walsartan
Walsartan to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w celu zmniejszenia ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych po przebytym zawale mięśnia sercowego. Działa poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest zazwyczaj dobrze tolerowany przez pacjentów, a jego profil działań niepożądanych jest korzystniejszy w porównaniu do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), gdyż nie powoduje kaszlu jako efektu ubocznego. Walsartan może być stosowany w monoterapii lub w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi, co zwiększa jego skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej walsartan stosuje się również u pacjentów z cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią lub nefropatią, gdyż wykazuje działanie nefroprotekcyjne. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży (szczególnie w II i III trymestrze), ponieważ może powodować uszkodzenie płodu. Standardowe dawkowanie walsartanu wynosi od 80 do 320 mg na dobę, w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – AGARTHA 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku AGARTHA, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, nie będąc substratem ani inhibitorem/induktorem enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny. Badania kliniczne potwierdziły brak istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, glibenklamid) oraz lekami kardiologicznymi takimi jak digoksyna, warfaryna, amlodypina, ramipryl, walsartan i symwastatyna. Jednakże, u pacjentów stosujących wildagliptynę i inhibitory ACE (np. ramipryl) istnieje zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego, co wymaga monitorowania klinicznego, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, choroba tarczycy, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, glibenklamid, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, pioglitazon, ramipryl, statyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka w dawce 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu występuje w formie tabletek powlekanych o jasnożółtym, owalnym kształcie (16 mm x 8,5 mm) z linią podziału umożliwiającą dzielenie dawki. Połączenie tych dwóch substancji czynnych zapewnia kompleksowe działanie hipotensyjne w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki zawierają również substancję pomocniczą laktozę jednowodną w ilości 88,83 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Składniki pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, magnezu stearynian, kroskarmelozę sodową oraz barwniki takie jak tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek żółty (E 172).
celuloza mikrokrystaliczna, dawkowanie leku, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, stearynian magnezu, sytuacja kliniczna, tabletka powlekana, tlenek żelaza, utylizacja leków, walsartan - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Walsartan Krka 160 mg
Walsartan Krka w dawce 160 mg jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po świeżym zawale mięśnia sercowego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W terapii nadciśnienia początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg. Po zawale mięśnia sercowego leczenie rozpoczyna się od 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększając do 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy. W niewydolności serca dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, maksymalnie do 320 mg. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg na dobę. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością oraz cholestazą.
beta-adrenolityk, cholestaza, dializoterapia, diuretyk, efekt przeciwnadciśnieniowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, statyna, stężenie potasu, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valarox 80 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Valarox jest preparatem złożonym zawierającym rozuwastatynę (w postaci rozuwastatyny wapniowej) oraz walsartan, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, jednak preparat nie jest wskazany do leczenia początkowego – pacjenci powinni być wcześniej skutecznie leczeni stałymi dawkami poszczególnych składników. Dawkowanie należy dostosować na podstawie dotychczas stosowanych dawek, a w przypadku konieczności zmiany dawki któregokolwiek składnika, zaleca się ponowne stosowanie indywidualnych substancji czynnych w celu ustalenia optymalnej terapii. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) oraz u osób w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Stosowanie Valarox jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz w przypadku jednoczesnego stosowania walsartanu z aliskirenem u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, atazanawir, BCRP, białko transportowe, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta niskocholesterolowa, inhibitor proteazy, miopatia, OATP1B1, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med zawiera walsartan oraz hydrochlorotiazyd w różnych dawkach (od 80 mg + 12,5 mg do 320 mg + 25 mg). Farmakokinetyka walsartanu charakteryzuje się niską biodostępnością (23%), Tmax 2-4 godziny, silnym wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz eliminacją głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Hydrochlorotiazyd wykazuje wyższą biodostępność (70%), Tmax około 2 godzin, umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%) i jest wydalany niemal całkowicie z moczem (>95%). Wspólne podanie obniża biodostępność hydrochlorotiazydu o około 30%, nie wpływając istotnie na farmakokinetykę walsartanu, a efekt hipotensyjny jest wzmocniony klinicznie. Pokarm zmniejsza ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja leku, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania, preparat złożony, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Rozuwastatyna – Przedawkowanie
Rozuwastatyna, jako selektywny i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA, jest szeroko stosowana w leczeniu hipercholesterolemii i prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych. W przypadku przedawkowania brak jest specyficznego antidotum oraz szczegółowych danych klinicznych, co utrudnia ustalenie optymalnego postępowania. Zaleca się natychmiastowe odstawienie leku, leczenie objawowe i podtrzymujące oraz systematyczne monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), która jest markerem uszkodzenia mięśni. Hemodializa jest nieskuteczna w usuwaniu rozuwastatyny z organizmu ze względu na wysokie wiązanie leku z białkami osocza.
