walsartan
Walsartan to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w celu zmniejszenia ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych po przebytym zawale mięśnia sercowego. Działa poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest zazwyczaj dobrze tolerowany przez pacjentów, a jego profil działań niepożądanych jest korzystniejszy w porównaniu do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), gdyż nie powoduje kaszlu jako efektu ubocznego. Walsartan może być stosowany w monoterapii lub w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi, co zwiększa jego skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej walsartan stosuje się również u pacjentów z cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią lub nefropatią, gdyż wykazuje działanie nefroprotekcyjne. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży (szczególnie w II i III trymestrze), ponieważ może powodować uszkodzenie płodu. Standardowe dawkowanie walsartanu wynosi od 80 do 320 mg na dobę, w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsartan Reddy 160 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Valsartan Reddy, prowadzi do znacznego niedociśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe <90 mmHg) z wysokim ryzykiem powikłań takich jak obniżony poziom świadomości, zapaść krążeniowa oraz wstrząs, które mogą skutkować niewydolnością wielonarządową i zagrożeniem życia. Mechanizm toksyczny opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II typu 1 (AT1), co powoduje rozszerzenie naczyń i hipoperfuzję narządową. Objawy kliniczne obejmują zaburzenia świadomości od senności do utraty przytomności, bladość, zimną i wilgotną skórę oraz kwasicę metaboliczną w ciężkich przypadkach. Hemodializa jest nieskuteczna ze względu na wysokie wiązanie walsartanu z białkami osocza, dlatego leczenie powinno koncentrować się na stabilizacji hemodynamicznej i terapii objawowej.
białko osocza, ciśnienie tętnicze, dopamina, funkcja nerek, hemodializa, hipoksja tkankowa, hipoperfuzja, leczenie objawowe, lek wazopresorowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, noradrenalina, oddział intensywnej terapii, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, równowaga elektrolitowa, rzut serca, stabilizacja hemodynamiczna, stabilizacja krążenia, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, wstrząs, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dipperam 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, może wpływać na zdolność pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Amlodypina wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na tę zdolność, głównie poprzez działania niepożądane takie jak zawroty głowy, uczucie zmęczenia, ból głowy oraz nudności, które mogą zaburzać koordynację ruchową, koncentrację i czas reakcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów rozpoczynających terapię lub zmieniających dawkę, osoby w podeszłym wieku, z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek oraz stosujące jednocześnie inne leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy. Zaleca się indywidualną ocenę ryzyka oraz regularne monitorowanie występowania objawów niepożądanych.
amlodypina, amlodypina i walsartan, ból głowy, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, farmakokinetyka leku, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, walsartan, wydłużony czas reakcji, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia orientacji przestrzennej, zaburzenie zdolności reakcji, zawroty głowy, znużenie - Leksykon leków
Interakcje leku – GluaMet 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy GluaMet łączy wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg), co wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji farmakologicznych obu składników. Wildagliptyna charakteryzuje się niskim ryzykiem interakcji, nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450 ani ich nie indukuje czy hamuje, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych wildagliptyny z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd) oraz z digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną, choć brak jest potwierdzenia tych danych w populacji cukrzycowej. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu wildagliptyny z inhibitorami ACE ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Działanie hipoglikemizujące wildagliptyny może być osłabione przez tiazydowe diuretyki, kortykosteroidy, leki stosowane w chorobach tarczycy oraz sympatykomimetyki, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, cymetydyna, CYP2C9, cytochrom P450, czynność nerek, digoksyna, dolutegrawir, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikokortykosteroid, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MATE, inhibitor OCT2, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny pętlowy, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pioglitazon, ramipryl, ranolazyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazydowy lek moczopędny, walsartan, wandetanib, warfaryna, wildagliptyna z metforminą - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Preparat trójskładnikowy zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. Walsartan, jako AIIRA, nie jest zalecany również w pierwszym trymestrze, a w przypadku stwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową, powodując u płodu żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. Amlodypina, choć jej bezpieczeństwo w ciąży nie jest jednoznacznie ustalone, powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się wykonanie badania USG nerek i czaszki płodu po ekspozycji na lek w drugim trymestrze oraz ścisłą obserwację noworodków z powodu ryzyka niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nudność, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, teratogenność, toksyczne działanie na płód, toksyczny wpływ na reprodukcję, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Co-Valsacor (320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) prowadzi do poważnych powikłań kardiologicznych i zaburzeń elektrolitowych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w nadmiernych dawkach wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, zapaść krążeniową oraz wstrząs, co jest wynikiem nadmiernej blokady receptorów i hipoperfuzji narządowej. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, powoduje hipowolemię, hipokaliemię, hiponatremię, hipomagnezemię i hipokalcemie, prowadząc do zaburzeń rytmu serca, kurczy mięśni oraz senności. Objawy kliniczne obejmują m.in. znaczne niedociśnienie, zaburzenia świadomości, nudności, hipowolemię i arytmie, które wymagają pilnej interwencji medycznej.
antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, ciśnienie tętnicze krwi, dializoterapia, diuretyk tiazydowy, diureza, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, oddział intensywnej terapii, ośrodek wymiotny, parametr hemodynamiczny, perfuzja narządowa, skurcz mięśni szkieletowych, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży, szczególnie w II i III trymestrze, gdzie jest przeciwwskazany ze względu na udokumentowane działania toksyczne na płód i noworodka. Amlodypina powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, natomiast walsartan jest niezależnie przeciwwskazany w II i III trymestrze, a w I trymestrze niezalecany. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować powikłania takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość u płodu i noworodka. W przypadku ekspozycji na antagonistów receptora angiotensyny II od II trymestru zaleca się badanie USG nerek i czaszki płodu oraz ścisłe monitorowanie noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, badanie na zwierzętach, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, teratogenność, toksyczność płodowa, trzeci trymestr ciąży, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valtap HCT 320 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Valtap HCT, zawierającego walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), może prowadzić do poważnych i potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Dominującym objawem jest znaczne niedociśnienie tętnicze wywołane przez walsartan, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Dodatkowo, przedawkowanie hydrochlorotiazydu manifestuje się nudnościami, sennością, hipowolemią oraz zaburzeniami elektrolitowymi (w szczególności sodu, potasu, magnezu i chlorków), co może prowadzić do arytmii serca i kurczów mięśniowych. Kompleksowa ocena kliniczna powinna uwzględniać zarówno objawy hemodynamiczne, jak i metaboliczne, wynikające z działania obu substancji czynnych.
arytmia, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kurcze mięśni, leczenie objawowe, leki wazopresyjne, metody dializacyjne, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie narządów, niewydolność krążenia, perfuzja tkankowa, suplementacja elektrolitów, walsartan, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Lek Valsartan + hydrochlorothiazide Krka w dawce 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia jednym ze składników nie przyniosła odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat łączy antagonistę receptora angiotensyny II (walsartan) z diuretykiem tiazydowym (hydrochlorotiazydem), co pozwala na synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Zastosowanie stałej dawki leku ułatwia przestrzeganie schematu terapeutycznego oraz umożliwia stosowanie niższych dawek poszczególnych składników, zmniejszając ryzyko działań niepożądanych typowych dla monoterapii wysokimi dawkami.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, leczenie hipotensyjne, mechanizm działania, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, sartan, tabletka powlekana, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – AuroValsart 160 mg
AuroValsart, zawierający walsartan w dawkach 80 mg i 160 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, zarówno jako monoterapia, jak i terapia skojarzona. Lek jest szczególnie istotny u pacjentów pediatrycznych, u których inne leki przeciwnadciśnieniowe są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Ponadto, AuroValsart znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego (w okresie 12 godzin do 10 dni od incydentu) z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory, wspomagając poprawę rokowania i redukcję objawów. W leczeniu niewydolności serca lek jest alternatywą dla pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE oraz terapią wspomagającą u osób nietolerujących beta-adrenolityków, gdy nie można zastosować antagonistów receptora mineralokortykoidowego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, dysfunkcja skurczowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, leczenie skojarzone, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność serca objawowa, niewydolność skurczowa lewej komory, prewencja wtórna, tabletka powlekana, terapia pierwszego rzutu, terapia wspomagająca, upośledzenie funkcji lewej komory, walsartan, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valtap HCT 320 mg + 25 mg
Valtap HCT to lek zawierający 320 mg walsartanu w połączeniu z hydrochlorotiazydem w dawkach 12,5 mg lub 25 mg. Tabletki powlekane różnią się kolorem otoczki (różowa dla dawki 12,5 mg i żółta dla dawki 25 mg) oraz obecnością linii podziału w wariancie 25 mg, co umożliwia podzielenie dawki. Substancje pomocnicze obejmują laktozę jednowodną (odpowiednio 156,38 mg i 143,88 mg na tabletkę) oraz lecytynę z olejem sojowym (1,01 mg). Rdzeń tabletki zawiera m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, powidon, talk, magnezu stearynian i krzemionkę koloidalną bezwodną, które pełnią funkcje wypełniające, wiążące i ułatwiające rozpad tabletki.
