interakcja farmakodynamiczna

Interakcja farmakodynamiczna to rodzaj interakcji między lekami, w której jeden lek modyfikuje efekt farmakologiczny innego leku bez wpływu na jego stężenie w organizmie. Jest to zjawisko odmienne od interakcji farmakokinetycznej, która dotyczy zmian w stężeniu leku w organizmie.

Mechanizmy interakcji farmakodynamicznych obejmują: działanie na ten sam receptor (synergizm lub antagonizm), modyfikację równowagi fizjologicznej, czy wpływ na te same układy biochemiczne. Mogą one prowadzić do wzmocnienia działania terapeutycznego (np. połączenie beta-blokerów i inhibitorów ACE w leczeniu nadciśnienia), nasilenia działań niepożądanych (np. jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT) lub osłabienia efektu terapeutycznego.

Interakcje farmakodynamiczne występują szczególnie często u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie, zwłaszcza w populacji geriatrycznej. Wiedza o tych interakcjach jest kluczowa w codziennej praktyce klinicznej, gdyż pozwala na świadome wykorzystanie synergizmu leków lub unikanie niebezpiecznych połączeń.

Przewidywanie interakcji farmakodynamicznych opiera się na znajomości mechanizmów działania leków oraz ich profilu farmakologicznego. W przeciwieństwie do interakcji farmakokinetycznych, które można monitorować przez pomiar stężenia leku, interakcje farmakodynamiczne ocenia się głównie poprzez obserwację efektów klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Trimetazydyna – Interakcje

Trimetazydyna, stosowana w leczeniu choroby niedokrwiennej serca, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa oraz brakiem istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami kardiologicznymi. Badania kliniczne nie wykazały interakcji z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, kalcyparyna, antagoniści witaminy K), hipolipemizującymi (statyny, fibraty), przeciwpłytkowymi (kwas acetylosalicylowy), beta-adrenolitykami (metoprolol, bisoprolol, karwedilol), antagonistami kanału wapniowego (amlodypina, werapamil, diltiazem) oraz glikozydami naparstnicy (digoksyna). Trimetazydynę można stosować bez konieczności modyfikacji dawkowania w terapii skojarzonej, także u pacjentów w podeszłym wieku, co jest istotne w kontekście politerapii i polipragmazji. Ponadto, lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, gdyż nie stwierdzono wpływu pokarmów na jego skuteczność ani bezpieczeństwo.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, beta-bloker, bisoprolol, choroba niedokrwienna serca, digoksyna, diltiazem, fibrat, glikozyd naparstnicy, heparyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, kalcyparyna, karwedilol, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek hipolipemizujący, lek metaboliczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm mięśnia sercowego, metoprolol, polipragmazja, politerapia, statyna, trimetazydyna, werapamil, zaburzenie gospodarki lipidowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 5 mg

Chlordiazepoksyd ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory tego układu (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol) powodują wzrost stężenia leku w osoczu i nasilają jego działanie, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania objawów przedawkowania. Induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie i skuteczność chlordiazepoksydu, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne, opioidy, leki zwiotczające mięśnie) prowadzą do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i ryzyka poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i alkoholu, które wykazują synergistyczne działanie depresyjne na OUN i zwiększają ryzyko śpiączki oraz zgonu.
alkohol etylowy, antagonista benzodiazepin, antagonista receptorów H2, antybiotyk makrolidowy, ataksja, benzodiazepina, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, efekt anksjolityczny, efekt hipnotyczny, erytromycyna, fenytoina, flumazenil, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, niepamięć następcza, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zespół wiotkiego dziecka, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Salofalk 1000 mg

Mesalazyna w postaci preparatu Salofalk granulat o przedłużonym uwalnianiu wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Laktuloza oraz inne środki obniżające pH stolca mogą zmniejszać uwalnianie mesalazyny z granulatu, co potencjalnie obniża jej działanie terapeutyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie mesalazyny z lekami immunosupresyjnymi takimi jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna i tioguanina, które mogą nasilać mielosupresję, zwiększając ryzyko leukopenii, neutropenii i trombocytopenii. Zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi u pacjentów przyjmujących te kombinacje leków. Ponadto, mesalazyna może osłabiać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki antykoagulantu.
6-merkaptopuryna, azatiopryna, choroba zapalna jelit, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwzakrzepowe, flora bakteryjna jelita, granulat o przedłużonym uwalnianiu, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, laktuloza, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, mesalazyna, morfologia krwi, neutropenia, pH stolca, tioguanina, trombocytopenia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Staveran 120 120 mg

Chlorowodorek werapamilu jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz inne izoenzymy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C18). Werapamil działa jako inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Istotne klinicznie jest zwiększenie stężenia werapamilu w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 oraz jego obniżenie przy induktorach tego enzymu. Werapamil może nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych, moczopędnych i rozszerzających naczynia, a także potencjalizować działanie leków blokujących przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe oraz zwiększać ryzyko krwawień przy stosowaniu kwasu acetylosalicylowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z digoksyną (wzrost stężenia o 44-53%), statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. symwastatyna – wzrost AUC 2,6-krotny, Cmax 4,6-krotny), lekami immunosupresyjnymi (np. ewerolimus – wzrost AUC 3,5-krotny), β-adrenolitykami (np. propranolol – wzrost AUC o 65%, Cmax o 94%) oraz dabigatranem (wzrost Cmax o 180%, AUC o 150% przy podaniu werapamilu 1h przed dabigatranem).
digitoksyna, digoksyna, dławica piersiowa, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, eteksylan dabigatranu, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, kardiomiopatia przerostowa, klirens nerkowy, koordynacja psychoruchowa, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, lek immunosupresyjny, lek kuraropodobny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm alkoholu, monitorowanie EKG, ortostatyczny spadek ciśnienia, padaczka częściowa, rak drobnokomórkowy płuca, reduktaza HMG-CoA, toksyczność doksorubicyny, układ przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Metyldopa – Interakcje

Metyldopa (Dopegyt 250 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej działanie hipotensyjne oraz bezpieczeństwo terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie metyldopy z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu sympatykomimetyków, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, NLPZ, doustnych preparatów żelaza (siarczan żelazawy, glukonian żelazawy) oraz leków zawierających estrogeny, które mogą osłabiać efekt hipotensyjny metyldopy. Z kolei inne leki przeciwnadciśnieniowe i preparaty znieczulające mogą nasilać jej działanie, co wymaga monitorowania ciśnienia i ewentualnej modyfikacji dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z litem (wzrost toksyczności), lewodopą (osłabienie efektu przeciwparkinsonowskiego i nasilenie działań niepożądanych na OUN), lekami przeciwzakrzepowymi (zwiększone ryzyko krwawienia), bromokryptyną, haloperidolem oraz lekami o depresyjnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, które mogą nasilać sedację i zaburzenia neurologiczne.
biodostępność leku, bromokryptyna, ciśnienie tętnicze, Dopegyt, działanie hipotensyjne, działanie przeciwparkinsonowskie, działanie sedatywne, efekt przeciwkrzepliwy, farmakoterapia, fenotiazyna, haloperydol, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja leku z alkoholem, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lewodopa, metyldopa, NLPZ, OUN, parametr krzepnięcia, preparat żelaza, preparat znieczulający, prolaktyna, sedacja, stan splątania, sympatykomimetyk, toksyczność litu, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Interakcje leku – Lagosa 150 mg