alkalizacja moczu, amlodypina, antidotum, białka osocza, bóle mięśniowe, enzymy wątrobowe, ezetymib, fosfataza alkaliczna, GFR, hemodializa, hepatocyty, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kanaliki nerkowe, kinaza kreatynowa, kwas acetylosalicylowy, leki wazopresorowe, mięśnie poprzecznie prążkowane, mioglobina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, płynoterapia, rabdomioliza, równowaga kwasowo-zasadowa, rozuwastatyna, uszkodzenie nerek, walsartan, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt złożony Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie amlodypiny w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, natomiast walsartan jest przeciwwskazany w II i III trymestrze oraz niezalecany w I trymestrze ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować u płodu i noworodka zaburzenia elektrolitowe, żółtaczkę oraz małopłytkowość. Zaleca się unikanie stosowania leku w I trymestrze oraz bezwzględne przeciwwskazanie w II i III trymestrze ciąży, a w przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia – natychmiastowe odstawienie i zmiana terapii na bezpieczniejszą alternatywę.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne nerek, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, perfuzja płodowo-łożyskowa, sprawność reprodukcyjna, teratogenność, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Przedkliniczne badania walsartanu wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego, genotoksycznego i rakotwórczego dla ludzi przy dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych stosowanie dawek toksycznych (200-600 mg/kg mc./dobę), które są 6-18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka u ludzi (320 mg/dobę przy masie 60 kg), prowadziło do hematologicznych zaburzeń (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmian w nerkach, takich jak wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych i nefropatia. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowany u zwierząt nie ma klinicznego znaczenia u ludzi przy dawkach terapeutycznych. Działania te są związane z farmakologicznym efektem walsartanu prowadzącym do długotrwałego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dawka toksyczna dla matki, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, liczba erytrocytów, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, oddzielenie małżowiny usznej, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika w osoczu, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu - Leksykon leków
Interakcje leku – Anvildis 50 mg
Wildagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 (CYP450) oraz braku wpływu na ich aktywność. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas jednoczesnego stosowania wildagliptyny z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), lekami kardiologicznymi (amlodypina, ramipryl, walsartan, symwastatyna) oraz lekami takimi jak digoksyna i warfaryna. Należy jednak podkreślić, że dane te pochodzą głównie z badań na zdrowych osobach, a brak jest szerokich danych dotyczących populacji pacjentów z cukrzycą. Szczególną uwagę zwraca potencjalne zwiększenie ryzyka obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu wildagliptyny z inhibitorami ACE, co jest związane z kumulacją działania na metabolizm bradykininy.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, bloker kanałów wapniowych, CYP2C9, cytochrom P450, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, gliburyd, glikogenoliza, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek hipolipemizujący, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sercowo-naczyniowy, lek tiazydowy, metformina, obrzęk naczynioruchowy, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedawkowanie leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego niedociśnienia tętniczego, tachykardii odruchowej oraz niekardiogennego obrzęku płuc, który może wystąpić z opóźnieniem do 24-48 godzin po zażyciu. Dominujące objawy wynikają z synergistycznego działania hipotensyjnego obu składników: walsartan powoduje głębokie niedociśnienie i zawroty głowy, natomiast amlodypina wywołuje rozszerzenie naczyń obwodowych i tachykardię. Wstrząs i zapaść krążeniowa stanowią potencjalnie śmiertelne powikłania ciężkiego przedawkowania. Warto podkreślić, że ani amlodypiny, ani walsartanu nie usuwa się skutecznie hemodializą, co ogranicza możliwości eliminacji toksycznej dawki.