walsartan
Walsartan to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w celu zmniejszenia ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych po przebytym zawale mięśnia sercowego. Działa poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest zazwyczaj dobrze tolerowany przez pacjentów, a jego profil działań niepożądanych jest korzystniejszy w porównaniu do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), gdyż nie powoduje kaszlu jako efektu ubocznego. Walsartan może być stosowany w monoterapii lub w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi, co zwiększa jego skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej walsartan stosuje się również u pacjentów z cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią lub nefropatią, gdyż wykazuje działanie nefroprotekcyjne. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży (szczególnie w II i III trymestrze), ponieważ może powodować uszkodzenie płodu. Standardowe dawkowanie walsartanu wynosi od 80 do 320 mg na dobę, w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Dipperam HCT to lek złożony zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka wynosi 1 tabletkę na dobę, najlepiej rano, z maksymalną dawką 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Lek dostępny jest w pięciu wariantach dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Przed rozpoczęciem stosowania Dipperam HCT należy ustabilizować ciśnienie tętnicze pacjenta na odpowiednich dawkach poszczególnych składników. Tabletki podaje się doustnie, można je przyjmować niezależnie od posiłku, zalecając stałą porę podawania.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, bezmocz, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, samoistne nadciśnienie tętnicze, substancja czynna, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dipper-Mono 320 mg
Przedawkowanie walsartanu, zawartego w produkcie Dipper-Mono w dawce 320 mg, prowadzi do istotnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, przede wszystkim znacznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Mechanizm toksycznego działania opiera się na nadmiernym blokowaniu receptorów angiotensyny II, co powoduje gwałtowny spadek ciśnienia krwi i niedostateczne ukrwienie narządów, w tym mózgu. Objawy przedawkowania obejmują od łagodnej dezorientacji i senności do ciężkiej utraty przytomności oraz niewydolności krążenia z zagrożeniem życia.
ciśnienie tętnicze, hemodializa, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie tkanek, niewydolność krążenia, objętość krwi krążącej, powrót żylny, receptor angiotensyny II, stabilizacja krążenia, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, ukrwienie mózgu, utrata przytomności, walsartan, wstrząs, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Wamlox 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (80 mg lub 160 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, zmęczenie, bóle głowy oraz nudności. Amlodypina wykazuje niewielki do umiarkowanego stopień wpływu na sprawność psychomotoryczną, co może skutkować osłabieniem zdolności reagowania. Walsartan w połączeniu z amlodypiną również może przyczyniać się do występowania zawrotów głowy i zmęczenia, jednak jego indywidualny wpływ nie został jednoznacznie określony. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia tych objawów, zwłaszcza na początku terapii lub po zwiększeniu dawki, oraz zalecić unikanie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku ich wystąpienia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor to preparat złożony zawierający walsartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg) w formie tabletek powlekanych, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 4 do 8 tygodni. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, zawsze popijając wodą. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 ml/min) oraz u osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki. Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min) oraz bezmoczem preparat jest przeciwwskazany ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, dawka leku, dawkowanie leku, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia, monoterapia, niedociśnienie tętnicze, przeciwwskazanie, ryzyko działań niepożądanych, tabletka powlekana, terapia skojarzona, walsartan, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Dipperam HCT, zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Amlodypina wykazuje szkodliwy wpływ na reprodukcję w badaniach na zwierzętach, a jej stosowanie w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Walsartan, jako AIIRA, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki, a także ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodka. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie maciczno-łożyskowego przepływu krwi, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość u płodu i noworodka. Stosowanie Dipperam HCT w pierwszym trymestrze nie jest zalecane, a w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazane.