alkohol poliwinylowy, blister PVC, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, lecytyna, lecytyna sojowa, makrogol, okres ważności, podanie doustne, powidon, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, Valtap HCT, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Walsartan Krka 40 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Walsartan Krka, prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego (ciśnienie poniżej 90/60 mmHg) na skutek nasilonej blokady receptorów angiotensyny II i nadmiernej wazodylatacji. Klinicznie objawia się to zaburzeniami świadomości (od splątania do utraty przytomności), zapaścią krążeniową oraz wstrząsem z niewydolnością wielonarządową, co stanowi krytyczne zagrożenie życia. Walsartan charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza, co uniemożliwia jego eliminację przez hemodializę, dlatego leczenie opiera się na stabilizacji układu krążenia i terapii objawowej.
hemodializa, intubacja, lek inotropowy, lek wazopresyjny, mechaniczna wentylacja, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, perfuzja mózgowa, perfuzja obwodowa, perfuzja tkankowa, receptor angiotensyny II, rzut serca, stabilizacja układu krążenia, walsartan, wazodylatacja, wstrząs, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wamlox 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (80 mg lub 160 mg), został poddany szczegółowej analizie bezpieczeństwa w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało terapię skojarzoną. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie nosa i gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz uderzenia gorąca. Działania te sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Profil bezpieczeństwa uwzględnia również rzadkie, ale istotne klinicznie zdarzenia, takie jak hiperkaliemia, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca oraz zawał mięśnia sercowego.
amlodypina bezylan, ciężka reakcja alergiczna, depresja, duszność, hiperglikemia, hiperkaliemia, kołatanie serca, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, parestezja, skurcz mięśni, szumy uszne, tachykardia, walsartan, wielomocz, zaburzenia mikcji, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie nosa i gardła, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sartesta 5 mg + 160 mg
Lek Sartesta, zawierający amlodypinę (pochodną dihydropirydyny) oraz walsartan, jest preparatem hipotensyjnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością żółciową i cholestazą), a także u osób z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (np. kardiomiopatia przerostowa obturacyjna, zwężenie zastawki aorty dużego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po przebytym ostrym zawale. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania Sartesty z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, cholestaza, cukrzyca, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, farmakoterapia, hiperkaliemia, hipoperfuzja narządowa, interakcja lekowa, kardiomiopatia przerostowa obturacyjna, lek hipotensyjny, marskość żółciowa wątroby, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedorozwój nerek, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, trymestr ciąży, walsartan, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał serca, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon substancji czynnych
Indapamid – Przeciwwskazania stosowania
Indapamid, diuretyk tiazydopodobny z grupy sulfonamidów, jest szeroko stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na indapamid lub inne sulfonamidy, ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min dla większości preparatów, a dla niektórych preparatów złożonych już <60 ml/min), encefalopatię wątrobową, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz hipokaliemię. U pacjentów dializowanych stosowanie indapamidu jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu preparatów złożonych zawierających indapamid, które mają dodatkowe przeciwwskazania, m.in. ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, niestabilną niewydolność serca po zawale, a także w II i III trymestrze ciąży, zwłaszcza gdy lek zawiera inhibitory ACE lub ARB.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk sulfonamidowy, cholestaza, dializoterapia, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, glikozydy nasercowe, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, indapamid, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek przeciwarytmiczny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl, sulfonamid, udar niedokrwienny mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu wykazały, że podawanie wysokich dawek (200-600 mg/kg mc./dobę) u dorosłych szczurów i małp szerokonosych, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg), prowadzi do istotnych zmian hematologicznych (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatii, objawiającej się wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu oraz rozrostem komórek