eliminacja leku
Eliminacja leku to proces usuwania substancji leczniczej z organizmu, który ma kluczowe znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa farmakoterapii. Proces ten zachodzi głównie poprzez metabolizm wątrobowy oraz wydalanie nerkowe, choć w mniejszym stopniu mogą uczestniczyć również płuca, przewód pokarmowy, skóra i gruczoły.
W procesie eliminacji istotne są dwa parametry farmakokinetyczne: klirens, określający objętość osocza całkowicie oczyszczoną z leku w jednostce czasu, oraz okres półtrwania, wskazujący czas potrzebny do zmniejszenia stężenia leku we krwi o połowę. Wartości te determinują częstotliwość dawkowania i wpływają na ryzyko kumulacji leku w organizmie.
Znajomość mechanizmów eliminacji leków ma szczególne znaczenie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, osób starszych oraz kobiet w ciąży. U tych grup pacjentów często konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby zapobiec działaniom niepożądanym wynikającym z zaburzonej eliminacji leku.
Eliminacja leku może być zaburzona w przypadku interakcji lekowych, gdy jeden lek wpływa na metabolizm lub wydalanie drugiego. Inhibitory lub induktory enzymów wątrobowych mogą znacząco zmieniać stężenie i czas działania wielu substancji leczniczych, co należy uwzględniać w terapii wielolekowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zoledronic Acid Noridem 4 mg/5 ml
Zoledronic Acid Noridem 4 mg/5 mL, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawiera kwas zoledronowy w stężeniu 0,8 mg/ml (bezwodnej formy) oraz sód cytrynian w ilości 1,13 mg sodu/ml. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kwas zoledronowy, inne bisfosfoniany (np. alendronian, rizedronian, pamidronian) oraz na substancje pomocnicze, zwłaszcza sód cytrynian. Reakcje nadwrażliwości mogą mieć charakter zarówno natychmiastowy, jak i opóźniony, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii. W przypadku wątpliwości co do alergii na bisfosfoniany, należy rozważyć alternatywne metody leczenia.
alendronian, bisfosfoniany, cytrynian sodu, eliminacja leku, karmienie piersią, kwas zoledronowy, laktacja, nadciśnienie, nadwrażliwość, niewydolność serca, osmolalność, pamidronian, podanie dożylne, przenikanie leku do mleka, reakcja nadwrażliwości, rizedronian, roztwór do infuzji, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Sód siarczan – Właściwości farmakokinetyczne
Siarczan sodu, obecny w preparacie Sal Vichy factitium w dawce 24,0 mg na tabletkę musującą, jest składnikiem sztucznej soli Vichy o łącznej zawartości 600 mg, wraz z sodem wodorowęglanem (498,0 mg), sodem chlorkiem (45,0 mg), sodem wodorofosforanem bezwodnym (12,0 mg) oraz potasem wodorowęglanem (21,0 mg). Charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w wodzie, co sprzyja efektywnemu uwalnianiu substancji czynnej z tabletki oraz jej biodostępności po podaniu doustnym. Siarczan sodu jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, co zapewnia skuteczne przyswajanie przez organizm pacjenta.
biodostępność, chlorek sodu, eliminacja leku, interakcja farmakokinetyczna, jon siarczanowy, krwioobieg, podanie doustne, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, Sal Vichy factitium, siarczan sodu, siarczan sodu bezwodny, sól Vichy, tabletka musująca, wodorofosforan sodu bezwodny, wodorowęglan potasu, wodorowęglan sodu, wydalanie z moczem - Leksykon substancji czynnych
Deksmedetomidyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Deksmedetomidyna, wykorzystywana głównie do sedacji proceduralnej, wykazuje silne działanie sedacyjne, które znacząco upośledza zdolności psychomotoryczne pacjenta. Wszystkie dostępne preparaty zawierające tę substancję (Dexmedetomidine Altan, EVER Pharma, Kabi, Kalceks) wykazują podobny profil wpływu na funkcje poznawcze i motoryczne, co bezwzględnie wymaga od lekarza poinformowania pacjenta o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługi maszyn oraz wykonywania innych czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej przez „odpowiedni czas”. Czas ten powinien być indywidualnie dostosowany, uwzględniając dawkę, czas trwania infuzji, cechy pacjenta (wiek, masa ciała, stan zdrowia), potencjalne interakcje lekowe oraz farmakokinetykę deksmedetomidyny, w tym jej okres półtrwania i eliminację z organizmu.
