walsartan
Walsartan to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w celu zmniejszenia ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych po przebytym zawale mięśnia sercowego. Działa poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest zazwyczaj dobrze tolerowany przez pacjentów, a jego profil działań niepożądanych jest korzystniejszy w porównaniu do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), gdyż nie powoduje kaszlu jako efektu ubocznego. Walsartan może być stosowany w monoterapii lub w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi, co zwiększa jego skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej walsartan stosuje się również u pacjentów z cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią lub nefropatią, gdyż wykazuje działanie nefroprotekcyjne. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży (szczególnie w II i III trymestrze), ponieważ może powodować uszkodzenie płodu. Standardowe dawkowanie walsartanu wynosi od 80 do 320 mg na dobę, w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Preparat Co-Valsacor w dawce 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie przynosi oczekiwanej kontroli ciśnienia. Walsartan działa jako antagonista receptora angiotensyny II, natomiast hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym, co zapewnia synergistyczne działanie hipotensyjne. Tabletka zawiera również 44,41 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Preparat umożliwia lepszą kontrolę ciśnienia tętniczego, upraszcza schemat dawkowania oraz zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z wysokimi dawkami monoterapii.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, elektrolit, gospodarka węglowodanowa, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, parametry biochemiczne krwi, preparat złożony, receptor angiotensyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 25 mg
Valsartan HCT Fair-Med to lek złożony w formie tabletek powlekanych, zawierający walsartan oraz hydrochlorotiazyd, dostępny w trzech dawkach: 160 mg + 25 mg, 320 mg + 12,5 mg oraz 320 mg + 25 mg. Preparat jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie przyniosła wystarczającej kontroli ciśnienia. Połączenie tych dwóch substancji aktywnych wykorzystuje komplementarne mechanizmy działania, co zwiększa skuteczność terapii. Tabletki różnią się kolorem i oznaczeniem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację: pomarańczowobrązowe (160 mg + 25 mg, oznaczenie L237), różowe (320 mg + 12,5 mg, L238) oraz żółte (320 mg + 25 mg, L239).
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, compliance, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, leczenie hipotensyjne, mechanizm działania, monoterapia hydrochlorotiazydem, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze pierwotne, normalizacja ciśnienia tętniczego, preparat złożony, schemat dawkowania, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Działania niepożądane – DIOVAN 3 mg/ml
Diovan (walsartan) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, a jego profil działań niepożądanych został oceniony w badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci. Częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo i nie zależała od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. U dorosłych najczęściej zgłaszano m.in. hiperkaliemię, zawroty głowy, bóle mięśni, obrzęk naczynioruchowy oraz zaburzenia czynności nerek (w tym wzrost stężenia kreatyniny). W populacji pediatrycznej (6-17 lat) najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%), z wyższym ryzykiem hiperkaliemii u dzieci ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek (PChN), szczególnie w wieku 1-5 lat. Działania niepożądane występowały częściej przy terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
choroba posurowicza, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hiponatremia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, stężenie bilirubiny, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Agnis 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku AGNIS, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 oraz braku wpływu na ich aktywność. Badania kliniczne z udziałem zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji z lekami takimi jak pioglitazon, metformina, glibenklamid, digoksyna, warfaryna (substrat CYP2C9), amlodypina, ramipryl, walsartan oraz symwastatyna. Warto jednak podkreślić, że dane te pochodzą z populacji zdrowych osób, co wymaga ostrożności przy ekstrapolacji do pacjentów z cukrzycą. Istotną interakcją farmakodynamiczną jest zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego u pacjentów stosujących jednocześnie wildagliptynę i inhibitory ACE, co wymaga monitorowania i rozważenia alternatywnych terapii.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, choroba tarczycy, cukrzyca, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzapalne, gliburyd, glikogenoliza, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek hipolipemizujący, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, walsartan, warfaryna, wildagliptyna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valsartan Medical Valley 320 mg
Valsartan Medical Valley w dawce 320 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym szarawo-fioletowym kolorze i linii podziału, jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Substancją czynną jest walsartan, antagonista receptora angiotensyny II typu 1 (ARB), który poprzez blokadę tych receptorów powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych i obniżenie ciśnienia tętniczego. Dawka 320 mg stanowi maksymalną dawkę terapeutyczną, stosowaną u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na niższe dawki. Preparat może być stosowany zarówno jako monoterapia, jak i element terapii skojarzonej.