AIIRA, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, Dipperam HCT, diureza, dysfagia, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, intensywna diureza, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek moczopędny tiazydowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, przepływ maciczno-łożyskowy, toksyczność płodowa, trymestr ciąży, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Walsartan Krka 320 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na rozwój płodu, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie walsartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane, a w przypadku ekspozycji na lek w tym okresie istnieje potencjalne, choć nie do końca potwierdzone, ryzyko teratogenne podobne do inhibitorów ACE. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii walsartanem konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży, wraz z monitorowaniem stanu płodu za pomocą badań ultrasonograficznych nerek i czaszki oraz ścisłą obserwacją noworodka pod kątem niedociśnienia, niewydolności nerek i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, noworodek, płód, powierzchnia ciała, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność, trymestr ciąży, walsartan - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valtap HCT 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valtap HCT dostępny jest w dwóch dawkach tabletek powlekanych, zawierających stałe połączenie walsartanu (320 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 mg lub 25 mg). Tabletki różnią się kolorem (różowy dla dawki 12,5 mg i żółty dla dawki 25 mg), kształtem (owalny, dwuwypukły o wymiarach 18,9 × 7,5 mm) oraz oznaczeniami (litery „V” i „H”). Tabletka o wyższej dawce hydrochlorotiazydu posiada linię podziału umożliwiającą podział na równe dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (156,38 mg w dawce 12,5 mg i 143,88 mg w dawce 25 mg) oraz lecytynę zawierającą olej sojowy (1,01 mg w obu dawkach), co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją tych składników. Rdzeń i otoczka tabletek zawierają standardowe substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, talk, magnezu stearynian oraz barwniki (tlenki żelaza i tytanu dwutlenek).
alkohol poliwinylowy, blister PVC/PE/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, emulgator, hydrochlorotiazyd, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, lecytyna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, powidon, środek rozpadowy, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, tlenek żelaza, tlenek żelaza czerwony, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valarox 160 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Valarox stanowi terapię zastępczą dla pacjentów skutecznie leczonych jednocześnie walsartanem i rozuwastatyną, pod warunkiem stosowania identycznych dawek jak w preparacie. Valarox jest wskazany u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym i wysokim ryzykiem pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego, a także w profilaktyce poważnych incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa (w tym heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną), mieszaną dyslipidemią typu IIb oraz homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną. Dostępne są cztery kombinacje dawek: rozuwastatyna 10 mg + walsartan 80 mg, rozuwastatyna 20 mg + walsartan 80 mg, rozuwastatyna 10 mg + walsartan 160 mg oraz rozuwastatyna 20 mg + walsartan 160 mg, co umożliwia indywidualizację terapii.
antagonista receptora angiotensyny II, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, dyslipidemia mieszana, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hipertriglicerydemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, leczenie zastępcze, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, rozuwastatyna, walsartan, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Co-Bespres zawiera 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu w jednej tabletce powlekanej, zalecanej do stosowania raz na dobę. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowywane, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnej wartości 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, aby zminimalizować ryzyko niedociśnienia tętniczego i działań niepożądanych. Efekt przeciwnadciśnieniowy jest zauważalny po 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny zwykle osiągany jest w ciągu 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów może wymagać to 4-8 tygodni. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności nerek (GFR ≥30 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast stosowanie jest przeciwwskazane przy GFR <30 ml/min oraz u pacjentów z bezmoczem. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby bez cholestazy dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg/dobę, a hydrochlorotiazyd nie wymaga modyfikacji dawkowania. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością oraz cholestazą.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający walsartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z mechanizmu działania obu substancji czynnych. Szczególnie istotne są interakcje z litem, gdzie obserwuje się przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, co czyni skojarzenie niezalecanym. Walsartan i hydrochlorotiazyd mogą nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz osłabiać odpowiedź na aminy presyjne. Jednoczesne stosowanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) może prowadzić do osłabienia działania hipotensyjnego, pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz elektrolitów. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek.
amina presyjna, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie hipokaliemiczne, działanie hiponatremiczne, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja z produktem leczniczym, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, perystaltyka przewodu pokarmowego, pogorszenie czynności nerek, środek kontrastowy zawierający jod, supresja szpiku kostnego, toksyczność litu, tolerancja glukozy, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Preparat Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma w formie tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, którzy już uzyskali odpowiednią kontrolę ciśnienia krwi na terapii skojarzonej zawierającej te trzy substancje czynne. Lek stanowi terapię zastępczą dla pacjentów stosujących wcześniej trzy oddzielne preparaty lub kombinacje dwulekowe zawierające amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu (białe tabletki 14,1 mm × 8,1 mm), 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu (żółte tabletki 14,1 mm × 8,1 mm) oraz 10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu (ciemnożółte tabletki 18,2 mm × 8,2 mm).