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, działanie hipotensyjne, glukonian wapnia, hemodializa, hipoperfuzja narządów, leczenie nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, walsartan, wazopresor, węgiel aktywny, wspomaganie oddychania, wstrząs, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor to lek w postaci tabletek powlekanych zawierający walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, którą należy popić odpowiednią ilością wody. Dawkowanie powinno być dostosowywane stopniowo, zwłaszcza przy przechodzeniu z monoterapii na terapię skojarzoną, aby zminimalizować ryzyko niedociśnienia i działań niepożądanych. Maksymalna dawka wynosi 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów pełna odpowiedź może wymagać 4-8 tygodni leczenia. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłku.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, efekt terapeutyczny, GFR, hydrochlorotiazyd, kinetyka działania leku, łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek, łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności wątroby, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, produkt złożony, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valtap HCT 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valtap HCT, zawierający walsartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczny wpływ na płód, obejmujący pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie walsartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka teratogenności. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową, powodując u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz trombocytopenię. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki stosującej Valtap HCT, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, diuretyk tiazydowy, drugi i trzeci trymestr ciąży, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka kobiecego, ryzyko teratogenności, toksyczność płodowa, trombocytopenia, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 5 mg + 320 mg
Produkt leczniczy Wamlox zawiera amlodypinę (bloker kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Amlodypina może wchodzić w interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. azole, makrolidy, werapamil, diltiazem), co prowadzi do zwiększenia jej stężenia i nasilenia działania hipotensyjnego, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, zmniejszając skuteczność leczenia. Jednoczesne stosowanie amlodypiny z symwastatyną w dawce 80 mg zwiększa stężenie symwastatyny o 77%, co wymaga redukcji dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Walsartan może zwiększać stężenie litu w surowicy, co wymaga monitorowania i ostrożności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych. Ponadto, stosowanie NLPZ z walsartanem może osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAA, rabdomioliza, transporter MRP2, transporter OATP, walsartan - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sartesta 5 mg + 160 mg
Lek Sartesta jest preparatem złożonym zawierającym amlodypinę (antagonista kanału wapniowego) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Dostępny jest w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, a wybór mocy zależy od dotychczasowego leczenia i skuteczności kontroli ciśnienia. Preparat jest wskazany u pacjentów, u których monoterapia amlodypiną lub walsartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Tabletki różnią się kształtem i kolorem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciśnienie tętnicze, dostosowanie dawki, monoterapia amlodypiną, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, podanie doustne, produkt złożony, stężenie kreatyniny, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vanatex 160 mg
Przed zastosowaniem walsartanu (Vanatex) konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna pacjenta w celu wykluczenia przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (113 mg w tabletce 160 mg, 56,5 mg w tabletce 80 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz cholestazą, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić parametry wątrobowe oraz wykluczyć ciążę u kobiet w wieku rozrodczym. Zaleca się również unikanie stosowania walsartanu w pierwszym trymestrze ciąży oraz rozważenie alternatywnych terapii u pacjentek planujących ciążę.
aliskiren, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipotonia, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, marskość wątroby żółciowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, substancja czynna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, uszkodzenie płodu, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie przepływu żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valsartan Reddy 160 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na potwierdzone działanie fetotoksyczne, w tym ryzyko niewydolności nerek płodu, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz hipotensji i hiperkaliemii u noworodka. Stosowanie walsartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka, mimo braku jednoznacznych danych epidemiologicznych. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki przyjmującej walsartan, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, wprowadzenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa oraz skierowanie pacjentki do specjalistycznej opieki położniczej. Zaleca się także monitorowanie czynności nerek płodu oraz rozwoju czaszki za pomocą badań ultrasonograficznych, a po porodzie ścisłą obserwację noworodka pod kątem niewydolności nerek, hipotensji i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, działanie fetotoksyczne, hiperkaliemia, hipotonia, karmienie piersią, kostnienie czaszki, labetalol, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, metyldopa, nadciśnienie w ciąży, niewydolność nerek, opieka położnicza, płyn owodniowy, stężenie potasu w surowicy, trymestr ciąży, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Wamlox 10 mg + 160 mg
Preparat Wamlox, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (80 mg lub 160 mg), może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie oraz nudności. Amlodypina wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na sprawność psychomotoryczną, co może skutkować osłabieniem zdolności reagowania. Walsartan również może przyczyniać się do występowania zawrotów głowy i zmęczenia, szczególnie w początkowym okresie terapii. Dawki preparatu dostępne na rynku to 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg amlodypiny i walsartanu, co wymaga indywidualnej oceny wpływu na pacjenta.
amlodypina, amlodypina i walsartan, ból głowy, funkcje psychomotoryczne, nudności, preparat złożony, reakcja pacjenta, schorzenia współistniejące, składnik aktywny, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, urządzenia mechaniczne, walsartan, Wamlox, wrażliwość pacjenta, zawroty głowy, zdolność prowadzenia pojazdów, zdolność reagowania, zmęczenie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valtap HCT 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valtap HCT dostępny jest w dwóch wariantach dawkowania: 160 mg walsartanu z 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 160 mg walsartanu z 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki powlekane różnią się kolorem i zawartością substancji pomocniczych, w tym sorbitolu (18,50 mg) oraz laktozy jednowodnej (odpowiednio 0,89 mg i 0,94 mg). Rdzeń tabletek zawiera m.in. celulozę mikrokrystaliczną krzemowaną, magnezu węglan ciężki, skrobię żelowaną kukurydzianą, powidon K-25, sodu stearylofumaran, sodu laurylosiarczan, krospowidon i krzemionkę koloidalną bezwodną. Otoczka zawiera laktozę jednowodną, hypromelozę, talk, makrogol 6000 oraz barwniki: indygotynę (E 132) i tlenki żelaza (czerwony dla dawki 12,5 mg, żółty i brązowy dla dawki 25 mg).
celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, indygotyna, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, powidon, rdzeń tabletki, skrobia żelowana, sorbitol, stearylofumaran sodu, substancja aktywna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza, walsartan, węglan magnezu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vanatex 160 mg
Vanatex, zawierający walsartan w dawkach 80 mg oraz 160 mg w postaci tabletek powlekanych, nie był przedmiotem dedykowanych badań klinicznych oceniających bezpośredni wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Niemniej jednak, charakterystyka produktu wskazuje na możliwość występowania działań niepożądanych, takich jak sporadyczne zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, które mogą zaburzać równowagę, koordynację ruchową oraz spowalniać reakcje i obniżać koncentrację. Te objawy mają istotne znaczenie kliniczne w kontekście bezpieczeństwa farmakoterapii, zwłaszcza u pacjentów wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, koordynacja ruchowa, obniżenie koncentracji, reakcja na lek, spowolnienie reakcji, sprawność psychomotoryczna, świadoma zgoda na leczenie, tabletki powlekane, uczucie zmęczenia, Vanatex, walsartan, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dipper-Mono 80 mg