antagonista receptora angiotensyny II, dawka terapeutyczna maksymalna, interwencja farmakologiczna, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nietolerancja laktozy, obniżenie ciśnienia tętniczego, receptor angiotensyny II, rozszerzenie naczyń krwionośnych, terapia złożona, walsartan - Leksykon leków
Interakcje leku – Dipper-Mono 80 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB) zawarty w preparacie Dipper-Mono, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie w kontekście układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez jednoczesne stosowanie walsartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem, wiąże się ze znacznym ryzykiem niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie aliskirenu z ARB u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m². Ponadto, stosowanie litu z walsartanem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Walsartan wchodzi także w interakcje z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz zamiennikami soli zawierającymi potas, co zwiększa ryzyko hiperkaliemii i wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt addytywny, GFR, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lit w surowicy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, pogorszenie czynności nerek, potas w osoczu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, surowica krwi, tachykardia, toksyczność litu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Preparat Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, zawierający amlodypinę (5-10 mg), walsartan (160-320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), może istotnie wpływać na funkcje psychomotoryczne pacjentów, co przekłada się na ich zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, znużenie, bóle głowy, zmęczenie oraz nudności, których nasilenie koreluje z dawką leku – największe ryzyko występuje przy dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg. Szczególnie amlodypina, jako antagonista kanałów wapniowych, wykazuje umiarkowany wpływ na zdolności psychomotoryczne, co wymaga indywidualnej oceny pacjenta przed dopuszczeniem do czynności wymagających pełnej sprawności.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, antagonista kanału wapniowego, ból głowy, choroba współistniejąca, dobra praktyka kliniczna, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, nudności, objaw niepożądany, stan kliniczny pacjenta, substancja czynna, walsartan, zawroty głowy, zmęczenie, znużenie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – AuroValsart 160 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie fetotoksyczne, obejmujące pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie walsartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogenności, mimo braku jednoznacznych danych epidemiologicznych. W przypadku stwierdzenia ciąży u pacjentki leczonej walsartanem, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Monitorowanie płodu powinno obejmować kontrolne badania ultrasonograficzne oceniające funkcję nerek i rozwój czaszki, a noworodki powinny być obserwowane pod kątem hipotonii, niewydolności nerek oraz hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie fetotoksyczne, hiperkaliemia, hipotonia, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, poziom potasu, terapia przeciwnadciśnieniowa, teratogenność, walsartan, wcześniak - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dipper-Mono 320 mg
Lek Dipper-Mono w dawce 320 mg, zawierający walsartan, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, blokuje wiązanie angiotensyny II z receptorami, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o wymiarach 17,6 mm × 8,1 mm, z linią podziału ułatwiającą rozkruszenie, lecz nie służącą do dzielenia dawki. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, gdzie dawka 320 mg może być zbyt wysoka jako początkowa i wymaga stopniowego zwiększania pod kontrolą ciśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba współistniejąca, cukrzyca, dzieci i młodzież, funkcja nerek, gospodarka elektrolitowa, hipotensja, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze pediatryczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, omdlenie, potas w surowicy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, samoistne nadciśnienie tętnicze, terapia walsartanem, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu w formie tabletek powlekanych, stosowany jest w terapii nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu w celu optymalizacji kontroli ciśnienia i minimalizacji ryzyka niedociśnienia. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po 4 tygodniach, choć u niektórych pacjentów może to trwać do 8 tygodni. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając odpowiednią ilością wody.