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 12,5 mg
Valsartan HCT Fair-Med to preparat łączący walsartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), którego profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty charakterystyczne dla obu składników, jak i te wynikające z ich synergii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to hipokaliemia i zwiększenie stężenia lipidów we krwi (bardzo często), hiponatremia i hipomagnezemia (często), a także niedociśnienie (niezbyt często). Walsartan może powodować hiperkaliemię, co wymaga monitorowania elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem zaburzeń rytmu serca. Oba składniki mogą wpływać na funkcję nerek, prowadząc do zaburzeń czynności nerek lub ostrej niewydolności, co podkreśla konieczność regularnej kontroli parametrów nerkowych, takich jak kreatynina i azot mocznikowy. Dodatkowo, walsartan może wywoływać zmniejszenie hemoglobiny, obniżenie hematokrytu i małopłytkowość, natomiast hydrochlorotiazyd wiąże się z ryzykiem poważnych zaburzeń hematologicznych, w tym agranulocytozy i niedokrwistości aplastycznej.
agranulocytoza, anemia hemolityczna, azot mocznikowy, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, cukromocz, depresja szpiku kostnego, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra z zamkniętym kątem, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, obniżony hematokryt, obrzęk naczyniowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty skóry, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sartesta 5 mg + 80 mg
Sartesta to lek wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia amlodypiną lub walsartanem nie przyniosła oczekiwanej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Amlodypina działa jako antagonista kanału wapniowego, natomiast walsartan blokuje receptor angiotensyny II, co daje synergistyczne działanie hipotensyjne. Tabletki różnią się wyglądem i rozmiarem, co ułatwia ich identyfikację i dobór odpowiedniej dawki.
amlodypina, amlodypiny maleinian, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, farmakoterapia nadciśnienia tętniczego, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia amlodypiną, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, substancja czynna, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam HCT, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały przewidywalne zmiany farmakologiczne u zwierząt laboratoryjnych, takie jak zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia, co wskazuje na brak długotrwałej toksyczności. Badania genotoksyczności i rakotwórczości amlodypiny i walsartanu dały wyniki negatywne, a brak interakcji między składnikami uzasadnił rezygnację z badań genotoksyczności i rakotwórczości kombinacji. Wpływ amlodypiny na rozrodczość ujawniał się jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną (10 mg/dobę u ludzi), obejmując opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
amlodypina, Dipperam HCT, dojrzała spermatyda, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki aparatu przykłębuszkowego, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, nadżerka, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas, retikulocyt, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Skład i postać leku – Diovan 160 mg
Produkt leczniczy Diovan zawiera walsartan (Valsartanum) jako substancję czynną, będącą antagonistą receptora angiotensyny II, dostępną w dawkach 80 mg oraz 160 mg w formie tabletek powlekanych. Tabletki 80 mg są jasnoczerwone, okrągłe ze ściętymi krawędziami, natomiast tabletki 160 mg mają kolor szaro-pomarańczowy, owalny kształt i są lekko wypukłe. Rdzeń tabletek zawiera celulozę mikrokrystaliczną, krospowidon typu A, krzemionkę koloidalną oraz stearynian magnezu, natomiast skład otoczki różni się w zależności od dawki, zawierając m.in. hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 8000 oraz różne tlenki żelaza (E 172). Linie podziału na tabletkach służą wyłącznie ułatwieniu połykania i nie umożliwiają podziału na równe dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, bezpieczeństwo farmakologiczne, blister farmaceutyczny, celuloza mikrokrystaliczna, dawka pojedyncza, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, przechowywanie leków, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan, właściwość fizykochemiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Walsartan Krka 160 mg