Produkt leczniczy Dipper-Mono zawierający walsartan (80 mg), będący antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodków. W pierwszym trymestrze stosowanie leku nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Kobiety w wieku rozrodczym planujące ciążę powinny być poinformowane o konieczności zmiany terapii na leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa w ciąży, a w przypadku zajścia w ciążę podczas stosowania Dipper-Mono, leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć alternatywną terapię. Zaleca się także monitorowanie płodu (USG czaszki, czynność nerek) oraz obserwację noworodka po porodzie, szczególnie u wcześniaków.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, czynność nerek płodu, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnione kostnienie czaszki, pierwszy trymestr ciąży, toksyczność płodowa, ultrasonografia czaszki płodu, walsartan, wiek rozrodczy, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, dostępny w dawkach od 5 mg + 160 mg + 12,5 mg do 10 mg + 320 mg + 25 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne (amlodypinę, walsartan, hydrochlorotiazyd), pochodne sulfonamidów i dihydropirydyny oraz substancje pomocnicze. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na teratogenne działanie walsartanu, które może prowadzić do uszkodzeń nerek, hipoplazji czaszki oraz śmierci płodu lub noworodka. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), anurią lub dializowanych, a także u osób z marskością żółciową lub cholestazą ze względu na ryzyko kumulacji substancji czynnych i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu ryzyka hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, anuria, cholestaza, dializoterapia, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa, niedociśnienie, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, stenoza aortalna, substancja czynna, sulfonamid, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenia elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Preparat Co-Valsacor, zawierający walsartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, nie był przedmiotem dedykowanych badań oceniających wpływ na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Niemniej jednak, w trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia, które mogą upośledzać koncentrację, szybkość reakcji oraz koordynację wzrokowo-ruchową. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych efektach, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia oraz po zmianie dawkowania, zalecając zachowanie szczególnej ostrożności i natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia niepokojących objawów.
benzodiazepina, charakterystyka produktu leczniczego, Co-Valsacor, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, mechanizm działania, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, uczucie zmęczenia, walsartan, walsartan i hydrochlorotiazyd, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods dostępny jest w kilku wariantach dawkowania, umożliwiających indywidualizację terapii nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, najlepiej rano, z maksymalną dawką wynoszącą 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu. Przed rozpoczęciem terapii produktem złożonym należy ocenić stan pacjenta na podstawie uprzednio stosowanych dawek poszczególnych składników. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej, natomiast u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby produkt nie powinien być stosowany ze względu na ograniczenie maksymalnej dawki walsartanu do 80 mg.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, bezmocz, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, podanie doustne, samoistne nadciśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest wskazany jako terapia substytucyjna u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest już skutecznie kontrolowane za pomocą kombinacji trzech składników: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Preparat dostępny jest w pięciu różnych dawkach, umożliwiających precyzyjne dopasowanie do wcześniej stosowanego schematu leczenia, z dawkami amlodypiny 5 mg lub 10 mg, walsartanu 160 mg lub 320 mg oraz hydrochlorotiazydu 12,5 mg lub 25 mg. Lek nie jest przeznaczony do inicjacji terapii hipotensyjnej, a jedynie do zastąpienia dotychczas stosowanych preparatów jednoskładnikowych lub dwuskładnikowych, co pozwala na utrzymanie skuteczności i tolerancji terapii.
adherence, amlodypina, ciśnienie tętnicze, dawkowanie, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze samoistne, preparat dwuskładnikowy, preparat jednoskładnikowy, preparat trójskładnikowy, schemat leczenia, schemat terapeutyczny, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia hipotensyjna, terapia substytucyjna, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Valsartan + hydrochlorothiazide Krka to preparat złożony w postaci tabletek powlekanych, zawierający 160 mg walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych pacjentów. Lek jest dedykowany osobom, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Tabletki mają owalny kształt, czerwonobrązowy kolor, wymiary 14 mm na 6 mm oraz zawierają 44,41 mg laktozy, co jest istotne w kontekście nietolerancji tego cukru u niektórych pacjentów.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, preparat złożony, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vanatex 80 mg
Vanatex, zawierający walsartan w dawkach 80 mg i 160 mg, jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Ponadto, lek znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego, w okresie od 12 godzin do 10 dni po zdarzeniu, zarówno z objawową niewydolnością serca, jak i bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory. Vanatex jest także stosowany w terapii objawowej niewydolności serca u dorosłych, szczególnie u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub jako terapia wspomagająca u osób, które nie tolerują β-blokerów i nie mogą przyjmować antagonistów receptora mineralokortykoidowego.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, choroba układu sercowo-naczyniowego, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, niewydolność serca, niewydolność skurczowa lewej komory, objawowa niewydolność serca, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, walsartan, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Valsacor 320 mg to tabletki powlekane zawierające 320 mg walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, stosowanego w terapii nadciśnienia tętniczego i innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Tabletki mają charakterystyczny jasnobrązowy kolor, kształt kapsułki oraz linię podziału umożliwiającą dostosowanie dawki. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna (114 mg/tabletkę), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, powidon, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian oraz składniki powłoki (hypromeloza, tytanu dwutlenek, makrogol 4000, żelaza tlenki) zapewniają odpowiednią formę, stabilność i wygląd preparatu.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, powidon, rdzeń tabletki, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd w dawkach od 80 mg + 12,5 mg do 320 mg + 25 mg, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez występowanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia. Mimo braku dedykowanych badań oceniających wpływ tego połączenia na sprawność psychomotoryczną, objawy te mogą zaburzać ocenę sytuacji na drodze, koordynację ruchową oraz wydłużać czas reakcji, co jest szczególnie istotne na początku terapii lub przy zmianie dawki. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych ryzykach oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do momentu poznania indywidualnej reakcji na lek.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Wamlox 5 mg + 80 mg
Lek Wamlox, zawierający amlodypinę (5-10 mg) i walsartan (80-160 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością żółciową i cholestazą), a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Ponadto, stosowanie Wamloxu jest niewskazane u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Kombinacja z aliskirenem jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i powikłań sercowo-naczyniowych.
aliskiren, amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista receptora angiotensyny, bloker kanału wapniowego, cholestaza, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotonia, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 80 mg + 20 mg
Valarox to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan, dostępny w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku odzwierciedla działania niepożądane obu składników, z których większość ma charakter łagodny i przejściowy. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych rozuwastatyny, a częstość działań niepożądanych walsartanu była porównywalna z placebo, niezależnie od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
aminotransferazy, anafilaksja, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina, cukrzyca typu 2, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, GGTP, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotensja, immunozależna miopatia nekrotyzująca, kinaza kreatynowa, krwiomocz, leukopenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, polineuropatia, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, tabletka powlekana, trombocytopenia, walsartan, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Skład i postać leku – Asbima 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających kombinację amlodypiny bezylanu oraz walsartanu w trzech wariantach dawkowania: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu (tabletka żółta, okrągła, Ø ~9 mm, zawartość sorbitolu 9,25 mg), 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu (jasnożółta, podłużna, 14 × 7 mm, sorbitol 18,5 mg) oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu (żółta, podłużna z linią podziału, 14 × 7 mm, sorbitol 18,5 mg). Linia podziału w wariancie 10 mg + 160 mg nie służy do dzielenia tabletki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sorbitol (E-420), celulozę mikrokrystaliczną, magnezu węglan, skrobię kukurydzianą, powidon 25, sodu stearylofumaran, sodu laurylosiarczan, krospowidon typu A oraz krzemionkę koloidalną bezwodną, które wpływają na strukturę, rozpad i właściwości farmaceutyczne tabletek.
amlodypina, blister PVC, celuloza mikrokrystaliczna krzemowana, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, magnezu węglan, makrogol, plastyfikator, polimer powłokowy, powidon, skrobia żelowana, sodu laurylosiarczan, sodu stearylofumaran, sorbitol, substancja rozpadowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, walsartan, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Wamlox 10 mg + 160 mg
Wamlox to lek złożony zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, dostępny w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, podawany w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, niezależnie od mocy preparatu, z możliwością przyjmowania podczas posiłku lub niezależnie od niego. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się indywidualne dostosowanie dawek amlodypiny i walsartanu, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. Dawkowanie dobiera się w zależności od wcześniejszej terapii i odpowiedzi pacjenta, np. dawka 5 mg + 80 mg jest wskazana u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane przy monoterapii amlodypiną 5 mg lub walsartanem 80 mg, natomiast dawka 10 mg + 160 mg jest przeznaczona dla pacjentów z niekontrolowanym ciśnieniem przy amlodypinie 10 mg lub walsartanie 160 mg, bądź po niepowodzeniu dawki 5 mg + 160 mg.
- Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ walsartanu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, obserwacje kliniczne wskazują na możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, które mogą zaburzać funkcje psychomotoryczne pacjentów. W przypadku leków złożonych zawierających walsartan wraz z amlodypiną lub hydrochlorotiazydem, ryzyko to może być nasilone, ze względu na sumowanie się efektów niepożądanych, w tym bóle głowy, nudności oraz osłabienie zdolności reagowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów starszych (>65 lat), z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, a także u osób rozpoczynających terapię lub zmieniających dawkę leku oraz przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, bloker receptora angiotensyny II, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka, funkcje psychomotoryczne, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, lek złożony, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bespres 160 mg
Bespres w dawce 160 mg walsartanu, dostępny w formie tabletek powlekanych z rowkiem umożliwiającym podział na dawki po 80 mg, jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, zwłaszcza gdy inne grupy leków są przeciwwskazane lub nieskuteczne. Ponadto, lek znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów w stabilnym stanie klinicznym po zawale mięśnia sercowego (w okresie od 12 godzin do 10 dni po incydencie), szczególnie u tych z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory. Wczesne wdrożenie terapii walsartanem może poprawić rokowanie i ograniczyć niekorzystną przebudowę mięśnia sercowego.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bradykardia, dysfunkcja skurczowa lewej komory, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, nadciśnienie tętnicze samoistne, niewydolność serca objawowa, niewydolność skurczowa lewej komory, obrzęk naczynioruchowy, oporna niewydolność serca, przebudowa mięśnia sercowego, stabilny stan kliniczny, titracja, upośledzenie funkcji nerek, walsartan, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valarox 80 mg + 20 mg
Valarox to lek złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan, dostępny w czterech dawkach: 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg. Produkt jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych z wysokim ryzykiem pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego, zwłaszcza przy współistniejącej pierwotnej hipercholesterolemii typu IIa, mieszanej dyslipidemii typu IIb lub homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej. Valarox stosowany jest jako terapia zastępcza u pacjentów już skutecznie leczonych oboma składnikami w tych samych dawkach, co pozwala na uproszczenie schematu dawkowania i poprawę compliance. Tabletki różnią się wyglądem i wymiarami, a każda dawka zawiera laktozę w ilości od 85,50 mg do 180,89 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptora angiotensyny II, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, compliance, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, leczenie zastępcze, miażdżyca, mieszana dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, pierwotna hipercholesterolemia, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, rozuwastatyna, ryzyko zdarzenia sercowo-naczyniowego, triglicerydy, walsartan, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valtap HCT 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valtap HCT, zawierający walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze (m.in. sorbitol, laktoza jednowodna 0,89-0,94 mg), a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min, bezmocz). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności walsartanu i negatywny wpływ na rozwój płodu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z opornymi na leczenie zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia) oraz w skojarzeniu z aliskirenem u chorych z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny, bezmocz, cholestaza, działanie teratogenne, eliminacja leku, farmakokinetyka, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas moczowy, marskość żółciowa, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na leki, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, przesączanie kłębuszkowe, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 25 mg
Valsartan HCT Fair-Med to preparat złożony zawierający walsartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy) dostępny w dawkach 160 mg + 25 mg, 320 mg + 12,5 mg oraz 320 mg + 25 mg. Nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających wpływ tej kombinacji na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak obserwacje kliniczne wskazują na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia, które mogą istotnie obniżać sprawność psychomotoryczną, koncentrację oraz czas reakcji, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i przy obsłudze maszyn. Szczególną ostrożność należy zachować zwłaszcza w pierwszych dniach terapii oraz przy zmianach dawkowania.
antagonista receptora angiotensyny II, czas reakcji, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcje poznawcze, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, lek uspokajający, percepcja przestrzenna, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, Valsartan HCT, walsartan, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Sartesta 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Sartesta, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. alfa-adrenolitykami, diuretykami) może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Amlodypina nie powinna być podawana z grejpfrutami lub sokiem grejpfrutowym ze względu na zwiększenie jej biodostępności i ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększyć ekspozycję na amlodypinę, szczególnie u osób starszych, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą obniżać stężenie amlodypiny, co również wymaga kontroli ciśnienia i ewentualnej korekty dawki. Współpodawanie amlodypiny (10 mg) z symwastatyną (80 mg) zwiększa narażenie na symwastatynę o 77%, dlatego zaleca się ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, interakcja z grejpfrutem, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, rytonawir, transporter wychwytu OATP1B1, transporter wyrzutu MRP2, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Amlodypina, jako antagonista kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, jest szeroko stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Jednakże jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), gdzie obserwowano zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od najniższej dawki oraz stopniowe jej zwiększanie, ze względu na wydłużony okres półtrwania i zwiększone AUC amlodypiny. W przypadku niewydolności nerek standardowe dawkowanie jest dopuszczalne, gdyż farmakokinetyka leku nie ulega istotnym zmianom, a amlodypina nie jest usuwana podczas dializy. U osób powyżej 65. roku życia konieczne jest ostrożne i stopniowe zwiększanie dawki z uwagi na zmiany farmakokinetyczne i ryzyko działań niepożądanych.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, dializa, diuretyk, dławica piersiowa, dławica piersiowa niestabilna, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, peryndopryl, przełom nadciśnieniowy, ramipryl, sok grejpfrutowy, walsartan, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Valsacor
Co-Valsacor to preparat złożony zawierający 80 mg walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w formie tabletek powlekanych. Terapia tym lekiem wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów, ze szczególnym uwzględnieniem stężenia potasu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii (walsartan) oraz hipokaliemii, hiponatremii, hipomagnezemii i hiperkalcemii (hydrochlorotiazyd). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się regularne badania stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki oraz pierwotnym hiperaldosteronizmem. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z chorobami serca (zwężenie zastawki aorty, zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa), zaburzeniami czynności wątroby oraz po przeszczepie nerki.
antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, dna moczanowa, doustny lek hipoglikemizujący, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 320 mg
Przedkliniczne badania walsartanu, substancji czynnej leku Dipper-Mono, wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na dorosłych szczurach i małpach szerokonosych dawki toksyczne (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki u ludzi 320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany hemodynamiczne nerek, rozrost kanalików nerkowych oraz nefropatię u małp. U ciężarnych szczurów dawka 600 mg/kg mc./dobę (18-krotność dawki ludzkiej) skutkowała zmniejszoną przeżywalnością i opóźnionym rozwojem potomstwa. Rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u obu gatunków, prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, liczba erytrocytów, mechanizm działania farmakologicznego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźniony rozwój potomstwa, parametr czerwonokrwinkowy, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diovan 80 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Diovan (dostępnego w tabletkach powlekanych 80 mg i 160 mg), prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego, które stanowi główne zagrożenie dla pacjenta. Objawy kliniczne obejmują gwałtowny spadek ciśnienia krwi, obniżony poziom świadomości, zapaść krążeniową oraz wstrząs, przy czym wartości ciśnienia mogą być znacznie poniżej normy dla danego pacjenta. Walsartan, ze względu na wysokie wiązanie z białkami osocza, nie jest skutecznie usuwany przez hemodializę, co ogranicza możliwości eliminacji leku z organizmu. Reakcja na przedawkowanie jest indywidualna i zależy od wieku, funkcji nerek i wątroby, a także współistniejących chorób i stosowanych leków.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, ciśnienie krwi, Diovan, funkcja nerek, hemodializa, hipotensja, niedociśnienie tętnicze, obniżony poziom świadomości, oczyszczanie pozaustrojowe krwi, oliguria, perfuzja narządowa, płynoterapia, stabilizacja krążenia, tabletka powlekana, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, wstrząs, zapaść krążeniowa