aparatu przykłębuszkowego. U ciężarnych szczurów dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotność dawki ludzkiej) powodowała toksyczność matczyną oraz zaburzenia rozwojowe potomstwa, takie jak zmniejszona przeżywalność, niższa masa ciała i opóźniony rozwój narządów słuchu. Zmiany te są interpretowane jako efekt farmakologiczny walsartanu, związany z długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, jednak rozrost komórek przykłębuszkowych nie jest uważany za klinicznie istotny u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, kanaliki nerkowe, konwertaza angiotensyny, kreatynina, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, receptor angiotensyny II, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, walsartan - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor to preparat złożony zawierający 160 mg walsartanu, antagonisty receptora AT1 angiotensyny II, oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego. Badania kliniczne wykazały, że skojarzone leczenie walsartanem i hydrochlorotiazydem istotnie obniża ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe w porównaniu z monoterapią. W badaniu pacjentów niereagujących na 12,5 mg HCTZ, dawka 160 mg walsartanu + 12,5 mg HCTZ obniżyła ciśnienie o 12,4/7,5 mmHg vs 5,6/2,1 mmHg dla 25 mg HCTZ, z 50% vs 25% pacjentów osiągających cele terapeutyczne. W innej próbie, u pacjentów niereagujących na 160 mg walsartanu, dodanie 12,5 mg lub 25 mg HCTZ obniżyło ciśnienie odpowiednio o 12,4/10,4 mmHg i 14,6/11,9 mmHg, przewyższając monoterapię walsartanem (8,7/8,8 mmHg). W badaniu placebo z różnymi dawkami, skojarzenie 160 mg walsartanu z 12,5 mg lub 25 mg HCTZ obniżyło ciśnienie o 17,8/13,5 mmHg i 22,5/15,3 mmHg, przewyższając monoterapie i placebo, z odsetkiem pacjentów reagujących odpowiednio 76% i 81%.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptorów angiotensyny II, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie skurczowe/rozkurczowe, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanalik kręty dystalny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy skóry, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bespres 160 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Bespres (160 mg tabletki powlekane), prowadzi do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zawrotami głowy, upadkami, a w najcięższych przypadkach wstrząsem z hipoperfuzją narządową. Mechanizm toksyczny opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II, co powoduje znaczne obniżenie ciśnienia krwi. Objawy kliniczne obejmują senność, utratę przytomności, niestabilność postawy oraz ryzyko urazów wtórnych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z dysfunkcją nerek, wątroby, niewydolnością serca oraz u osób starszych, u których przedawkowanie może mieć bardziej nasilony przebieg.
antagonista receptora angiotensyny, białka osocza, dysfunkcja nerek, hemodializa, hipoperfuzja narządowa, leki wazopresyjne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość krwi krążącej, objętość wewnątrznaczyniowa, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja mózgowa, receptory angiotensyny II, stabilizacja krążenia, walsartan, wstrząs, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), nie jest zalecany do stosowania w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne, a jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze z powodu udokumentowanego toksycznego wpływu na rozwój płodu. Powikłania obejmują pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki u płodu oraz niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię u noworodka. W przypadku ekspozycji od drugiego trymestru zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego oceniającego czaszkę i funkcję nerek płodu oraz ścisłą obserwację noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego. Walsartan powinien być natychmiast odstawiony po potwierdzeniu ciąży, a leczenie zastąpione lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa w ciąży.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, karmienie piersią, kostnienie czaszki, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, teratogenność, walsartan - Leksykon leków
Skład i postać leku – Diovan 80 mg
Diovan jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających substancję czynną walsartan w dawkach 80 mg oraz 160 mg. Tabletki 80 mg są jasnoczerwone, okrągłe, z rowkiem ułatwiającym przełamanie, oznaczone literami „D” i „V” oraz „NVR” na odwrocie. Tabletki 160 mg mają charakterystyczny szaro-pomarańczowy kolor, owalny kształt, rowek dzielący oraz oznaczenia „DX” i „NVR”. Linia podziału w obu dawkach służy jedynie ułatwieniu połykania i nie gwarantuje równomiernego podziału dawki. Skład rdzenia obejmuje celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera m.in. hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 8000 oraz różne tlenki żelaza (E 172), z dodatkiem tlenku żelaza czarnego w tabletkach 160 mg, co wpływa na ich barwę.