Produkt leczniczy Lagosa, zawierający 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, co odpowiada 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę, nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, alkoholem, suplementami diety czy preparatami ziołowymi. Dotychczasowe dane kliniczne nie wskazują na wpływ sylimaryny zawartej w Lagosa na metabolizm, wchłanianie, dystrybucję czy wydalanie innych substancji leczniczych. Mimo teoretycznej możliwości interakcji sylimaryny z lekami metabolizowanymi w wątrobie, brak jest potwierdzenia tych zjawisk w badaniach klinicznych, co sugeruje niski poziom istotności klinicznej tych potencjalnych interakcji.
farmakokinetyka, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, laktoza, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metabolizm wątrobowy leków, ostropest plamisty, politerapia, preparat ziołowy, sacharoza, substancja pomocnicza, sylimaryna, tabletka drażowana, właściwość hepatoprotekcyjna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kalms Noc 385 mg

Przetwory z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L.) zawarte w preparacie Kalms Noc wykazują potencjalne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami działającymi sedatywnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Aktualne dane nie potwierdzają klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzymy cytochromu P450 (CYP 2D6, CYP 3A4/5, CYP 1A2, CYP 2E1). Jednakże, jednoczesne stosowanie Kalms Noc z syntetycznymi lekami nasennymi (np. benzodiazepiny, leki z grupy „Z”) oraz innymi lekami uspokajającymi może prowadzić do nasilenia działania sedatywnego i zwiększenia ryzyka działań niepożądanych, co wymaga nadzoru lekarskiego. Spożycie alkoholu podczas terapii preparatem znacząco nasila efekt sedatywny, zwiększając ryzyko senności, zaburzeń koordynacji ruchowej i wydłużenia czasu reakcji, dlatego należy bezwzględnie unikać nadmiernego spożycia alkoholu.
anksjolityki, benzodiazepiny, cytochrom P450, efekt sedatywny, enzymy CYP, funkcje psychomotoryczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, korzeń kozłka lekarskiego, leki nasenne i uspokajające, leki opioidowe, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwlękowe, leki z grupy Z, leki zwiotczające mięśnie, ośrodkowy układ nerwowy, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Dutasteride Zentiva 0,5 mg

Dutasteryd, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne przede wszystkim z inhibitorami tych enzymów. U pacjentów stosujących umiarkowane inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak werapamil czy diltiazem, obserwuje się wzrost stężenia dutasterydu w surowicy o 1,6-1,8-krotność. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą powodować jeszcze większe zwiększenie ekspozycji na dutasteryd, co może wymagać zmniejszenia częstości podawania leku w przypadku działań niepożądanych. Wydłużenie okresu półtrwania dutasterydu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów enzymów może skutkować wydłużonym czasem osiągnięcia stanu stacjonarnego, przekraczającym 6 miesięcy. Nie stwierdzono natomiast wpływu cholestyraminy na farmakokinetykę dutasterydu, a także braku istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 oraz z warfaryną i digoksyną.
5-alfa reduktaza, cholestyramina, CYP2C9, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, dutasteryd, enzym CYP3A4, glikol propylenowy, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, metabolizm dutasterydu, rak gruczołu krokowego, rytonawir, stan stacjonarny, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, warfaryna, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Molibden – Interakcje

Molibden (Mo), jako pierwiastek śladowy obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Addamel N, Nutryelt, Pediaven G20, Supliven, Tracutil), wykazuje ograniczoną liczbę bezpośrednich interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Niemniej jednak, ze względu na obecność molibdenu w preparatach wielopierwiastkowych, może on pośrednio uczestniczyć w interakcjach związanych z innymi mikroelementami, np. solami żelaza (doustne podawanie soli żelaza wiąże się z wysokim ryzykiem omdlenia i wstrząsu z powodu szybkiego uwolnienia żelaza i wysycenia transferyny). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje fizykochemiczne, zwłaszcza ryzyko wytrącania się osadów podczas jednoczesnego podawania ceftriaksonu z preparatami zawierającymi molibden i jony wapnia (np. Pediaven G20) przez tę samą linię infuzyjną, co stanowi wysokie ryzyko i wymaga unikania takiego podawania lub dokładnego przepłukania linii roztworem fizjologicznym.
Addamel N, alkohol etylowy, ceftriakson, droga dożylna, glikemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja fizykochemiczna, jon wapnia, metabolizm glukozy, molibden, Nutryelt, Pediaven G20, pierwiastek śladowy, preparat wielopierwiastkowy, roztwór fizjologiczny, sól żelaza, Supliven, terapia wielolekowa, Tracutil, transferyna, wytrącanie osadów, zestaw infuzyjny, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fenoterol – Interakcje

Fenoterol, jako beta2-agonista, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii obturacyjnych chorób układu oddechowego. Współstosowanie fenoterolu z innymi beta-adrenergikami, lekami przeciwcholinergicznymi oraz pochodnymi ksantyny (np. teofiliną) prowadzi do nasilenia efektu rozszerzającego oskrzela, ale jednocześnie zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków, które antagonizują efekt fenoterolu, co może skutkować niebezpiecznym zmniejszeniem bronchodilatacji. Ponadto, fenoterol może indukować hipokaliemię, zwłaszcza w połączeniu z kortykosteroidami, diuretykami i pochodnymi ksantyny, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (digoksyną). Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów z ciężką obturacją dróg oddechowych.
aerozol inhalacyjny, beta-adrenolityki, beta-blokery, beta-mimetyki, digoksyna, diuretyki, działanie beta2-adrenergiczne, działanie bronchodilatacyjne, enfluran, fenoterol, glikozydy naparstnicy, halotan, hipokaliemia, inhibitory monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, kortykosteroidy, leki beta-adrenergiczne, leki moczopędne, leki przeciwcholinergiczne, leki rozszerzające oskrzela, niedotlenienie, obturacja dróg oddechowych, pochodne ksantyny, receptory beta-adrenergiczne, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, teofilina, trójchloroetylen, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 25 mg

Chlordiazepoksyd, metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol), które zwiększają jego stężenie i nasilenie działania, oraz z induktorami (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina), które obniżają stężenie i osłabiają efekt terapeutyczny. Zaleca się rozważenie odpowiedniej korekty dawki chlordiazepoksydu w zależności od rodzaju interakcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakodynamiczne z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym neuroleptykami, lekami przeciwdepresyjnymi, nasennymi, przeciwpadaczkowymi, opioidami oraz alkoholem etylowym, które mogą prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet zgonu.
alkohol etylowy, baklofen, biotransformacja leku, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, disulfiram, erytromycyna, fentanyl, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, gruźlica, haloperidol, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, morfina, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, oksykodon, olanzapina, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, prometazyna, receptor GABA-ergiczny, risperidon, ryfampicyna, SNRI, SSRI, stabilizator nastroju, topiramat, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyzanidyna, uzależnienie od alkoholu, walproinian, zaleplon, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron 20 mg

Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC). Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazane), lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w WZW C (wzrost AUC do 7,4-krotnie), darolutamidem (5,2-krotny wzrost AUC) oraz regorafenibem (3,8-krotny wzrost AUC). Leki takie jak atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir, klopidogrel i gemfibrozyl również podwajają lub niemal podwajają ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga odpowiedniej redukcji dawki (np. do 5-10 mg/dobę). Z kolei leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu mogą obniżać stężenie rozuwastatyny nawet o 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
antagonista witaminy K, baicalina, białka transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, działanie niepożądane, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka, fibraty, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, lopinawir, metabolizm wątrobowy, miopatia, norgestrel, objaw kliniczny, parametry biochemiczne, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, triglicerydy, warfaryna, wodorotlenek glinu, WZW C
Leksykon leków
Interakcje leku – Tlen medyczny Messer nie mniej niż 99,5% obj.

