczenie obrzęków o różnej etiologii, takich jak zastoinowa niewydolność serca, marskość wątroby oraz zaburzenia czynności nerek (w tym zespół nerczycowy i ostre kłębuszkowe zapalenie nerek), gdzie konieczne jest zwiększenie diurezy i redukcja objętości płynów pozakomórkowych. Ponadto lek jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, gdzie poprzez działanie diuretyczne i bezpośredni wpływ na naczynia krwionośne obniża ciśnienie tętnicze. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających odpowiednio 65,2 mg i 130,4 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bisoprolol, bloker kanału wapniowego, diuretyk tiazydowy, diureza, enalapril, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoalbuminemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan, marskość wątroby, metoprolol, nadciśnienie tętnicze, nifedypina, obrzęk o różnej etiologii, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, perindopril, retencja płynów, spironolakton, triamteren, walsartan, wodobrzusze, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oroes 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), selektywnym, odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid). Również stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, czy leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu oraz preparatów z dziurawca zwyczajnego, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, napadów drgawkowych oraz nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, escytalopram może wpływać na krzepliwość krwi, dlatego u pacjentów stosujących doustne antykoagulanty i leki wpływające na funkcje płytek (NLPZ, ASA, dipirydamol, tyklopidyna) konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemostazy.
arytmia, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dipirydamol, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, klomipramina, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit pierwiastek, meflochina, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercan 10 mg

Lek lerkanidypina, metabolizowany przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna), które powodują 15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax lerkanidypiny, a także z cyklosporyną, co skutkuje 3-krotnym wzrostem stężenia lerkanidypiny i 21% wzrostem AUC cyklosporyny. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego również jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, beta-metylodigoksyna, biodostępność lerkanidypiny, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, Lercan, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dopaminum hydrochloricum WZF 4% 40 mg/ml

Dopaminum hydrochloricum WZF 4% wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO), gdzie zaleca się redukcję dawki dopaminy do 10% standardowej dawki terapeutycznej ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Interakcje z anestetykami halogenowanymi (halotan, enfluran, izofluran) oraz cyklopropanem mogą prowadzić do poważnych komorowych zaburzeń rytmu serca, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania i monitorowania EKG. Beta-adrenolityki (propranolol, metoprolol) wykazują antagonizm farmakodynamiczny, zmniejszając skuteczność dopaminy, natomiast alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) mogą powodować nadmierne zwężenie naczyń i ryzyko niedokrwienia tkanek, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i guanetydyna nasilają działanie presyjne dopaminy, wymagając ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego.
alkaloid ergotaminy, alkaloid sporyszu, amitryptylina, anestetyk halogenowany, antagonizm farmakodynamiczny, beta-adrenolityk, bloker receptorów adrenergicznych, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bradykardia, cyklopropan, dihydroergotamina, diureza, dopaminum hydrochloricum, działanie hipotensyjne, efekt hemodynamiczny, ergotamina, fentolamina, fenytoina, furosemid, guanetydyna, hipotensja, hydrochlorotiazyd, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek diuretyczny, metabolizm dopaminy, metoprolol, monitorowanie EKG, niedokrwienie tkanek, parametr hemodynamiczny, propranolol, przełom nadciśnieniowy, równowaga wodno-elektrolitowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia elektrolitowe, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 37,5 mg

Venlafaxine Teva (wenlafaksyna) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi, gdzie konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego okresu karencji przed rozpoczęciem terapii wenlafaksyną oraz 7 dni po jej zakończeniu, aby uniknąć ryzyka zespołu serotoninowego. Odwracalne selektywne IMAO-A (np. moklobemid) i nieselektywne (np. linezolid) również stanowią wysokie ryzyko i ich łączenie z wenlafaksyną jest przeciwwskazane lub niezalecane. Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawek. Alkohol nasila depresyjne działanie na OUN i może pogarszać stan psychiczny, dlatego jego spożycie podczas terapii jest niewskazane.
alprazolam, amiodaron, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, dekstrometorfan, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odwracalny selektywny IMAO-A, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Interakcje