blister perforowany, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, wchodzi w interakcje z inhibitorami (np. azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) zwiększającymi jej stężenie w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna, dziurawiec) mogą obniżać stężenie amlodypiny, co wymaga kontroli ciśnienia tętniczego i dostosowania dawki. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania grejpfruta lub soku grejpfrutowego ze względu na zwiększoną biodostępność amlodypiny i ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego. Ponadto, amlodypina zwiększa stężenie symwastatyny (np. dawka symwastatyny powinna być ograniczona do 20 mg/dobę przy amlodypinie 10 mg), a także może podnosić poziom takrolimusu, co wymaga monitorowania jego stężenia. W przypadku jednoczesnego stosowania z klarytromycyną, konieczna jest ścisła obserwacja pacjenta z uwagi na ryzyko niedociśnienia.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, dantrolen, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, symwastatyna, takrolimus, walsartan, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Co-Dipper 320 mg + 12,5 mg
Co-Dipper to lek złożony zawierający walsartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym. Preparat dostępny jest w pięciu dawkach: 80 mg+12,5 mg, 160 mg+12,5 mg, 160 mg+25 mg, 320 mg+12,5 mg oraz 320 mg+25 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Lek jest wskazany u osób, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego, pozwalając na intensyfikację leczenia przy zachowaniu wygody stosowania jednej tabletki.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia, monoterapia hydrochlorotiazydem, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, normalizacja ciśnienia tętniczego, preparat złożony, samoistne nadciśnienie tętnicze, terapia hipotensyjna, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – AuroValsart 80 mg
Ocena wpływu leku AuroValsart (walsartan) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowa dla bezpieczeństwa terapii. Produkt dostępny jest w dawkach 80 mg i 160 mg w postaci tabletek powlekanych, jednak brak jest dedykowanych badań klinicznych oceniających jego wpływ na sprawność psychomotoryczną. Mimo to, Charakterystyka Produktu Leczniczego wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia, które mogą negatywnie wpływać na percepcję przestrzenną, refleks oraz koncentrację, zwiększając ryzyko wypadków drogowych.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Walsartan Krka
Walsartan Krka 320 mg, jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) oraz u pacjentów dializowanych, gdzie konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i funkcji nerek. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność, natomiast lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach wątroby, żółciowej marskości i cholestazie. Walsartan może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze u pacjentów odwodnionych lub z niedoborem sodu, dlatego przed terapią należy wyrównać te niedobory. Ponadto, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej lub po przeszczepie nerki wskazana jest ścisła kontrola czynności nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, dializoterapia, diuretyk oszczędzający potas, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 40 mg
Dane przedkliniczne dotyczące walsartanu nie wykazały istotnego ryzyka dla populacji ludzkiej w standardowych badaniach farmakologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach na szczurach dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę), około 18-krotnie wyższe od maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę u pacjenta 60 kg), powodowały zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźniony rozwój i zmniejszenie przyrostu masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę, 6-8-krotnie wyższe niż u ludzi) indukowały zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię, w tym podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, szczególnie u małp szerokonosych, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, funkcja nerek, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, rozwój płodu, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dipper-Mono 80 mg
Dipper-Mono, zawierający 80 mg walsartanu w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Walsartan, jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II typu AT1, skutecznie obniża ciśnienie tętnicze poprzez blokadę działania angiotensyny II, co zapobiega skurczowi naczyń i retencji sodu oraz wody. Lek jest również zalecany w terapii pacjentów po zawale mięśnia sercowego z objawową lub bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory, przy czym terapia powinna być rozpoczęta w oknie czasowym od 12 godzin do 10 dni po incydencie, co sprzyja korzystnej remodelacji lewej komory i poprawie rokowania.
W przypadku niewydolności serca Dipper-Mono stanowi alternatywę dla inhibitorów ACE u pacjentów z nietolerancją tych leków (np. z powodu kaszlu, obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii lub pogorszenia funkcji nerek) oraz może być stosowany jako terapia uzupełniająca w połączeniu z inhibitorami ACE u pacjentów, którzy nie tolerują beta-adrenolityków i nie mogą przyjmować antagonistów receptorów mineralokortykosteroidowych. Tabletka o dawce 80 mg ma postać jasnoczerwonej, okrągłej tabletki powlekanej o średnicy około 8,2 mm z linią podziału służącą jedynie do ułatwienia połykania, a nie do dzielenia dawki. Zaleca się stosowanie leku zgodnie z zaleceniami, bez modyfikacji dawki przez dzielenie tabletki.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dysfunkcja skurczowa lewej komory, efekt kardioprotekcyjny, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność serca objawowa, niewydolność skurczowa lewej komory, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, remodeling lewej komory, terapia złożona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Preparat Valsacor 320 mg, zawierający walsartan, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn, głównie poprzez działania niepożądane takie jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia. Choć nie przeprowadzono specyficznych badań klinicznych oceniających ten wpływ, objawy te mogą zaburzać koncentrację, koordynację ruchową, równowagę oraz wydłużać czas reakcji, co stanowi istotne ryzyko w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego. Szczególnie narażeni są pacjenci w początkowej fazie leczenia lub przy zmianie dawkowania. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych efektach oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu oceny indywidualnej tolerancji leku.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 25 mg
Valsartan HCT Fair-Med to preparat w postaci tabletek powlekanych, dostępny w trzech wariantach dawkowania: 160 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, 320 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Każda dawka charakteryzuje się odmiennym kolorem i oznaczeniem na tabletce („L237”, „L238”, „L239”), co ułatwia identyfikację. Skład tabletki obejmuje substancje czynne oraz pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna bezwodna, krospowidon (typ A) i magnezu stearynian w rdzeniu, a także różne barwniki i substancje powlekające w otoczce (hypromeloza, tytanu dwutlenek, makrogol 400, talk, tlenki żelaza). Tabletki są pakowane w blistry z folii Aluminium/Aluminium, co zapewnia ochronę przed czynnikami zewnętrznymi.
blister foliowy, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, interakcja lekowa, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, rozpad tabletki, środek przeciwzbrylający, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, Valsartan HCT, walsartan, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valtap HCT 160 mg + 12,5 mg
Valtap HCT to lek złożony stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, zawierający walsartan (160 mg) oraz hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg lub 25 mg. Preparat jest wskazany u pacjentów, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Połączenie antagonistycznego działania walsartanu na receptor angiotensyny II z diuretycznym efektem hydrochlorotiazydu umożliwia synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego, co pozwala na stosowanie mniejszych dawek poszczególnych składników i potencjalnie zmniejsza ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, postać farmaceutyczna, preparat złożony, sorbitol, tabletka powlekana, terapia dwuskładnikowa, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu w jednej różowej, owalnej tabletce powlekanej (10 mm x 5 mm). Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłku. Terapia powinna rozpoczynać się od stopniowego zwiększania dawki poszczególnych składników, aby zminimalizować ryzyko niedociśnienia tętniczego i innych działań niepożądanych. Maksymalna dawka wynosi 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a pełny efekt terapeutyczny obserwuje się w ciągu 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów może być konieczne wydłużenie terapii do 8 tygodni.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, leczenie skojarzone, marskość wątroby, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obniżanie ciśnienia tętniczego, walsartan, walsartan hydrochlorotiazyd, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Wamlox
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko istotnego niedociśnienia tętniczego (0,4% w badaniach kontrolowanych) u pacjentów z pobudzeniem układu renina-angiotensyna, zwłaszcza u osób odwodnionych, z niedoborem soli lub stosujących duże dawki diuretyków. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu preparatów potasu, diuretyków oszczędzających potas lub innych leków podwyższających jego poziom. U pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej lub po przeszczepieniu nerki konieczna jest indywidualna ocena ryzyka, a u osób z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagane dostosowanie dawki, jednak wskazane jest monitorowanie potasu i kreatyniny.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, AUC, azotemia, cholestaza, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik we krwi, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, niewydolność serca NYHA, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, potas w surowicy, przełom nadciśnieniowy, przeszczep nerki, skąpomocz, terapia hipotensyjna, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dipperam 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Dipperam dostępny jest w formie tabletek powlekanych, zawierających kombinację amlodypiny (w postaci bezylanu) oraz walsartanu w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu. Tabletki różnią się kształtem, kolorem oraz oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację: dawka 5 mg + 80 mg to ciemnożółte, okrągłe tabletki o średnicy 8,2 mm, dawka 5 mg + 160 mg to ciemnożółte, owalne tabletki o wymiarach 14,2 x 5,7 mm, a dawka 10 mg + 160 mg to jasnożółte, owalne tabletki o tych samych wymiarach co poprzednia. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, krospowidon, krzemionkę koloidalną bezwodną, magnezu stearynian oraz substancje powlekające jak hypromeloza i tytanu dwutlenek, z niewielkimi różnicami w zależności od dawki.