Tlen medyczny, jako substancja farmakologiczna, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z wybranymi lekami, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie wysokich stężeń tlenu u pacjentów leczonych bleomycyną, ze względu na ryzyko zwłóknienia płuc. W zatruciach parakwatem tlenoterapia może pogłębiać uszkodzenia płuc i nasilać stres oksydacyjny, dlatego jej stosowanie powinno być ograniczone do minimum lub całkowicie przeciwwskazane. Hiperbaryczna terapia tlenowa (HBO) jest przeciwwskazana u pacjentów przyjmujących adriamycynę, disulfiram, cisplatynę oraz sulfamylon ze względu na ryzyko nasilenia kardiotoksyczności, neurotoksyczności, nefrotoksyczności oraz innych działań niepożądanych. Warto podkreślić, że alkohol może nasilać depresję ośrodka oddechowego i maskować objawy hipoksji, co wymaga szczególnej ostrożności podczas tlenoterapii.
adriamycyna, bleomycyna, cisplatyna, cytostatyk, depresja oddechowa, disulfiram, doksorubicyna, gazometria, hiperbaryczna terapia tlenowa, hipoksja, interakcja farmakodynamiczna, kardiotoksyczność, lek przeciwbakteryjny, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, parakwat, przewlekła hiperkapnia, saturacja krwi, stres oksydacyjny, sulfamylon, tlen medyczny, tlenoterapia, tlenoterapia hiperbaryczna, toksyczność płucna, uszkodzenie miokardium, zatrzymanie oddechu, zwłóknienie tkanki płucnej
Leksykon substancji czynnych
Strychnos – Interakcje

Substancja strychnos ignatii, obecna w homeopatycznych preparatach takich jak Sonna Stres w rozcieńczeniach D6, D8 i D12, nie posiada dobrze udokumentowanych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Ze względu na wysokie rozcieńczenia, zawartość substancji czynnej jest minimalna, co teoretycznie ogranicza ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Preparat Sonna Stres zawiera również inne składniki homeopatyczne (Acidum phosphoricum D4, Avena sativa D1, Delphinium staphisagria, Valeriana officinalis D3, Zincum isovalerianicum D8) oraz etanol jako substancję pomocniczą, co może mieć znaczenie u pacjentów wrażliwych na alkohol lub przyjmujących leki o potencjalnej interakcji z alkoholem. Brak jest formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji, dlatego zaleca się konsultację lekarską przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u osób stosujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym lub działające na ośrodkowy układ nerwowy.
Acidum phosphoricum, Avena sativa, bób świętego Ignacego, Delphinium staphisagria, działanie uspokajające, etanol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwlękowy, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, preparat homeopatyczny, preparat ziołowy, próg drgawkowy, rozcieńczenie homeopatyczne, Strychnos ignatii, Valeriana officinalis, wąski indeks terapeutyczny, Zincum isovalerianicum
Leksykon leków
Interakcje leku – Urosan fix –

Produkt leczniczy UROSAN fix, zawierający ziele skrzypu (Equisetum arvense), liść brzozy (Betula pendula/pubescens), korzeń podróżnika (Cichorium intybus) oraz liść borówki brusznicy (Vaccinum vitis-idea), nie wykazuje udokumentowanych klinicznie interakcji z innymi lekami. Jednakże, ze względu na właściwości poszczególnych składników, istnieje teoretyczne ryzyko nasilenia działania diuretycznego leków moczopędnych i hipotensyjnych (ziele skrzypu, liść brzozy), wpływu na metabolizm glukozy (korzeń podróżnika) oraz potencjalnych interakcji z lekami przeciwbakteryjnymi stosowanymi w zakażeniach układu moczowego (liść borówki brusznicy). Spożycie alkoholu podczas terapii może nasilać efekt diuretyczny i ryzyko zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza u pacjentów wrażliwych, a także wpływać na metabolizm wątrobowy i nerkowy składników preparatu.
arbutyna, diuretyk, działanie diuretyczne, efekt hipotensyjny, flawonoid, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, inulina, korzeń podróżnika, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwcukrzycowy, liść borówki brusznicy, liść brzozy, lit w farmakoterapii, metabolizm glukozy, metabolizm nerkowy, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, monitoring glikemii, parametr laboratoryjny, saponina, stężenie litu w surowicy, wydalanie litu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek, zakażenie układu moczowego, ziele skrzypu, zioła do zaparzania
Leksykon leków
Interakcje leku – Difortan tabs 7,5 mg

Meloksykam, składnik aktywny Difortan TABS 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie zaleca się łączenia meloksykamu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawce ≥ 3 g/dobę, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), leków trombolitycznych oraz inhibitorów SSRI, które zwiększają ryzyko krwawień. Meloksykam może osłabiać działanie hipotensyjne leków moczopędnych, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz beta-adrenolityków, a także nasilać nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus). Wskazane jest monitorowanie INR, funkcji nerek oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i z ryzykiem odwodnienia.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, choroba wrzodowa, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, heparyna, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens meloksykamu, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, lit, meloksykam, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, przewód pokarmowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, takrolimus, układ krzepnięcia, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Regiocit 5,29 g/l + 5,03 g/l

Roztwór do hemofiltracji Regiocit, zawierający 5,03 g/l chlorku sodu oraz 5,29 g/l cytrynianu sodu, stosowany w ciągłej terapii nerko-zastępczej (CRRT), może wpływać na farmakokinetykę leków podlegających filtracji i dializie, prowadząc do ich obniżonego stężenia w osoczu. Wymaga to monitorowania poziomów terapeutycznych i dostosowania dawkowania leków. Nie stwierdzono bezpośrednich interakcji farmakodynamicznych między składnikami Regiocit, jednak niewłaściwe stosowanie roztworu może powodować zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej, co podkreśla konieczność ścisłego przestrzegania zaleceń terapeutycznych oraz regularnego monitorowania parametrów biochemicznych pacjenta.
antykoagulacja cytrynianowa, chlorek sodu, chlorek wapnia, cytrynian sodu, filtr pozaustrojowy, glukonian wapnia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalcemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, oddział intensywnej terapii, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do hemofiltracji, wapń zjonizowany, wodorowęglan sodu, zasadowica metaboliczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Fulwestrant Accord 250 mg/5 ml

Fulwestrant Accord (250 mg/5 ml) wykazuje ograniczony potencjał do interakcji lekowych, szczególnie w kontekście metabolizmu przez enzym CYP3A4. Badania kliniczne z midazolamem (substrat CYP3A4), ryfampicyną (induktor CYP3A4) oraz ketokonazolem (inhibitor CYP3A4) nie wykazały istotnych zmian w klirensie fulwestrantu ani w aktywności enzymu, co wskazuje na brak konieczności modyfikacji dawki fulwestrantu podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Ponadto, brak wpływu na metabolizm midazolamu potwierdza niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, co jest istotne w terapii skojarzonej pacjentek onkologicznych.
alkohol benzylowy, benzoesan benzylu, depresja ośrodkowego układu nerwowego, etanol, fulwestrant, hamowanie enzymu, induktory CYP3A4, induktory i inhibitory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, ketokonazol, klirens fulwestrantu, leczenie skojarzone, metabolizm fulwestrantu, midazolam, rak piersi, ryfampicyna, substrat CYP3A4
Leksykon leków
Interakcje leku – Masultab 400 mg

Amisulpryd, substancja czynna leku Masultab, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie amisulprydu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), a także z innymi substancjami wydłużającymi QT, takimi jak beprydyl, cyzapryd, tiorydazyna czy metadon. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny z lekami dopaminergicznymi (lewodopa, bromokryptyna, ropinirol) wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Współistniejące stosowanie amisulprydu z lekami powodującymi bradykardię (beta-adrenolityki, werapamil, digoksyna) oraz lekami zaburzającymi równowagę elektrolitową (diuretyki obniżające potas, amfoterycyna B i.v., glikokortykosteroidy) zwiększa ryzyko arytmii i wymaga ostrożności. Warto podkreślić, że spożywanie alkoholu podczas terapii amisulprydem jest niewskazane ze względu na nasilenie działania sedatywnego, ryzyko hipotensji ortostatycznej oraz potencjalne uszkodzenie wątroby.
agonista dopaminy, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, antagonista wapnia, antagonizm farmakodynamiczny, benzodiazepina, beprydyl, beta-adrenolityk, bradykardia, bromokryptyna, chinidyna, diltiazem, diuretyk hipokaliemiczny, dysfunkcja wątroby, działanie sedatywne, erytromycyna dożylna, glikokortykosteroid, hipotensja ortostatyczna, imipramina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, klozapina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, lewodopa, niedociśnienie ortostatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, receptor dopaminowy D2/D3, repolaryzacja mięśnia sercowego, stężenie leku w osoczu, torsade de pointes, układ dopaminergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidone Grindeks 2 mg

Rysperydon, będący aktywnym składnikiem leku Risperidone Grindeks, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi (np. chinidyna, amiodaron), trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina, maprotylina), lekami przeciwhistaminowymi oraz innymi lekami przeciwpsychotycznymi. Rysperydon może nasilać działanie sedacyjne alkoholu, opioidów, benzodiazepin i leków przeciwhistaminowych, co zwiększa ryzyko nadmiernej senności i zaburzeń koordynacji. Ponadto, antagonizm wobec receptorów dopaminergicznych powoduje osłabienie działania leków dopaminergicznych (lewodopa, bromokryptyna), co jest istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest wskazane przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych, ze względu na ryzyko niedociśnienia. Interakcje z lekami psychostymulującymi (np. metylofenidat) mogą nasilać objawy pozapiramidowe.
agonista dopaminy, aktywny metabolit, antagonista receptora H2, arytmia komorowa, benzodiazepina, biodostępność leku, bradykardia, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, digoksyna, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie sedacyjne, enzym cytochromu P450, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, furosemid, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor cholinesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor kanałów wapniowych, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek działający ośrodkowo, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lewodopa, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, obniżenie ciśnienia tętniczego, opioid, otępienie, paliperydon, paroksetyna, receptor dopaminergiczny, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, senność, SSRI, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Kardamon – Interakcje

Kardamon, obecny w preparacie Padma 28 Formuła w dawce 30 mg na kapsułkę, nie wykazuje dotychczas udokumentowanych interakcji z innymi lekami. Jednakże, ze względu na zawartość olejków eterycznych, istnieje teoretyczna możliwość wpływu na enzymy cytochromu P450, co może potencjalnie modyfikować metabolizm leków. Ponadto, preparat zawiera również inne składniki o działaniu sedatywnym, takie jak korzeń kozłka (10 mg), co może nasilać działanie uspokajające, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem etylowym. Warto zwrócić uwagę na potencjalne synergistyczne interakcje farmakodynamiczne kardamonu z innymi składnikami preparatu, takimi jak owoc korzennika (25 mg), kwiat goździka (12 mg) oraz kłącze kaempferii galanga (10 mg).
cytochrom P450, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, goździkowiec korzenny, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, kaempferia galanga, kardamon, korzennik lekarski, kozłek lekarski, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm glukozy, olejek eteryczny, ośrodkowy układ nerwowy, płytka krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulofor 60 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować co najmniej 14-dniowy odstęp po IMAO i 5 dni po zakończeniu duloksetyny. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zwiększać AUC duloksetyny sześciokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. trzykrotne zwiększenie AUC dezypraminy, 71% wzrost AUC tolterodyny), co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, beta-blokery i leki antyarytmiczne.
antagonista receptora H2, AUC, benzodiazepiny, beta-bloker, CYP1A2, cytochrom P450, dezypramina, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitory monoaminooksydazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, klirens osoczowy, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, linezolid, metoprolol, odwracalny IMAO, opioidowe leki przeciwbólowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, propafenon, receptor serotoninergiczny, rysperydon, SNRI, SSRI, teofilina, tolterodyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Coryol 25 mg 25 mg

Karwedylol, substancja czynna leku Coryol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakokinetycznie karwedylol jest substratem i inhibitorem glikoproteiny P, co może zwiększać biodostępność leków transportowanych przez ten system oraz wpływać na własny metabolizm pod wpływem induktorów lub inhibitorów glikoproteiny P. Przykładowo, karwedylol zwiększa narażenie na digoksynę o 20%, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny, zwłaszcza przy zmianach terapii. Podobnie, stężenie cyklosporyny może wzrosnąć o 10-20%, a ryfampicyna zmniejsza narażenie na karwedylol o około 60%, co wymaga ścisłej kontroli skuteczności leczenia. Amiodaron podwaja stężenia R- i S-enancjomerów karwedylolu, co zwiększa ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wymaga monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. Inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna) oraz cymetydyna i sok grejpfrutowy również wpływają na farmakokinetykę karwedylolu, choć ich znaczenie kliniczne jest mniejsze.
amiodaron, antagonista wapnia, azotan, beta-adrenolityk, beta-agonista, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, deetyloamiodaron, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, enancjomer karwedylolu, ergotamina, fluoksetyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paroksetyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivabradine Aurovitas 5 mg

Iwabradyna, metabolizowana wyłącznie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii wielolekowej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania iwabradyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna doustna, nelfinawir), które zwiększają stężenie leku w osoczu 7-8-krotnie, co znacząco nasila ryzyko bradykardii. Przeciwwskazane jest także łączenie iwabradyny z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 obniżającymi częstość pracy serca (diltiazem, werapamil), które podnoszą AUC iwabradyny 2-3-krotnie i dodatkowo zmniejszają HR o około 5 uderzeń/min. Ponadto, należy unikać stosowania iwabradyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, pimozyd, erytromycyna i.v.), ze względu na ryzyko groźnych arytmii, a w przypadku konieczności takiej terapii zaleca się ścisłe monitorowanie pracy serca. Spożycie soku grejpfrutowego podwaja ekspozycję na iwabradynę i powinno być wykluczone podczas leczenia.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, cytochrom P450 3A4, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, niewydolność serca, pneumocystozowe zapalenie płuc, spadek ciśnienia tętniczego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zespół długiego QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Metronidazol 0,5% Polpharma 5 mg/ml

Metronidazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie w terapii wielolekowej. Nasilenie działania doustnych antykoagulantów prowadzi do przedłużenia czasu protrombinowego i zwiększonego ryzyka krwawień, co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki. Metabolizm metronidazolu jest modyfikowany przez induktory enzymów wątrobowych (np. fenytoina, fenobarbital), skracające okres półtrwania do około 3 godzin, oraz inhibitory (np. cymetydyna), wydłużające jego eliminację. Metronidazol zmniejsza klirens fenytoiny, zwiększając jej stężenie i ryzyko toksyczności. Współistniejące stosowanie soli litu może prowadzić do zatrzymania litu i uszkodzenia nerek, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia litu, kreatyniny i elektrolitów. Ponadto, metronidazol jest inhibitorem CYP3A4, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, w tym cyklosporyny, której nefrotoksyczność wymaga kontroli stężenia i funkcji nerek.
aldehydodehydrogenaza, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane układu sercowo-naczyniowego, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, klirens fenytoiny, metabolizm metronidazolu, nefrotoksyczność cyklosporyny, ostra psychoza, reakcja disulfiramowa, toksyczność 5-fluorouracylu, toksyczność busulfanu, toksyczność litu, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Copaxone 40 mg/ml

Octan glatirameru, substancja czynna leku Copaxone, jest syntetycznym polipeptydem zawierającym cztery naturalne aminokwasy, stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego (SM). Aktualne dane, oparte głównie na obserwacjach klinicznych i badaniach in vitro, nie wskazują na istotne interakcje z interferonem-beta, co jest klinicznie istotne ze względu na częste jednoczesne stosowanie tych leków. Zauważono jednak zwiększoną częstość reakcji miejscowych w miejscu iniekcji przy jednoczesnym podawaniu glikokortykosteroidów, co wymaga uwagi podczas terapii. Badania in vitro wykazały, że octan glatirameru silnie wiąże się z białkami osocza, jednak fenytoina i karbamazepina nie wypierają go z tych połączeń i odwrotnie, co sugeruje potencjalne, choć niepotwierdzone klinicznie, interakcje na poziomie dystrybucji leków wiążących się z białkami osocza.
białko osocza, Copaxone, działanie immunomodulujące, fenytoina, glikokortykosteroid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interferon beta, karbamazepina, lek immunomodulujący, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, octan glatirameru, politerapia, reakcja miejscowa, stwardnienie rozsiane, syntetyczny polipeptyd, układ odpornościowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Orizon 0,5 mg

Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Rysperydon może nasilać działanie sedatywne leków działających ośrodkowo, takich jak alkohol, benzodiazepiny, opioidy i leki przeciwhistaminowe, co skutkuje zwiększonym ryzykiem zaburzeń psychomotorycznych i upadków. Antagonizm receptorów dopaminowych przez rysperydon obniża skuteczność lewodopy i agonistów dopaminy, co jest istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Ponadto, rysperydon może nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych oraz zwiększać ryzyko objawów pozapiramidowych przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów, np. metylofenidatu.
9-hydroksyrysperydon, biodostępność rysperydonu, bradykardia, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, furosemid, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek wiążący się z białkami, metabolizm wątrobowy, objaw pozapiramidowy, odstęp QT, P-gp, paliperydon, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, substancja działająca ośrodkowo, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Crosuvo Plus 20 mg + 10 mg

Lek Crosuvo Plus, będący kombinacją rozuwastatyny i ezetymibu, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących zarówno monoterapię, jak i terapię skojarzoną. Działania niepożądane najczęściej obserwowane u pacjentów z hipercholesterolemią to zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych (AlAT, AspAT), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, biegunka) oraz ból mięśni (mialgia). Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie od 1/100 do 1/10 przypadków. Rzadziej obserwuje się miopatię, rabdomiolizę (ze wzrostem kinazy kreatynowej >10×GGN), żółtaczkę, reakcje nadwrażliwości, białkomocz czy krwiomocz. Profil bezpieczeństwa uwzględnia także potencjalne ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 oraz zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne, takie jak ból głowy, zawroty głowy, depresja i bezsenność.
aminotransferazy wątrobowe, białkomocz, cukrzyca typu 2, dysfagia, ezetymib, fenofibrat, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kinaza kreatynowa, krwiomocz, mialgia, miopatia, miotoksyczność, obrzęk angioneurotyczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Tantum Verde Smak cytrynowy 3 mg

Produkt leczniczy Tantum Verde smak cytrynowy zawiera benzydaminę chlorowodorek (3 mg), która wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i miejscowo znieczulające. Ze względu na minimalną absorpcję ogólnoustrojową po podaniu miejscowym, ryzyko istotnych klinicznie interakcji farmakologicznych jest niskie. Brak dedykowanych badań klinicznych dotyczących interakcji z innymi lekami, jednak zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych miejscowych leków przeciwzapalnych, środków znieczulających oraz antyseptycznych w jamie ustnej i gardle, ze względu na potencjalne nasilenie efektów farmakodynamicznych. Spożycie alkoholu podczas terapii może nasilać miejscowe podrażnienia błony śluzowej, dlatego jego unikanie jest wskazane.
absorpcja ogólnoustrojowa, alkohol benzylowy, aspartam, benzydaminy chlorowodorek, butylohydroksyanizol, działanie antyseptyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, fenyloketonuria, interakcja farmakodynamiczna, izomalt, jama ustna i gardło, lek antyseptyczny, lek przeciwzapalny, nadwrażliwość na substancje, nietolerancja fruktozy, pochodna indazolu, podrażnienie błony śluzowej, reakcja alergiczna, środek znieczulający miejscowy, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwość przeciwzapalna, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Respero Myrtol 300 mg

Produkt leczniczy Respero Myrtol (300 mg, kapsułki dojelitowe, miękkie) zawiera destylat z mieszaniny rektyfikowanych olejków eterycznych (eukaliptusowy, pomarańczy słodkiej, mirtu zwyczajny, cytryna zwyczajna). Brak jest badań klinicznych dotyczących interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych tego preparatu, jednak ze względu na właściwości olejków eterycznych istnieje potencjalne ryzyko modulacji metabolizmu leków metabolizowanych przez enzymy cytochromu P450, co może wpływać na stężenia i skuteczność współstosowanych leków. Ponadto, obecność sorbitolu (do 50 mg/kapsułkę) może zmieniać biodostępność leków u pacjentów z nietolerancją fruktozy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym oraz monitorowanie efektów terapeutycznych i działań niepożądanych.
biodostępność leku, błona śluzowa, cytochrom P450, destylat olejków eterycznych, działanie antagonistyczne, działanie niepożądane, działanie relaksujące, działanie spazmolityczne, działanie synergistyczne, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek prokinetyczny, lek przeciwkaszlowy, lek sedatywny, lek uspokajający, metabolizm leku, nietolerancja fruktozy, perystaltyka przewodu pokarmowego, preparat ziołowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Temozolomide Fair-Med 20 mg

Temozolomid (TMZ) wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, co wynika z jego niskiego wiązania z białkami osocza oraz braku metabolizmu wątrobowego. Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie ranitydyny, deksametazonu, prochlorperazyny, fenytoiny, karbamazepiny, ondansetronu oraz fenobarbitalu nie wpływa na klirens TMZ. Wyjątkiem jest kwas walproinowy, który powoduje statystycznie istotne zmniejszenie klirensu TMZ, co może prowadzić do zwiększenia stężenia leku i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, podanie TMZ z pokarmem zmniejsza maksymalne stężenie leku (Cmax) o 33% oraz pole pod krzywą (AUC) o 9%, dlatego zaleca się przyjmowanie TMZ na czczo. Dane dotyczące interakcji u dzieci i młodzieży są ograniczone, co wymaga ostrożności w tej grupie pacjentów.
antagonista receptora 5-HT3, antagonista receptora H2, AUC, choroba refluksowa przełyku, Cmax, cytostatyk, deksametazon, fenobarbital, fenytoina, guz mózgu, hamowanie szpiku kostnego, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, klirens temozolomidu, kwas walproinowy, lek alkilujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzapalny, mielosupresja, MTIC, nudności i wymioty, obrzęk mózgu, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, prochlorperazyna, ranitydyna, temozolomid, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fulvestrant EVER Pharma 250 mg

Fulwestrant EVER Pharma, zawierający 250 mg fulwestrantu w 5 ml roztworu, jest stosowany w terapii przeciwnowotworowej, jednak jego podawanie wymaga uwzględnienia istotnych interakcji farmakologicznych. Najważniejszą klinicznie interakcją jest interferencja fulwestrantu z testami laboratoryjnymi oznaczającymi poziom estradiolu, prowadząca do fałszywie podwyższonych wyników z powodu strukturalnego podobieństwa do estradiolu. Preparat zawiera również 500 mg etanolu (10% objętościowo), co może nasilać działanie leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy oraz zwiększać ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu. Dodatkowo, obecność 500 mg alkoholu benzylowego i 750 mg benzylobenzoinu w ampułko-strzykawce może potencjalnie wpływać na metabolizm leków wątrobowych, choć znaczenie kliniczne tych interakcji jest niskie.
alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, benzodiazepina, benzyl benzoesan, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, etanol, fałszywie podwyższona wartość, fulwestrant, hepatotoksyczność, interakcja analityczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, lek przeciwhistaminowy, metabolizm wątrobowy leku, opioid, politerapia, poziom estradiolu, status hormonalny, substancja czynna, terapia przeciwnowotworowa, test laboratoryjny
Leksykon substancji czynnych
Kalcypotriol – Interakcje

Kalcypotriol, analog witaminy D stosowany miejscowo w leczeniu łuszczycy, często łączony jest z betametazonem w preparatach dermatologicznych (np. Betacal, Daivobet, Duosone, Enstilar, Psotriol, Wynzora). Brak jest szczegółowych badań interakcji tych produktów z innymi lekami, jednak ze względu na farmakologiczne właściwości kalcypotriolu i betametazonu należy uwzględnić potencjalne interakcje farmakodynamiczne. Kalcypotriol może wpływać na gospodarkę wapniowo-fosforanową, co przy jednoczesnym stosowaniu suplementów wapnia, witaminy D lub diuretyków tiazydowych zwiększa ryzyko hiperkalcemii i hiperkalciurii. Betametazon, jako kortykosteroid, może wywoływać działania ogólnoustrojowe, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym, co wymaga monitorowania glikemii u pacjentów leczonych lekami przeciwcukrzycowymi oraz uwzględnienia wpływu leków modyfikujących metabolizm glikokortykosteroidów (induktory/inhibitory CYP3A4).
analog witaminy D, badanie okulistyczne, betametazon, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cytochrom P450, działanie miejscowo drażniące, działanie ogólnoustrojowe, gospodarka wapniowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, kalcypotriol, kontrola metaboliczna cukrzycy, kortykosteroid miejscowy, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwcukrzycowy, łuszczyca, metabolizm glikokortykosteroidów, objaw hiperkalcemii, opatrunek okluzyjny, ośrodkowy układ nerwowy, preparat dermatologiczny, stężenie wapnia w surowicy, suplement wapnia, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Exacyl 500 mg

Kwas traneksamowy, substancja czynna preparatu Exacyl, wykazuje mechanizm działania przeciwfibrynolitycznego, co implikuje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, które ze względu na przeciwstawne mechanizmy działania (hamowanie fibrynolizy przez kwas traneksamowy vs. zapobieganie tworzeniu lub rozpuszczaniu skrzepów przez leki przeciwzakrzepowe) wymagają ścisłego nadzoru specjalisty oraz monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, kwas traneksamowy antagonizuje działanie leków trombolitycznych, co może obniżać ich skuteczność. Interakcje farmakodynamiczne umiarkowanego stopnia obserwuje się także z etamsylatem (zmniejszenie działania kwasu traneksamowego poprzez skrócenie czasu lizy skrzepu) oraz z witaminą K1 i metylosiarczanem tiemonium (zwiększenie działania poprzez wydłużenie czasu lizy), co wymaga monitorowania efektów terapeutycznych i ryzyka działań niepożądanych. Istnieje również teoretyczne ryzyko zwiększonego potencjału zakrzepowego przy jednoczesnym stosowaniu kwasu traneksamowego z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, co jest szczególnie istotne u pacjentek z podwyższonym ryzykiem zakrzepicy.
agregacja płytek krwi, czynnik ryzyka, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwfibrynolityczne, etamsylat, Exacyl, fibrynoliza, funkcja wątroby, hemostaza, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, liza skrzepu, metylosiarczan tiemonium, parametry krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, proces krzepnięcia, terapia wielolekowa, witamina K1
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Reddy 225 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Pregabalin Reddy, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, z wydalaniem głównie w postaci niezmienionej w moczu oraz minimalnym metabolizmem (<2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), lorazepamem, oksykodonem, etanolem, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W związku z tym nie obserwuje się wpływu na klirens pregabaliny ani zmniejszenia skuteczności antykoncepcji hormonalnej.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, białko osocza, depresant OUN, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie depresyjne, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lorazepam, metabolizm leków, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, profil farmakokinetyczny, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tulip Combo 10 mg + 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Tulip Combo, zawierającego ezetymib i atorwastatynę, wykazały brak narządów docelowych toksyczności przy długotrwałym stosowaniu ezetymibu, mimo że dawki ≥0,03 mg/kg mc./dobę zwiększały stężenie cholesterolu w żółci u psów. W badaniach rocznych z dawkami do 300 mg/kg mc./dobę nie stwierdzono kamicy żółciowej ani uszkodzeń wątroby. Ezetymib nie wykazywał działania mutagennego, rakotwórczego ani teratogennego, choć przenikał przez barierę łożyskową przy dawkach 1000 mg/kg mc./dobę. Atorwastatyna nie wykazała mutagenności ani klastogenności, jednak u myszy duże dawki (6-11-krotne przekroczenie AUC0-24h u ludzi) indukowały gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. W badaniach reprodukcyjnych atorwastatyna nie wpływała na płodność, ale wykazywała toksyczność płodową przy dawkach toksycznych dla matek, z opóźnionym rozwojem i zmniejszoną przeżywalnością potomstwa u szczurów. Przenikanie przez łożysko i obecność w osoczu na poziomie zbliżonym do mleka zwierząt potwierdzono, jednak brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego.
atorwastatyna, bariera łożyskowa, drogi żółciowe, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ezetymib, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, lowastatyna, miopatia, pęcherzyk żółciowy, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, śmierć zarodkowa, toksyczność płodowa, wada układu szkieletowego, zrośnięcie kręgów
Leksykon leków
Interakcje leku – Rywastigmina Aurovitas 4,6 mg/24 h

Rywastygmina stosowana w systemach transdermalnych wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować podczas jednoczesnego stosowania z lekami zwiotczającymi mięśnie typu sukcynylocholiny, substancjami cholinomimetycznymi oraz beta-adrenolitykami (np. atenolol), ze względu na ryzyko nasilenia działania zwiotczającego mięśnie oraz addycyjne efekty bradykardii, co może prowadzić do omdleń. Ponadto, rywastygmina może zwiększać ryzyko torsade de pointes w połączeniu z lekami antyarytmicznymi klasy III, antagonistami kanału wapniowego, glikozydami naparstnicy oraz lekami antypsychotycznymi (fenotiazyny, benzamidy, haloperydol). W takich przypadkach zalecane jest monitorowanie stanu klinicznego, w tym wykonywanie badania EKG. Rywastygmina może także antagonizować działanie leków przeciwcholinergicznych (np. oksybutynina, tolterodyna), co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
Interakcje farmakokinetyczne rywastygminy są rzadkie ze względu na jej specyficzny metabolizm, jednak potencjalne hamowanie metabolizmu leków metabolizowanych przez butyrylocholinoesterazę wymaga uwagi. Badania u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji z digoksyną, warfaryną, diazepamem oraz fluoksetyną. Jednoczesne stosowanie rywastygminy z lekami zobojętniającymi, przeciwwymiotnymi, przeciwcukrzycowymi, ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi czy benzodiazepinami nie wpływało na jej farmakokinetykę ani nie zwiększało ryzyka działań niepożądanych. Ze względu na możliwe nasilenie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego i przewodu pokarmowego, zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii rywastygminą.
amisulpryd, antagonista kanału wapniowego, benzamid, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, chloropromazyna, cysapryd, cytalopram, czas protrombinowy, diazepam, difemanil, digoksyna, droperydol, dusznica bolesna, erytromycyna dożylna, estrogen, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, halofantryna, haloperydol, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyarytmiczny, lek antypsychotyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający, lek zwiotczający mięśnie, lewomepromazyna, metabolizm rywastygminy, metadon, mizolastyna, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksybutynina, pentamidyna, pilokarpina, pimozyd, przewodnictwo w mięśniu sercowym, środek inotropowy, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, sulpiryd, system transdermalny, tolterodyna, torsade de pointes, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xanax 2 mg

Alprazolam, substancja czynna leku Xanax, jest triazolobenzodiazepiną o kodzie ATC N05BA12, dostępną w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg oraz 2 mg w formie tabletek. Mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów GABA-A, co zwiększa powinowactwo GABA i częstotliwość otwierania kanałów chlorkowych, prowadząc do hiperpolaryzacji neuronów i zmniejszenia ich pobudliwości. Alprazolam wykazuje silniejsze działanie anksjolityczne w stosunku do sedatywnego, co czyni go szczególnie efektywnym w terapii zaburzeń lękowych. Działania farmakodynamiczne obejmują anksjolityczne, uspokajająco-nasenne, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe, z nasileniem efektów sedatywnych i miorelaksacyjnych przy wyższych dawkach. Tabletki zawierają odpowiednio 96 mg laktazy jednowodnej i 0,11 mg sodu benzoesanu (E211) w dawkach 0,25-1 mg oraz 192 mg laktazy i 0,23 mg sodu benzoesanu w dawce 2 mg.
alprazolam, depresja oddechowa, działanie anksjolityczne, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie uspokajająco-nasenne, GABA, interakcja farmakodynamiczna, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, opioidowy lek przeciwbólowy, pochodna benzodiazepiny, przekaźnictwo GABAergiczne, receptor GABA-A, tolerancja farmakodynamiczna, triazolobenzodiazepina, układ GABAergiczny, układ neuroprzekaźnikowy, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, Xanax, zaburzenie lękowe, zależność fizyczna, zależność psychiczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Galpent 100 mg

Pentaerytrytylu tetraazotan (PETN), substancja czynna leku Galpent, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie PETN z inhibitorami 5-fosfodiesterazy (np. syldenafilem), co może prowadzić do ciężkiej hipotensji, zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu oraz nagłego zgonu, dlatego jest to przeciwwskazane. Difenhydramina zwiększa 6-krotnie stężenie aktywnego metabolitu PETN (pentaerytrytylu monoazotanu), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego oraz rozważenia zmniejszenia dawki PETN. Z kolei PETN podnosi stężenie dihydroergotaminy, co może skutkować wzrostem ciśnienia tętniczego i osłabieniem efektu terapeutycznego azotanów. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą obniżać skuteczność PETN poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
arytmia, cGMP, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, difenhydramina, dihydroergotamina, hipotonia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm leku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentaerytrytylu tetraazotan, prostaglandyna, rozszerzenie naczyń, syldenafil, tachykardia, tlenek azotu, udar mózgu, wazodylatacja, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg

Lek Crosuvo Plus, będący skojarzeniem rozuwastatyny i ezetymibu, dostępny jest w dawkach 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg (rozuwastatyna + ezetymib). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych klinicznych dotyczących obu substancji stosowanych osobno i w połączeniu. Działania niepożądane, takie jak zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, bóle brzucha), ból mięśni (mialgia) oraz potencjalne ryzyko miopatii, występują z częstością określaną jako „często”. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych. Ezetymib wykazuje dobrą tolerancję zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo. W najwyższej dawce (40 mg + 10 mg) tabletka zawiera 41,60 mg rozuwastatyny wapniowej (odpowiadającej 40 mg rozuwastatyny) oraz 10 mg ezetymibu, a także 205,54 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aminotransferazy wątrobowe, dysfunkcja nerek, działanie niepożądane leku, enzymy wątrobowe, fenofibrat, hipercholesterolemia, interakcja farmakodynamiczna, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, metabolizm glukozy, mialgia, miopatia, monoterapia, nietolerancja laktozy, profil bezpieczeństwa leku, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rozuwastatyna wapniowa, statyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Galena 120 mg/5 ml

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, kumaryna), które mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Induktory enzymów mikrosomalnych wątroby, takie jak ryfampicyna, izoniazyd, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany, diflunisal i sulfinpirazon, zwiększają metabolizm paracetamolu do toksycznych metabolitów, co znacząco podnosi ryzyko hepatotoksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania z zydowudyną obserwuje się zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby oraz neutropenii, co wymaga regularnej kontroli parametrów wątrobowych i morfologii krwi. Ponadto, inhibitory monoaminooksydazy (MAO) mogą wywoływać stan pobudzenia i wysoką gorączkę, co wskazuje na konieczność unikania takiej kombinacji.
barbiturany, choroba nerek, CYP2E1, cytochrom P450, diflunisal, dna moczanowa, enzym mikrosomalny wątroby, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kumaryna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, monitorowanie INR, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, neutrofile, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostre uszkodzenie wątroby, paracetamol, parametry krzepnięcia krwi, parametry wątrobowe, ryfampicyna, sulfinpirazon, terapia HIV, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Intas 200 mg

Lakozamid, stosowany w terapii przeciwpadaczkowej, wymaga ostrożności u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp PR, takie jak karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina oraz leki przeciwarytmiczne klasy I, ze względu na potencjalne addytywne działanie farmakodynamiczne. Analizy kliniczne nie wykazały jednak dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących karbamazepinę lub lamotryginę. Lakozamid charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych – nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4, czy innych izoenzymów CYP, a także nie jest transportowany przez glikoproteinę P. Metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak lakozamid nie wpływa klinicznie na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30% przy dawce 200 mg 2x/dobę) ani omeprazolu (300 mg 2x/dobę). Omeprazol jako inhibitor CYP2C19 nie zwiększa istotnie ekspozycji na lakozamid, co sugeruje niskie ryzyko interakcji z umiarkowanymi inhibitorami CYP2C19.
badanie in vitro, badanie in vivo, białka osocza, CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, ekspozycja układowa, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcje psychomotoryczne, glikoproteina p, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne klasy I, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, progesteron, sedacja, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Grindeks 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować 14-dniową przerwę po odstawieniu inhibitora MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniową przerwę po odstawieniu escytalopramu. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych (linezolid), gdzie zaleca się minimalne dawki i ścisłe monitorowanie. Escytalopram może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (np. opioidami, tryptanami) oraz obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdrgawkowych i neuroleptyków. Ponadto, ze względu na potencjalne addytywne wydłużenie odstępu QT, łączenie escytalopramu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi antydepresantami oraz wybranymi antybiotykami jest przeciwwskazane.
cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, nieodwracalny selektywny inhibitor MAO-B, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon substancji czynnych
Abies nigra – Interakcje

Substancja czynna Abies nigra, stosowana w preparacie Gastrocynesine w stężeniu homeopatycznym 4 CH (75 mg na tabletkę), nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z lekami recepturowymi, lekami OTC, suplementami diety, alkoholem etylowym ani pokarmami. Dane kliniczne oraz charakterystyka produktu leczniczego jednoznacznie wskazują na brak istotnych klinicznie interakcji, co jest zgodne z profilem większości preparatów homeopatycznych w niskich rozcieńczeniach. Ryzyko interakcji jest oceniane jako niskie, a modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Standardowe zalecenia ostrożności dotyczące spożycia alkoholu pozostają aktualne ze względu na możliwe oddziaływania innych składników preparatu lub nasilenie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
Abies nigra, alkohol etylowy, Carbo vegetabilis, charakterystyka produktu leczniczego, dolegliwość przewodu pokarmowego, Gastrocynesine, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek OTC, lek recepturowy, Nux vomica, preparat ziołowy, profil bezpieczeństwa, Robinia pseudo-acacia, rozcieńczenie homeopatyczne, schorzenie układu pokarmowego, suplement diety
Leksykon substancji czynnych
Olejek majerankowy – Interakcje

Olejek majerankowy (Origanum majorana L., aetheroleum) jest składnikiem aktywnym preparatu Salviasept w stężeniu 0,3 g/100 g produktu, który jest koncentratem do sporządzania roztworu do płukania gardła. Preparat zawiera również inne olejki eteryczne i wyciągi ziołowe oraz etanol w stężeniu 58% (V/V) ± 10%. W dokumentacji leku nie zgłoszono potwierdzonych klinicznie interakcji olejku majerankowego z innymi lekami, jednak ze względu na właściwości olejków eterycznych, istnieje teoretyczne ryzyko modyfikacji biodostępności i działania innych leków stosowanych miejscowo na błonę śluzową jamy ustnej i gardła. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu miejscowych leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, znieczulających, antybiotyków i przeciwgrzybiczych, zalecając zachowanie odstępów czasowych między aplikacjami (od 15 do 30 minut) lub konsultację lekarską.
antybiotyk miejscowy, biodostępność miejscowa, błona śluzowa jamy ustnej, charakterystyka produktu leczniczego, działanie drażniące, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek miejscowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzapalny, lek znieczulający, olejek eteryczny, olejek majerankowy, Salviasept, wchłanianie substancji leczniczych, wyciąg ziołowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ambroksol Orifarm 30 mg/5 ml

Ambroksol chlorowodorek w stężeniu 30 mg/5 ml wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Przeciwwskazane jest łączenie ambroksolu z lekami przeciwkaszlowymi, np. kodeiną, ze względu na ryzyko zalegania wydzieliny w drogach oddechowych wskutek zahamowania odruchu kaszlowego przy jednoczesnym działaniu mukolitycznym (poziom istotności: wysoki). Z kolei ambroksol zwiększa stężenie antybiotyków beta-laktamowych (amoksycylina, ampicylina), cefalosporyn (cefuroksym), tetracyklin (doksycyklina) oraz makrolidów (erytromycyna) w miąższu płucnym, co nasila ich działanie przeciwbakteryjne i jest korzystne terapeutycznie (poziom istotności: średni). Ponadto, współstosowanie ambroksolu z teofiliną prowadzi do synergistycznego rozszerzenia oskrzeli i mukolitycznego efektu, jednak wymaga monitorowania ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych teofiliny.
ambroksol chlorowodorek, amoksycylina, ampicylina, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, błona śluzowa dróg oddechowych, cefalosporyna, cefuroksym, charakterystyka produktu leczniczego, doksycyklina, drogi oddechowe, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, działanie wykrztuśne, erytromycyna, interakcja antagonistyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja synergistyczna, kodeina, leczenie mukolityczne, lek mukolityczny, lek przeciwkaszlowy, makrolid, miąższ płucny, odruch kaszlowy, odwodnienie organizmu, ośrodkowy układ nerwowy, rozszerzenie oskrzeli, sedacja, syrop, teofilina, tetracyklina, wydzielina oskrzelowa, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zaleganie wydzieliny
Leksykon leków
Interakcje leku – Azelamed 1 mg/ml

Produkt leczniczy Azelamed (azelastyna chlorowodorek 1 mg/ml, aerozol do nosa) nie posiada dedykowanych badań klinicznych dotyczących interakcji lekowych, jednak dotychczasowe doświadczenie kliniczne nie wskazuje na istotne interakcje farmakokinetyczne. Azelastyna, jako lek przeciwhistaminowy stosowany miejscowo, może wykazywać interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem, innymi lekami przeciwhistaminowymi oraz lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Spożywanie alkoholu podczas terapii Azelamedem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN, takich jak sedacja, zawroty głowy i zaburzenia koncentracji. W przypadku łączenia z innymi lekami przeciwhistaminowymi lub środkami działającymi depresyjnie na OUN (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy, leki przeciwdepresyjne o działaniu sedatywnym) konieczna jest staranna ocena stosunku korzyści do ryzyka oraz monitorowanie pacjenta pod kątem nasilenia działań niepożądanych.
aerozol donosowy, azelastyna chlorowodorek, barbituran, benzodiazepina, działanie uspokajające, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, suchość błony śluzowej, zaburzenie koncentracji, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Bromazepam – Interakcje

Bromazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami (np. morfina, fentanyl), lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi oraz innymi substancjami o działaniu uspokajającym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie bromazepamu z alkoholem, co prowadzi do synergistycznego efektu depresji OUN, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych, depresji oddechowej, upadków i złamań. U osób starszych ryzyko to jest jeszcze wyższe. Zaleca się stosowanie minimalnej skutecznej dawki oraz ograniczenie czasu terapii skojarzonej, a także całkowite unikanie alkoholu podczas leczenia bromazepamem.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, baklofen, benzodiazepina, bromazepam, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, dysfagia, erytromycyna, flukonazol, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipotensja, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas gamma-aminomasłowy, lek beta-adrenolityczny, lek miorelaksacyjny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloksantyna, okres półtrwania, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, receptor GABA-A, sedacja, tyzanidyna, układ GABA-ergiczny, uspokojenie polekowe, uzależnienie psychiczne, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam Kalceks 1 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne, zależne od drogi podania i czasu stosowania leku. Doustne podanie midazolamu wykazuje najsilniejsze interakcje, wpływając zarówno na klirens, jak i biodostępność, podczas gdy podanie dożylne głównie modyfikuje klirens ogólnoustrojowy. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (5-krotny wzrost stężenia i 3-krotne wydłużenie okresu półtrwania), worykonazol, flukonazol, pozakonazol, a także inhibitory proteazy HIV (np. lopinawir/rytonawir zwiększający stężenie midazolamu do 5,4 razy) znacząco podnoszą ekspozycję na midazolam, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i często redukcji dawki. Induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie stężenia do 40% wartości wyjściowej po podaniu dożylnym i aż do 4% po podaniu doustnym) czy karbamazepina, mogą obniżać skuteczność midazolamu, co może wymagać zwiększenia dawki. Dodatkowo, interakcje farmakodynamiczne z lekami depresyjnymi na OUN, zwłaszcza opioidami, nasilają ryzyko depresji oddechowej i sedacji, co wymaga ograniczenia dawkowania i intensywnego nadzoru.
antagonista receptora histaminowego, antagonista receptora NK1, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, boceprewir, cytochrom P450 3A4, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, flukonazol, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klobazam, kwas walproinowy, kwercetyna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lopinawir, minimalne stężenie pęcherzykowe, mitotan, nefazodon, oddział intensywnej opieki medycznej, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna opiatów, pozakonazol, propofol, roksytromycyna, ryfampicyna, sakwinawir, telitromycyna, tikagrelor, wemurafenib, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Donecept 5 mg

Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna preparatu Donecept, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450 CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna (CYP3A4) oraz chinidyna i fluoksetyna (CYP2D6), mogą zwiększać stężenie donepezylu nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej korekty dawki. Z kolei induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz alkohol, mogą obniżać stężenie donepezylu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezyl nie wpływa istotnie na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny i digoksyny, a metabolizm donepezylu nie jest zaburzany przez te leki. Ponadto, interakcje farmakodynamiczne z lekami o działaniu antycholinergicznym mogą osłabiać efekt terapeutyczny donepezylu, natomiast synergizm działania obserwuje się z sukcynylocholiną, agonistami układu cholinergicznego oraz beta-adrenolitykami wpływającymi na układ przewodzący serca.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, citalopram, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, erytromycyna, escitalopram, fenotiazyna, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewofloksacyna, metabolizm donepezylu, moksyfloksacyna, otępienie, pimozyd, ryfampicyna, sertyndol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie przewodzenia, zyprazydon