Walsartan Krka w dawce 160 mg, będący antagonistą receptora angiotensyny II (ARB), znajduje zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. Lek jest również wskazany u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego, w okresie od 12 godzin do 10 dni po incydencie, zwłaszcza u osób ze stabilizacją kliniczną i objawową niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności skurczowej lewej komory. Walsartan zapobiega niekorzystnej przebudowie mięśnia sercowego poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron, co poprawia rokowanie. W terapii niewydolności serca lek jest stosowany u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub beta-adrenolityków, poprawiając wydolność wysiłkową, zmniejszając objawy i częstość hospitalizacji.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, hiperkaliemia, hipotonia, incydent wieńcowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jakość życia pacjenta, lek przeciwpłytkowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, przebudowa mięśnia sercowego, statyna, terapia złożona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, wydolność wysiłkowa, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg
Lek Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma zawiera trzy składniki o różnym wpływie na ciążę i laktację. Amlodypina może być stosowana w ciąży jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy korzyści przewyższają ryzyko, natomiast walsartan jest przeciwwskazany w II i III trymestrze oraz niezalecany w I trymestrze ze względu na ryzyko toksyczności płodowej, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość, szczególnie w II i III trymestrze. Stosowanie leku w ciąży jest przeciwwskazane w II i III trymestrze, a w I trymestrze niezalecane. Po ekspozycji na walsartan w II i III trymestrze zaleca się ultrasonografię nerek i czaszki płodu oraz ścisłe monitorowanie noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
amlodypina w ciąży, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, badania na zwierzętach, diureza, działanie niepożądane, hiperkaliemia, inhibitor ACE, laktacja, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, perfuzja płodowo-łożyskowa, przenikanie przez łożysko, teratogenność, toksyczność płodowa, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka w dawce 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu nie był przedmiotem dedykowanych badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, które potencjalnie mogą upośledzać funkcje psychomotoryczne pacjenta, w tym koordynację ruchową, ocenę odległości, szybkość reakcji oraz poziom czujności i koncentracji. Objawy te pojawiają się niekiedy i powinny być uwzględniane przy ocenie zdolności pacjenta do wykonywania czynności wymagających zwiększonej uwagi i sprawności psychoruchowej.
bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, hydrochlorotiazyd, indywidualna wrażliwość, koordynacja psychoruchowa, koordynacja ruchowa, profil bezpieczeństwa, tabletka powlekana, terapia skojarzona, Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, walsartan, walsartan z hydrochlorotiazydem, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Wamlox 10 mg + 320 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (320 mg), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Amlodypina nie ma potwierdzonego bezpieczeństwa stosowania w ciąży i powinna być stosowana tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a jego stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne. Po stwierdzeniu ciąży leczenie walsartanem należy natychmiast przerwać. U noworodków narażonych na walsartan w późnych trymestrach obserwuje się ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii. Amlodypina przenika do mleka matki (3-7%, maks. 15% dawki), jednak brak danych o bezpieczeństwie walsartanu w laktacji, dlatego stosowanie Wamloxu w okresie karmienia piersią nie jest zalecane.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, blokada kanału wapniowego, działanie teratogenne, glukonian wapnia, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, małowodzie, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, obrzęk obwodowy, płukanie żołądka, walsartan, węgiel aktywny, zapaść krążeniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asbima 5 mg + 160 mg
Preparat Asbima, zawierający amlodypinę (antagonistę kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonistę receptora angiotensyny II), wykazuje synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe, skutecznie obniżając ciśnienie tętnicze u pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym. W badaniach klinicznych potwierdzono, że jednorazowa dawka dobowej terapii utrzymuje efekt przez 24 godziny, a skojarzenie obu substancji aktywnych daje większą redukcję ciśnienia niż monoterapia. W badaniach z udziałem pacjentów z ciśnieniem rozkurczowym 95-110 mmHg, dodanie amlodypiny do walsartanu (5 mg/160 mg lub 10 mg/160 mg) zwiększało odsetek pacjentów z normalizacją ciśnienia do 75% (10 mg/160 mg) i 62% (5 mg/160 mg), w porównaniu do 53% w monoterapii walsartanem. U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem (rozkurczowe 110-120 mmHg) preparat złożony obniżył ciśnienie o 36/29 mmHg, przewyższając działanie kombinacji lizynopryl/hydrochlorotiazyd (32/28 mmHg). Działanie leku utrzymuje się przez ponad rok, bez efektu „z odbicia” po nagłym odstawieniu. Skuteczność nie zależy od wieku, płci, rasy ani BMI pacjenta.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bradykinina, choroba wieńcowa, ciężkie nadciśnienie, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu I, cukrzyca typu II, dusznica bolesna, dusznica naczynioskurczowa, działanie przeciwnadciśnieniowe, GFR, hiperkaliemia, kininaza, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny tiazydowy, lizynopryl, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ryzyko sercowo-naczyniowe, substancja P, udar mózgu, walsartan, wskaźnik sercowy, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bespres 80 mg
Bespres 80 mg, zawierający walsartan, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na mechanizmie blokady receptorów angiotensyny II. Działania niepożądane obejmują hiperkaliemię (częstość nieznana, ale istotne ryzyko u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek), hiponatremię, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, neutropenię, trombocytopenię, zawroty głowy (niewielka częstość), suchy kaszel, bóle brzucha, wzrost enzymów wątrobowych i bilirubiny, reakcje skórne (obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka, świąd), ból mięśni oraz zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność i wzrost kreatyniny w surowicy. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (6-17 lat) jest podobny do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%), przy czym dzieci z przewlekłą chorobą nerek wykazują wyższe ryzyko hiperkaliemii (12,9%). U dzieci w wieku 1-6 lat najczęściej obserwowano wymioty (1,6%) i biegunkę (1,1%), a hiperkaliemia wystąpiła sporadycznie.
aldosteron, azot mocznikowy, bilirubina, choroba posurowicza, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemoglobina, hepatocyty, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, receptory angiotensyny II, trombocytopenia, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Gluadda 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku Gluadda (50 mg), wykazuje minimalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 (CYP 450) oraz braku wpływu na ich aktywność. Badania kliniczne potwierdziły brak istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), digoksyną (substrat P-glikoproteiny), warfaryną (substrat CYP 2C9) oraz lekami sercowo-naczyniowymi (amlodypina, ramipryl, walsartan, symwastatyna). Jednakże, u pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory ACE i wildagliptynę istnieje podwyższone ryzyko obrzęku naczynioruchowego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania klinicznego.
amlodypina, cukrzyca typu 2, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikogenoliza, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, leczenie tarczycy, metformina, niedocukrzenie, obrzęk naczynioruchowy, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, walsartan, warfaryna, wildagliptyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipper-Mono 320 mg
Dipper-Mono zawierający walsartan w dawce 320 mg jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, potwierdzonym w badaniach klinicznych oraz nadzorze farmakoterapii. Częstość działań niepożądanych u dorosłych pacjentów była porównywalna z placebo i nie wykazywała zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały hiperkaliemię, zawroty głowy, bóle mięśni, zaburzenia czynności wątroby oraz niewydolność nerek, z częstością występowania od niezbyt często do często (np. zawroty głowy błędnikowe niezbyt często, niedociśnienie tętnicze często). Profil bezpieczeństwa u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z niewydolnością serca różni się, wykazując m.in. częstsze występowanie niedociśnienia ortostatycznego i niewydolności nerek.
aminotransferazy, azot mocznikowy, choroba posurowicza, działania niepożądane leku, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, leki przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest dostępny w pięciu dawkach, łączących amlodypinę bezylan (5 mg lub 10 mg), walsartan (160 mg lub 320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg). Ta potrójna kombinacja leków stanowi kompleksowe podejście do leczenia nadciśnienia tętniczego, łącząc działanie antagonistów wapnia, blokerów receptora angiotensyny II oraz diuretyków tiazydowych. Tabletki powlekane różnią się kolorem, oznaczeniami i wymiarami, co ułatwia ich identyfikację kliniczną, np. dawka 10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu ma wymiary 19,2 ± 0,3 mm x 7,7 ± 0,3 mm i oznaczenie „T98”. Substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon i magnezu stearynian, wpływają na właściwości farmaceutyczne i uwalnianie substancji czynnych.
amlodypina, amlodypiny bezylan, biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, farmakodynamika, farmakokinetyka, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian, makrogol, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, substancje czynne, tabletka powlekana, tlenek żelaza, walsartan - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera 320 mg walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, tiazydowego leku moczopędnego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, w tym pochodne sulfonamidów, oraz u osób z nietolerancją laktozy (tabletka zawiera 88,83 mg laktozy). Stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub bezmoczem, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia azotemii. Wskazane jest także unikanie u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią oraz objawową hiperurykemią, gdyż hydrochlorotiazyd może pogłębiać te zaburzenia elektrolitowe i metaboliczne.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dna moczanowa, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor reniny, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadwrażliwość na składniki leku, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, pochodna sulfonamidu, tiazydowy lek moczopędny, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dipper-Mono
Stosowanie walsartanu (Dipper-Mono 160 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków oszczędzających potas, zamienników soli potasowej lub heparyny. Monitorowanie stężenia potasu w surowicy jest niezbędne w takich przypadkach. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min lub poddawanych dializoterapii, brak jest wystarczających danych bezpieczeństwa, natomiast u osób z klirensem powyżej 10 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Przeciwwskazane jest stosowanie walsartanu z aliskirenem u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m². Walsartan jest również przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością oraz zastojem żółci. U pacjentów z niedoborem sodu i odwodnieniem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, dlatego przed terapią należy wyrównać niedobory, np. zmniejszając dawkę leków moczopędnych.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, przeszczepienie nerki, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Wamlox 5 mg + 80 mg
Wamlox to preparat złożony stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg jako amlodypiny bezylan) oraz walsartan (80 mg lub 160 mg). Dostępny jest w trzech wariantach dawkowania: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu. Tabletki powlekane różnią się kształtem, wymiarami i cechami wizualnymi, co ułatwia identyfikację poszczególnych dawek. Preparat zawiera substancje pomocnicze zarówno w rdzeniu, jak i w otoczce, które wpływają na właściwości mechaniczne, rozpad oraz estetykę tabletek.
alkohol poliwinylowy, amlodypina, amlodypiny bezylan, bezpieczeństwo farmakoterapii, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, ochrona środowiska, powidon, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, talk, tytanu dwutlenek, walsartan, Wamlox, żelaza tlenek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Diovan 160 mg
Walsartan, substancja czynna leku Diovan, jest silnym i selektywnym antagonistą receptora AT1 angiotensyny II, co przekłada się na skuteczne obniżenie ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna. Działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczyna się w ciągu 2 godzin od podania, osiąga maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny. Pełny efekt terapeutyczny obserwuje się po 2-4 tygodniach terapii. Walsartan wykazuje również działanie nefroprotekcyjne, potwierdzone w badaniach MARVAL i DROP, gdzie dawki 80-320 mg/dobę znacząco zmniejszały wydalanie albumin w moczu (UAE) u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią (redukcja do 42% i 44%). W badaniu VALIANT walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w redukcji umieralności po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego (około 19,9% vs 19,5%), a także poprawiał przeżywalność i zmniejszał hospitalizacje z powodu powikłań sercowo-naczyniowych. W badaniu Val-HeFT u pacjentów z niewydolnością serca (LVEF <40%) walsartan zmniejszył ryzyko hospitalizacji o 27,5% i poprawił objawy oraz jakość życia, choć umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna do placebo (około 19,7%).
albuminuria, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, cukrzyca typu 2, czynność nerek, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jakość życia, kininaza II, lewokomorowa niewydolność skurczowa, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, populacja pediatryczna, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsacor 160 mg tabletki powlekane 160 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Valsacor 160 mg, prowadzi do istotnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, przede wszystkim znacznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować obniżonym poziomem świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem wielonarządowym. Mechanizm toksycznego działania opiera się na nasilonym blokowaniu receptorów angiotensyny II, co powoduje gwałtowny spadek ciśnienia krwi poniżej wartości fizjologicznych. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż progresja do stanu zagrożenia życia jest szybka i może prowadzić do krytycznego niedokrwienia tkanek i narządów.
Postępowanie terapeutyczne w przypadku przedawkowania Valsacoru koncentruje się na stabilizacji układu krążenia poprzez ułożenie pacjenta w pozycji leżącej na plecach oraz dożylnym podaniu płynów infuzyjnych w celu zwiększenia objętości krwi krążącej i podniesienia ciśnienia tętniczego. Niezbędne jest ciągłe monitorowanie parametrów życiowych, takich jak ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, saturacja tlenem oraz stan świadomości, aby ocenić skuteczność terapii i wprowadzić ewentualne modyfikacje. Ze względu na wysokie wiązanie walsartanu z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku, dlatego leczenie opiera się na postępowaniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe do czasu naturalnej eliminacji substancji z organizmu.
hemodializa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie tkanek, niewydolność krążenia, niewydolność wielonarządowa, objętość krwi krążącej, parametry życiowe, płyny dożylne, receptor angiotensyny II, saturacja krwi, stabilizacja krążenia, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, walsartan, wiązanie z białkami osocza, wstrząs, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera walsartan 320 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg i jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka powlekana raz na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając wodą. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, z możliwością stopniowego zwiększania dawki składników w celu minimalizacji ryzyka niedociśnienia i działań niepożądanych. Maksymalna dawka to 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 4 do 8 tygodniach terapii. W przypadku braku odpowiedniej kontroli ciśnienia po 8 tygodniach stosowania maksymalnej dawki, wskazane jest rozważenie terapii skojarzonej lub zmiany leczenia.
bezmocz, cholestaza, ciśnienie tętnicze krwi, działanie niepożądane, GFR, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Co-Diovan, zawierający 160 mg walsartanu (antagonista receptora angiotensyny II) oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet w ciąży, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze, ze względu na udokumentowaną toksyczność dla płodu. Ekspozycja na AIIRA w tym okresie może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. U noworodków obserwuje się ryzyko niewydolności nerek, hipotensji i hiperkaliemii. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zaburzenia perfuzji płodowo-łożyskowej, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz trombocytopenię. Stosowanie Co-Diovan w pierwszym trymestrze ciąży nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka wad rozwojowych, mimo braku jednoznacznych danych epidemiologicznych. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia, leczenie należy natychmiast przerwać i zastąpić bezpieczniejszymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Zaleca się monitorowanie funkcji nerek i rozwoju czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodków narażonych na AIIRA.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, bilans korzyści i ryzyka, Co-Diovan, elektrolity, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnione kostnienie czaszki, przenikanie przez łożysko, teratogenność, toksyczność płodowa, trombocytopenia, wada rozwojowa płodu, walsartan, zaburzenie perfuzji płodowo-łożyskowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Co-Valsacor 160 mg + 25 mg
Co-Valsacor to lek w postaci tabletek powlekanych zawierający 160 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Preparat stosowany jest jako terapia drugiego rzutu u pacjentów, u których monoterapia jednym ze składników (walsartanem lub hydrochlorotiazydem) nie przyniosła oczekiwanej kontroli ciśnienia tętniczego. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, działa poprzez blokadę naczynioskurczowego efektu angiotensyny II, prowadząc do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia, natomiast hydrochlorotiazyd, będący diuretykiem tiazydowym, zwiększa wydalanie sodu i wody, zmniejszając objętość krwi krążącej. Preparat zawiera także 32,54 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia hydrochlorotiazydem, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze pierwotne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, terapia skojarzona, walsartan, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania amlodypiny na gryzoniach wykazały toksyczny wpływ na procesy rozrodcze jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). W tych warunkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Natomiast badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka terapeutyczna w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na płodność. U samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na możliwe zaburzenia funkcji rozrodczych przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, płodność, potas, preparat złożony, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wamlox 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało tę kombinację. Profil bezpieczeństwa wykazał, że najczęstsze działania niepożądane to zapalenie nosa i gardła, objawy grypopodobne, reakcje nadwrażliwości, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne oraz różne formy obrzęków (w tym obrzęk z tworzeniem dołka, obrzęk twarzy i obwodowy). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z międzynarodowymi standardami: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród objawów ogólnoustrojowych dominowały zmęczenie, osłabienie, nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca.
amlodypina, biegunka, ból głowy, ból stawów, kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk ciastowaty, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, omdlenie, parestezje, podwyższona kreatynina, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień twarzy, świąd, tachykardia, uderzenia gorąca, walsartan, Wamlox, wysypka, zapalenie nosa i gardła, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Wamlox 5 mg + 320 mg
Wamlox to lek złożony zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg w postaci bezylanu) oraz walsartan (320 mg), przeznaczony do leczenia substytucyjnego u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym. Produkt jest wskazany wyłącznie dla pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest już odpowiednio kontrolowane podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny i walsartanu w oddzielnych tabletkach, w identycznych dawkach jak w Wamloxie. Dostępne formy to tabletki powlekane o charakterystycznym wyglądzie: brązowe (5 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu) oraz brązowożółte z ciemniejszymi plamkami (10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu), co ułatwia identyfikację dawki.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Preparat Dipperam HCT jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest już skutecznie kontrolowane przez stosowanie oddzielnych składników: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Lek ten służy wyłącznie jako terapia zastępcza, umożliwiając zastąpienie dotychczasowego schematu leczenia, który obejmował trzy osobne preparaty lub dwa preparaty, z których jeden zawierał dwie substancje czynne. Dipperam HCT dostępny jest w kilku wariantach dawkowania, m.in. 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, co pozwala na indywidualne dopasowanie terapii do potrzeb pacjenta.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, amlodypina z walsartanem, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, choroby współistniejące, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, pochodna dihydropirydyny, politerapia, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, terapia hipotensyjna, walsartan - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramve 2,5 mg 2,5 mg
Przy stosowaniu ramiprylu w dawce 2,5 mg (lek Ramve) kluczowe jest uwzględnienie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na ramipryl, inne inhibitory ACE oraz substancje pomocnicze, w tym barwniki (E110, E124, E122) i konserwanty (E218, E216), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego – dziedzicznego, idiopatycznego lub indukowanego przez inhibitory ACE bądź AIIRA – ze względu na ryzyko zagrażającej życiu reakcji obrzękowej górnych dróg oddechowych. Ponadto, stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane w terapii skojarzonej z sakubitrylem i walsartanem ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego wynikające z synergistycznego wpływu na metabolizm bradykininy.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, czerwień koszenilowa, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, karmoizyna, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, obrzęk górnych dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, paraben, propylu parahydroksybenzoesan, ramipryl, reakcja alergiczna, sakubitryl, walsartan, zaburzenie oddychania, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Preparat Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest złożonym lekiem stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego, dostępny w pięciu kombinacjach dawek: od 5 mg amlodypiny, 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu do maksymalnej dawki 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Zalecane dawkowanie to jedna tabletka raz na dobę, najlepiej rano, co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia tętniczego. Dawkę należy dostosować na podstawie wcześniejszej terapii poszczególnymi składnikami. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej, natomiast u chorych z zaburzeniami wątroby bez cholestazy dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg, a amlodypinę należy stosować ostrożnie, zaczynając od najmniejszej dostępnej dawki.
amlodypina, bezmocz, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, podanie doustne, produkt leczniczy, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat dawkowania, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia nadciśnienia, walsartan, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Interakcje
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii nadciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli zawierających potas, co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne podawanie litu z walsartanem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, zwłaszcza w obecności tiazydów zmniejszających klirens nerkowy litu. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie AIIRA z inhibitorami ACE lub aliskirenem jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Ponadto, NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczny, częstoskurcz komorowy torsades de pointes, dna moczanowa, farmakoterapia, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiperurykemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor proteazy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor COX-2, transporter wychwytu OATP1B1/OATP1B3, transporter wyrzutu wątrobowego MRP2, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek