krótkowzroczność
Krótkowzroczność (łac. myopia) to wada wzroku, w której promienie światła wpadające do oka ogniskują się przed siatkówką, a nie na niej, co powoduje nieostre widzenie obiektów odległych. Jest to jedna z najczęstszych wad refrakcji, dotykająca około 30% populacji globalnej.
Głównymi przyczynami krótkowzroczności są czynniki genetyczne oraz środowiskowe, w tym przedłużona praca wzrokowa z bliska, niewystarczająca ekspozycja na światło naturalne i zwiększone użytkowanie urządzeń elektronicznych. Wyróżnia się krótkowzroczność osiową (spowodowaną zbyt długą gałką oczną) oraz refrakcyjną (wynikającą z nadmiernej mocy łamiącej rogówki lub soczewki).
Diagnostyka krótkowzroczności obejmuje badanie ostrości wzroku, refrakcji oraz badanie przedmiotowe oka. Leczenie najczęściej polega na korekcji optycznej za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych z ujemną mocą. W przypadku wysokiej krótkowzroczności lub szybkiej progresji u dzieci stosuje się interwencje takie jak atropinizacja, soczewki ortokeratologiczne czy specjalne soczewki kontaktowe hamujące progresję.
Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z wysoką krótkowzrocznością (powyżej -6,0 dioptrii), gdyż są oni narażeni na zwiększone ryzyko powikłań, takich jak odwarstwienie siatkówki, jaskra czy zwyrodnienie plamki związane z krótkowzrocznością. Regularne kontrole okulistyczne są niezbędne dla wczesnego wykrywania tych komplikacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Indapres
Indapamid, zawarty w preparacie Indapres, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ze względu na ryzyko rozwoju encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. W przypadku wystąpienia objawów encefalopatii należy natychmiast przerwać terapię. Ponadto, indapamid może wywoływać reakcje nadwrażliwości na światło, manifestujące się zmianami skórnymi w obszarach eksponowanych na promieniowanie UV, co wymaga odstawienia leku lub stosowania ochrony skóry przy konieczności kontynuacji leczenia. Lek ten, będący pochodną sulfonamidów, może indukować poważne powikłania okulistyczne, takie jak nagromadzenie płynu pod twardówką, przejściowa krótkowzroczność oraz ostra jaskra zamkniętego kąta, które objawiają się nagłym pogorszeniem ostrości widzenia lub bólem oka i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz ewentualnej interwencji medycznej.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, encefalopatia wątrobowa, fotosensytywność, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, laktoza jednowodna, nadmierne nagromadzenie płynu, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, powikłania okulistyczne, reakcja idiosynkratyczna, śpiączka wątrobowa, sulfonamid, tiazydowy lek moczopędny, uczulenie na sulfonamidy, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Astygmatyzm – Diagnostyka i diagnoza
Astygmatyzm jest powszechną wadą refrakcji wynikającą z nieregularnego, owalnego kształtu rogówki lub soczewki, co powoduje rozproszenie światła i nieostre widzenie na wszystkie odległości. Wada ta dotyka około 40% dorosłej populacji i może być wrodzona lub nabyta, np. po urazie czy chorobie oka. Diagnostyka opiera się na kompleksowym badaniu wzroku, obejmującym test ostrości wzroku (norma 20/20), retinoskopię, keratometrię, topografię rogówki oraz refrakcję z użyciem foroptera. Astygmatyzm mierzy się w dioptriach, gdzie cylinder (CYL) określa wartość astygmatyzmu, a oś (0–180°) lokalizuje jego położenie. Wyróżnia się astygmatyzm krótkowzroczny, nadwzroczny i mieszany, a także regularny i nieregularny, rogówkowy lub soczewkowy. Wczesne wykrycie, zwłaszcza u dzieci, jest kluczowe, aby zapobiec amblyopii i trudnościom edukacyjnym.
amblyopia, asthenopia, astygmatyzm krótkowzroczny, astygmatyzm mieszany, astygmatyzm nadwzroczny, astygmatyzm nieregularny, astygmatyzm regularny, astygmatyzm rogówkowy, astygmatyzm soczewkowy, autorefraktometr, autorefraktometria, badanie okulistyczne, dioptria, foropter, keratoconus, keratometr, keratometria, krótkowzroczność, okulista, optyczna koherentna tomografia, ostrość wzroku, refrakcja, retinoskopia, rozszerzenie źrenicy, tablica Snellena, test Amslera, topografia rogówki, zakrzywienie rogówki, zniekształcone widzenie - Leksykon chorób i schorzeń
Odwarstwienie siatkówki – Etiologia i przyczyny
Odwarstwienie siatkówki to stan nagły, w którym dochodzi do oddzielenia siatkówki od warstwy naczyń krwionośnych, co prowadzi do niedotlenienia i niedożywienia tkanki siatkówki. Wyróżnia się trzy główne typy: rhegmatogenne (najczęstsze, spowodowane rozerwaniem siatkówki i przedostawaniem się płynu pod nią), trakcyjne (wynikające z trakcją wywieranej przez tkankę bliznowatą, np. w proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej) oraz wysiękowe (surowicze), gdzie płyn gromadzi się pod siatkówką bez obecności rozerwań. Kluczowymi czynnikami ryzyka odwarstwienia rhegmatogennego są procesy starzenia się oka prowadzące do tylnego odłączenia ciała szklistego (PVD), wysoka krótkowzroczność powyżej 5-6 dioptrii, zwyrodnienie kraciaste siatkówki (występujące u 7-10% populacji), urazy oka, wcześniejsze operacje, zwłaszcza zaćmy, oraz obciążenie rodzinne. Odwarstwienie trakcyjne najczęściej związane jest z proliferacyjną retinopatią cukrzycową, a także innymi stanami prowadzącymi do powstawania bliznowatej tkanki na siatkówce, takimi jak retinopatia sierpowatokrwinkowa, retinopatia wcześniaków, stany zapalne i zakażenia oka. Odwarstwienie wysiękowe może być spowodowane zapaleniem błony naczyniowej, chorobami nowotworowymi (np. czerniak naczyniówki, siatkówczak), zwyrodnieniem plamki związanym z wiekiem (mokrym AMD), a także innymi stanami jak choroba Coatsa czy centralna surowicza chorioretinopatia.
centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Coatsa, ciało szkliste, cukrzyca, czerniak naczyniówki, krótkowzroczność, naczyniak naczyniówki, nadciśnienie tętnicze, odwarstwienie rhegmatogenne, odwarstwienie siatkówki, odwarstwienie trakcyjne, odwarstwienie wysiękowe, operacja zaćmy, retinopatia cukrzycowa, retinopatia wcześniaków, sarkoidoza, siatkówczak, tylne odłączenie ciała szklistego, uraz oka, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie twardówki, zwyrodnienie kraciaste siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diuresin SR
Indapamid w dawce 1,5 mg (Diuresin SR) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia), cukrzycą, dną moczanową, nadczynnością przytarczyc, niewydolnością wątroby i nerek (GFR 10-50 ml/min). Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i magnezu w osoczu, zwłaszcza w pierwszym tygodniu terapii, ze względu na ryzyko hipokaliemii i hipomagnezemii, które mogą nasilać oporność na leczenie. W przypadku hipokaliemii wskazane jest uzupełnianie potasu, a u pacjentów z niewydolnością wątroby należy przerwać leczenie przy objawach encefalopatii. Indapamid może zmniejszać tolerancję glukozy, co wymaga kontroli parametrów metabolicznych u chorych na cukrzycę. Produkt zawiera 126,45 mg laktozy na tabletkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy i cukrzycą.
alergia na sulfonamidy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, digoksyna, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, glikozydy naparstnicy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, indapamid, inhibitory konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, nadczynność przytarczyc, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja glukozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przesączanie kłębuszkowe, reakcja idiosynkratyczna, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Astygmatyzm – Patofizjologia i mechanizm
Astygmatyzm jest powszechnym błędem refrakcji, dotykającym około 13% populacji, charakteryzującym się nierównomiernym załamaniem światła w różnych meridianach oka, co skutkuje powstaniem dwóch punktów ogniskowych zamiast jednego (zjawisko stożka Sturma). Główne przyczyny to nieregularny kształt rogówki lub soczewki, prowadzący do astygmatyzmu rogówkowego, soczewkowego lub siatkówkowego. Astygmatyzm dzieli się na regularny (główne meridiany pod kątem 90°) i nieregularny (meridiany nieprostopadłe lub nieregularna moc refrakcyjna), z podtypami takimi jak astygmatyzm zgodny z regułą, przeciwny do reguły, skośny i bi-skośny. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (m.in. geny CLDN7, ACP2, TNFAIP8L3), fizjologiczne (nacisk powiek, napięcie mięśni zewnątrzgałkowych, akomodacja, film łzowy) oraz nabyte (urazy, zabiegi chirurgiczne, choroby rogówki jak stożek rogówki). Astygmatyzm ulega zmianom wraz z wiekiem, z tendencją do przejścia z astygmatyzmu zgodnego z regułą na przeciwny do reguły, a także jest częstszy u wcześniaków.
amblyopia, astenopia, astygmatyzm nieregularny, astygmatyzm przeciwny do reguły, astygmatyzm regularny, astygmatyzm rogówkowy, astygmatyzm siatkówkowy, astygmatyzm skośny, astygmatyzm soczewkowy, astygmatyzm zgodny z regułą, dalekowzroczność, dysfagia, emmetropizacja, film łzowy, keratoconus, keratoplastyka, krótkowzroczność, niedowidzenie, nieostre widzenie, nieprawidłowy kształt rogówki, oftalmopatia Gravesa, plamka żółta, pterygium, stożek rogówki, topografia rogówki, zaćma - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Objawy
Zespół Pradera-Williego (ZPW) to rzadkie zaburzenie genetyczne spowodowane utratą funkcji genów na chromosomie 15, charakteryzujące się fazowym przebiegiem objawów. W okresie noworodkowym dominują hipotonia mięśniowa, słaby odruch ssania i trudności w karmieniu, prowadzące do zaburzenia rozwoju fizycznego („failure to thrive”). W kolejnych latach życia rozwija się hiperfagia z nienasyconym apetytem, co skutkuje otyłością typu centralnego i powikłaniami metabolicznymi, takimi jak cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze oraz choroby sercowo-naczyniowe. Typowe zaburzenia endokrynologiczne obejmują niedobór hormonu wzrostu, hipogonadyzm, niedoczynność tarczycy oraz centralną niewydolność nadnerczy. Wzrost jest znacznie obniżony, a rozwój płciowy opóźniony lub niepełny. Dodatkowo występują opóźnienia rozwoju psychoruchowego, łagodne do umiarkowanych zaburzenia funkcji poznawczych oraz charakterystyczne problemy behawioralne i psychiczne, w tym napady złości, obsesyjno-kompulsywne zachowania i zaburzenia lękowe.