amlodypina, bezylan, blister jednodawkowy, blister standardowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, rdzeń tabletki, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza, tlenek żelaza czerwony, walsartan - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży nie zostało jednoznacznie ustalone ze względu na ograniczone dane kliniczne oraz wykazany szkodliwy wpływ na reprodukcję w badaniach na zwierzętach przy dużych dawkach. Amlodypina powinna być stosowana w ciąży wyłącznie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a inne, bezpieczniejsze leki przeciwnadciśnieniowe nie są dostępne. Preparaty złożone zawierające amlodypinę i antagonistów receptora angiotensyny II lub inhibitory ACE są przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży, a w I trymestrze niezalecane. Preparaty łączące amlodypinę z atorwastatyną są przeciwwskazane w całym okresie ciąży. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o tych ograniczeniach oraz konieczności indywidualnej oceny bilansu korzyści i ryzyka.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan, lek przeciwnadciśnieniowy, mleko ludzkie, peryndopryl, pierwszy trymestr, przenikanie do mleka, trymestr ciąży, walsartan - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Wamlox 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox to preparat złożony zawierający amlodypinę (antagonistę kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonistę receptora angiotensyny II), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego. Kombinacja ta wykazuje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, utrzymujące się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki, co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia. Badania kliniczne obejmujące ponad 1400 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem wykazały, że dodanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) do walsartanu (160 mg) zwiększa skuteczność terapii, obniżając ciśnienie skurczowe/rozkurczowe odpowiednio o 3,9/2,9 mmHg i 6,0/4,8 mmHg w porównaniu do monoterapii walsartanem. U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥110 i <120 mmHg) kombinacja amlodypina + walsartan (5 mg + 160 mg, zwiększana do 10 mg + 160 mg) obniżyła ciśnienie o 36/29 mmHg, porównywalnie do terapii lizynoprylem + hydrochlorotiazydem. Długotrwałe stosowanie wykazało utrzymanie efektu przeciwnadciśnieniowego przez ponad rok bez ryzyka nagłego wzrostu ciśnienia po odstawieniu leku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciśnienie końcoworozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu I, cukrzyca typu II, dusznica bolesna, dusznica naczynioskurczowa, hiperkaliemia, inhibitor jonów wapnia, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Walsartan Krka 80 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowany toksyczny wpływ na rozwój płodu, obejmujący pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie walsartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego, podobnego do inhibitorów ACE. Ekspozycja płodu na walsartan może skutkować u noworodka niewydolnością nerek, niedociśnieniem tętniczym oraz hiperkaliemią. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, wdrożenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej oraz wykonanie badań ultrasonograficznych czaszki i nerek płodu, szczególnie po drugim trymestrze.