Duloksetyna, będąca inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, podobnie jak z silnymi inhibitorami CYP1A2 (np. fluwoksaminą), które zmniejszają klirens duloksetyny o 77% i zwiększają AUC sześciokrotnie. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny, wymagając ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6 (np. flekainid, propafenon, metoprolol). Ponadto, u osób palących stężenie duloksetyny w osoczu jest o około 50% niższe, co może wymagać dostosowania dawki.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego H2, AUC, benzodiazepina, buprenorfina, CYP1A2, CYP2D6, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, imipramina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, klirens osoczowy, klomipramina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, lek zobojętniający sok żołądkowy, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieselektywny nieodwracalny inhibitor monoaminooksydazy, nortryptylina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, teofilina, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zaburzenie koncentracji, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Seronil 10 mg

Seronil w dawce 10 mg fluoksetyny (11,2 mg chlorowodorku fluoksetyny) posiada kluczowe przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na fluoksetynę lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę i glicerol 85%. Ponadto, stosowanie fluoksetyny jest przeciwwskazane w połączeniu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO, np. iproniazydem, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne podawanie fluoksetyny z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca jest absolutnie przeciwwskazane z powodu potencjalnych poważnych powikłań kardiologicznych.
chlorowodorek fluoksetyny, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, działanie niepożądane, fluoksetyna, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem, metoprolol, nadwrażliwość, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, padaczka, Seronil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlectine 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Venlectine, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, wymagając co najmniej 14-dniowej przerwy po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii wenlafaksyną oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne, selektywne IMAO-A (np. moklobemid) również są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, choć przerwy między terapiami mogą być krótsze. Linezolid, jako odwracalny, nieselektywny IMAO, nie powinien być stosowany z wenlafaksyną. Niezachowanie tych odstępów może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak drżenia mięśniowe, drgawki, hipertermia, a nawet zgon. Ponadto, wenlafaksyna zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, ziele dziurawca), co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia i po zwiększeniu dawki.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, agonista receptora serotoninowego, amiodaron, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, haloperydol, IMAO-A, imipramina, indynawir, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit farmakologiczny, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Velafax 37,5 mg

Wenlafaksyna (Velafax) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, złośliwego zespołu neuroleptycznego i drgawek; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne selektywne IMAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) również są przeciwwskazane lub niezalecane. Istotne jest monitorowanie ryzyka zespołu serotoninowego przy łączeniu wenlafaksyny z SSRI, SNRI, tryptanami, litem, opioidami (np. buprenorfina, tramadol) oraz zielem dziurawca. Zaleca się ścisłą obserwację pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać depresję OUN i działania niepożądane, mimo braku farmakokinetycznych interakcji, dlatego zalecana jest abstynencja. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes, i powinno być unikane.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, buprenorfina, cytochrom P450, erytromycyna, haloperydol, IMAO, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, izoenzym CYP2D6, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny selektywny inhibitor IMAO-A, rysperydon, SNRI, SSRI, sybutramina, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Cogiton ODT 10 mg

Chlorowodorek donepezylu, główny składnik preparatu Cogiton ODT, jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna) hamują metabolizm donepezylu, prowadząc do wzrostu jego stężenia we krwi nawet o 30%, co może nasilać działania niepożądane. Z kolei induktory tych enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie leku i osłabiając efekt terapeutyczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na alkohol etylowy, który nie tylko indukuje CYP3A4, ale także nasila zaburzenia poznawcze i ryzyko działań niepożądanych u pacjentów z chorobami neurodegeneracyjnymi, dlatego zaleca się jego ograniczenie lub eliminację podczas terapii donepezylem.
agonista cholinergiczny, alkohol etylowy, atropina, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba neurodegeneracyjna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, digoksyna, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, hydroksyzyna, induktor enzymu cytochromu, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek cholinolityczny, metoprolol, pankuronium, pilokarpina, propranolol, ryfampicyna, skopolamina, sukcynylocholina, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Oriven 37,5 mg

Wenlafaksyna (Oriven) wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie nieodwracalnych nieselektywnych IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, wymagając 14-dniowego okresu wymywania przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po jej odstawieniu. Odwracalne selektywne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) również są przeciwwskazane z powodu ryzyka zespołu serotoninowego, z zaleceniem co najmniej 7-dniowego odstępu po wenlafaksynie. Linezolid, jako słaby odwracalny nieselektywny IMAO, nie powinien być stosowany jednocześnie z wenlafaksyną. Połączenie tych leków może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, takich jak drżenia mięśni, hipertermia, drgawki, a nawet zgon. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, ziele dziurawca), zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, antybiotyki chinolonowe, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje z etanolem, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, O-demetylowenlafaksyna, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, sotalol, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Aciprex 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne podania z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, tranylcypromina) oraz odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid), które mogą wywołać zespół serotoninowy – w takich przypadkach konieczne jest zachowanie przerw odpowiednio 14 dni po IMAO i 7 dni po escytalopramie. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, TCA), ze względu na ryzyko arytmii. Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca oraz leków wpływających na krzepnięcie (np. warfaryna, NOAC) i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i konieczność monitorowania parametrów klinicznych.
acenokumarol, amfoterycyna B, arytmia złośliwa, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, diklofenak, diuretyk, escytalopram, ezomeprazol, fenelzyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, ibuprofen, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, kortykosteroid, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, moklobemid, naproksen, neuroleptyki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odstęp QT, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Skład i postać leku – Metoprolol Biofarm ZK 23,75 mg

Metoprolol Biofarm ZK, 23,75 mg to tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierające 23,75 mg metoprololu bursztynianu, co odpowiada 25 mg metoprololu winianu. Tabletki są białe, owalne, obustronnie wypukłe, o wymiarach około 9×5 mm, z linią podziału umożliwiającą podzielenie na połowy. Substancje pomocnicze w składzie obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, metylocelulozę, skrobię kukurydzianą, glicerol, etylocelulozę oraz magnezu stearynian w rdzeniu, a także celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, kwas stearynowy i tytanu dwutlenek (E171) w otoczce (Sepifilm LP 770 White), która nadaje tabletkom białą barwę.
blister PVC/PE/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, etyloceluloza, hypromeloza, kwas stearynowy, magnezu stearynian, metoprolol, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, metyloceluloza, niezgodność farmaceutyczna, sepifilm, skrobia kukurydziana, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tytanu dwutlenek
Leksykon leków
Interakcje leku – Rytmonorm 300 300 mg

Propafenon, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do istotnych zmian stężenia leku w osoczu oraz modyfikacji działania innych leków. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, chinidyna czy fluoksetyna, mogą znacząco zwiększać stężenie propafenonu, co wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych. Propafenon sam jest inhibitorem CYP2D6, co może podnosić poziomy leków metabolizowanych przez ten enzym, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym, np. beta-adrenolityków (propranolol, metoprolol) czy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń przewodzenia serca przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu oraz na konieczność monitorowania parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty (fenoprokumon, acenokumarol, warfaryna), ze względu na możliwe wydłużenie czasu protrombinowego i zwiększone ryzyko krwawień.
acenokumarol, alkohol etylowy, amiodaron, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustny antykoagulant, dysfagia, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, erytromycyna, fenobarbital, fenoprokumon, fluoksetyna, inhibitor CYP, inhibitor CYP2D6, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzym CYP, ketokonazol, lek przeciwzakrzepowy, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, metoprolol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, propafenon, propranolol, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wskaźnik krzepnięcia, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Pralex 15 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Pralex, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid) i nieselektywnymi inhibitorami MAO (linezolid), gdzie konieczny jest ścisły nadzór kliniczny. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z powodu ryzyka arytmii. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, tryptany) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, bupropion) wymaga ostrożności. Współistniejące stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ zwiększa ryzyko krwawień, a leki wywołujące hipokaliemię i/lub hipomagnezemię mogą nasilać ryzyko zaburzeń rytmu serca.
cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hepatotoksyczność, hipokaliemia, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metabolizm escytalopramu, metoprolol, moklobemid, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, repolaryzacja mięśnia sercowego, rysperydon, SSRI, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odcinka QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum 100 mg