bezdech senny, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca typu 2, dysfunkcja podwzgórza, dysplazja stawu biodrowego, gastropareza, hiperfagia, hipogonadyzm, hipopigmentacja, hipotonia mięśniowa, karmienie przez sondę, kifoza, krótkowzroczność, nadciśnienie tętnicze, narkolepsja, niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, niewydolność oddechowa, odruch ssania, osteopenia, płaskostopie, powikłania sercowo-naczyniowe, problemy z karmieniem, skolioza, wiotkość mięśni, wnętrostwo, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie genetyczne, zaburzenie rozwoju fizycznego, zespół Pradera-Williego - Leksykon chorób i schorzeń
Nadwzroczność nie jest odpowiednim tłumaczeniem dla „nearsightedness”. poprawne tłumaczenie to krótkowzroczność – Epidemiologia
Krótkowzroczność (myopia) jest obecnie jedną z najpowszechniejszych wad refrakcji na świecie, dotykającą około 28-30% populacji globalnej, co przekłada się na 1,9-2,6 miliarda osób. Prognozy wskazują na wzrost do około 50% populacji (blisko 5 miliardów) do 2050 roku. Wysoka krótkowzroczność, definiowana jako wada powyżej -6,0 dioptrii, dotyczy obecnie 4% populacji (277 milionów), z przewidywanym wzrostem do 10% (938 milionów) w tym samym okresie. Epidemiologia wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z najwyższą częstością w Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej (80-90% młodych dorosłych), a także istotny wzrost zachorowalności w USA (z 25% do 41,6% w latach 1971-2004). Czynniki ryzyka obejmują ograniczony czas spędzany na świeżym powietrzu, intensywną pracę wzrokową z bliska, korzystanie z urządzeń elektronicznych, urbanizację, słabe oświetlenie oraz krótki czas snu. Pandemia COVID-19 nasiliła problem, prowadząc do tzw. „kwarantannowej krótkowzroczności”. Genetyczne predyspozycje potwierdzają badania CREAM, wskazując na wieloczynnikową etiologię.
badanie epidemiologiczne, badanie kohortowe, badanie przesiewowe wzroku, edukacja zdrowotna, jaskra otwartego kąta, konsorcjum CREAM, krótkowzroczność, nieskorygowana krótkowzroczność, odwarstwienie siatkówki, okulary dwuogniskowe, ortokeratologia, patologiczna krótkowzroczność, progresja krótkowzroczności, siatkówka obwodowa, ślepota, umiarkowana krótkowzroczność, upośledzenie widzenia, wysoka krótkowzroczność, zaćma podtorebkowa tylna, zapadalność, zwyrodnienie plamki - Leksykon chorób i schorzeń
Astygmatyzm – Epidemiologia
Astygmatyzm, będący jedną z najczęstszych wad refrakcji, charakteryzuje się nieregularnym kształtem rogówki lub soczewki, co prowadzi do zaburzeń widzenia na wszystkich odległościach. Globalna częstość występowania astygmatyzmu wynosi około 40,4% u dorosłych i 14,9% u dzieci, z wyraźnym wzrostem częstości u osób powyżej 70. roku życia (nawet do 77%). W populacjach różnych regionów świata częstość ta waha się od 11% do 62%, z najwyższymi wskaźnikami w Chinach (62%) i Hiszpanii (54%). Astygmatyzm zgodny z regułą (WTR) dominuje u osób młodszych (<40 lat), natomiast astygmatyzm przeciwny do reguły (ATR) i skośny wzrasta wraz z wiekiem. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć (z niejednoznacznymi danymi), pochodzenie etniczne, współistniejące wady refrakcji (np. krótkowzroczność), czynniki genetyczne i środowiskowe, a także palenie tytoniu przez matkę w ciąży. Astygmatyzm pooperacyjny, szczególnie po operacji zaćmy, jest istotnym problemem klinicznym, z częstością astygmatyzmu rogówkowego >1,0 D u ponad 40% pacjentów, co wskazuje na potencjalne korzyści z zastosowania torycznych soczewek wewnątrzgałkowych.
astygmatyzm przeciwny do reguły, astygmatyzm rogówkowy, astygmatyzm skośny, astygmatyzm zgodny z regułą, elektroniczna dokumentacja medyczna, krótkowzroczność, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, nadwzroczność, operacja zaćmy, ostrość wzroku, prezbiopia, skrzydlik, soczewka wewnątrzgałkowa, upośledzenie widzenia, utrata wzroku, wada refrakcji, zaburzenie widzenia, zaćma - Leksykon chorób i schorzeń
Choroby siatkówki – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroby siatkówki, takie jak dziedziczne choroby siatkówki (IRD) oraz zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD), stanowią główną przyczynę utraty wzroku w krajach rozwiniętych. Wczesne rozpoznanie i właściwa diagnoza są kluczowe dla zapobiegania trwałej utracie widzenia, a nowoczesne metody leczenia i monitorowania pozwalają na spowolnienie progresji choroby. W szczególności, modele oparte na uczeniu głębokim (deep learning, DL) i sztucznej inteligencji (AI) wykazały wysoką skuteczność prognostyczną, np. w przewidywaniu ryzyka rozwoju późnego AMD z 5-letnią C-statystyką na poziomie 86,4%, czy w klasyfikacji genów przyczynowych IRD z dokładnością powyżej 80%. W retinitis pigmentosa (RP) algorytmy DL umożliwiają ocenę ostrości wzroku z AUC 0,85, co pozwala na precyzyjne prognozowanie funkcji wzrokowej na podstawie obrazów OCT. Ponadto, zaawansowane modele, takie jak Longitudinalny Transformer do Analizy Przeżycia (LTSA), umożliwiają dynamiczne prognozowanie chorób na podstawie sekwencji obrazów dna oka, przewyższając modele oparte na pojedynczych obrazach.