charakterystyka produktu leczniczego, deksmedetomidyna, Dexmedetomidine Altan, Dexmedetomidine Kabi, Dexmedetomidine Kalceks, dokumentacja medyczna, eliminacja leku, historia choroby, infuzja, interakcje lekowe, mechanizm działania, obowiązek informacyjny, okres półtrwania, produkt leczniczy, profil farmakologiczny, przedłużone działanie leku, sedacja proceduralna, substancja czynna, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Quator 20 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Quator, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 2,5-20 mg, z okresem półtrwania około 16 godzin i klirensem wynoszącym 3,4 l/godzinę u osób zdrowych. Tadalafil jest silnie związany z białkami osocza (94%) i metabolizowany głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Ekspozycja na tadalafil (AUC) u pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym jest zwiększona o 26%, a u osób starszych (≥65 lat) o 25%, jednak te zmiany nie wymagają modyfikacji dawkowania. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 31-80 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie, ekspozycja na tadalafil jest dwukrotnie wyższa, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny przed zastosowaniem leku. Nie zaleca się stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz z ciężką niewydolnością wątroby (klasa Child-Pugh C).
białka osocza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, dostępność biologiczna, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens, łagodne zaburzenie czynności nerek, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, Quator, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Deprexolet 30 mg
Farmakokinetyka mianseryny została szczegółowo zbadana zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym podaniu u zdrowych ochotników oraz pacjentów z depresją. Po 14 dniach stosowania osiągany jest stan stacjonarny stężenia w osoczu, przy czym nie stwierdzono korelacji między stężeniem leku a działaniami niepożądanymi. Mianseryna charakteryzuje się szybką, ale niepełną absorpcją z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 30% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po dawce 60 mg wynosi od 102 ± 28 ng/ml do 114 ± 26 ng/ml, osiągane w czasie 2-3 godzin (Tmax). Terapeutyczne stężenia w stanie stacjonarnym mieszczą się w zakresie 28-72 µg/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90%) oraz dużą objętość dystrybucji (3300 l, czyli 15,7-27,5 l/kg), co świadczy o szerokiej dystrybucji, w tym penetracji do OUN.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, depresja, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, mianseryna, N-demetylacja, N-oksydacja, objaw toksyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neurontin 300 300 mg
Gabapentyna, substancja czynna Neurontinu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, istotnym dla jej zastosowania klinicznego. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1,6-2,7 godzinach, a okres półtrwania eliminacji (t1/2) wynosi średnio 5,2-10,8 godzin, niezależnie od dawki. Bezwzględna dostępność biologiczna zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki, wynosząc około 60% dla dawki 300 mg. Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 57,7 l, a jej stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi około 20% stężenia w osoczu. Lek nie jest metabolizowany i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku klirens gabapentyny jest zmniejszony, a lek może być usuwany przez hemodializę, co wymaga dostosowania dawkowania.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, gabapentyna, hemodializa, interakcja międzylekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, Neurontin, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobowa oksydaza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlessa 8 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Amlessa to preparat złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę w postaci bezylanu, dostępny w czterech dawkach: 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg oraz 8 mg + 10 mg (peryndopryl odpowiednio 3,34 mg lub 6,68 mg). Lek przeznaczony jest dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min), dawkowany standardowo jako jedna tabletka raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Amlessa nie jest wskazana do inicjowania terapii hipotensyjnej, a wszelkie modyfikacje dawkowania powinny być dokonywane poprzez indywidualne dostosowanie dawek peryndoprylu i amlodypiny podawanych oddzielnie. U pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min stosowanie leku złożonego nie jest zalecane, wymagana jest wtedy oddzielna regulacja dawek składników.