Fenobarbital, będący silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby, znacząco wpływa na metabolizm licznych leków, co prowadzi do zmniejszenia ich stężeń w osoczu i osłabienia efektów terapeutycznych. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, leków przeciwdrgawkowych (np. fenytoina, karbamazepina), antybiotyków (doksacyklina, chloramfenikol), leków przeciwwirusowych (zydowudyna, sakwinawir) oraz immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus). W terapii fenobarbitalem konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN (benzodiazepiny, opioidy) może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych, co wymaga całkowitego unikania alkoholu i ostrożności w doborze terapii skojarzonej.
antagonista wapnia, antagonista witaminy K, antyproteaza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, cyklosporyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen, etosuksymid, felbamat, fenylobutazon, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gryzeofulwina, guanetydyna, haloperydol, halotan, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, ifosfamid, indynawir, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, kwas foliowy, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek znieczulający, leukoworyna, lewotyroksyna, lidokaina, loksapina, meksyletyna, metadon, metoprolol, metotreksat, metronidazol, metyloksantyna, montelukast, niedoczynność tarczycy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, pochodna morfiny, progestagen, prokarbazyna, prymidon, przeszczep narządu, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, środek uspokajający, teofilina, walproinian sodu, warfaryna, witamina D, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pralex 20 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Pralex, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po odstawieniu inhibitora MAO i 7-dniowego po escytalopramie. Również przeciwwskazane jest stosowanie z lekami wydłużającymi odcinek QT (m.in. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne antydepresanty, niektóre antybiotyki jak moksifloksacyna, sparfloksacyna, oraz leki przeciwpsychotyczne jak haloperidol) z uwagi na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Wymagana jest ostrożność i monitorowanie przy jednoczesnym stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid), nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid), selektywnych inhibitorów MAO-B (selegilina do 10 mg/dobę), leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy oraz preparatów z dziurawca zwyczajnego. Ponadto, escytalopram może nasilać działanie litu i tryptofanu oraz wpływać na krzepliwość krwi w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia.
antydepresant trójcykliczny, buprenorfina, cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tyklopidyna, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Synoptis 400 mg

Darunawir, stosowany w terapii zakażeń HIV, wykazuje złożony profil interakcji lekowych, który jest silnie zależny od zastosowanego wzmacniacza farmakokinetycznego – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze i sam darunawir są metabolizowane przez izoenzym CYP3A, co powoduje, że leki indukujące CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny, karbamazepina) znacząco obniżają stężenia darunawiru, prowadząc do ryzyka utraty skuteczności terapii i rozwoju oporności. Z kolei inhibitory CYP3A4 (np. indynawir, klotrymazol) mogą zwiększać stężenia darunawiru i rytonawiru, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej wrażliwy na indukcję CYP3A niż wzmocniony rytonawirem, co dodatkowo komplikuje profil interakcji. Ponadto, darunawir i rytonawir hamują CYP2D6 i P-glikoproteinę, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych tymi szlakami (np. flekainid, metoprolol), nasilając ich działanie i działania niepożądane.
agonista receptorów beta, alfuzosyna, antagonista CCR5, antagonista receptora α1-adrenergiczny, boceprewir, bozentan, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etrawiryna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutikazon, glikol propylenowy, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor transferu łańcucha integrazy, interakcja z alkoholem, karbamazepina, klotrymazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, metoprolol, monitorowanie INR, narkotyczny lek przeciwbólowy, newirapina, NNRTI, NRTI, P-glikoproteina, propafenon, ryfampicyna, statyna, wzmacniacz farmakokinetyczny, ziołowy produkt leczniczy