bezmocz, cholestaza, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, leczenie skojarzone, marskość wątroby żółciowa, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, preparat złożony, tabletka powlekana, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera walsartan (320 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), które wykazują interakcje farmakokinetyczne, głównie zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, bez istotnego wpływu na walsartan. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, Tmax 2-4 godziny, silnym wiązaniem z białkami osocza (94-97%) i eliminacją głównie z kałem (83%) oraz moczem (13%). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, Tmax około 2 godziny, umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%) i jest wydalany głównie z moczem (>95%). Pokarm znacząco obniża ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), ale nie wpływa klinicznie na jego skuteczność, natomiast wpływ na hydrochlorotiazyd jest minimalny. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin dla walsartanu i 6-15 godzin dla hydrochlorotiazydu.
bierna filtracja, biodostępność, biotransformacja, działanie hipotensyjne, erytrocyty, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kinetyka eliminacji, klirens, klirens nerkowy, klirens układowy, nadciśnienie tętnicze, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valsacor 160 mg tabletki powlekane 160 mg
W codziennej praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie potencjalnego wpływu walsartanu, stosowanego w dawce 160 mg (produkt leczniczy Valsacor), na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Pomimo braku specyficznych badań klinicznych oceniających ten aspekt, charakterystyka leku wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia, które mogą upośledzać orientację przestrzenną, równowagę, koncentrację oraz czas reakcji. Szczególną ostrożność należy zachować zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub przy zmianie dawki, a pacjent powinien być poinformowany o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia tych objawów oraz o konieczności kontaktu z lekarzem w razie nasilenia działań niepożądanych.
bezpieczeństwo pacjenta, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, modyfikacja dawki, odpowiedzialność prawna lekarza, początkowy okres leczenia, praktyka kliniczna, schorzenie, tabletka powlekana, terapia, Valsacor, walsartan, wrażliwość indywidualna, zaburzenie neurologiczne, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Gliptivil Combo, zawierający wildagliptynę i metforminę, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu wildagliptyny przez układ CYP450 oraz jej braku wpływu na te enzymy. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji wildagliptyny z lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. Istotne klinicznie jest jednak zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z wildagliptyną. Metformina natomiast wymaga szczególnej ostrożności w połączeniu z alkoholem (zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej), jodowymi środkami kontrastowymi (konieczne przerwanie terapii na co najmniej 48 godzin) oraz lekami wpływającymi na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne), które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej i wymagać monitorowania funkcji nerek. Dodatkowo, leki o działaniu hiperglikemicznym (glikokortykosteroidy, agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, leki moczopędne) mogą osłabiać efekt hipoglikemizujący metforminy, co wymaga częstszego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, choroby tarczycy, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, dolutegrawir, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, glibenclamid, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor ekstruzji wielolekowej i toksyn, jodowy środek kontrastowy, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, ranolazyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, transporter kationów organicznych 2, walsartan, wandetanib, warfaryna, wildagliptyna z metforminą - Leksykon leków
Skład i postać leku – Sartesta 10 mg + 160 mg
Sartesta to lek w formie tabletek powlekanych, zawierający kombinację amlodypiny maleinianu i walsartanu w trzech dawkach: 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednio 5 lub 10 mg amlodypiny oraz 80 lub 160 mg walsartanu. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenki (E 172) oraz makrogol 8000. Tabletki różnią się kształtem, kolorem i oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację: 5 mg + 80 mg są okrągłe i ciemnożółte (średnica 8 mm), 5 mg + 160 mg owalne i ciemnożółte z symbolem „5” (14×8 mm), a 10 mg + 160 mg owalne i jasnożółte z symbolem „10” (14×8 mm).