autofluorescencja dna oka, biomarker prognostyczny, choroba Parkinsona, choroba siatkówki, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, demencja, dziedziczna choroba siatkówki, funkcja poznawcza, jaskra pierwotna otwartego kąta, krótkowzroczność, obrazowanie OCT, obrazowanie siatkówki, patologiczna krótkowzroczność, retinitis pigmentosa, sieć neuronowa, stwardnienie rozsiane, sztuczna inteligencja, terapia genowa, trwała utrata wzroku, uczenie głębokie, upośledzenie widzenia, utrata wzroku, warstwa włókien nerwowych siatkówki, zaćma, zapalenie nerwu wzrokowego, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem - Leksykon chorób i schorzeń
Dalekowzroczność – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dalekowzroczność (hipermetropia) to wada refrakcyjna oka, w której światło skupia się za siatkówką, najczęściej z powodu zbyt krótkiej osi gałki ocznej lub niewystarczającego zakrzywienia rogówki. Objawia się głównie niewyraźnym widzeniem bliskich obiektów, a w cięższych przypadkach także trudnościami z widzeniem odległych. Typowe symptomy to astenopia, bóle głowy, dyskomfort widzenia, a u dzieci może prowadzić do amblyopii i zeza. Starczowzroczność (prezbiopia) jest formą dalekowzroczności związanej z wiekiem, pojawiającą się zwykle po 40. roku życia, wynikającą z utraty elastyczności soczewki, co utrudnia akomodację. Diagnostyka obejmuje badanie refrakcji, często z cykloplegią u dzieci, a korekcja opiera się na soczewkach dodatnich w okularach lub soczewkach kontaktowych, z opcją chirurgii refrakcyjnej (LASIK, PRK, RLE, ICL) dla wybranych pacjentów. Wartości korekcji dalekowzroczności mogą sięgać do +6 dioptrii w laserowej korekcji.
akomodacja oka, amblyopia, astenopia, cykloplegia, dalekowzroczność, esotropia, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, LASIK, okulary dwuogniskowe, okulary multifokalne, prezbiopia, PRK, rogówka, rozszerzenie źrenic, soczewka wewnątrzgałkowa, soczewka wypukła, soczewki wieloogniskowe, strabismus, Światowa Organizacja Zdrowia, terapia komórkami macierzystymi, wszczepienie soczewki wewnątrzgałkowej, wymiana soczewki refrakcyjnej, zaburzenie refrakcji, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Krótkowzroczność – Objawy
Krótkowzroczność (myopia) to wada refrakcji charakteryzująca się ogniskowaniem światła przed siatkówką, najczęściej spowodowana wydłużeniem gałki ocznej lub zwiększoną krzywizną rogówki bądź soczewki. Objawia się rozmazanym widzeniem obiektów odległych przy zachowanym wyraźnym widzeniu bliskim, a u dzieci dodatkowo mrużeniem oczu, trudnościami w odczytywaniu tablicy szkolnej oraz zmęczeniem oczu. Progresja krótkowzroczności rozpoczyna się zwykle między 6. a 14. rokiem życia, z najszybszym nasileniem w wieku 7-10 lat, stabilizując się zazwyczaj między 20. a 30. rokiem życia. Wyróżnia się stopnie krótkowzroczności: łagodną (-0,5D do -3D), umiarkowaną (-3D do -6D) oraz wysoką (> -6D), przy czym wysoka krótkowzroczność wiąże się ze znacznym ryzykiem powikłań takich jak odwarstwienie siatkówki, jaskra pierwotna otwartego kąta, zaćma oraz myopatyczne zwyrodnienie plamki, z ryzykiem zwyrodnienia plamki żółtej wzrastającym nawet 800-krotnie w porównaniu do osób bez wady.
astenopia, badanie okulistyczne, chirurgia refrakcyjna, degeneracja siatkówki, dioptria, fotofobia, jaskra otwartego kąta, krótkowzroczność, krótkowzroczność nocna, krótkowzroczność patologiczna, krzywizna rogówki, łagodna krótkowzroczność, makulopatia krótkowzroczna, nieostre widzenie, odwarstwienie siatkówki, pęknięcia lakierowe, pogorszenie widzenia, progresja krótkowzroczności, umiarkowana krótkowzroczność, wada refrakcji, wysoka krótkowzroczność, zaćma, zanik siatkówki, zmiany degeneracyjne, zwyrodnienie plamki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tertensif SR
Indapamid w preparacie Tertensif SR (1,5 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ryzyko encefalopatii wątrobowej i śpiączki wątrobowej. Należy monitorować gospodarkę wodno-elektrolitową, zwłaszcza stężenia sodu i potasu w osoczu, gdyż hiponatremia i hipokaliemia (stężenie K+ < 3,4 mmol/l) mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak rabdomioliza, kardiotoksyczność, zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes. Szczególnie narażone są osoby starsze, niedożywione, z marskością wątroby, chorobą wieńcową i niewydolnością serca. Pierwsze oznaczenie potasu powinno nastąpić w pierwszym tygodniu terapii, a w razie hipokaliemii konieczne jest uzupełnienie potasu. Preparat zawiera 124,5 mg laktozy jednowodnej, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub brakiem laktazy.
alergia na sulfonamidy, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, czynnościowa niewydolność nerek, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, fotowrażliwość, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, kardiotoksyczność, krótkowzroczność, lek moczopędny, lek moczopędny tiazydowy, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, reakcja fotoalergiczna, reakcja idiosynkrazji, śpiączka wątrobowa, torsade de pointes, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, wysięk naczyniówkowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Nadwzroczność nie jest odpowiednim tłumaczeniem dla „nearsightedness”. poprawne tłumaczenie to krótkowzroczność – Leczenie
Krótkowzroczność diagnozuje się podczas standardowego badania okulistycznego, a jej leczenie ma na celu poprawę ostrości widzenia poprzez korekcję skupienia światła na siatkówce. Podstawową i najbezpieczniejszą metodą są okulary oraz soczewki kontaktowe, które kompensują anatomiczne zmiany rogówki lub gałki ocznej. Wśród metod chirurgicznych dominuje LASIK, a także PRK i wszczepianie soczewek wewnątrzgałkowych (ICL), stosowane u pacjentów z ustabilizowaną wadą. W terapii progresji krótkowzroczności u dzieci i młodzieży stosuje się niskie dawki atropiny (0,01–0,05%) podawane przed snem, które wykazują skuteczność w spowolnieniu postępu w ciągu 2-3 lat, oraz specjalistyczne soczewki kontaktowe, takie jak MiSight, zatwierdzone przez FDA dla dzieci w wieku 8-12 lat, redukujące progresję o około 59%. Ortokeratologia, polegająca na nocnym noszeniu twardych soczewek zmieniających kształt rogówki, również spowalnia rozwój krótkowzroczności, choć wiąże się z ryzykiem infekcji i wymaga regularnego stosowania.