amlodypina, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka pojedyncza, dostosowanie dawki leku, eliminacja leku, farmakokinetyka amlodypiny, klirens kreatyniny, monoterapia, niewydolność nerek, peryndopryl, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia hipotensyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Esputicon 50 mg
Przedawkowanie Esputiconu, zawierającego dimetikon w dawce 50 mg w kapsułkach miękkich, nie stanowi zagrożenia toksycznego dla pacjenta. Dimetikon, będący substancją czynną o działaniu przeciwpieniącym i powierzchniowym, nie ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego, co eliminuje ryzyko ogólnoustrojowych efektów toksycznych nawet przy dawkach przekraczających zalecane. W świetle przewodu pokarmowego dimetikon pozostaje niezmieniony i jest wydalany bezpośrednio, co potwierdza brak specyficznych objawów przedawkowania oraz brak konieczności określania dawki toksycznej.
antidotum, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, dimetikon, działanie niepożądane, działanie toksyczne, efekt toksyczny, eliminacja leku, kapsułka miękka, lek przeciwpieniący, objaw toksyczny, płukanie żołądka, podanie doustne, przedawkowanie leku, przewód pokarmowy, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Memotropil 800 mg
Przedawkowanie piracetamu, substancji czynnej leku Memotropil 800 mg, nie powoduje specyficznych objawów toksycznych, jednak może prowadzić do nasilenia znanych działań niepożądanych, zwłaszcza przy bardzo dużych dawkach. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek, u których dochodzi do kumulacji leku w organizmie z powodu obniżonego klirensu nerkowego, co może skutkować toksycznym stężeniem piracetamu w surowicy. W takich przypadkach nawet standardowe dawki terapeutyczne mogą być niebezpieczne. Objawy przedawkowania obejmują przede wszystkim nasilenie typowych działań niepożądanych, bez pojawienia się unikalnych symptomów charakterystycznych wyłącznie dla przedawkowania.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym nieużywających skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie testu ciążowego z wynikiem negatywnym oraz edukacja pacjentki na temat ryzyka teratogennego i konieczności stosowania antykoncepcji podczas terapii i przez minimum 2 miesiące po jej zakończeniu, ze względu na przedłużony okres eliminacji leku. W przypadku planowania ciąży, leczenie należy przerwać co najmniej 2 miesiące przed poczęciem, a pacjentkę należy poinformować o ryzyku nawrotu choroby i zaplanować odpowiedni monitoring. Dane kliniczne wskazują na dwukrotnie zwiększone ryzyko ciężkich wad wrodzonych, takich jak wrodzone choroby serca (np. ubytki przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalie nerek oraz układu mięśniowo-szkieletowego u płodów eksponowanych na fingolimod.
angiogeneza, anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, ciężkie działanie niepożądane, działanie niepożądane, eliminacja leku, embriogeneza, fingolimod, genetyka kliniczna, lek modyfikujący przebieg choroby, perinatologia, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, stwardnienie rozsiane, teratogenność, tetralogia Fallota, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ultrasonografia płodu, wada przegrody komorowej, wada wrodzona, wrodzona choroba serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Omniscan 0,5 mmol/ml
Omniscan (gadodiamid) jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, którego podanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne przeciwwskazania. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na gadodiamid lub substancje pomocnicze, u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), a także u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany w okołooperacyjnym okresie przeszczepienia wątroby, u pacjentów po przeszczepieniu tego narządu oraz u osób planujących taki zabieg, ze względu na ryzyko zaburzeń eliminacji i powikłań. Noworodki poniżej 4 tygodni życia również stanowią grupę, w której podanie gadodiamidu jest przeciwwskazane z powodu niedojrzałości układów enzymatycznych i wydalniczych, co zwiększa ryzyko kumulacji gadolinu i działań niepożądanych.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, diagnostyka obrazowa, dysfagia, eliminacja leku, gadodiamid, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, okres okołooperacyjny, Omniscan, ostre uszkodzenie nerek, paramagnetyczny środek kontrastowy, przeszczepienie wątroby, transplantacja wątroby, właściwości reologiczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wywiad alergologiczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie przepływu naczyniowego, związki gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cytisinicline APC Pharmlog 1,5 mg
Cytyzyniklina, substancja czynna w dawce 1,5 mg w tabletkach Cytisinicline APC Pharmlog, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. U myszy biodostępność doustna wynosiła 42%, a Tmax osiągano po 120 minutach, podczas gdy u ludzi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 15,55 ng/mL i było osiągane średnio po 0,92 godziny. Objętość dystrybucji u królików różniła się w zależności od drogi podania (6,21 L/kg po doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym), a najwyższe stężenia leku obserwowano w wątrobie, nadnerczach i nerkach. Penetracja do OUN była ograniczona (stężenie w mózgu stanowiło <30% stężenia we krwi), co odróżnia cytyzyniklinę od nikotyny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem 18-33% dawki u myszy i aż 64% u ludzi w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania u myszy wynosił 200 minut, a u ludzi około 4 godziny, z MRT około 6 godzin.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, Cytisinicline, cytyzyniklina, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, MRT, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja do OUN, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, stężenie leku we krwi, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Heminevrin
Heminevrin (klometiazol) wykazuje silne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową, zespołem bezdechu sennego oraz u osób przyjmujących inne leki hamujące OUN, w tym benzodiazepiny i alkohol. W takich przypadkach istnieje ryzyko nasilenia depresji oddechowej i zapaści sercowo-oddechowej, co może prowadzić do zgonu. Zaleca się zmniejszenie dawki klometiazolu przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu hamującym OUN oraz bezwzględny zakaz spożywania alkoholu podczas terapii. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby związanej z chorobą alkoholową obserwuje się zwiększoną biodostępność i wydłużoną eliminację leku, a u osób z ciężkim uszkodzeniem wątroby istnieje ryzyko maskowania początków śpiączki wątrobowej. Należy monitorować czynność wątroby, zwracając uwagę na możliwe podwyższenie aminotransferaz oraz rzadkie przypadki żółtaczki i zastoinowego zapalenia wątroby.
benzodiazepiny, biodostępność, depresja OUN, dostępność układowa, drgawki, drżenia, eliminacja leku, klometiazol, marskość wątroby alkoholowa, niedotlenienie, nietolerancja fruktozy, objawy odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza organiczna, śpiączka wątrobowa, uszkodzenie wątroby, uzależnienie fizyczne, zaburzenia snu, zapaść sercowo-oddechowa, zastoinowe zapalenie wątroby, zespół bezdechu sennego, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kamiren 4 mg
Przedawkowanie doksazosyny, substancji czynnej leku Kamiren (dostępnego w tabletkach 2 mg i 4 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, przede wszystkim do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem zagrażającym życiu. Mechanizm toksycznego działania opiera się na nasilonym efekcie α-adrenolitycznym, powodującym rozszerzenie naczyń i spadek ciśnienia krwi. W przypadku przedawkowania kluczowe jest szybkie ułożenie pacjenta na wznak z głową w dół, podanie płynów zwiększających objętość osocza oraz, w razie konieczności, zastosowanie leków obkurczających naczynia. Monitorowanie funkcji nerek jest niezbędne ze względu na ryzyko ich uszkodzenia w wyniku hipoperfuzji.
- Leksykon substancji czynnych
Nalbufina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nalbufina, opioidowy lek przeciwbólowy, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. Dokumentacja kliniczna dotycząca bezpieczeństwa nalbufiny w ciąży jest ograniczona, a badania przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko dla procesów reprodukcyjnych. Lekarz powinien podejmować decyzję o terapii wyłącznie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, zwłaszcza unikając długotrwałego stosowania w ostatnim trymestrze ze względu na ryzyko zespołu odstawiennego u noworodka, który może wystąpić niezależnie od dawki. Skuteczność i bezpieczeństwo nalbufiny podczas porodu przedwczesnego nie zostały dostatecznie zbadane, co stanowi istotne ograniczenie kliniczne.