amlodypina i walsartan, amlodypina maleinian, blister PVC, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, okres ważności leku, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierającego 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, zaburzenia świadomości oraz zapaść krążeniową, natomiast hydrochlorotiazyd powoduje nudności, senność, hipowolemię oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię, co może skutkować zaburzeniami rytmu serca i skurczami mięśni. Nasilenie objawów waha się od umiarkowanego do ciężkiego, a wstrząs i zapaść stanowią stan zagrożenia życia.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, błona dializacyjna, diureza, hemodializa, hipokaliemia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, lek wazopresyjny, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, parametr hemodynamiczny, skurcz mięśni, walsartan, wiązanie z białkami, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Co-Bespres zawiera walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), których stosowanie w ciąży jest obarczone ryzykiem. Antagoniści receptora angiotensyny II (AIIRA), w tym walsartan, nie są zalecani w I trymestrze ciąży i są przeciwwskazani w II i III trymestrze ze względu na ryzyko teratogenności oraz poważnych powikłań u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. U noworodków mogą wystąpić niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemia. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową, powodując u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. W przypadku potwierdzonej ciąży należy natychmiast odstawić Co-Bespres i rozważyć alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, płyn owodniowy, profil bezpieczeństwa leku, ryzyko teratogenne, stężenie potasu, trymestr ciąży, wada rozwojowa, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Skład i postać leku – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor w dawce 80 mg walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu występuje w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym różowym kolorze, wynikającym z zastosowania tlenków żelaza (czerwony i żółty) w otoczce. Substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna (16,27 mg na tabletkę), magnezu stearynian, kroskarmeloza sodowa, powidon K-25 oraz krzemionka koloidalna bezwodna, zapewniają odpowiednią strukturę, rozpad i stabilność farmaceutyczną preparatu. Tabletki mają owalny, dwuwypukły kształt, co ułatwia ich podawanie pacjentom. Produkt charakteryzuje się okresem ważności do 5 lat, pod warunkiem przechowywania w temperaturze poniżej 30°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem i wilgocią.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, powidon, produkt leczniczy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg
Lek Dipperam HCT, zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności i toksyczności dla płodu. Nie zaleca się stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmoczem lub dializowanych, a także u pacjentów z marskością żółciową wątroby lub zastojem żółci, ze względu na zaburzenia metabolizmu leku i zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² jest przeciwwskazane z powodu ryzyka hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, dializoterapia, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hydrochlorotiazyd, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, marskość żółciowa wątroby, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, stenoza aortalna, terapia hipotensyjna, teratogenność, trymestr ciąży, walsartan, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bespres 160 mg
Lek Bespres zawierający 160 mg walsartanu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością i cholestazą), a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, takich jak hipotensja, hipoplazja czaszki czy niewydolność nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania walsartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR poniżej 60 mL/min/1,73 m², gdyż zwiększa to ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego oraz ocena funkcji wątroby i nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, inhibitor ACE, marskość wątroby, nadwrażliwość na składniki, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, stężenie potasu, tabletka powlekana, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor to preparat złożony zawierający walsartan (320 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Badania kliniczne wykazały, że terapia skojarzona jest bardziej skuteczna niż monoterapia walsartanem, z istotnym obniżeniem średniego ciśnienia tętniczego skurczowego/rozkurczowego o 13,6/9,7 mmHg w porównaniu do 6,1/5,8 mmHg przy monoterapii. Walsartan działa jako selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, nie wywołując kaszlu charakterystycznego dla inhibitorów ACE. Hydrochlorotiazyd, działając na kanalik dystalny nerki, zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co prowadzi do zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-aldosteron, jednak jego hipokaliemiczne działanie jest łagodzone przez walsartan. W badaniach u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią walsartan znacząco zmniejszał wydalanie albumin z moczem (o 42% po 24 tygodniach terapii), co wskazuje na korzystny wpływ na nefropatię cukrzycową.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, chorobowość sercowo-naczyniowa, ciśnienie rozkurczowe krwi, ciśnienie tętnicze skurczowe, diuretyk, enzym konwertujący angiotensynę, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanalik kręty dystalny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niewydolność nerek, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor angiotensyny II, receptor AT1, sekrecja aldosteronu, stężenie potasu w surowicy, układ renina-aldosteron, walsartan, wydalanie albumin z moczem - Leksykon leków
Skład i postać leku – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Co-Diovan 160 mg + 25 mg to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający dwie substancje czynne: 160 mg walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego. Tabletki mają owalny kształt i charakterystyczny brązowopomarańczowy kolor z nadrukami HXH i NVR, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, magnezu stearynian i krzemionka koloidalna bezwodna, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, talk, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000 oraz tlenki żelaza (czarny, czerwony, żółty, E 172), które nadają tabletkom odpowiednią strukturę i barwę.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, diuretyk tiazydowy, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, rdzeń tabletki, środek rozluźniający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza, walsartan, warunki przechowywania leku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Walsartan Krka
Walsartan Krka wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas, zamienników soli zawierających potas oraz leków podnoszących stężenie potasu (np. heparyny). Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie przy klirensie kreatyniny <10 ml/min oraz u dializowanych, stosowanie walsartanu wymaga ostrożności i ścisłej kontroli czynności nerek. U dorosłych z klirensem >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u dzieci i młodzieży z klirensem <30 ml/min lub dializowanych lek nie jest zalecany. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością i cholestazą, a u dzieci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, cholestaza, dializoterapia, diuretyki oszczędzające potas, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Produkt leczniczy Vabinxo to preparat w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zawierający 160 mg walsartanu oraz 1,5 mg indapamidu jako substancje czynne. Tabletki mają dwuwarstwową strukturę, gdzie każda warstwa zawiera jedną z substancji aktywnych, co umożliwia kontrolowane uwalnianie składników. Warstwa walsartanu jest jasnobrązowożółta z nakrapianiem i oznaczona symbolem VI2, natomiast warstwa indapamidu jest biała do żółtobiałej. Średnica tabletki wynosi około 11 mm. Substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, mannitol, hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, karbomery oraz żelaza tlenek żółty (E 172), zapewniają integralność strukturalną i odpowiedni profil uwalniania leku.
blister kalendarzykowy, celuloza mikrokrystaliczna, charakterystyka produktu leczniczego, hypromeloza, indapamid, karbomer, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, profil uwalniania, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, walsartan, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tensart 160 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Tensart (160 mg), prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Mechanizm toksycznego działania opiera się na blokadzie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co powoduje rozszerzenie naczyń i zmniejszenie obciążenia następczego. Objawy przedawkowania obejmują spadek MAP poniżej wartości krytycznych dla perfuzji narządowej, bradykardię, zaburzenia nerkowe (oliguria, wzrost kreatyniny i mocznika) oraz progresywne pogorszenie stanu hemodynamicznego. Walsartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku w zatruciu.
anuria, bradykardia, diureza godzinowa, funkcja nerek, hemodializa, hipoksja tkankowa, hipoperfuzja narządowa, kwasica, lek presyjny, niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, oliguria, parametr hemodynamiczny, perfuzja narządowa, powrót żylny, pozycja Trendelenburga, receptor AT1, równowaga kwasowo-zasadowa, rzut serca, utrata przytomności, walsartan, wstrząs, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Wamlox 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę (antagonistę wapnia) oraz walsartan (antagonistę receptora angiotensyny II), wykazuje synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe, skutkujące znaczną redukcją ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem samoistnym. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 1400 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥95 i <110 mmHg) wykazano, że skojarzenie amlodypiny 10 mg i walsartanu 160 mg normalizowało ciśnienie u 75% pacjentów, przewyższając skuteczność monoterapii walsartanem 160 mg (53%). U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥110 i <120 mmHg, wyjściowe 171/113 mmHg) terapia amlodypiną 5-10 mg i walsartanem 160 mg obniżyła ciśnienie o 36/29 mmHg, co było porównywalne do schematu lizynopryl + hydrochlorotiazyd. Efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny, zapewniając całodobową kontrolę ciśnienia, a nagłe odstawienie leku nie powoduje efektu "z odbicia". Skuteczność terapii nie zależy od wieku, płci, rasy ani BMI pacjentów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, białkomocz, choroba wieńcowa, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu I, cukrzyca typu II, dusznica bolesna, dusznica naczynioskurczowa, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hiperkaliemia, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń, udar mózgu, walsartan, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg) i jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłków. W przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia tętniczego dawkę można zwiększyć do maksymalnie 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, z oceną skuteczności po 2-4 tygodniach. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 4-8 tygodniach. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min oraz bezmoczu. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg, a lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, żółciową marskością lub cholestazą.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie maksymalne leku, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, marskość żółciowa wątroby, monitoring leczenia, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, ocena skuteczności, odpowiedź kliniczna, walsartan, wskaźnik GFR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Wamlox 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, może powodować działania niepożądane wpływające na zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Do najczęstszych objawów należą zawroty głowy, zmęczenie, ból głowy oraz nudności, które mogą zaburzać orientację przestrzenną, koordynację ruchową, wydłużać czas reakcji oraz obniżać koncentrację. Amlodypina wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolności psychomotoryczne, jednak nawet sporadyczne wystąpienie tych objawów stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
amlodypina, ból głowy, działanie niepożądane, koordynacja ruchowa, modyfikacja dawkowania, nudności, odpowiedź indywidualna, okres początkowy leczenia, orientacja przestrzenna, osłabienie reakcji, tolerancja leczenia, walsartan, Wamlox, wydłużenie czasu reakcji, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – AuroValsart 80 mg
Przedawkowanie walsartanu, leku z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), prowadzi do ciężkiego niedociśnienia tętniczego (<90/60 mmHg), które może skutkować obniżeniem świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem z niewydolnością wielonarządową. Mechanizm patofizjologiczny opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II, co powoduje silną wazodilatację i spadek oporu obwodowego. Objawy te stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Walsartan charakteryzuje się wysokim (>95%) wiązaniem z białkami osocza, co ogranicza skuteczność hemodializy jako metody eliminacji leku.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, fenylefryna, hemodializa, hipotensja, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek przeciwnadciśnieniowy, monitoring hemodynamiczny, monitorowanie funkcji życiowych, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, noradrenalina, obniżenie świadomości, perfuzja mózgowa, płynoterapia, równowaga elektrolitowa, skala Glasgow, stabilizacja krążenia, stężenie kreatyniny, walsartan, wstrząs, wydolność oddechowa, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie perfuzji tkankowej, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Co-Valsacor, zawierającego 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, prowadzi do poważnych objawów klinicznych wynikających z działania obu substancji czynnych. Walsartan wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową, a nawet wstrząsem, przy czym nie jest usuwany przez hemodializę ze względu na silne wiązanie z białkami osocza. Hydrochlorotiazyd natomiast powoduje nudności, senność, hipowolemię oraz zaburzenia elektrolitowe, które mogą prowadzić do arytmii i kurczów mięśni; w tym przypadku dializa może być skuteczną metodą eliminacji substancji.
białko osocza, Co-Valsacor, dializa, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, korekta zaburzeń elektrolitowych, kurcz mięśni, monitoring funkcji życiowych, niedociśnienie tętnicze, nudność, senność, stabilizacja układu krążenia, walsartan, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsacor 80 mg tabletki powlekane 80 mg
Valsacor 80 mg to tabletki powlekane zawierające 80 mg walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, stosowanego w terapii nadciśnienia tętniczego oraz innych wskazań kardiologicznych. Każda tabletka zawiera 28,5 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, powidon, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną, magnezu stearynian, a także składniki otoczki takie jak hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000 i żelaza tlenek czerwony (E 172). Tabletki mają różowy kolor, są dwuwypukłe i posiadają linię podziału umożliwiającą podział na równe dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, magnezu stearynian, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, sartan, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, walsartan, wskazania sercowo-naczyniowe, żelaza tlenek czerwony - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox to lek złożony zawierający rozuwastatynę i walsartan, przeznaczony do leczenia pacjentów z hipercholesterolemią i nadciśnieniem tętniczym, stosowany po uprzednim ustabilizowaniu terapii poszczególnymi składnikami. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, dostosowana do wcześniej stosowanych dawek rozuwastatyny i walsartanu. Dostępne dawki to: 10 mg rozuwastatyny + 80 mg walsartanu, 20 mg rozuwastatyny + 80 mg walsartanu, 10 mg rozuwastatyny + 160 mg walsartanu oraz 20 mg rozuwastatyny + 160 mg walsartanu. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤10 ml/min) oraz u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73m² przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu.
białko transportowe, cholestaza, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ogólnoustrojowa, GFR, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, miopatia, nadciśnienie tętnicze, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, substancja czynna, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bespres 160 mg
Walsartan, zawarty w leku Bespres w dawce 160 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA) i jego stosowanie w okresie ciąży podlega istotnym ograniczeniom. Lek nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne, a jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze z powodu udokumentowanego działania fetotoksycznego. Do powikłań u płodu należą zaburzenia czynności nerek, małowodzie oraz zaburzenia kostnienia czaszki, które mogą prowadzić do nieprawidłowości rozwojowych. U noworodków obserwuje się ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego oraz hiperkaliemii. W przypadku rozpoznania ciąży u pacjentki stosującej Bespres, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wprowadzenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży. Zaleca się również monitorowanie ultrasonograficzne płodu, w tym ocenę funkcji nerek i objętości płynu owodniowego.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, czynność nerek płodu, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie fetotoksyczne, funkcja nerek płodu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie hipotensyjne, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, poziom elektrolitów, teratogenność, ultrasonografia czaszki płodu, walsartan, wcześniak - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Walsartan Krka 80 mg
Walsartan Krka 80 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, które potencjalnie upośledzają zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Objawy te najczęściej pojawiają się w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawki, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta. Pomimo braku dedykowanych badań oceniających bezpośredni wpływ walsartanu na zdolności psychomotoryczne, lekarze powinni informować pacjentów o ryzyku oraz zalecać powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia niepokojących objawów. Indywidualna ocena pacjenta powinna uwzględniać wiek, współistniejące schorzenia oraz stosowanie innych leków mogących nasilać działania niepożądane.
dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, efekt uboczny, grupa wysokiego ryzyka, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, modyfikacja dawkowania, początkowy okres leczenia, schemat leczenia, schorzenie współistniejące, tabletka powlekana, terapia walsartanem, walsartan, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vanatex 160 mg
Vanatex, zawierający walsartan w dawkach 80 mg i 160 mg, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Mechanizm działania opiera się na antagonizmie receptora angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i rozkurczu naczyń. U dorosłych lek znajduje zastosowanie także w terapii stabilnych pacjentów po zawale mięśnia sercowego (12 godzin do 10 dni od incydentu) z objawową lub bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory, zapobiegając niekorzystnej przebudowie serca. Ponadto Vanatex jest rekomendowany w leczeniu objawowej niewydolności serca, zwłaszcza u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub β-blokerów, a także gdy przeciwwskazane jest stosowanie antagonistów receptora mineralokortykoidowego.
angiotensyna II, antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, funkcja skurczowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność skurczowa lewej komory, opór obwodowy, przebudowa lewej komory, rozkurcz naczyń krwionośnych, sartan, terapia nadciśnienia tętniczego, terapia skojarzona, walsartan, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Wamlox 5 mg + 160 mg
Wamlox to lek wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, szczególnie u tych, u których monoterapia amlodypiną lub walsartanem nie przyniosła odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech kombinacjach dawek: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu. Tabletki różnią się kształtem i kolorem, co ułatwia ich identyfikację (np. dawka niska to tabletka okrągła, ciemnożółta o średnicy 8 mm, dawka wysoka to tabletka owalna, blado ciemnożółta o wymiarach 13 mm x 8 mm). Terapia skojarzona wykorzystuje synergistyczne działanie amlodypiny (antagonista kanału wapniowego) i walsartanu (antagonista receptora angiotensyny II), co pozwala na lepszą kontrolę ciśnienia tętniczego i poprawę compliance dzięki zmniejszeniu liczby przyjmowanych tabletek.
amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, compliance, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia amlodypiną, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat dawkowania, tabletka powlekana, terapia skojarzona, trudne do kontroli nadciśnienie, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Valsacor 320 mg, prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować obniżeniem świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Mechanizm polega na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II, co powoduje rozszerzenie naczyń i spadek oporu obwodowego, a w konsekwencji niedostateczną perfuzję narządową. Objawy kliniczne są proporcjonalne do dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Walsartan nie jest skutecznie usuwany przez hemodializę, co wymaga skoncentrowania się na leczeniu objawowym i podtrzymującym.
antagonista receptora angiotensyny II, dożylna podaż płynów, dysfunkcja wielonarządowa, hemodializa, krystaloidy i koloidy, lek wazopresyjny, monitoring kardiologiczny, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie tkanek, niewydolność układu krążenia, noradrenalina i dopamina, objętość krwi krążąca, opór obwodowy, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, perfuzja tkankowa, powrót żylny, receptor angiotensyny II, rozszerzenie naczyń, rzut serca, układ krążenia, ukrwienie mózgu, Valsacor, walsartan, wstrząs, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Diovan 80 mg
Walsartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazuje selektywne działanie przeciwnadciśnieniowe bez wpływu na częstość tętna, z początkiem działania po 2 godzinach i maksymalnym efektem po 4-6 godzinach, utrzymującym się przez 24 godziny. W badaniach klinicznych wykazano, że walsartan znacząco redukuje wydalanie albumin u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią (np. w badaniu MARVAL spadek o 42% po 24 tygodniach terapii dawkami 80-160 mg/dobę). W badaniu VALIANT u pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego walsartan (średnia dawka i czas terapii nie podane) był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności całkowitej (~20%) oraz redukcji powikłań sercowo-naczyniowych. W badaniu Val-HeFT u chorych z niewydolnością serca (LVEF <40%, LVIDD >2,9 cm/m²) walsartan (średnia dawka 254 mg/dobę) nie zmniejszył istotnie umieralności całkowitej (19,7% vs 19,4% placebo), ale obniżył ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 27,5% (13,9% vs 18,5%). Walsartan poprawiał również objawy niewydolności serca i jakość życia.
albuminuria, aliskiren, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ALTITUDE, badanie Val-HeFT, badanie VALIANT, beta-bloker, bradykinina, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kaptopryl, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, mechanizm działania leku, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, niewydolność skurczowa lewej komory, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, receptor AT2, walsartan, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Co-Valsacor 160 mg + 25 mg
Co-Valsacor to preparat w postaci tabletek powlekanych, zawierający 160 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, łączący antagonistę receptora angiotensyny II z diuretykiem tiazydowym w stałych dawkach terapeutycznych. Tabletki mają charakterystyczny jasnobrązowy, owalny i dwuwypukły kształt, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, laktozę jednowodną (32,54 mg na tabletkę), magnezu stearynian, kroskarmelozę sodową oraz powidon K-25. Obecność laktozy jest istotna u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Preparat jest pakowany w blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium i dostępny w różnych wielkościach opakowań, od 14 do 280 tabletek, w tym opakowania jednostkowe 56 x 1, 98 x 1 oraz 280 x 1 tabletek powlekanych.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, diuretyk tiazydowy, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Preparat Co-Bespres, zawierający 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, nie był przedmiotem dedykowanych badań oceniających jego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Mimo braku jednoznacznych danych, charakterystyka produktu wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak sporadyczne zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, które mogą istotnie obniżać koncentrację, refleks i czujność pacjenta. Te objawy stanowią potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa podczas wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychofizycznej, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, Co-Bespres, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, obsługa maszyn, ocena ryzyka, produkt leczniczy, prowadzenie pojazdów mechanicznych, sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, tabletki powlekane, terapia nadciśnienia tętniczego, walsartan, zawroty głowy, zmęczenie