Amerykańska Akademia Okulistyki, atropina, badanie okulistyczne, badanie przesiewowe wzroku, chirurgia refrakcyjna, dopamina, gałka oczna, infekcja oka, keratektomia fotorefrakcyjna, krótkowzroczność, krzywizna rogówki, LASIK, okulista, optometrysta, ortokeratologia, progresja krótkowzroczności, siatkówka, skurcz akomodacji, soczewka dwuogniskowa, soczewka kontaktowa, soczewka korekcyjna, soczewka wewnątrzgałkowa, soczewka wieloogniskowa, terapia widzenia, zmęczenie oczu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olanzapin Krka 15 mg
Olanzapin Krka, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na olanzapinę lub substancje pomocnicze, co może prowadzić do reakcji alergicznych od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Ponadto, lek zawiera laktozę w ilościach proporcjonalnych do dawki: 80,9 mg (5 mg), 161,8 mg (10 mg), 242,7 mg (15 mg) oraz 323,5 mg (20 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy, zwłaszcza przy wyższych dawkach. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest ryzyko jaskry z wąskim kątem przesączania, wynikające z działania antycholinergicznego olanzapiny, które może prowadzić do gwałtownego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego i uszkodzenia nerwu wzrokowego. U pacjentów z anatomiczną predyspozycją do tego schorzenia (np. płytka komora przednia oka) stosowanie olanzapiny jest niewskazane, a wątpliwości powinny być wyjaśnione konsultacją okulistyczną.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, dziedziczna nietolerancja galaktozy, jaskra z wąskim kątem przesączania, konsultacja okulistyczna, krótkowzroczność, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na olanzapinę, niedobór laktazy typu Lapp, nietolerancja laktozy, Olanzapin Krka, płytka komora przednia oka, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, substancja czynna, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Pilokarpina – Działania niepożądane
Pilocarpina, aktywny składnik preparatu Pilocarpinum WZF 2% (20 mg/ml), stosowanego miejscowo w postaci kropli do oczu, wykazuje działanie miotyczne i parasympatykomimetyczne, co może prowadzić do licznych działań niepożądanych zarówno miejscowych, jak i ogólnoustrojowych. Najczęściej obserwowane objawy okulistyczne to ból, pieczenie, kłucie, światłowstręt, przekrwienie spojówek oraz łzawienie, a także zaburzenia widzenia w słabym oświetleniu i akomodacji (prowadzące do krótkowzroczności). Szczególnie istotne są poważne powikłania okulistyczne, takie jak odwarstwienie siatkówki (zwłaszcza u pacjentów z krótkowzrocznością), krwotoki w ciele szklistym oraz zmętnienie soczewki przy długotrwałym stosowaniu. Pilokarpina może również przenikać do krążenia ogólnego, wywołując objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zwłaszcza u młodych pacjentów), sercowo-naczyniowego (bradykardia, niedociśnienie tętnicze), oddechowego (skurcz oskrzeli) oraz pokarmowego (ślinotok, nudności, wymioty, biegunka), a także nadmierne pocenie się.
astma, biegunka, ból głowy, bradykardia, działanie cholinergiczne, hiperhidroza, krótkowzroczność, lek miotyczny, łzawienie, mięsień rzęskowy, niedociśnienie tętnicze, nudności, odwarstwienie siatkówki, parasympatykomimetyk, pilokarpina, POChP, przekrwienie spojówek, skurcz oskrzeli, ślinotok, światłowstręt, układ przywspółczulny, wymioty, zaburzenia akomodacji, zaburzenia widzenia przy słabym oświetleniu, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon chorób i schorzeń
Krótkowzroczność – Zapobieganie i profilaktyka
Krótkowzroczność stanowi rosnące wyzwanie zdrowia publicznego, z prognozowanym wzrostem częstości do 50% populacji światowej do 2050 roku, w tym 10% z wysoką krótkowzrocznością, co wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań okulistycznych, takich jak odwarstwienie siatkówki, jaskra czy zwyrodnienie plamki. Wczesne wykrycie i profilaktyka są kluczowe, zwłaszcza u dzieci w wieku szkolnym, gdyż wcześniejszy początek myopii koreluje z szybszą progresją. Do głównych czynników ryzyka należą predyspozycje genetyczne (ryzyko ~70% przy obojgu rodzicach krótkowzrocznych), ograniczony czas na świeżym powietrzu oraz nadmierna praca wzrokowa z bliska. Zalecane jest spędzanie minimum 80-90 minut, optymalnie 2 godzin dziennie na zewnątrz, co może zmniejszyć ryzyko rozwoju krótkowzroczności o 25-50%. Ograniczenie czasu ekranowego do 2 godzin dziennie oraz stosowanie zasady 20-20-20 (co 20 minut patrzeć na obiekt oddalony o 6 m przez 20 sekund) są rekomendowane w celu redukcji progresji wady.
atropina, czynnik ryzyka, dno oka, dopamina, gałka oczna, jaskra, krótkowzroczność, makulopatia krótkowzroczna, odwarstwienie siatkówki, ortokeratologia, predyspozycja genetyczna, progresja krótkowzroczności, rogówka, siatkówka, soczewka dwuogniskowa, soczewka multifokalna, soczewka progresywna, światło słoneczne, terapia czerwonym światłem, uwalnianie dopaminy, wada refrakcji, wysoka krótkowzroczność, zaćma, zasada 20-20-20, zwyrodnienie plamki - Leksykon chorób i schorzeń
Zeza – Zapobieganie i profilaktyka
Zeza (strabismus) charakteryzuje się nieprawidłowym ustawieniem oczu, co może prowadzić do poważnych zaburzeń widzenia, takich jak niedowidzenie (amblyopia) i podwójne widzenie. Kluczowa jest wczesna diagnostyka – badania wzroku u dzieci powinny odbywać się przed 6. miesiącem życia oraz między 3. a 5. rokiem życia, zwłaszcza przy obciążeniu rodzinnym. Wady refrakcji, takie jak nadwzroczność, krótkowzroczność i astygmatyzm, wymagają wczesnej korekcji okularowej, co znacząco zmniejsza ryzyko rozwoju zezy (np. u dzieci z nadwzrocznością ryzyko zezy jest 13-krotnie wyższe, a po częściowej korekcji spada do 4:1). Profilaktyka obejmuje także ograniczenie czasu przed ekranami, odpowiednie oświetlenie, regularne przerwy (zasada 20-20-20), prawidłową postawę oraz dietę bogatą w witaminy A, C, E i kwasy omega-3. Wczesna interwencja terapeutyczna łączy korekcję okularową, leczenie niedowidzenia (okludacja), ćwiczenia wzrokowe oraz, w razie potrzeby, zastosowanie soczewek pryzmatycznych lub leczenie chirurgiczne.
amblyopia, astygmatyzm, badanie okulistyczne, ciśnienie wewnątrzgałkowe, elektroakupunktura, emmetropizacja, jodopowidyna, kąt odchylenia, krótkowzroczność, mięsień oczny, nadwzroczność, niedowidzenie, optyczna tomografia koherencyjna, ortoforia, podwójne widzenie, terapia widzenia, toksyna botulinowa, tonometria, wada refrakcji, widzenie obuoczne, widzenie stereoskopowe, zez, zez zbieżny - Leksykon chorób i schorzeń
Leniwe oko (ambliopia) – Etiologia i przyczyny
Ambliopia, zwana również leniwym okiem, jest wynikiem nieprawidłowego rozwoju ścieżek nerwowych między siatkówką a mózgiem w okresie krytycznym rozwoju wzrokowego (do około 7-10 roku życia). Główne przyczyny to zez (strabismus), anizometropia oraz deprywacja wzrokowa, np. w wyniku wrodzonej zaćmy, ptozy czy blizn rogówki. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje zaburzenie rywalizacji wzrokowej, supresję korową oraz plastyczność neuronalną prowadzącą do faworyzowania oka dominującego i zahamowania rozwoju połączeń nerwowych w oku osłabionym. Deprywacja wzrokowa może powodować trwałe zmiany anatomiczne w drogach magnokomórkowych i parwokomórkowych. Czynniki ryzyka to m.in. obciążenie rodzinne, wcześniactwo, niska masa urodzeniowa oraz zaburzenia genetyczne (np. zespół Downa, Noonana). Ambliopia może również wynikać z niedoboru witaminy A, urazów oka, jaskry czy toksycznego uszkodzenia nerwu wzrokowego.
ambliopia, ambliopia refrakcyjna, anizometropia, astygmatyzm, choroba siatkówki, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dalekowzroczność, jaskra, krótkowzroczność, nerw wzrokowy, niedobór witaminy A, plastyczność neuronalna, ptoza powieki, siatkówka, stereopsja, trisomia 21, zaćma wrodzona, zespół Downa, zespół Noonana, zespół Williamsa, zez, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Zezłośliwienie (amblyopia) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rozwój wzroku u dzieci trwa od narodzin do okresu nastoletniego, a regularne badania przesiewowe są kluczowe dla wczesnego wykrywania i leczenia zaburzeń widzenia, które mogą wpływać na rozwój i edukację. Zalecenia Amerykańskiej Akademii Okulistyki oraz Amerykańskiego Stowarzyszenia Okulistyki Dziecięcej wskazują na konieczność przeprowadzania badań w określonych przedziałach wiekowych: noworodki (test odruchu czerwonego), niemowlęta 6-12 miesięcy, dzieci 12-36 miesięcy (fotoskryning), przedszkolaki 3-5 lat (ocena ustawienia oczu i ostrości wzroku) oraz dzieci powyżej 5 lat (badanie ostrości wzroku i wykrywanie krótkowzroczności). Kompleksowe badanie okulistyczne, obejmujące rozszerzenie źrenic kroplami, jest niezbędne w przypadku niejednoznacznych wyników przesiewowych, podejrzenia zezłośliwienia (amblyopii), zeza, wad refrakcji czy innych problemów z widzeniem. Wczesne wykrycie i leczenie amblyopii, która dotyka około 5% populacji dziecięcej, jest kluczowe przed 5. rokiem życia, gdyż późniejsze interwencje są mniej skuteczne.