antagonista receptora angiotensyny II, dysfagia, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnione kostnienie czaszki, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, terapia przeciwnadciśnieniowa, toksyczność płodowa, trymestr ciąży, ultrasonografia czaszki, walsartan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Profil bezpieczeństwa trójskładnikowego preparatu Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, dostępnego m.in. w dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg, został oceniony w ośmiotygodniowym, kontrolowanym badaniu klinicznym obejmującym 2271 pacjentów, z czego 582 otrzymywało to skojarzenie. Działania niepożądane były przeważnie łagodne i przemijające, a najczęstszymi przyczynami przerwania terapii (0,7%) były zawroty głowy i niedociśnienie. Nie zaobserwowano nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii lub terapii dwuskładnikowej. Zmiany w badaniach laboratoryjnych były zgodne z mechanizmem działania składników, a walsartan łagodził hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, bezpieczeństwo leku, działanie niepożądane, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klasyfikacja MedDRA, monitorowanie niepożądanych działań, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, personel medyczny, preparat trójskładnikowy, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, stosunek korzyści do ryzyka, walsartan, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – DIOVAN 3 mg/ml
Diovan w postaci roztworu doustnego (3 mg/ml) jest dedykowany głównie pacjentom pediatrycznym oraz osobom z trudnościami w połykaniu tabletek. Ekspozycja ustrojowa i maksymalne stężenie walsartanu w osoczu są odpowiednio 1,7- i 2,2-krotnie wyższe niż po podaniu tabletek. Standardowa dawka początkowa u dzieci wynosi 1 mg/kg mc. raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 2 mg/kg mc. w celu szybszej kontroli ciśnienia tętniczego. Maksymalna dawka to 4 mg/kg mc. raz na dobę, przy czym dawki powyżej tej wartości nie były badane u dzieci w wieku 1-6 lat. Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: dla dzieci <35 kg dawka początkowa to 20 mg (7 ml roztworu), maksymalna 40 mg (13 ml), a dla dzieci ≥35 kg odpowiednio 40 mg (13 ml) i 80 mg (27 ml). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
bezpieczeństwo stosowania leku, cholestaza, ciśnienie tętnicze, dializoterapia, Diovan, dysfagia, efekt przeciwnadciśnieniowy, ekspozycja ustrojowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewydolność serca, potas w surowicy, roztwór doustny, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma został oceniony w 8-tygodniowym badaniu klinicznym na 2271 pacjentach, z czego 582 otrzymywało pełną trójskładnikową kombinację w maksymalnej dawce 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Działania niepożądane były przeważnie łagodne i przemijające, a najczęstszymi przyczynami odstawienia leku były zawroty głowy i niedociśnienie (0,7%). Nie zaobserwowano nowych ani niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii lub terapii dwuskładnikowej. Zmiany w badaniach laboratoryjnych były łagodne i zgodne z profilem farmakologicznym składników, przy czym walsartan wykazywał działanie ochronne, osłabiając hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu.
amlodypina, dawka skumulowana, działanie niepożądane leku, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, MedDRA, nadciśnienie tętnicze, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie, parametry laboratoryjne, profil bezpieczeństwa, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stężenie elektrolitów, terapia nadciśnienia tętniczego, terapia skojarzona, walsartan, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tensart 160 mg
Lek Tensart (walsartan) w dawce 160 mg wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W terapii pozawałowej zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększając do maksymalnie 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy, z uwzględnieniem tolerancji i monitorowaniem czynności nerek. W niewydolności serca dawka początkowa wynosi 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni. W nadciśnieniu tętniczym u dorosłych dawka początkowa to 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 320 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest zależne od masy ciała, z maksymalną dawką do 320 mg na dobę, przy czym u pacjentów poniżej 18 roku życia nie zaleca się stosowania w niewydolności serca i po zawale mięśnia sercowego ze względu na brak danych bezpieczeństwa. U osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne są odpowiednie modyfikacje dawkowania lub przeciwwskazania, np. maksymalna dawka 80 mg u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby oraz unikanie stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min i u dializowanych.
aliskiren, beta-adrenolityk, cholestaza, cukrzyca, czynność nerek, dysfagia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek trombolityczny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, statyna, terapia pozawałowa, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Wamlox 5 mg + 320 mg
Wamlox to lek złożony zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (320 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, jednak lek nie jest wskazany do rozpoczynania leczenia – przed zastosowaniem produktu złożonego należy indywidualnie dostosować dawki amlodypiny i walsartanu. U dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 10 ml/min nie wymaga się modyfikacji dawki, a amlodypina nie jest usuwana podczas dializy. Wamlox jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz niezalecany u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby bez cholestazy, ze względu na wysoką dawkę walsartanu (320 mg), przekraczającą maksymalną zalecaną dawkę 80 mg w tej grupie. Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u tych pacjentów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, podanie doustne, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vanatex 80 mg
Vanatex, zawierający walsartan w dawkach 80 mg i 160 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez zależności częstości działań niepożądanych od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy. Profil bezpieczeństwa różni się jednak u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca, co może wynikać z pierwotnej choroby. U pacjentów pediatrycznych (6-18 lat) profil jest podobny do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%). U dzieci z przewlekłą chorobą nerek obserwowano wyższą częstość hiperkaliemii (12,9%), bólu głowy (7,1%), wzrostu kreatyniny (5,9%) oraz niedociśnienia (4,7%). Działania niepożądane występowały częściej przy terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
azot mocznikowy, ból głowy, choroba posurowicza, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, stężenie kreatyniny, transaminazy wątrobowe, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zawroty głowy