amblyopia, astygmatyzm, badanie okulistyczne, badanie przesiewowe wzroku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, kompleksowe badanie wzroku, koordynacja wzrokowo-ruchowa, krótkowzroczność, nerw wzrokowy, niedostateczność konwergencji, odruch czerwony, odwarstwienie siatkówki, okulista dziecięcy, okulista pediatryczny, ortokeratologia, retinopatia wcześniaków, rozszerzenie źrenicy, siatkówczak, siatkówka, soczewka kontaktowa, terapia widzenia, wada refrakcji, widzenie obuoczne, zaburzenie widzenia, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Otwór plamki żółtej – Leczenie
Otwór plamki żółtej to pełnościenna przerwa w centralnej części siatkówki, kluczowej dla ostrego widzenia centralnego. Złotym standardem leczenia jest witrektomia, polegająca na usunięciu ciała szklistego i wprowadzeniu pęcherzyka gazu (np. 20% SF6), co umożliwia zamknięcie otworu z ponad 90% skutecznością, szczególnie w przypadku otworów mniejszych niż 400 μm i trwających krócej niż 6 miesięcy. Techniki takie jak usunięcie błony granicznej wewnętrznej (ILM) oraz odwrócony płatek ILM poprawiają wyniki anatomiczne i funkcjonalne. Po zabiegu tradycyjnie wymaga się pozycjonowania twarzą w dół, jednak nowsze metody pozwalają na skrócenie lub eliminację tego wymogu, co zwiększa komfort pacjenta. Alternatywnie, w wybranych przypadkach stosuje się ocriplasminę – rekombinowany enzym proteolityczny, który rozluźnia trakcję szklistkowo-siatkówkową, osiągając zamknięcie otworu u około 40,6% pacjentów, choć z ryzykiem krótkotrwałych działań niepożądanych i potencjalnej toksyczności siatkówkowej.
adhezja szklistkowo-plamkowa, błona graniczna wewnętrzna, ciało szkliste, ciśnienie wewnątrzgałkowe, fotopsja, krótkowzroczność, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, ostrość wzroku, otwór plamki żółtej, przeszczep błony owodniowej, sześciofluorek siarki, technika odwróconego płatka ILM, trakcja szklistkowo-plamkowa, trakcja szklistkowo-siatkówkowa, transformujący czynnik wzrostu beta, widzenie centralne, witrektomia, zaćma, złoty standard leczenia - Leksykon chorób i schorzeń
Astygmatyzm – Leczenie
Astygmatyzm jest powszechnym zaburzeniem refrakcyjnym, występującym u około 30% populacji, charakteryzującym się nierównomiernym zakrzywieniem rogówki lub soczewki, co skutkuje rozproszonym ogniskowaniem promieni świetlnych na siatkówce i prowadzi do niewyraźnego lub zniekształconego widzenia. Diagnostyka opiera się na kompleksowym badaniu refrakcji, uwzględniającym pomiar mocy cylindrycznej (CYL) oraz osi astygmatyzmu (0–180°). Korekcja może być realizowana za pomocą okularów z cylindryczną korekcją, soczewek kontaktowych torycznych lub sztywnych (w tym soczewek skleralnych), a także metod niechirurgicznych, takich jak ortokeratologia, szczególnie zalecana u pacjentów pediatrycznych.
badanie oka, badanie wzroku, chirurgia refrakcyjna, dalekowzroczność, dysfagia, fotorefrakcyjna keratektomia, korekcja okularowa, korekcja wzroku, krótkowzroczność, laser femtosekundowy, LASIK, okulista, ortokeratologia, SMILE, soczewka toryczna, soczewki dwuogniskowe, soczewki gazoprzepuszczalne, soczewki kontaktowe, soczewki progresywne, soczewki skleralne, specjalista ochrony wzroku, starczowzroczność, zakrzywienie rogówki, zniekształcone widzenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lekap 50 mg
Lek Lekap zawierający syldenafil w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w terapii zaburzeń erekcji, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów oraz ponad 10 lat monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo częste (≥1/10), częste (≥1/100 do <1/10), niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000). Szczególną uwagę zwraca się na działania niepożądane o nieznanej częstości, zgłaszane po dopuszczeniu leku do obrotu, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne.
arytmia komorowa, ból głowy, choroba refleksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, jaskra, kołatanie serca, kontrola placebo, krótkowzroczność, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, monitorowanie farmakoterapii, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudności, priapizm, próba podwójnie ślepa, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, widzenie na niebiesko, widzenie podwójne, zaburzenia siatkówki, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie spojówek, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie ciała szklistego - Leksykon chorób i schorzeń
Nadwzroczność – Epidemiologia
Nadwzroczność (hyperopia) jest powszechną wadą refrakcji, występującą u około 10% populacji ogólnej, z różnicami w rozpowszechnieniu zależnymi od wieku, rasy i środowiska. Najczęstszą formą jest nadwzroczność osiowa, obecna od urodzenia, z wysokim odsetkiem u niemowląt, który spada do poniżej 4% w wieku 1 roku. U dzieci w wieku 6 lat umiarkowana nadwzroczność (> +2 dioptrii) występuje u około 13%, a u 12-latków u 5%. W populacji dorosłych w USA nadwzroczność dotyczy 8,4% osób powyżej 40 roku życia (około 14,2 mln), a u osób 60-letnich jest najczęstszym błędem refrakcji, często współistniejącym z astygmatyzmem. Występują istotne różnice etniczne – wyższe rozpowszechnienie u białych i Latynosów, niższe u Afroamerykanów i Azjatów. Czynniki ryzyka obejmują historię rodzinną, palenie tytoniu w ciąży, wcześniactwo i niską masę urodzeniową. Nadwzroczność wiąże się z ryzykiem rozwoju akomodacyjnego zeza zbieżnego, jaskry z zamkniętym kątem oraz zaćmy jądrowej i korowej, a także może wpływać na funkcje poznawcze i wyniki edukacyjne u dzieci.
astygmatyzm, badanie wzroku, błąd refrakcji, chirurgia refrakcyjna, ekwiwalent sferyczny, gałka oczna, jaskra, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, LASIK, nadwzroczność, nadwzroczność osiowa, retinopatia cukrzycowa, rogówka, siatkówka, soczewka kontaktowa, starczowzroczność, upośledzenie wzroku, wszczepienie soczewki, zaćma, zaćma jądrowa, zaćma korowa, zaćma podtorebkowa tylna, zez, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg tabletki 2 mg + 0,625 mg
Co-Prenessa w dawce 2 mg peryndoprylu (1,67 mg peryndoprylu) i 0,625 mg indapamidu to lek łączący inhibitor ACE z tiazydopodobnym diuretykiem, co pozwala na zmniejszenie ryzyka hipokaliemii indukowanej przez indapamid. W badaniach klinicznych hipokaliemia (K+ <3,4 mmol/l) występowała u 2% pacjentów przy dawce 2 mg/0,625 mg oraz u 4% przy dawce 4 mg/1,25 mg. Indapamid wykazuje działanie zależne od dawki, przy 1,5 mg hipokaliemia <3,4 mmol/l dotyczyła 10% pacjentów, a przy 2,5 mg aż 25%. Najczęstsze działania niepożądane peryndoprylu to zawroty głowy, ból głowy, kaszel, niedociśnienie tętnicze, a indapamidu – hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości skórne i wysypki plamkowo-grudkowe. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości, z uwzględnieniem potencjalnie zagrażających życiu stanów, takich jak agranulocytoza, torsade de pointes, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
agranulocytoza, astenia, bezmocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dławica piersiowa, duszność, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pemfigoid, peryndopryl, plamica, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wymioty, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zeza – Etiologia i przyczyny
Zeza (strabismus) charakteryzuje się nieprawidłowym ustawieniem oczu, wynikającym z dysfunkcji mięśni zewnątrzgałkowych lub zaburzeń neurologicznych wpływających na kontrolę ruchu gałek ocznych. Etiologia obejmuje zarówno czynniki wrodzone i genetyczne (około 30% dzieci z zezem ma rodzinne obciążenie), jak i nabyte, takie jak wady refrakcji (zwłaszcza nadwzroczność), urazy, infekcje, choroby neurologiczne (np. udar, guzy mózgu, miastenia gravis) oraz schorzenia ogólnoustrojowe (zespół Downa, porażenie mózgowe, choroba Gravesa). Wady refrakcyjne, takie jak nadwzroczność, krótkowzroczność, astygmatyzm i anizometropia, mogą prowadzić do rozwoju zeza poprzez zaburzenia ogniskowania i asymetryczną konwergencję. Zaburzenia mięśniowe mogą mieć podłoże miopatyczne, nerwowo-mięśniowe lub być wynikiem nieprawidłowego użycia konwergencji.
amblyopia, anizometropia, astygmatyzm, choroba demielinizacyjna, choroba Gravesa, choroba nerwu wzrokowego, cukrzyca, dysfagia, guz mózgu, koordynacja oko-ręka, krótkowzroczność, leniwe oko, miastenia gravis, migrena oczna, nadciśnienie, nadwzroczność, odwarstwienie siatkówki, opadanie powieki, percepcja głębi, podwójne widzenie, porażenie mózgowe, udar, wcześniactwo, widzenie trójwymiarowe, wodogłowie, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie refrakcji, zaćma, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zespół Downa, zespół Noonana, zez, zez wrodzony - Leksykon leków
Działania niepożądane – Indix SR 1,5 mg
Indix SR zawiera 1,5 mg indapamidu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu i jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występują hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości skórnej oraz wysypki grudkowo-plamkowe, z zależnością nasilenia objawów od dawki leku. Indapamid może powodować poważne, choć rzadkie zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna, leukopenia i małopłytkowość, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemia (często), hiperkalcemia (bardzo rzadko), hipochloremia i hipomagnezemia (rzadko), oraz hiponatremia (niezbyt często) są istotne klinicznie, szczególnie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. W zakresie układu nerwowego i wzroku mogą pojawić się zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, omdlenia oraz poważne zaburzenia widzenia, w tym ostra jaskra zamkniętego kąta wymagająca pilnej interwencji okulistycznej.
agranulocytoza, encefalopatia wątrobowa, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, parestezja, plamica, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toczeń rumieniowaty układowy, torsade de pointes, układ krwiotwórczy, wydłużenie odstępu QT, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zamazane widzenie, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oftidor 20 mg/ml
Dorzolamid w postaci kropli do oczu (Oftidor 20 mg/ml) wykazuje profil bezpieczeństwa oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 1400 pacjentów. W długotrwałych badaniach u 1108 pacjentów około 3% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, głównie miejscowych, takich jak zapalenie spojówek i reakcje powiek. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są miejscowe dolegliwości okulistyczne, w tym bardzo częste pieczenie i kłucie oczu (>10%), częste powierzchniowe punkcikowate zapalenie rogówki, łzawienie, zapalenie spojówek i powiek, świąd oraz niewyraźne widzenie. Rzadziej występują zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, a także podrażnienie oka, ból, obrzęk rogówki, hipotonia wewnątrzgałkowa oraz odwarstwienie naczyniówki po zabiegach filtracyjnych. Z układu nerwowego najczęściej zgłaszany jest ból głowy (często), a rzadziej zawroty głowy i parestezje. Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka i skurcz oskrzeli, występują rzadko, ale mogą mieć charakter zagrażający życiu i wymagać natychmiastowego przerwania leczenia.
astenia, ból głowy, chlorowodorek dorzolamidu, częstoskurcz, dorzolamid, duszność, hipotonia wewnątrzgałkowa, kamica moczowa, kontaktowe zapalenie skóry, krótkowzroczność, krwawienie z nosa, krwiomocz, lek beta-adrenolityczny, łzawienie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk rogówki, odwarstwienie naczyniówki, palpitacja, parestezja, pieczenie i kłucie, pokrzywka, punkcikowate zapalenie rogówki, skurcz oskrzeli, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie elektrolitowe, zaczerwienienie oka, zapalenie powiek, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona